Gość portalu: tenisita napisał(a):
> (...)
<Rozne histeryczne wywody nt. 'Prawdziwi Mistrzowie nie
graja po to zeby wygrywac, ale dla a) jaj b) wlasnej satysfakcji
c) aby zadowolic prawdziwych znawcow tematu jak ja'>
> (...)
Strasznie duzo trukasz misiu o tym co motywuje tych najlepszych, tak jakbys mial wiedze na ten temat 'z pierwszej reki'. Wiemy dobrze ze jest dokladnie odwrotnie - kariery tenisowej nigdy nie zrobiles. Jest wysoce prawdopodobne ze mamy do czynienia z projekcja - przypisujesz innym swoje motywacje (tj. ich brak), nastawienie do zycia i trabisz jacy to ci najlepsi sa luzacy, jak im nie zalezy na wygrywaniu (bo prawdziwi mistrzowie 'nie mają motywacji grać "na punkty" i poważnie, bo zwycięstwa przychodzą im z łatwością, i bez zaangażowania') itd i tym podobne dyrdymaly, az bola zeby. Nie twierdze ze mam lepszy wglad w te sprawy, ale zeby sprowadzic cie nieco na ziemie i pokazac, ze nie wszyscy akurat sa takimi luzakami jakich chcesz w nich widziec polecam dzisiejszy artykul :
www.guardian.co.uk/sport/2009/oct/29/andre-agassi-hate-tennis
Od razu dodam - Guardian nie jest zadna wyrocznia, mozna sie zgadzac lub nie, ale - istnieje uzasadnione podejrzenie, ze wielu wybitnych sportowcow jest bardziej zmotywowanych (w sensie wrecz negatywnym) niz jestes gotow rybko przyjac. Przykladow na to jest wiele i te twoje ciagle popiskiwania w stylu :
> nie chodzi przecież o to żeby wygrać, chodzi o to żeby jak najciekawiej grać.
> nie ważne jest czy się wygrywa bo najłatwiej jest wygrywać
> najłatwiejszymi i opłacalnymi metodami. ważne jest co się potrafi
> grać i jak się gra.
> i tak samo część sportowców i tenisistów, tak jak artystów gra
> sztukę dla sztuki, woląc ambitnie przegrać, niż nie ambitnie
> wygrać, bo ambicją dla nich jest styl gry, a nie wynik osiągany
> najbezpieczniejszą metodą.
sa po prostu rozbrajajace. Jeszcze raz - wydaje mi sie ze za wszelka cene starasz sie zracjonalizowac swoje zyciowe niepowodzenia i w naturalny sposob jestes przyciagany przez roznego rodzaju luzakow, leserow itp (albo wrecz przypisujesz takie cechy ludziom, ktorzy byc moze zagotowaliby sie na sama mysl o tym).
Dla ochlody kilka wyjatkow z powyzszego artykulu :
"I play tennis for a living even though I hate tennis, hate it with a dark and secret passion and always have." So writes Andre Agassi in his new autobiography, Open, published this week. (...) But why would a great sportsman hate his sport? (...) "But it becomes more than a job, it takes over your life," says former British tennis professional Barry Cowan, perhaps best known for taking Agassi's nemesis, Pete Sampras, to five sets in Wimbledon in 2001. "If you're at the top of tennis, you're on tour 30-plus weeks of the year – and when you're doing that, everything revolves around tennis. Every decision you make, tennis is at the back of your mind. That's the main reason for burnout among tennis players in their 20s.
"I know this for myself – it's something you've done since you were six years old, and there's a sense that if you stop giving 100% you are doomed to failure, and that is unacceptable. No wonder so many players hate their sport – the surprise is that so few admit it." (...) Agassi's avowed hatred for his sport is far from exclusive to tennis. British cyclists Chris Boardman, the former Olympic pursuit champion, and Tour de France star David Millar have both admitted to not really liking cycling. "In Boardman's case," says William Fotheringham, the Guardian's cycling correspondent, "he liked the winning not the cycling itself, and he drove himself to win."
That need to win can become a miserable addiction. (...)
Pendleton's pleasure-free, angst-ridden drive to win is almost a defining characteristic of the greatest sports stars."
Itd itp
