• drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
  • drzewko odwrotne
  • 21.05.03, 01:15
    PALESTYNA
  • 28.05.03, 22:55
  • A co w Palestynie mozna ogladac i zeby nie dostac cos w glowe?
    Nie tak spokojnie wyglada tam ;-)))
  • radzę odwiedzić obozy dla uchodźców
    --
    Zapraszam na forum o krajach arabskich:
    forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10662
  • mozna w palestynie "zobaczyc" jezusa..zjesc oliwki,napic woda jerycho,wykompac
    w moze martwym..i dostac drewnianego osla w prezencze >>hahaha
  • 3589 - łączna liczba ofiar Intifady od czasu wybuchu drugiej jej fazy przed
    ponad trzema laty
    w tym 2740 Palestyńczyków
    i 849 Izraelczyków.


    na podstawie wiadomości PAPu













  • The Israeli violations of the cease fire=From: 19.00hrs Wednesday, October
    29To: 19.00hrs Thursday, October 30




    The Israeli occupation army continued its aggressions against our people using
    all kinds of weapons and imposing total blockade on and occupying most of our
    cities, towns and villages.



    [1] Palestinian boy was killed, [20] were wounded, among them [7] children.
    [14] Palestinians were arrested. [13] Houses, [20] vehicles and [3] economic
    establishments were destroyed or damaged. [5] New military points were
    erected. Palestinian areas were shelled & bombarded [13] times.



    ¨ Jerusalem: The occupation forces tightened its military
    measures on the northern neighborhoods to prevent Palestinians from reaching
    Al Aqsa mosque and positioned in Al Bareed and Al Ram suburbs.

    ¨ Ramallah & Al Bireh: The occupation forces bulldozed a vast area of
    land in a number of villages to build the segregation wall. Thousands of
    dunams would be looted. They also stepped up military pressure on Ramallah and
    Al Bireh and their villages and erected more of roadblocks.

    ¨ Nablus: A 12-year-old boy was killed as the occupation forces
    opened fire at Palestinians during an invasion to Balata refugee camp, two
    Palestinians were wounded, houses were ransacked and three citizens were
    arrested.

    ¨ Jenin: The occupation forces, backed by Apaches and tanks, invaded
    the city, opened fire at Palestinian houses, ransacked properties, arrested
    two Palestinians and erected a new military checkpoint.

    ¨ Bethlehem: The occupation forces blocked the city, prevented
    access of food and medicine supplies, stormed Soreef and arrested two
    Palestinians.

    ¨ Jericho: The occupation forces prevented thousands of Christian
    worshippers from entering the city for he fourth day in a row.

    ¨ Mid Area: The occupation forces closed Abu Holi military checkpoint
    for long hours preventing Palestinians from going back homes, split Gaza Strip
    into two parts, opened fire and poisonous gas grenades at Palestinians and
    arrested three citizens.






  • Qibya and Sharon: 50 Years Later
    Anniversary of a Massacre
    By ERIC RIDENOUR

    October 14, 2003

    October 14, 2003 marks the fifty year anniversary of a virtually forgotten
    massacre. In the Jordanian village of Qibya, a total of 69 civilians were
    murdered in a six hour killing spree, which almost totally destroyed the town.
    The attackers blew up about forty houses, a school, water pumping station,
    police station and telephone office (1) and they sustained no casualties, as
    Qibya was virtually undefended.

    Of the first 42 bodies recovered after the attack, 38 were women and children.
    (2) One man lost all 11 members of his family. Describing the scene, a UN
    observer stated that 'Bullet-riddled bodies near the doorways and multiple
    bullet hits on the doors of the demolished houses indicated that the
    inhabitants had been forced to remain inside until their homes were blown up
    over them.'(1)

    Condemnation was swift. The UN Security Council passed Resolution 101,
    specifically condemning the attack on Qibya. On Oct 16th, the US State
    Department issued a statement expressing sympathy for the victims and urging
    that the persons responsible 'should be brought to account.' The National
    Jewish Post, in an October 30th editorial wrote that 'Qibya was in effect
    another Lidice and no United States person who was living at the time of this
    detestable Nazi wiping out of an entire village will forget the world's horror
    at that act.'(3)

    The world has known for decades who was responsible for the killing in Qibya,
    yet not only has no legal action been taken against him for this, but he is
    rarely even criticized for it. The person I'm referring to is the current
    Prime Minister of Israel, Ariel Sharon. In 1953, the 25 year old Sharon was
    the head of an Israeli special forces group called Unit 101. Its task on the
    night of October 14 was to take revenge for the killing of three Israelis in a
    settlement near Tel Aviv two days before. Sharon's orders explicitly
    stated 'destruction and maximum killing'.(4) Unit 101 was sent to Qibya to
    kill civilians.

    Why has Ariel Sharon not been held accountable for this obvious crime? His
    explanation is that he thought all villagers had fled and that the houses were
    completely unoccupied as they were being blown up. He also stated that he
    wasn't aware until the next day that any civilians had died. That's a
    remarkably feeble excuse. It is simply inconceivable that 69 people could die
    a violent death without uttering a sound. In fact, an October 26, 1953 article
    about Qibya in Time Magazine specifically stated that 'The cries of the dying
    could be heard amid the explosions.' Sharon's explanation is futher
    discredited by Jordanian pathologists who reported that 'most of the dead had
    been killed by bullets and shrapnel rather than by falling masonry or
    explosions.'(4)

    It's a mystery why Qibya was even chosen by the Israelis in the first place,
    since there was no evidence that the attacker who killed the three Israelis
    came from Qibya. There was an attempt to locate the murderer using blood
    hounds, but the trail was lost less than one mile over the Jordanian border
    near a town called Rantis.(5) Although the murderer almost certainly came from
    Jordan, that can't possibly justify randomly selecting a Jordanian village,
    destroying it and killing its inhabitants.

    Others have attempted to justify Sharon's actions by pointing out the number
    of Israelis killed by cross border infiltrators. The Israeli Government's
    Official Website states that Israel had 'suffered 421 casualties by
    infiltration from Jordan' between 1950 and Oct 1953.(6) Israel, however, had
    put the number of dead at 89 and wounded at 101 when that information was
    given to the UN in Oct 1953.(7) How that number has now grown to 421 is
    another mystery. Even if the higher number was correct, it couldn't possibly
    justify what was done in Qibya.

    Sadly, the incident at Qibya wasn't Ariel Sharon's only involvement with the
    mass murder of civilians. Nearly 30 years later, in 1982, between 800 and
    3,000 civilians were killed in the Southern Lebanon refugee camps of Sabra and
    Shatilla. The Israeli commission investigating the massacre found 'that the
    Minister of Defense [Sharon] bears personal responsibility' for the massacre
    and recommended that he be fired if he didn't resign. He refused and was
    removed as Defense Minister.(8)

    Despite being the architect of the horrible tragedies at Qibya, Sabra and
    Shatilla, Ariel Sharon is, for the most part, strangely immune from criticism
    for these incidents. Recently, he has been fondly referred to as the 'portly
    old warrior' by the Washington Post and a 'man of peace' by President Bush.

    Why create an International Criminal Court at the Hague if some people are
    exempt from prosecution? After Ariel Sharon leaves office, he should finally
    be held accountable for his sordid past. Justice 50 years late is better than
    no justice at all.

    Eric Ridenour lives in Georgia. He can be reached at: erickaoru@hotmail.com

    Notes

    (1) - UN Security Council meeting 630 #19 and #21

    (2) - Letter from the Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary of
    Jordan to the UN Security Council on Oct 16, 1953

    (3) - UN Security Council meeting 636 #143

    (4) - Righteous Victims by Benny Morris, page 278

    (5) - UN Security Council meeting 635, United Kingdom question #2

    (6) - http://www.mfa.gov.il/mfa/go.asp?MFAH01ah0

    (7) - UN Security Council meeting 635, appendix 1

    (8) - Righteous Victims by Benny Morris, page 548



    Weekend Edition Features for Sept. 26 / 28, 2003

    Tim Wise
    The Other Race Card: Rush and the Politics of White Resentment

    Peter Linebaugh
    Rhymsters and Revolutionaries: Joe Hill and the IWW

    Gary Leupp
    Occupation as Rape-Marriage

    Bruce Jackson
    Addio Alle Armi

    David Krieger
    A Nuclear 9/11?

    Ray McGovern
    L'Affaire Wilsons: Wives are Now "Fair Game" in Bush's War on Whistleblowers

    Col. Dan Smith
    Why Saddam Didn't Come Clean

    Mickey Z.
    In Our Own Image: Teaching Iraq How to Deal with Protest

    Roger Burbach
    Bush Ideologues v. Big Oil in Iraq

    John Chuckman
    Wesley Clark is Not Cincinnatus

    William S. Lind
    Versailles on the Potomac

    Glen T. Martin
    The Corruptions of Patriotism

    Anat Yisraeli
    Bereavement as Israeli Ethos

    Wayne Madsen
    Can the Republicans Get Much Worse? Sure, They Can

    M. Junaid Alam
    The Racism Barrier

    William Benzon
    Scorsese's Blues

    Adam Engel
    The Great American Writing Contest

    Poets' Basement
    McNeill, Albert, Guthrie





    Please read and feel free to forward, print, and publish.

    We would like to apologize fro any repeated messages, and any typing or
    grammatical errors.

    We act because we believe in this quote: ” You can fool some people some time,
    but you cannot fool all people all time”



    Thanks to

    ERIC RIDENOUR



    Mohamed S. Kamel

    internationalnews-owner@yahoogroups.com

    www.apm-ram.com





    Disclaimer

    We are committed to free knowledge, unless otherwise indicated, the opinions,
    personal articles or news analysis expressed on this e-mails are not
    necessarily those of the sender. This e-mail has been compiled in good faith.
    It is our condition that, in exchange for this free information, you the
    receiver accept that we will not be liable for any action you, the user take
    based on the information in this e-mail. It is essential that you, the user
    verify any and/or all information contained herein before making your final
    decision. This e-mail does not necessarily endorse the ideas or presentation
    of ideas of the sites it links to and with. We make no representations about
    any linked web site's accuracy, completeness, and authenticity. We firmly
    believe in the Freedom of Speech. We believe in civilized exchange of ideas
    and
  • Okradli Arafata

    Izraelska policja rozpracowała grupę fałszerzy kart kredytowych. Oszuści dokonali zakupów m.in. na rachunek Jasera Arafata. Co ciekawe, lider Autonomii zapłacił za wszystko i to bez zmrużenia oka.

