Po kilku latach zabawy, wysiłku, twórczej myśli, polemik - dorośliśmy.
Poszliśmy w spolaryzowane dipole, tkaliśmy w parkach codzienność.
Miast salonów poetyckich i teatrów ulicznych mamy blogi, albumy na picasie,
statystyki rowerowe, kupę muzyki przesłaną sobie bluetoothem i wspólnych
znajomych na naszej-klasie.
Taka jest kolej rzeczy. Uderzę w patos: żadnemu człowiekowi oceniać, czy śmierć
jest zła.
Żadnemu ex-surrealiście oceniać, czy odhuań reala to dno.
Ale wraz z archiwizacją WSa nastąpił koniec pewnej epoki w czymś, co kiedyś bez
większego zadęcia nazywaliśmy łódzkim surrealem. Oczywiście, był to proces
długotrwały, a koniec wątku stał się tylko jego zwieńczeniem (smutnym jak dla
mnie. szykowałam wpis i sama do siebie mam żal, że zamiast wrzucić go, gdy
powstał, czekałam na okazję - kiedyś okazją była wszak codzienność).
Wątek "Zamykamy" jest też efektem refleksji, która od dłuższego czasu - i na
pewno nie tylko mnie- się nasuwa. Utopia powstała jako rezerwat, obszar
chroniony, oznakowany wyraźną granicą. Była przejawem jaskrawych różnic, jakie
zauważaliśmy w sobie w stosunku do większości ludzi piszących na forach publicznych.
Różnic już nie ma. Surreal nie żyje.
Jeśli Utopia nadal istnieje, to tylko dlatego, że nie ma sensu tego ciągnąć.
Więc szczęśliwie jest jeszcze w tym jakiś ślad absurdu.
--
Nie jest cudowna, ale jest
nasza
