dziecko a alopecia - z dedykacją dla Moniki :)

DZIECKO I ALOPECIA
Twojemu dziecku postawiono diagnozę, że jest chore na łysienie plackowate.

CO POWIEDZIEĆ ?
JAK PORADZIĆ SOBIE Z OTOCZENIEM?
Nie panikuj - swoim postępowaniem możesz bardzo pomóc dziecku w życiu z alopecią.
Przede wszystkim dokształć się - dowiedz się wszystkiego o chorobie.
Poszukaj innych osób, które mogłyby Cię wesprzeć - spróbuj dotrzeć do rodziców dzieci z podobnym problemem. Dla dziecka bardzo ważna jest możliwośc poznania innych dzieci z alopecią a szczególnie rówieśników. Dziecko od razu zda sobie sprawę, ze nie jest samo.

CZEGO NIE MÓWIĆ I CZEGO NIE ROBIĆ
Nie mów: to tylko włosy, sprawa kosmetyczna, nic ważnego. To JEST ważne, ponieważ alopecia wpłynie na sposób, w jaki inni będą patrzeć na dziecko (być może przez całe jego życie).
Nie ukrywaj choroby przed szkołą. Nie mów dziecku, żeby o niej nie mówiło i trzymało problem w ukryciu. To spowoduje, że dziecko uwierzy, że alopecia jest czymś, czego należy się wstydzić.
Nie zmuszaj dziecka do chodzenia w peruce – powinna to być jego decyzja. Pamiętaj, że peruka dla dziecka często stanowi dodatkowy niepotrzebny stres i dyskomfort.
Nie obawiaj się rozmowy o alopecii - rozmawiaj z dzieckiem jak najczęściej. W przeciwnym wypadku dziecko będzie musiało poradzić sobie ze swoimi uczuciami samo.
Nie mów jakie byłoby ładne gdyby nie brak włosów. Ono JEST ładne - nieważne z włosami czy bez.
Nie krytykuj wyglądu dziecka ani nie mów jakie piękne miało kiedyś włosy. To sprawi, że dziecko uwierzy, że jesteś nim rozczarowany.
Nie mów: inni mają gorzej. To nie pomoże a dziecko poczuje, że jest osamotnione i że rodzice nie zwracają uwagi na jego problem.
Nie pozwalaj traktować dziecka jako przypadku pokazowego.
Nie izoluj dziecka od rówieśników, nie chowaj w domu i wspieraj we wszelkich próbach wyjścia do ludzi.

CO MÓWIĆ I CO ROBIĆ
Najlepszym wyjściem jest otwartość.
Odpowiadaj na pytania dziecka szczerze i bez zażenowania. Błędem jest mówić, że włosy odrosną, jeśli sam nie jesteś tego pewien – dziecko będzie potem cierpiało z powodu rozczarowania. Mów tylko tyle ile sam wiesz. Złe wieści można zminimalizować mówiąc, że w niektórych przypadkach włosy wracają i że dziecko jest na tyle młode, że być może za jego życia znajdzie się lek na alopecię.
To, co mówisz i ile zależy od wieku dziecka, ale nawet najmłodszym dzieciom można udzielić podstawowych informacji. Zachęcaj dziecko do rozmowy o tym jak się czuje i o wszelkich jego problemach.
Rozmawiaj o alopecii - wyedukuj znajomych, rodzinę i szkołę. Rodzina musi wiedzieć co mówić i czego nie mówić. Wszyscy znamy przypadki najbliższych osób niechcący raniących uczucia dziecka.

POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI
Poczucie własnej wartości dziecka z alopecią narażone jest na szwank.
Utwierdzaj dziecko w przekonaniu, że jest piękne zarówno w peruce jak i bez. Mów jak bardzo je kochasz. Że jest fantastyczne i bardzo ważne dla Ciebie niezależnie od tego czy ma włosy czy nie. Że wszystko, co się dzieje w życiu ma swoją przyczynę i liczy się to, co ma człowiek wewnątrz.
Powiedz swojemu dziecku, że może zostać kim chce i robić to co chce. Nie powinno się wstydzić, że jest alopejczyjkiem ale wręcz przeciwnie - pozostali ludzie są inni!

PSYCHOTERAPIA
Twoje dziecko będzie prawdopodobnie potrzebowało wsparcia psychologicznego - nie bagatelizuj tego. Dzieci potrafią być bardzo okrutne względem innych różniacych się od nich. Twoje dziecko potrzebuje nauczyć się jak sobie radzić z takimi sytuacjami.
Zachęć dziecko do uprawiania sportów.

LECZENIE
Pamiętaj o tym, że na chwilę obecną nie ma skutecznego leku, istnieją tylko doraźne kuracje. Włosy mogą wrócić same. Czasami nie da się stwierdzić czy włosy odrastają same czy po użyciu leku. Wiele kuracji jest bolesnych i ma skutki uboczne.
Dziecko powinno mieć wpływ na decyzje dotyczące leczenia ale to Ty podejmujesz ostateczną decyzję. Dziecko chce odzyskać włosy i nie potrafi sobie wyobrazić długofalowych skutków ubocznych.
Nie zmuszaj dziecka do leczenia. Dorośli alopejczycy wspominają, że jako dzieci nienawidzili ciągłych wizyt u lekarzy i u wszelkiego rodzaju uzdrowicieli, codziennego smarowania maściami, oklepywania, bolących wcierek. To powodowało, że czuli się inni od rowieśników.

ZAKOŃCZENIE
Twoje dziecko będzie reagowało na alopecię dokładnie tak jak Ty na nią zareagujesz. Jeśli dasz odczuć dziecku, że jesteś przestraszony, smutny, zawstydzony będzie ono myślało, ze też takie powinno być.
Oczywiście trzeba przyznać, że takie reakcje są naturalne i masz do nich prawo. Ale musisz być wystarczająco silny by je kontrolować - jeśli Ty tego dokonasz to Twoje dziecko również. Dzieci często są bardziej odporne psychicznie od dorosłych.