    Fałszowaniem kart kredytowych zajmowali się dwaj mężczyźni z północnego Izraela. W sumie zdołali ukraść ponad milion dolarów. Ofiarami fałszerzy padli przede wszystkim Izraelczycy, którzy ostatnio przebywali w Kanadzie.

    Tym większe było zaskoczenie policji, gdy okazało się, że właścicielem jednej z kilkuset sfałszowanych kart był Jaser Arafat. Co ciekawe, uwięziony w swojej kwaterze w Ramallah lider Autonomii Palestyńskiej w ogóle nie był zdziwiony wysokością rachunków i zapłacił za wszystko co do grosza. Nie wiadomo, co na jego konto zakupili fałszerze.

    źródło: onet.pl, RMF 28.12.2003
  • beduinka napisała:

    > 3589 - łączna liczba ofiar Intifady od czasu wybuchu drugiej jej fazy przed
    > ponad trzema laty
    > w tym 2740 Palestyńczyków
    > i 849 Izraelczyków.

    Zgodziła Ci się suma, Beduinko, co dowodzi, że jest jakiś błąd w tej
    informacji. Wiem o przynajmniej kilku przypadkach zabicia woluntariuszy (w tym
    obywatelki USA), dziennikarzy itd. Te ofiary nie "podpadają" ani pod
    Palestyńczyków, ani pod "Izraelczyków".

    Co do jeżdżenia "turystycznego" w podobne miejsca to uważam to za nie
    całkiem "w porządku". Nie czuję się sympatycznie zwiedzając jako turysta
    miejsca, gdzie "na bieżąco" morduje się ludzi. I nie dotyczy to tylko Ziemi
    Świętej, ale także Tybetu, Kuby, Birmy i paru innych krajów.


    --
    Salaamu Wa-alleikum

    Chaladia Bolandi
  • Stona atakująca zawsze ponosi większe straty.
    Nawet proporcje się zagadzają. Zgodnie z podręcznikami taktyki straty
    atakujących są ok. 3 razy większe od broniących się.
    --
    Piszesz wiersze – opublikuj je:

    www.wiersze.gery.pl/
  • Liczba ofiar wsród palestynczyków jest większa..dlatego faszystowska armia
    zbrodniarza Szarona uzywa samalotow , człogow przeciw cywilom
    bez względu na ofiar nasz naród bedzie kontunował swoją walką
  • Jeżeli armia IZRAELA jest faszystowska to jak należy określić organizacje
    palestyńskie stosujące terror wymierzony w obywateli Izraela (Żydów i Arabów)?
    Na jakie miano zasłużył Arafat przez którego konta przeszło wiele milionów $$$
    przeznaczonych dla Narodu Palestyńskiego, a o których wszelki słuch zaginą?
    Co cywilizowany człowiek może powiedzieć o kulturze Palestyńczyków oglądając
    zdjęcia z samosądów w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu?
    tarekk życzę wam niepodległości i wolności z całego serca!
    Ale nigdy nie zaakceptuję takich metod!
    --
    Piszesz wiersze – opublikuj je:

    www.wiersze.gery.pl/
  • Palestynski,niefaszystowski wymiar sprawiedliwosci
    www.ourenemies.org/Justice.htm
  • tarekk napisał:

    > Liczba ofiar wsród palestynczyków jest większa..dlatego faszystowska armia
    > zbrodniarza Szarona uzywa samalotow , człogow przeciw cywilom
    > bez względu na ofiar nasz naród bedzie kontunował swoją walką
    Strasznie oszczedza was IDF,bo na
    tyle aktow terroru,to minimalne
    ofiary.Liczba ataków: 8,194 Zachodni Brzeg, 10,974 Strefa Gazy, 780 poza tymi
    obszarami. W sumie 19,948 ataków (25 grudnia 2003).
    Liczba rannych i zabitych uwzględnia turystów i pracowników z zagranicy.

  • Śmierć przywódcy Hamasu: Wojna się rozpoczęła

    W nalocie izraelskim zginął duchowy przywódca Hamasu, szejk Ahmed Jasin. Hamas
    natychmiast zapowiedział krwawy odwet. "Wojna z Izraelem rozpoczęła się" -
    oświadczył lider organizacji Abdel Aziz al-Rantis.

    67-letni Jasin - niemal całkowicie ociemniały, niedosłyszący, od lat
    poruszający się na wózku inwalidzkim - został zastrzelony przez izraelski
    śmigłowiec, gdy opuszczał po porannych modłach meczet w dzielnicy Sabra miasta
    Gazy.

    W kierunku Jasina odpalono trzy pociski. Według palestyńskich źródeł wraz z
    liderem Hamasu zabitych zostało osiem osób. Ahmed Jasin zginął na miejscu.

    Niemal natychmiast z meczetów Strefy Gazy zaczęto nawoływać do masowych akcji
    protestacyjnych. Na ulice Gazy wyległo wiele tysięcy osób. Tłumy gromadzą się
    przed domem szejka.

    Kilka godzin po śmierci Jasina na terytorium Izraela spadły palestyńskie
    rakiety Kasim. Hamas przyznał się do ataku w komunikacie przekazanym katarskiej
    stacji Al-Dżazira.

    W Izraelu potwierdzono, że lider Hamasu został "zlikwidowany". Wiceminister
    spraw zagranicznych Zew Boim powiedział, że Jasin jako osoba stojąca za
    bezwzględną organizacją terrorystyczną "zasłużył na śmierć".

    Rano po zamachu na Jasina zamknięto wszystkie przejścia graniczne między
    Izraelem a Strefą Gazy i Zachodnim Brzegiem Jordanu.

    "Wojna z Izraelem rozpoczęła się" - oświadczył po otrzymaniu wiadomości o
    śmierci w izraelskim nalocie duchowego przywódcy Hamasu lider tej palestyńskiej
    organizacji Abdel Aziz al-Rantisi. Zbrojne ramię Hamasu
    zapowiedziało "trzęsienie ziemi w Izraelu" i niewyobrażalnie krwawy odwet za
    śmierć Jasina.

    Przedstawiciel Departamentu Stanu, cytowany przez agencję Reutera, zaapelował
    do "wszystkich stron" o zachowanie rozwagi i spokoju. Rząd USA pozostaje w
    kontakcie z Izraelem i władzami Autonomii Palestyńskiej w tej sprawie - dodał
    urzędnik, cytowany przez agencję Reutera.

    Agencje prasowe piszą, że zabicie lidera Hamasu z pewnością dodatkowo zaogni
    sytuację w regionie. Gdy we wrześniu 2003 r. nie powiodła się podobna próba
    likwidacji Jasina przez izraelskie śmigłowce i szejk został jedynie lekko
    ranny, przed jego domem demonstrowały tysiące Palestyńczyków, deklarując
    gotowość obrony przywódcy Hamasu.

    Palestyńczycy masowo też stawali w obronie Jasina, gdy pod presją Zachodu Jaser
    Arafat kilkakrotnie w ostatnich latach osadzał go w areszcie domowym.

    Palestyński przywódca Jaser Arafat ogłosił trzydniową żałobę narodową w
    Autonomii Palestyńskiej i wśród Palestyńczyków na całym świecie.

    W ogłoszonym w Ramalli oświadczeniu Arafat ostro potępił "zbrodnię zabójstwa
    bohatera-męczennika Ahmeda Jasina".

    Tymczasem w Izraelu, gdzie armia oficjalnie potwierdziła fakt "likwidacji"
    Jasina, doradca polityczny premiera Ariela Szarona, Amos Gilad, oświadczył, że
    Arafat jest "osobistością o wiele niebezpieczniejszą od Jasina".

    Jasin był głównym oponentem Arafata, konsekwentnie odmawiając nawiązania
    jakiegokolwiek dialogu z Izraelem. "Gdybym zaakceptował zawieszenie broni,
    znaczyłoby to (...), że wywieszam białą flagę" - mówił Jasin. "Oni (Izrael)
    powinni usunąć swoich osadników. Nasza ziemia musi być zwrócona, a nasi ludzie
    muszą uzyskać wolność".

    Szejk Ahmed Jasin był żonaty, ma 11 dorosłych dzieci.

    źródło: one.pl, PAP, JP /2004-03-22
  • 22.03.04, 10:27
  • Straw: Zabicie szejka Jasina "nie do zaakceptowania"

    Szef brytyjskiej dyplomacji Jack Straw potępił w poniedziałek jako "nie do
    zaakceptowania" i "nie do usprawiedliwienia" zabicie przez armię izraelską
    twórcy i przywódcy duchowego Hamasu, Ahmeda Jasina.

    Straw powiedział po przybyciu do siedziby UE w Brukseli na spotkanie ministrów
    spraw zagranicznych, że Izrael ma prawo do obrony przed terroryzmem, lecz nie
    powinien używać środków sprzecznych z prawem międzynarodowym.

    Szejk Ahmed Jasin zginął od izraelskiej rakiety, wystrzelonej przez śmigłowiec,
    kiedy opuszczał meczet w Gazie po porannych modłach. Hamas i inne organizacje
    palestyńskie natychmiast zapowiedziały krwawy odwet na Izraelu.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-22
  • Arabowie jednogłośnie potępiają zabicie szejka Jasina

    Kraje arabskie jednym głosem potępiły jako niewybaczalną zbrodnię zabicie w
    poniedziałek przez armię izraelską przywódcy palestyńskiej organizacji Hamas,
    szejka Ahmeda Jasina.

    Jasin zginął od izraelskiej rakiety wystrzelonej przez śmigłowiec, kiedy
    opuszczał meczet w Gazie po porannych modłach. Hamas i inne organizacje
    palestyńskie natychmiast zapowiedziały krwawy odwet na Izraelu.

    W Kairze rzecznik prezydenta Hosniego Mubaraka zapowiedział, że na znak
    protestu przeciwko zabójstwu delegacja Egiptu nie weźmie udziału w planowanych
    w tym tygodniu przez Izrael ceremoniach, związanych z 25. rocznicą podpisania
    izraelsko-egipskich porozumień pokojowych z Camp David.

    Kilka godzin po śmierci przywódcy Hamasu premier Kuwejtu, szejk Sabah al-Ahmad
    al-Dżabir as-Sabah, potępił zabicie Jasina, ostrzegając, że fakt ten spowoduje
    groźny wzrost napięć na całym Bliskim Wschodzie. Szef kuwejckiego rządu
    zaapelował jednocześnie o "interwencję" do tzw. Kwartetu Madryckiego - USA,
    ONZ, UE i Rosji - odpowiedzialnego za ostatni bliskowschodni plan pokojowy,
    potocznie nazywany mapą drogową. Seria zamachów antyizraelskich sprawiła, że
    realizacja planu od kilku miesięcy jest zamrożona.

    "Przemoc rodzi przemoc" - ostrzegł premier Kuwejtu. Szef komisji ds.
    zagranicznych kuwejckiego parlamentu Mohammad Sadr oskarżył Izrael o promowanie
    państwowego terroryzmu, apelując do USA o potępienie "zbrodni Izraela".

    Premier Jordanii, uczestnik mediacji izraelsko-palestyńskich, Fajsal al-Fajez
    powiedział, że zabójstwo stawia pod znakiem zapytania wszelkie szanse na pokój
    na Bliskim Wschodzie.

    Premier Libanu Emile Lahud ostrzegł, iż Izrael jest w błędzie, jeśli uważa, że
    przemocą zdławi aspiracje Palestyńczyków. "Zamordowanie osoby, będącej symbolem
    tych aspiracji, nie tylko nie zdusi, lecz przeciwnie - umocni ruch oporu" -
    powiedział Lahud.

    Rzecznik rządu Iranu Hamid Reza Asefi określił zabójstwo mianem "aktu
    kryminalnego", który potwierdza - jak to określił - "barbarzyńską naturę
    syjonistów".

    Także iracka tymczasowa Rada Zarządzająca potępiła akcję Izraela. Szyicki
    członek rady Mufak al-Rubaj ostrzegł, iż taki krok może jedynie stać się
    pretekstem do usprawiedliwiania aktów przemocy na świecie i w niczym nie
    przyczyni się do pokoju.

    "Utraciliśmy wielkiego działacza ruchu oporu, wielkiego duchowego przywódcę
    Palestyny, świata arabskiego i całego świata islamskiego" - powiedział iracki
    szyita. Osobistość numer dwa w szyickiej organizacji w Iraku Al-Dawa, Adnan al-
    Asadi, odwołał się do postaci bohatera rewolucji kubańskiej, określając Jasina
    mianem "palestyńskiego Che Guevary".

    W Kairze Mohammed Mahdi Akef, lider Bractwa Muzułmańskiego, z którym Jasin był
    od lat związany, zareagował na śmierć przywódcy Hamasu ostrzeżeniem adresowanym
    nie tylko do Izraela, ale także do Stanów Zjednoczonych. W wywiadzie udzielonym
    katarskiej stacji Al- Dżazira Akef groził: "Żaden Amerykanin czy Żyd nie będzie
    bezpieczny w regionie (...). Nie spoczniemy, dopóki nie wyrzucimy stąd
    ostatniego Izraelczyka".

    Islamskie organizacje na Bliskim Wschodzie, na czele z egipskim Bractwem
    Muzułmańskim, powtarzają, że pomszczą śmierć Jasina - przywódcy, który za życia
    był powodem wielu kontrowersji także wśród polityków arabskich.

    W Kairze analitycy cytowani przez agencję Associated Press określili zabójstwo
    szejka jako izraelski afront, wymierzony w egipskie wysiłki mediacyjne w
    regionie. Zabójstwo - ostrzegają - przyniesie jedynie nasilenie przemocy.

    Egipt zaangażował się w ostatnich miesiącach w rozmowy, mające przekonać
    liderów ekstremistycznych organizacji palestyńskich - w tym Hamasu - by
    zaakceptowali rozejm z Izraelem. Uderzenie, wymierzone w Jasina, stanowi
    bezpośredni cios zadany wysiłkom Kairu - uważa Dia Rashwan z Egipskiego Centrum
    Studiów Politycznych i Strategicznych.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-22
  • Tysiące ludzi żegnają przywódcę Hamasu

    Kilkadziesiąt tysięcy ludzi wzięło udział w Gazie w uroczystym pogrzebie
    zabitego w poniedziałek nad ranem przez armię izraelską przywódcy Hamasu,
    szejka Ahmeda Jasina.

    Na ziemiach Autonomii Palestyńskiej po śmierci przywódcy Hamasu ogłoszono
    trzydniową żałobę narodową. W Ramalli, przed siedzibą Jasera Arafata,
    palestyńskie flagi opuszczono do połowy masztów. Na poniedziałek zapowiedziano
    też nadzwyczajne posiedzenie rządu Autonomii, poświęcone izraelskiemu zamachowi.

    Od rana, gdy wiadomość o śmierci Jasina dotarła do mieszkańców, przed domem
    szejka gromadziły się tysiące sympatyków tego ociemniałego, unieruchomionego na
    wózku inwalidzkim, lecz charyzmatycznego przywódcy Hamasu, radykalnej
    organizacji palestyńskiej.

    Uroczystość pogrzebowa w Gazie, jaka rozpoczęła się przed południem w
    poniedziałek, zgromadziła dziesiątki tysięcy Palestyńczyków, którzy przybyli
    pod dom Jasina z zielonymi flagami Hamasu i portretami zabitego przywódcy.
    Żałobnicy przepychali się, by dotknąć trumny z ciałem, nakrytym zieloną flagą.
    Głośno płaczące kobiety rzucały na trumnę kwiaty. Wielu zamaskowanych działaczy
    Hamasu przyszło na pogrzeb z karabinami i w trakcie pochodu za trumną strzelali
    w powietrze. Skandowano: "Zemsty! Zemsty!".

    Nad głowami tłumu krążyły dwa izraelskie śmigłowce - po ziemi snuł się dym z
    palonych na ulicach opon samochodowych.

    Po modłach w głównym meczecie Gazy - al-Omri, ciało szejka Ahmeda Jasina
    zostanie pochowane na Cmentarzu Męczenników w Gazie.

    Manifestacje odbywały się także w wielu miastach Zachodniego Brzegu Jordanu. W
    Nablusie demonstracja zgromadziła ponad 15 tysięcy ludzi. Tysiące demonstrowały
    w Hebronie, gdzie izraelska armia użyła gazów łzawiących do rozpędzenia
    agresywnie zachowującego się tłumu.

    W Ramalli przed siedzibą rządu Autonomii zgromadziło się około dwóch tysięcy
    ludzi, żądających zemsty za śmierć Jasina. Demonstranci domagali się widzenia z
    Arafatem, który jednak nie pojawił się na tym wiecu, najwyraźniej w obawie, iż
    może stać się kolejnym celem ataku izraelskiego.

    Na Zachodnim Brzegu Jordanu zamknięte zostały wszystkie palestyńskie szkoły. Z
    meczetów ogłoszono jednodniowy strajk generalny.

    "Wojna z Izraelem rozpoczęła się" - oświadczył po otrzymaniu wiadomości o
    śmierci w izraelskim nalocie duchowego przywódcy Hamasu lider tej palestyńskiej
    organizacji Abdel Aziz al-Rantisi. Zbrojne ramię Hamasu
    zapowiedziało "trzęsienie ziemi w Izraelu" i niewyobrażalnie krwawy odwet za
    śmierć Jasina. Do ostrzeżeń Hamasu przyłączyły się inne radykalne organizacje
    palestyńskie - w tym Islamski Dżihad oraz arafatowskie Brygady Męczenników Al
    Aksy.

    Przywódcy państw świata niemal jednym głosem potępili zabicie przywódcy Hamasu,
    wyrażając obawy, że będzie to prowadzić do nasilenia przemocy i terroru oraz
    zablokowania bliskowschodniego procesu pokojowego.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-22
  • Świat potępia zabicie Jasina: Obawy wzrostu fali przemocy

    Przywódcy państw niemal jednym głosem potępili zabicie przez armię izraelską
    duchowego przywódcy Hamasu, Ahmeda Jasina, wyrażając obawy, że będzie to
    prowadzić do nasilenia przemocy i terroru oraz zablokowania bliskowschodniego
    procesu pokojowego.

    Szejk Ahmed Jasin zginął w poniedziałek o świcie od izraelskiej rakiety,
    wystrzelonej przez śmigłowiec, kiedy opuszczał meczet w Gazie po porannych
    modłach. Hamas i inne organizacje palestyńskie natychmiast zapowiedziały krwawy
    odwet na Izraelu.

    Izraelski zamach potępiono już w kilka godzin po śmierci Jasina w Brukseli,
    Londynie, Paryżu, Berlinie i Moskwie.

    Szef unijnej dyplomacji Javier Solana ocenił, że zabójstwo stanowi "bardzo złą
    wiadomość dla całego bliskowschodniego procesu pokojowego".

    Przebywający w Brukseli szef polskiego MSZ Włodzimierz Cimoszewicz wyraził w
    poniedziałek obawy, że zabicie szejka Jasina może mieć "bardzo, bardzo
    negatywne konsekwencje nie tylko dla konfliktu izraelsko-palestyńskiego, ale
    obawiam się, żeby nie wzrosło zagrożenie atakami terrorystycznymi na inne
    kraje, także europejskie" - powiedział grupie zagranicznych dziennikarzy.

    "Rozumiem, że Izraelczycy bronią swojego kraju. Jednak obraz osoby przykutej do
    wózka inwalidzkiego, która ginie od pocisku rakietowego, prawdopodobnie nie
    jest najlepszym sposobem zapewnienia bezpieczeństwa Izraelowi" - ocenił polski
    minister.

    Szef brytyjskiej dyplomacji Jack Straw potępił jako "nie do zaakceptowania"
    i "nie do usprawiedliwienia" zabicie przez armię izraelską twórcy i przywódcy
    duchowego Hamasu. Straw także zaznaczył, że Izrael ma prawo do obrony przed
    terroryzmem, lecz nie powinien używać środków sprzecznych z prawem
    międzynarodowym.

    Francuski minister spraw zagranicznych Dominique de Villepin
    powiedział: "Francja potępia akcję, której celem stał się szejk Jasin. W
    sytuacji, gdy przede wszystkim winno się zmobilizować wszystkie siły dla
    wznowienia procesów pokojowych, tego rodzaju kroki mogą jedynie nakręcać
    spiralę przemocy".

    Niemcy z kolei apelowały przede wszystkim o wstrzemięźliwość i rozsądek. Przed
    wyjazdem do Brukseli szef dyplomacji niemieckiej Joschka Fischer powiedział,
    że "obie strony konfliktu bliskowschodniego winny przyczynić się do
    powstrzymania eskalacji napięć". Agencja Reutera podkreśla tu, że Niemcy
    najwyraźniej unikały bezpośredniego potępienia izraelskiej akcji.

    Zamach wywołał "głębokie zaniepokojenie" Moskwy, która również wyraziła obawy,
    iż śmierć Jasina może oznaczać nową eskalację przemocy oraz przekreślić szanse
    wznowienia negocjacji izraelsko- palestyńskich.

    Przedstawiciel Departamentu Stanu, cytowany przez agencję Reutera, zaapelował
    do "wszystkich stron" o zachowanie rozwagi i spokoju. Rząd USA pozostaje w
    kontakcie Izraelem i władzami Autonomii Palestyńskiej w tej sprawie - dodał
    urzędnik, cytowany przez agencję Reutera.

    Kraje arabskie jednym głosem potępiły jako niewybaczalną zbrodnię zabicie
    szejka Ahmeda Jasina. W Kairze rzecznik prezydenta Hosniego Mubaraka
    zakomunikował, że na znak protestu przeciwko zabójstwu delegacja Egiptu nie
    weźmie udziału w planowanych w tym tygodniu przez Izrael ceremoniach związanych
    z 25. rocznicą podpisania izraelsko-egipskich porozumień pokojowych z Camp
    David.

    "Przemoc rodzi przemoc" - ostrzegał premier Kuwejtu.

    "Zamordowanie osoby, będącej symbolem palestyńskich aspiracji, nie tylko nie
    zdusi, lecz przeciwnie - umocni ruch oporu" - powiedział premier Libanu Emile
    Lahud.

    W Iranie zabójstwo określono mianem "aktu kryminalnego",
    potwierdzającego "barbarzyńską naturę syjonistów", a w Iraku nazwano
    Jasina "palestyńskim Che Guevarą".

    Islamskie organizacje na Bliskim Wschodzie, na czele z egipskim Bractwem
    Muzułmańskim, powtarzają, że pomszczą śmierć Jasina - przywódcy, który za życia
    był powodem wielu kontrowersji także wśród polityków arabskich.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-22
  • Cimoszewicz potępił zabicia Jasina

    Minister spraw zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz dołączył do oświadczenia
    szefów dyplomacji państw Unii Europejskiej potępiającego zabicie przez Izrael
    szefa Hamasu, szejka Ahmeda Jassina.

    "Minister dzisiaj podkreślił to, co zresztą dzisiaj przyjęli ministrowie unijni
    w czasie sesji (Rady UE), że o ile Izrael ma prawo do działań, które gwarantują
    mu bezpieczeństwo, to taka forma i formuła jest nie do zaakceptowania - kiedy
    stosuje się akt przemocy o takiej skali" - powiedział polskim dziennikarzom
    rzecznik MSZ Bogusław Majewski w czasie obrad unijnych szefów dyplomacji.

    "Pod tym podpisali się wszyscy ministrowie. Minister Cimoszewicz w rozmowie
    porannej z dziennikarzami (zagranicznymi) tutaj w Brukseli podkreślił też, że
    dla nas jest to akt całkowicie niezrozumiały. Nie potrafimy wyobrazić sobie, do
    czego tego typu działania mogą zmierzać. Jest to akt, który nie może się
    spotkać z niczym innym tylko potępieniem. Na takie potępienie zasługuje i ono
    stało się faktem na tej sesji" - oświadczył Majewski.

    Poinformował, że Cimoszewicz nie znalazł czasu, żeby zobaczyć się z polskimi
    dziennikarzami przed obiadem ministrów uczestniczących w sesji i że spotka się
    z nimi po obiedzie około godziny 15.00.

    Wcześniej polscy dyplomaci przekazali, że na spotkaniu z zagranicznymi
    dziennikarzami minister powiedział, że zabicie szejka Jasina może mieć "bardzo,
    bardzo negatywne konsekwencje nie tylko dla konfliktu izraelsko-palestyńskiego"
    i że "obawia się on, żeby nie wzrosło zagrożenie atakami terrorystycznymi na
    inne kraje, także europejskie".

    "Rozumiem, że Izraelczycy bronią swojego kraju. Jednak obraz osoby przykutej do
    wózka inwalidzkiego, która ginie od pocisku rakietowego, prawdopodobnie nie
    jest najlepszym sposobem zapewnienia bezpieczeństwa Izraelowi" - ocenił polski
    minister.

    W oświadczeniu Rady UE czytamy, że "potępia (ona) pozaprawne zabicie przez siły
    izraelskie dziś rano lidera Hamasu, szejka Ahmeda Jasina i siedmiu innych
    Palestyńczyków. Unia Europejska konsekwentnie sprzeciwiała się pozaprawnym
    zabójstwom. Nie tylko są one sprzeczne z prawem międzynarodowym, ale podkopują
    koncepcje rządów prawa, która jest kluczowym elementem w walce z terroryzmem".

    Równocześnie ministrowie przypomnieli, że UE "wielokrotnie potępiała
    terrorystyczne okropności popełniane przez Hamas, które spowodowały śmierć
    setek Izraelczyków. UE uznaje prawo Izraela do ochrony swoich obywateli
    przeciwko atakom terrorystycznym. Prawo międzynarodowe daje Izraelowi do tego
    prawo. Jednakże Izrael nie ma prawa dokonywać pozaprawnych zabójstw".

    Zdaniem Rady UE, zabicie szejka Jasina "zaogniło sytuację". Dlatego wezwała
    ona "wszystkie strony, żeby wykazały powściągliwość i żeby powstrzymały się od
    aktów przemocy, które pociągną za sobą więcej ofiar śmiertelnych i jeszcze
    bardziej oddalą pokojowe rozwiązanie (konfliktu)" - czytamy w oświadczeniu.

    "Przemoc nie zastąpi politycznych negocjacji, które są niezbędne, żeby osiągnąć
    sprawiedliwe i trwałe rozwiązanie. »Mapa drogowa« tzw. Kwartetu pozostaje
    podstawą do osiągnięcia takiego rozwiązania" - oświadczyli ministrowie.

    Chodzi o tzw. Kwartet Madrycki - USA, ONZ, UE i Rosję - odpowiedzialny za
    ostatni bliskowschodni plan pokojowy, potocznie nazywany mapą drogową.
    Realizacja planu od kilku miesięcy jest zamrożona.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-22
  • Biały Dom nie wiedział o przygotowaniach do zamordowania Jasina

    Stany Zjednoczone nie zostały uprzedzone, że Izrael przygotowuje się do
    zlikwidowania założyciela i duchowego przywódcy Hamasu szejka Jasina -
    oświadczyła doradczyni prezydenta USA ds. bezpieczeństwa narodowego Condoleezza
    Rice.

    W wywiadzie telewizyjnym w poniedziałek rano (czasu miejscowego) pani Rice
    dodała, że obecnie jest bardzo ważne, by każda ze stron cofnęła się o krok i by
    próbowano przywrócić spokój w regionie.

    "Na Bliskim Wschodzie lepszy dzień zawsze jest możliwy" - powiedziała Rice
    telewizji NBC.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-22
  • Watykan zdecydowanie potępił zabójstwo szejka Jasina

    Watykan zdecydowanie potępił zabójstwo duchowego przywódcy Hamasu szejka Ahmeda
    Jasina. W komunikacie Biura prasowego Stolicy Apostolskiej określa się je
    jako "akt przemocy nie mający żadnego usprawiedliwienia w praworządnym
    państwie".

    Szejk Ahmed Jasin zginął od izraelskiej rakiety o świcie, kiedy po porannych
    modłach opuszczał meczet w Gazie.

    Dyrektor watykańskiego Biura prasowego Joaquin Navarro-Valls podkreślił,
    że "stanowisko i uczucia Stolicy Apostolskiej wyrażają jasno słowa papieża w
    przemówieniu do Korpusu dyplomatycznego 12 stycznia tego roku".

    Papież powiedział wówczas, adresując swe słowa do przywódców Izraela i
    Palestyny, że "użycie broni, uciekanie się z jednej strony do terroryzmu, a z
    drugiej do represji, upokarzanie przeciwnika i propaganda nienawiści prowadzą
    donikąd. Tylko poszanowanie słusznych dążeń jednej i drugiej strony, powrót do
    negocjacji i konkretne zaangażowanie wspólnoty międzynarodowej mogą prowadzić
    do znalezienia drogi wiodącej do rozwiązania konfliktu".

    Navarro-Valls podkreślił, że "autentyczny i trwały pokój nie może być owocem
    demonstracji siły" i raz jeszcze, cytując słowa papieża dodał, że pokój "jest
    owocem działań moralnych i prawnych".

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-22
  • Premier Szaron gratuluje zabicia szejka Jasina

    Premier Izraela pogratulował siłom bezpieczeństwa akcji, której celem było
    zabicie w poniedziałek rano przywódcy duchowego Hamasu, szejka Ahmeda Jasina, i
    jednocześnie usprawiedliwił ten czyn.

    "Państwo Izrael uderzyło tego ranka w czołowego przywódcę palestyńskich
    morderców i terrorystów. Chcę wyjaśnić, że wojna z terroryzmem nie jest
    zakończona i będzie kontynuowana codziennie i w każdym miejscu. Jest to trudna
    walka i wszystkie kraje wolnego świata wiedzą, że muszą wziąć w niej udział.
    Zabranie się za tych, którzy grożą jego likwidacją, jest naturalnym prawem
    narodu żydowskiego" - powiedział Szaron w krótkim wystąpieniu w Jerozolimie
    przed deputowanymi z partii Likud w izraelskim parlamencie.

    "Kwintesencją ideologii tego człowieka było zabijanie i mordowanie Żydów,
    gdziekolwiek są, i zniszczenie państwa Izrael. Przypuszczam, że znacie całą
    pełną krwi i nienawiści przeszłość tego pierwszego z morderców" - dodał Szaron.

    Izraelskie radio podało, że premier Izraela osobiście nadzorował akcję, której
    celem był szejk Ahmed Jasin.

    Szejk Ahmed Jasin zginął w poniedziałek o świcie od izraelskiej rakiety,
    wystrzelonej przez śmigłowiec, kiedy opuszczał meczet w Gazie po porannych
    modłach.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-22
  • "Jasina trudno jest jednoznacznie określić mianem terrorysty"

    Doktor Piotr Balcerowicz orientalista z Uniwersytetu Warszawskiego i
    Uniwersytetu w Hamburgu uważa, że zabitego przez Izraelczyków szejka Ahmeda
    Jasina trudno jest jednoznacznie określić mianem terrorysty.

    W Programie Pierwszym Polskiego Radia Piotr Balcerowicz przypomniał, że szejk
    Jasin dążył przede wszystkim do niepodległego państwa palestyńskiego. Według
    Piotra Balcerowicza Jasinowi wkładano w usta słowa, że zamierza zepchnąć Izrael
    do morza, jednak on zawsze odżegnywał się od takich skrajnych wypowiedzi
    Podkreślał, że widzi w przyszłości dwa kraje, które będą funkcjonowały jako
    kraje partnerskie.

    Piotr Balcerowicz powiedział, że Palestyńczycy odbierali Jasina jako postać
    dość umiarkowaną i również jako przywódcę duchowego. Był przywódcą cywilnym i
    odżegnywał się od bezpośrednich działań militarnych.

    Zdaniem Piotra Balcerowicza przywódcy Hamasu często podkreślali , że siatka
    militarna tej organizacji działa zupełnie niezależnie od układu politycznego.
    Jasin hamował zapędy Hamasu, wielokrotnie proponował Izraelowi zawieszenie
    broni i był krytykowany przez wielu członków tej organizacji - twierdzi Piotr
    Balcerowicz.

    Orientalista zwraca natomiast uwagę na fakt, że Jasin był prywatnym wrogiem
    wielu osób w rządzie Izraela. Nie przebierał w słowach, kiedy nazywał premiera
    Ariela Szarona mordercą.

    W opinii Piotra Balcerowicza władzom Izraela byłoby na rękę , by po śmierci
    Jasina gniew Palestyńczyków obrócił się przeciwko nim samym. Wyjaśnił, że gdyby
    organizacje, które walczyły przeciwko Izraelowi zaczęły się same zwalczać to
    Izrael będzie miał wolną rękę podejmując jednostronne decyzje na przykład w
    sprawie przebiegu muru bezpieczeństwa, czy osiedli żydowskich na terenach
    okupowanych.

    źródło: onet.pl, IAR, mat /2004-03-22
  • Szejk Ahmed Jasin - lider Hamasu

    Duchowy przywódca Hamasu, szejk Ahmed Jasin (Yassin) zginął w poniedziałek,
    ostrzelany z izraelskich helikopterów , kiedy opuszczał rano meczet w Gazie.
    Hamas natychmiast zapowiedział krwawy odwet.

    Gdy we wrześniu 2003 r. nie powiodła się podobna próba likwidacji Jasina przez
    izraelskie śmigłowce i szejk został jedynie lekko ranny, przed jego domem
    demonstrowały tysiące Palestyńczyków, deklarując gotowość obrony przywódcy
    Hamasu.

    67-letni, ociemniały, poruszający się na wózku inwalidzkim Jasin był w 1989
    roku skazany przez Izrael na karę dożywotniego więzienia za założenie Hamasu,
    który sprzeciwia się istnieniu państwa izraelskiego oraz nakłanianie
    Palestyńczyków do ataków na Izraelczyków.

    Izrael zwolnił go w 1997 roku, ale w 1998 roku Jaser Arafat nałożył na niego
    areszt domowy, co wywołało zamieszki palestyńskie w obronie szejka.

    Urodzony w małej arabskiej wiosce rybackiej w pobliżu dzisiejszego izraelskiego
    miasta Aszkelon, Jasin był nastolatkiem, kiedy w 1948 roku powstało państwo
    Izrael.

    Jasin wówczas uciekł i został uchodźcą w Strefie Gazy. Studiował w Kairze
    teologię - tam też zetknął się z ideami Bractwa Muzułmańskiego. W grudniu 1987
    roku, po wybuchu pierwszej palestyńskiej intifady, stanął na czele ugrupowania
    Hamas, którego nazwa jest skrótem od Islamskiego Ruchu Oporu i oznacza "zapał".

    W ciągu lat swej działalności grupa zabiła wielu Izraelczyków, torpedując
    jednocześnie wysiłki, zmierzające do porozumienia izraelsko-palestyńskiego.
    Jest także odpowiedzialna za kampanię samobójczych ataków bombowych, trwającą
    od początku obecnego powstania.

    USA umieściły Hamas na liście międzynarodowych grup terrorystycznych, które są
    pod ścisłą kontrolą finansową.

    Hamas jest największą wewnętrzną opozycją dla Arafata, a według analityków
    poparcie dla niego wzrosło do 25 procent w porównaniu z 14 procentami przed
    wybuchem powstania - drugiej intifady.

    Jasin wielokrotnie wykluczał jakiekolwiek zawieszenie broni z Izraelem, do
    którego wzywał poddawany zachodnim presjom Jaser Arafat po przeprowadzanych
    przez Hamas samobójczych zamachach.

    "Gdybym zaakceptował zawieszenie broni, znaczyłoby to... że wywieszam białą
    flagę" - mówił Jasin. "Oni (Izrael) powinni usunąć swoich osadników. Nasza
    ziemia musi być zwrócona, a nasi ludzie muszą uzyskać wyzwolenie".

    źródło: onet.pl, 2004-03-22
  • Iwiński: Śmierć Jasina może skomplikować proces pokojowy

    Śmierć szejka Jasina może utrudnić pojednanie na Bliskim Wschodzie - uważa
    sekretarz stanu w Kancelarii Premiera Tadeusz Iwiński. Dodał, że śmierć
    człowieka, który porusza się na wózku inwalidzkim, "na pewno może wywołać
    kontrowersje".

    Iwiński towarzyszy premierowi Leszkowi Millerowi, który w poniedziałek kończy
    oficjalną wizytę w Rumunii.

    Podkreślił też, że w związku ze śmiercią szejka rumuński prezydent Ion Iliescu
    odwołał planowaną na poniedziałek oficjalną wizytę w Izraelu.

    "Unia Europejska i Stany Zjednoczone na pewno popierają ideę, żeby najpóźniej w
    2005 roku powstało niepodległe państwo palestyńskie" - podkreślił Iwiński.
    Dodał, że wspólnota międzynarodowa oczekuje też, że po powstaniu państwa
    palestyńskiego Izrael wycofa swoje siły z terytoriów okupowanych

    Szejk Ahmed Jasin, założyciel i duchowy przywódca radykalnego ruchu
    palestyńskiego Hamas, zginął w wyniku izraelskiego ataku w w poniedziałek o
    świcie, gdy na wózku inwalidzkim opuszczał meczet w Gazie.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-22
  • Izrael nie zawiadamiał USA o zamiarze zabicia szejka Jasina

    Izraelski minister spraw zagranicznych Silwan Szalom potwierdził w
    poniedziałek, że Izrael nie informował Stanów Zjednoczonych o zamiarze
    zgładzenia duchowego przywódcy Hamasu szejka Ahmeda Jasina.

    O tym, że Waszyngton nie został uprzedzony, zapewniała wcześniej doradczyni
    prezydenta USA ds. bezpieczeństwa narodowego Condoleezza Rice.

    "To była decyzja rządu izraelskiego i działaliśmy w pojedynkę" - oświadczył
    Szalom po rozmowie z wiceprezydentem USA Dickiem Cheneyem w Waszyngtonie.

    Na spotkaniu z dziennikarzami Szalom twierdził, że zabicie szejka Jasina
    było "czystym aktem samoobrony". Założyciel Hamasu był, według szefa
    izraelskiej dyplomacji, "ojcem chrzestnym zamachów samobójczych",
    odpowiedzialnym za śmierć setek ludzi.

    Na pytanie, dlaczego właśnie teraz Izrael zdecydował się zgładzić Jasina,
    Szalom odpowiedział: "Nie pytajcie, dlaczego akurat teraz; pytajcie, dlaczego
    dopiero teraz".

    źródło: onet.pl, IAR, mat /2004-03-22
  • Izrael zabił założyciela Hamasu: Świat jest pełen potępienia

    Ociemniały i częściowo sparaliżowany szejk Ahmed Jasin, który przed laty
    założył Hamas, jedną z najbardziej radykalnych palestyńskich organizacji,
    zginął w izraelskim ataku rakietowym w Strefie Gazy. Hamas natychmiast
    zapowiedział krwawy odwet.

    Izraelskie śmigłowce zaatakowały szejka i jego ludzi tuż po porannych modłach w
    jednym z meczetów Gazy. "Zasłużył na śmierć" - powiedział Izrael parę godzin po
    operacji. W kierunku Jasina, który poruszał się na wózku inwalidzkim, odpalono
    trzy pociski. Według palestyńskich źródeł zabitych zostało osiem osób.

    Izraelskie radio podało, że premier Ariel Szaron osobiście nadzorował operację.
    W południe pogratulował sukcesu jednostkom, które dokonały ataku na "czołowego
    przywódcę palestyńskich morderców i terrorystów".

    Niemal natychmiast z meczetów Strefy Gazy zaczęto nawoływać do masowych akcji
    protestacyjnych. Na ulice Gazy wyległo wiele tysięcy osób. Zamknięto wszystkie
    przejścia graniczne między Izraelem a Strefą Gazy i Zachodnim Brzegiem
    Jordanu. "Wojna z Izraelem rozpoczęła się" - oświadczył obecny szef Hamasu
    Abdel Aziz al-Rantisi. Zbrojne ramię organizacji zapowiedziało "trzęsienie
    ziemi w Izraelu".

    W uroczystościach pogrzebowych w Gazie wzięło udział 200 tysięcy ludzi.
    Żałobnicy przepychali się, by dotknąć trumny z ciałem, nakrytym zieloną flagą.
    Zamaskowani bojownicy Hamasu strzelali w powietrze. W tym samym czasie trwały
    manifestacje w wielu miastach Zachodniego Brzegu Jordanu.

    Przywódca Palestyńczyków Jaser Arafat potępił zamach. Za nim poszli przywódcy i
    szefowie dyplomacji wielu krajów świata. Arafat ogłosił trzydniową żałobę po
    śmierci bohatera-męczennika.

    Minister spraw zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz wyraził obawę, że
    likwidacja Jasina może zwiększyć zagrożenie terrorystyczne także w Europie.
    Skrytykował izraelską operację: "Rozumiem, że Izraelczycy bronią swojego kraju.
    Jednak obraz osoby przykutej do wózka inwalidzkiego, która ginie od pocisku
    rakietowego, prawdopodobnie nie jest najlepszym sposobem zapewnienia
    bezpieczeństwa Izraelowi".

    Unia Europejska oceniła, że zabójstwo stanowi "bardzo złą wiadomość dla całego
    bliskowschodniego procesu pokojowego". Francuski minister spraw zagranicznych
    Dominique de Villepin powiedział: "Tego rodzaju kroki mogą jedynie nakręcać
    spiralę przemocy". Niemcy zaapelowały o wstrzemięźliwość i rozsądek, unikając
    bezpośredniego potępienia izraelskiej akcji. "Głębokie zaniepokojenie" wyraziła
    Moskwa. Szef brytyjskiej dyplomacji Jack Straw określił zamach jako "nie do
    zaakceptowania".

    Komunikat Stolicy Apostolskiej określa akcję jako "akt przemocy nie mający
    żadnego usprawiedliwienia w praworządnym państwie".

    Doradczyni prezydenta USA ds. bezpieczeństwa narodowego Condoleezza Rice
    oświadczyła, że Biały Dom nie wiedział o przygotowaniach do operacji. Dodała,
    że obecnie jest bardzo ważne, by każda ze stron cofnęła się o krok i by
    próbowano przywrócić spokój w regionie.

    Najostrzej zareagowały kraje muzułmańskie. W Kairze rzecznik prezydenta
    Hosniego Mubaraka zapowiedział, że na znak protestu delegacja Egiptu nie weźmie
    udziału w planowanych na ten tydzień przez Izrael ceremoniach związanych z 25.
    rocznicą podpisania izraelsko-egipskich porozumień pokojowych z Camp David.

    "Przemoc rodzi przemoc" - ostrzegł premier Kuwejtu. Premier Jordanii
    powiedział, że zabójstwo stawia pod znakiem zapytania wszelkie szanse na pokój
    na Bliskim Wschodzie. Premier Libanu ostrzegł, iż Izrael jest w błędzie, jeśli
    uważa, że przemocą zdławi aspiracje Palestyńczyków. Rzecznik rządu Iranu
    określił zabójstwo mianem "aktu kryminalnego, który potwierdza barbarzyńską
    naturę syjonistów". Także iracka tymczasowa Rada Zarządzająca potępiła akcję
    Izraela.

    Korespondent Associated Press Ravi Nessman napisał, że Izrael podjął wielkie
    ryzyko, zabijając duchowego przywódcę Hamasu. Śmierć szejka Ahmeda Jasina może
    osłabić Hamas i wpędzić jego przywódców do podziemia - albo rozpalić nienawiść
    Palestyńczyków do Izraela i wzmocnić tę radykalną organizację.

    źródlo: onet.pl, PAP, mat /2004-03-22
  • Zapowiadają zemstę za Jasina

    Strona internetowa islamskich fundamentalistów zamieściła oświadczenie
    ugrupowania przypuszczalnie powiązanego z al-Qaidą, które nawołuje do zemsty na
    USA i ich sojusznikach za zabicie lidera Hamasu Ahmeda Jasina.

    "Oświadczamy Palestyńczykom, że krew szejka Jasina nie została przelana na
    próżno, i apelujemy do wszystkich oddziałów Brygad Abu Hafs al-Masri, by
    pomściły go, atakując tyrana naszych czasów - Amerykę - i jego sojuszników" -
    głosi oświadczenie tego ugrupowania.

    Islamskie ugrupowanie Brygady Abu Hafs al-Masri, powiązane, jak samo utrzymuje,
    z al-Qaidą Osamy bin Ladena, przyznało się do niedawnych zamachów bombowych w
    Hiszpanii.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-22
  • Przywódca irackich szyitów potępia zgładzenie Jasina

    Ajatollah Ali al-Sistani, duchowy przywódca irackich szyitów, potępił w
    poniedziałek zabicie przez wojsko izraelskie założyciela radykalnej organizacji
    islamskiej Hamas, szejka Ahmeda Jasina.

    "Wzywamy synów krajów arabskich i islamskich do zwarcia szeregów, zjednoczenia
    się i usilnego dążenia do wyzwolenia zabranej ziemi i przywrócenia praw" -
    głosi oświadczenie, wydane przez Sistaniego w świętym mieście szyitów Nadżafie
    w związku z zabiciem Jasina.

    Sistani nazwał zgładzenie szejka "odrażającą zbrodnią przeciwko narodowi
    palestyńskiemu", a Jasina nazwał bohaterem, uczonym i męczennikiem.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-22
  • Śmierć przywódcy Hamasu: Terror za terror

    "Rzeczpospolita": Duchowy przywódca Hamasu zginął wczoraj, kiedy wychodził po
    rannej modlitwie z meczetu w mieście Gaza. Piloci izraelskich śmigłowców
    odpalili w jego kierunku 3 rakiety. Hamas zapowiedział, że w zemście "rozpęta w
    Izraelu piekło".

    Pogrzeb szejka zamienił się w wielką antyizraelską manifestację. Na ulice
    palestyńskich miast wyległy tłumy. Ludzie żądali zemsty, domagali się głowy
    Ariela Szarona. Izraelski premier osobiście nadzorował akcję "likwidacji"
    brodatego lidera Hamasu.

    "Otwarto puszkę Pandory. Teraz odliczamy czas do następnego ataku
    terrorystycznego i zastanawiamy się, ilu tym razem zginie Izraelczyków" -
    krytykował decyzję Szarona Josi Beilin, izraelski polityk, zwolennik pokoju z
    Palestyńczykami.

    "Izrael podjął wielkie ryzyko. Śmierć szejka może osłabić Hamas i wpędzić jego
    przywódców do podziemia - ale równie dobrze może rozpalić nienawiść
    Palestyńczyków do Izraela i wzmocnić organizacje terrorystyczne" - komentowali
    obserwatorzy.

    Izrael będzie kontynuować operacje "likwidacji terrorystów" - zapowiedział we
    wtorek minister obrony Szaul Mofaz. Mofaz wypowiadał się w wywiadzie,
    udzielonym izraelskiej rozgłośni radiowej w dzień po zabiciu przez armię lidera
    palestyńskiej organizacji Hamas, szejka Jasina.

    źródło: onet.pl, Rzeczpospolita/PAP /2004-03-23
  • Palestyńczycy nadają dzieciom imię zabitego szejka

    Zaledwie kilka godzin po śmierci duchowego przywódcy Hamasu, szejka Ahmeda
    Jasina, zabitego przez wojsko izraelskie, w Strefie Gazy dziesięciu nowo
    narodzonych chłopców otrzymało imiona "Ahmed Jasin".

    Poinformował o tym we wtorek palestyński dziennik "Al-Hayat Al- Jadida". Jeden
    z palestyńskich ojców powiedział, że jego syn przyszedł na świat godzinę po
    ataku rakietowym na przywódcę Hamasu. Decyzję o nadaniu chłopcu imion Ahmed i
    Jasin rodzice podjęli spontanicznie.

    "Ahmed Jasin wciąż żyje w sercach wszystkich Palestyńczyków, Arabów i
    muzułmanów" - powiedział dumny ojciec.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-23
  • Chris Patten potępia Izrael za zabicie przywódcy Hamasu

    Europejski komisarz do spraw stosunków zewnętrznych Chris Patten w ostrych
    słowach potępił we wtorek zabicie przez Izrael szejka Ahmada Jasina,
    założyciela i duchowego przywódcy radykalnej organizacji palestyńskiej Hamas.

    "Musimy jasno powiedzieć - jak już to uczynił sekretarz generalny ONZ Kofi
    Annan - że to, co się stało, jest działaniem bezprawnym, (...) skrajnie
    nieostrożnym, a niektórzy mogliby nawet powiedzieć - głupim" - powiedział
    Patten w wywiadzie dla radia BBC.

    Dodał, że izraelską akcję uważa za dolewanie oliwy do ognia.

    Opowiedział się także za większym zaangażowaniem USA w pokojowe rozwiązanie
    konfliktu bliskowschodniego, a Izrael i świat arabski wezwał do
    okazania "powściągliwości".

    "Najlepszym sposobem walki z terroryzmem jest zaprowadzenie pokoju na Bliskim
    Wschodzie - ocenił Patten. - Absolutnie należy pokazać, że jesteśmy
    zdeterminowani do działania".

    "W przeciwnym razie - podsumował unijny komisarz - obawiam się, że rządy i
    umiarkowani wyborcy w krajach muzułmańskich odwrócą się od walki z terroryzmem,
    co będzie sprzeczne z ich własnym interesem".

    źródlo: onet.pl, PAP, MD /2004-03-23
  • Szef sztabu o "śmiertelnym ciosie" dla Hamasu

    Szef izraelskiego sztabu generalnego Mosze Jaalon nazwał we wtorek likwidację
    szejka Ahmeda Jasina "śmiertelnym ciosem" dla założonej przez niego radykalnej
    organizacji islamskiej Hamas.

    Jaalon, wypowiadając się po raz pierwszy na temat zgładzenia duchowego
    przywódcy Hamasu, przyznał na konferencji międzynarodowej w Tel Awiwie, że w
    najbliższej przyszłości śmierć Jasina najprawdopodobniej spowoduje nasilenie
    ataków na Izrael. W dalszej przyszłości szef sztabu oczekuje jednak umocnienia
    się palestyńskich sił umiarkowanych, zwłaszcza w zdominowanej obecnie przez
    Hamas Strefie Gazy.

    Jasin "nie był żadnym przywódcą politycznym, czy religijnym, lecz przywódcą
    terrorystycznym" - oświadczył Jaalon. Założyciel Hamasu osobiście zarządził
    dokonanie wielu zamachów na Izraelczyków i był "inspiracją" dla zamachowców -
    uważa szef izraelskiego sztabu generalnego.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-23
  • Izrael będzie kontynuować akcję "likwidacji terrorystów"

    Izrael będzie kontynuować operacje "likwidacji terrorystów" - zapowiedział we
    wtorek minister obrony tego kraju, Szaul Mofaz.

    Mofaz wypowiadał się w wywiadzie, udzielonym izraelskiej rozgłośni radiowej w
    dzień po zabiciu przez armię lidera palestyńskiej organizacji Hamas, szejka
    Jasina.

    Szef izraelskiego resortu obrony wyjaśnił, że decyzja o kontynuacji działań,
    wymierzonych przeciwko terrorystom - w tym także ich fizycznej "likwidacji" -
    zapadła na spotkaniu szefów siłowych resortów w Tel Awiwie. Mofaz zaznaczył, że
    Hamas - którego duchowym przywódcą był zabity szejk Jasin -
    pozostaje "strategicznym wrogiem Izraela i stąd też organizacja ta winna zostać
    zlikwidowana".

    Z sondażu, opublikowanego we wtorek przed dwa izraelskie dzienniki: "Jedijot
    Aharonot" i "Maariw" , wynika że większość mieszkańców Izraela poparła operację
    armii, zakończoną "zlikwidowaniem" szejka Jasina. Zabicie przywódcy Hamasu
    poparło 60-61 procent respondentów ankiety, natomiast około 30 proc.
    skrytykowało takie akcje armii.

    Sondaż wskazuje jednak także, że aż 81 procent pytanych obawia się, że śmierć
    Jasina doprowadzi do wzrostu liczby zamachów terrorystycznych.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-23
  • Izraelski dowódca: Arafat będzie następny

    Szef izraelskiego sztabu generalnego Mosze Jaalon zasugerował we wtorek, że
    przywódca Palestyńczyków Jaser Arafat i szef Hezbollahu Hasan Nasrallah również
    mogą zostać zgładzeni przez Izrael, tak jak w poniedziałek szef Hamasu szejk
    Ahmed Jasin.

    Jalona spytano, czy po Jasinie, Arafat i Nasrallah będą następni.

    "Myślę, że (Arafat i Nasrallah) zrozumieli, że to się zbliża. Na dłuższą metę,
    mam nadzieję, będzie to sygnałem dla tych wszystkich, którzy postanowili nas
    ranić, że będzie to ich koniec" - powiedział Jaalon.

    Doradcy Arafata mówili w poniedziałek, że przywódca Palestyńczyków obawia się,
    iż może być następny na celowniku Izraela. Associated Press przypomina, że
    gabinet izraelski jeszcze w zeszłym roku postanowił, że Arafata
    należy "usunąć", ale nigdy nie sprecyzował, czy oznacza to jego fizyczną
    likwidację.

    Izraelski minister bezpieczeństwa publicznego Izraela Cachi Hanegbi powiedział,
    że zgładzenie poprzedniego dnia przywódcy Hamasu szejka Ahmeda Jasina jest
    sygnałem, że wszyscy przywódcy palestyńskich ugrupowań radykalnych są na
    celowniku Izraela.

    "Każdy, kto w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu Jordanu lub gdziekolwiek
    indziej przewodzi jakiemuś ugrupowaniu terrorystycznemu, od wczoraj wie, że
    immunitetu nie ma. Każdego mamy na celowniku" - powiedział Hanegbi
    dziennikarzom.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-23
  • Wybrano następcą szejka Jasina

    Wysoki rangą przedstawiciel Hamasu, Abdel Aziz al-Rantisi, został przywódcą
    tego ugrupowania - poinformowano we wtorek w Gazie.

    Jak pisze agencja AP, Rantisi czasowo przejmie funkcje lidera Hamasu po śmierci
    szejka Ahmeda Jasina, zabitego w poniedziałek przez siły izraelskie.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-23
  • "Jasin groźniejszy po śmierci niż za życia"

    Poniedziałkowy zamach sił izraelskich na duchowego lidera Hamasu, szejka Ahmeda
    Jasina, wskazuje na to, że premier Izraela Ariel Szaron obrał bardzo ryzykowną
    strategię - oceniają analitycy wpływowego ośrodka analiz wojskowych i
    strategicznych Jane's.

    Podkreślają, że zamach na jego życie wykreował nowego męczennika sprawy
    palestyńskiej, co będzie miało dalekosiężne konsekwencje.

    "Selektywne izraelskie zabójstwa radykalnych działaczy palestyńskich nie są
    niczym nowym, ale wyeliminowanie poruszającego się na wózku starszego wiekiem
    inwalidy, który dostarczył Hamasowi ideowego impetu, sugeruje, iż nowej
    eskalacji w konflikcie izraelsko-palestyńskim nie da się uniknąć" - napisali
    analitycy na łamach tygodnika "Jane's Intelligence Digest".

    "Pozbawiony władzy w rękach i nogach, a także niemal ślepy, Jasin wywierał
    wpływ na życie organizacji, którego nie da się przecenić. Najważniejsze pytanie
    dotyczy obecnie tego, w jakim stopniu zabójstwo wzmocni Hamas wśród
    Palestyńczyków" - czytamy w komentarzu.

    Hamas już teraz cieszy się szerokim poparciem dzięki programom pomocy
    ekonomicznej i socjalnej, finansowanym przez muzułmańskich sympatyków
    palestyńskiej walki.

    Izraelskie siły bezpieczeństwa przygotowują się na odwetowe ataki zwolenników
    Hamasu, ale w ocenie JID "długofalowe ryzyko wiąże się z tym, że zamach na
    Jasina zwiększy liczbę wstępujących w szeregi Hamasu".

    Taka perspektywa niepokoi zwłaszcza umiarkowany odłam opinii palestyńskiej,
    opowiadający się za wynegocjowaniem układu pokojowego z Izraelem.

    Inną konsekwencją będzie pogłębienie izolacji lidera Autonomii Palestyńskiej
    Jasera Arafata, który przebywa w Ramalli i ma ograniczoną swobodę poruszania
    się.

    Zamach na Jasina stanie się także sukcesem propagandowym dla
    Hamasu. "Organizacja ta może się spodziewać znacznie zwiększonego napływu
    środków od zagranicznych ofiarodawców, które będą wsparciem dla dalszych ataków
    samobójczych".

    Izraelski rząd Ariela Szarona oskarżał Jasina o to, że jest osobiście
    odpowiedzialny za samobójcze zamachy, wymierzone w izraelskich cywilów. Po
    takim ataku w Aszdod 14 marca, w którym zginęło 10 osób, rząd zaaprobował
    ostatnio taktykę selektywnych zabójstw osób oskarżanych o udział w zamachach.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-23
  • Nawołują do pomszczenia śmierci szejka Jasina

    Z okrzykami "Zemsta, zemsta" kilka tysięcy izraelskich Arabów wyszło we wtorek
    na ulice Nazaretu, by uczcić pamięć zabitego w poniedziałek duchowego przywódcy
    Hamasu, szejka Ahmeda Jasina.

    Policja zachowywała dystans od demonstracji w największym arabskim mieście
    Izraela. Protestujący nieśli czarne i zielone flagi islamu, wielkie plakaty ze
    zdjęciem Jasina, a także wózek inwalidzki, przypominający o chorobie zabitego
    duchownego.

    "Zabójstwo szejka Ahmeda Jasina nasili ruch oporu Palestyńczyków, którego my
    bronimy, ponieważ jesteśmy częścią narodu palestyńskiego" - mówili uczestnicy
    protestu.

    Demonstracja, zorganizowana przez ugrupowania izraelskich Arabów, od islamskich
    fundamentalistów po zwolenników ruchu Fatah prezydenta Autonomii Jasera
    Arafata, były częścią obchodzonego w arabskich miejscowościach i wsiach w
    Izraelu dnia żałoby po śmierci Ahmeda Jasina.

    Protest spotkał się z potępieniem członka gabinetu izraelskiego, ministra
    zdrowia Dana Neweha. "Demonstracja taka pogłębia tylko przepaść między Żydami i
    Arabami w naszym kraju" - powiedział we wtorek Neweh w izraelskim radiu
    wojskowym. "Demonstracje są rzeczą słuszną, ale tutaj została przekroczona
    granica. Hezbollah i Jasin osobiście ponoszą bowiem odpowiedzialność za
    zabójstwa niewinnych ludzi, w tym arabskich obywateli Izraela" - dodał.

    Reuter przypomina, że Arabowie, którzy stanowią około 20 proc. ludności
    Izraela, od dawna uskarżali się na dyskryminację ze strony władz, przejawiającą
    się w niższych świadczeniach na arabskie osiedla i szkoły i zakazie budowania
    domów na gruntach państwowych.

    Od czasu zastrzelenia przez policję 13 izraelskich Arabów podczas zamieszek na
    początku palestyńskiej intifady społeczność arabska trzymała się na ogół z dala
    od rewolty.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-23
  • Nowy szef Hamasu grozi Izraelczykom

    Nowy szef Hamasu, palestyńskiej organizacji fundamentalistycznej, Abdel Aziz al-
    Rantisi, wybrany we wtorek na przywódcę tego ugrupowania, zapowiedział w swej
    pierwszej deklaracji, że Izraelczycy nie będą nigdzie bezpieczni.

    Al-Rantisi zaapelował do militarnego skrzydła Hamasu, aby "dało lekcję"
    Izraelowi, mszcząc śmierć szejka Jasina, który został zabity w poniedziałek
    przez siły izraelskie.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-23
  • Kwaśniewski: Zależy nam na pokoju na Bliskim Wschodzie

    Bardzo nam zależy, żeby region Bliskiego Wschodu cieszył się pokojem i rozwijał
    się; dlatego tak ważne jest pozytywne zakończenie misji stabilizacyjnej w
    Iraku - powiedział prezydent Aleksander Kwaśniewski na wtorkowym spotkaniu z
    dziennikarzami w Dubaju.

    Kwaśniewski po raz kolejny w czasie podroży po krajach Zatoki Perskiej
    zapewnił, że Polska nie wycofa wojsk z Iraku i nie zwiększy także kontyngentu.
    Natomiast - dodał - będzie obecna w tym kraju aż do czasu zakończenia z
    sukcesem misji stabilizacyjnej.

    Podkreślił, że cele misji to przede wszystkim przekazanie władzy Irakijczykom,
    zapewnienie Irakowi integralności terytorialnej oraz ograniczenie obecności
    obcych wojsk na terenie tego państwa do niezbędnej do utrzymania pokoju.

    Tłumacząc arabskim dziennikarzom powody zaangażowania się Polski w misję w
    Iraku, Kwaśniewski powiedział, że "uważaliśmy i uważamy, że reżim Saddama
    Husajna był istotnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa świata i tego regionu".

    "Saddam Husajn używał broni masowego rażenia także przeciwko własnym
    obywatelom. Saddam Husajn dopuścił się wojen ze swoimi sąsiadami i aktów
    ludobójstwa. Jestem przekonany, że świat bez dyktatury Saddama Husajna, mimo
    wszystkich trudności, jest lepszy niż ten, który był związany z jego polityką.
    Dlatego wzięliśmy udział w tej misji, w przekonaniu, że jest to część bardzo
    istotnej walki, którą prowadzimy ze światowym terroryzmem" - powiedział
    prezydent.

    Jego rozmowy w Emiratach dotyczyły także sytuacji na Bliskim Wschodzie po
    poniedziałkowym zabójstwie przywódcy palestyńskiej organizacji Hamas, szejka
    Ahmeda Jasina. Zginął on w ataku rakietowym, przeprowadzonym przez wojsko
    izraelskie.

    Prezydent oświadczył, że w jego rozmowach z partnerami z Emiratów zgodzono się,
    że zabójstwo szejka Jasina "będzie niestety wzmacniało i podnosiło na jeszcze
    wyższy poziom spiralę przemocy, z którą mamy do czynienia od wielu lat".

    "Trzeba wielkich wysiłków ze strony społeczności izraelskiej i palestyńskiej, a
    także wielu zdecydowanych działań opinii międzynarodowej, żeby można było tę
    spiralę przemocy zatrzymać" - podkreślił Kwaśniewski.

    Dodał, że trzeba szukać wszelkich rozwiązań, żeby zatrzymać przemoc i
    doprowadzić do realizacji procesu pokojowego, przyjętej już "mapy
    drogowej". "Wydaje się to dzisiaj bardzo trudne, ale przecież to ciągle jest
    możliwe. Pod tym względem stanowisko Emiratów i Polski jest bardzo podobne" -
    ocenił prezydent.

    Kwaśniewski uważa, że konieczna jest wielka międzynarodowa solidarność w
    działaniach przeciwko terroryzmowi. "Jestem przekonany, że kraje arabskie
    właśnie taką solidarność w tej walce wykazują" - podkreślił prezydent.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-23
  • Izraelskie wojska przystąpiły do ofensywy w Strefie Gazy

    Izraelskie oddziały przystąpiły do zakrojonej na dużą skalę ofensywy na
    południu Strefy Gazy oraz na granicy z Libanem - podaje w środę rano agencja
    Associated Press.

    Nad ranem kolumna kilkudziesięciu czołgów izraelskich wtargnęła do obozu
    uchodźców palestyńskich Chan Junis, w Strefie Gazy. Ok. 60 rodzin mieszkających
    w prymitywnych budynkach uciekło przed ogniem broni maszynowej. Według
    naocznych świadków, buldożery rozpoczęły niszczenie budynków, z których widać
    pobliskie żydowskie osiedle Ganei Tal.

    Rzecznik sił izraelskich podał później, że zniszczono cztery farmy
    palestyńskie, w tym zburzono częściowo zabudowania - domy mieszkalne i budynki
    gospodarcze - oraz drogę, łączącą tę część obozu z pozostałymi zabudowaniami
    Chan Junis. Kolumna po zakończeniu zadania wycofała się poza obóz - podały
    izraelskie źródła.

    Z informacji, przekazanych przez rzecznika armii, wynika, że wcześniej
    zastrzelono dwu Palestyńczyków, usiłujących przedostać się na teren innego
    osiedla na terenie Strefy - Morag. Mężczyźni ubrani byli w panterki i uzbrojeni
    w karabiny maszynowe. Mieli też ze sobą granaty. Także w środę nad ranem
    izraelskie jednostki patrolowe ostrzelały "podejrzany obiekt" na wodach u
    wybrzeży Strefy.

    Od rana izraelskie śmigłowce atakowały też wybrane cele w południowym Libanie
    przy granicy z Izraelem. Zginęło tu dwu Palestyńczyków - jeden został ranny.
    Według źródeł libańskich, atak nastąpił po ostrzelaniu rakietami terytorium
    izraelskiego w ramach odwetu za zamordowanie przywódcy palestyńskiej
    organizacji Hamas, szejka Ahmeda Jasina. Do rakietowego ataku na ziemie Izraela
    przyznał się Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny - Naczelne Dowództwo (PFLP-GC),
    według którego wystrzelono na cele izraelskie 3 rakiety z niezamieszkałego
    rejonu Wadi Sluka, w pobliżu granicy izraelsko-libańskiej.

    Ofensywa armii Izraela ma zapobiec palestyńskim akcjom odwetowym po zabiciu
    przez Izraelczyków w poniedziałek duchowego przywódcy Hamasu.

    We wtorek na miejsce zabitego w tajnym głosowaniu wybrany został na nowego
    lidera Hamasu znany z nieprzejednanej linii wobec Izraela palestyński lekarz
    Abdel Aziz al-Rantisi, od lat zresztą faktycznie kierujący organizacją.

    Jego wybór, ogłoszony na stadionie w Gazie, został entuzjastycznie przyjęty
    przez tłum. Al-Rantisi w swym wystąpieniu apelował do militarnego skrzydła
    Hamasu, aby "dało lekcję" Izraelowi, mszcząc śmierć szejka Jasina.

    "Będziemy wszędzie z nimi walczyć. Uderzymy w nich wszędzie i wszędzie będziemy
    ich ścigać. Damy im nauczkę. Nigdy nie poddamy się izraelskiemu terrorowi" -
    powiedział al-Rantisi do tysięcy żałobników, zebranych na stadionie piłkarskim
    w Gazie. Hamas (Harakat at Mukawama al-Islamijja - Muzułmański Ruch Oporu) to
    fundamentalistyczna organizacja palestyńska, działająca od 1987 roku na
    terenach okupowanych przez Izrael - w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu
    Jordanu. Hamas przyznał się do wielu zamachów terrorystycznych w Izraelu.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-24
  • Przyjdzie czas dla nas

    Przyjdzie czas dla nas
    Rozmowa z Jego Świątobliwością Szejkiem Ekrimą Sabrim, Wielkim Muftim
    Jerozolimy i Ziemi Świętej
    Żydzi mają prawo żyć na tej ziemi i funkcjonować normalnie, ale nie mają prawa
    sprawować władzy zwierzchniej nad muzułmanami. Wolno im prowadzić normalne
    życie w ramach rządów palestyńskich. Większość społeczeństwa izraelskiego chce
    deportować wszystkich Palestyńczyków twierdząc, że są oni obcy na tej ziemi. A
    to przecież Żydzi przyjechali tutaj z Etiopii, Polski, Rosji, Albanii i teraz
    głoszą, że są prawowitymi właścicielami tej ziemi.


    PIOTR BALCEROWICZ


    Czy islam może pomóc w rozwiązaniu konfliktu izraelsko-palestyńskiego?

    Islam dąży do równości, praworządności i sprawiedliwości. W świetle tego
    Palestyńczycy mają pełne prawo do istnienia, do samostanowienia i
    niezależności. Amerykańska polityka międzynarodowa jest wyraźnie stronnicza i
    wspiera Izrael. Dopóki USA pozostaną supermocarstwem i będą nadużywały swojej
    pozycji, nie będzie pokoju i sprawiedliwości w tym rejonie.

    Jak islam ocenia zamachy samobójcze Hamasu i Dżihadu?

    Nie ma żadnego związku między islamem a zamachami samobójczymi.

    Jak zatem prawo koraniczne ocenia śmierć poniesioną w wyniku zamachu bombowego?

    Każdy patrzy na to indywidualnie. Jaka jest różnica między osobą, która w
    ramach walki wysadzi się w powietrze, a osobą, która zostanie zastrzelona przez
    żołnierzy na ulicy? Nie ma żadnej. Powiada się, że Palestyńczycy stosują
    terror. Być może. Ale terror stosuje przede wszystkim armia izraelska wobec
    ludności palestyńskiej oraz Amerykanie wobec słabszych państw.

    Może islam powinien takie zamachy samobójcze zdecydowanie potępić?

    Muzułmanin ma prawo poświęcić swoje życie w ofierze. Jako muzułmanin człowiek
    ma obowiązek walczyć w obronie religii, własnego narodu i samego siebie. W
    islamie ten, kto walczy w obronie religii i własnego narodu, ma przyrzeczenie
    raju. Muzułmanie wierzą, że w pełni autentyczne życie zaczyna się po śmierci w
    raju. Stąd też mniejszą wagę przykładają do życia doczesnego. Ale chodzi tu nie
    tylko o względy religijne. Historia Polski jest – przynaj­mniej w części –
    historią klęsk, niepowodzeń i ujarzmienia narodu polskiego przez ościenne
    mocarstwa. Polacy regularnie podejmowali walkę. Dlaczego? Walka o własny byt,
    własną niepodległość i prawo do samostanowienia jest jak najbardziej prawowita.
    Takie prawo mieli nie tylko Polacy – jest to prawo każdego narodu.

    Jakie prawo do istnienia tutaj, na tej ziemi, mają Żydzi?

    Jako muzułmanie nie mamy nic przeciwko temu, by na tej ziemi żyli wyznawcy
    innych religii. Nie będziemy ingerować w ich myślenie, kult religijny,
    działalność religijną, modlitwę itp. To ich sprawa.

    Czy zatem Żydzi mają prawo do posiadania własnego państwa na tych terenach?

    Żydzi mają prawo żyć na tej ziemi i funkcjonować normalnie, ale nie mają prawa
    sprawować władzy zwierzchniej nad muzułmanami. Wolno im prowadzić normalne
    życie w ramach rządów palestyńskich. Większość społeczeństwa izraelskiego chce
    deportować wszystkich Palestyńczyków twierdząc, że są oni obcy na tej ziemi. A
    to przecież Żydzi przyjechali tutaj z Etiopii, Polski, Rosji, Albanii i teraz
    głoszą, że są prawowitymi właścicielami tej ziemi.


    Czy najlepszym rozwiązaniem nie byłoby istnienie dwóch niezależnych państw:
    Izraela i Palestyny?

    Na razie nie widać szans na takie rozwiązanie – dopóki nie zostaną rozwiązane
    takie zasadnicze problemy, jak nasze granice, woda, kwestia osadnictwa
    żydowskiego na Zachodnim Brzegu.

    Ale załóżmy, że powstałoby państwo palestyńskie. Czy takie państwo powinno
    uznać prawo Izraela do istnienia na tej ziemi?

    Kiedy powstanie niezależne państwo palestyńskie, to wówczas o tym porozmawiamy.
    Bóg wie najlepiej. Na razie są to tylko nasze spekulacje.

    Czy islam jest do pogodzenia z demokracją?

    W islamie od 15 wieków obowiązuje zasada „szura”. Termin ten
    znaczy „dialog”, „wspólne podejmowanie decyzji”, „konsultacja ze wszystkimi
    obywatelami”, a ostatecznie „rada”, „zgromadzenie”. Pojęcie to jest dużo
    wcześniejsze niż współczesna demokracja, która wywodzi się od rewolucji
    francuskiej. Koncepcja „szury” – umocniona historią i tradycją – góruje zatem
    nad pojęciem demokracji. Jeden z islamskich przywódców wojskowych, Muslim ibn
    Kutei­ba, wkroczył do Samarkandy z zamiarem przejęcia kontroli nad miastem.
    Mieszkańcy poskarżyli się ówczesnemu kalifowi, który natychmiast usunął owego
    dowódcę... Jak widać, muzułmanie dbają także o inne społeczności.

    Organizacja Wyzwolenia Palestyny oraz partia Al Fatah nigdy nie odwoływały się
    do haseł religijnych, a wielu ich działaczy – kształconych w latach 70. i 80.
    na uczelniach w Europie Wschodniej – reprezentuje poglądy lewicowe. Czy takie
    władze palestyńskie są nie do zaakceptowania przez przywódców religijnych?

    Nawet jeśli nie ma pełnej harmonii, to najważniejsze, że nie dochodzi do
    konfliktów. Władze Autonomii Palestyńskiej dały nam dużo władzy i niezależności.

    Jak obecnie finansowane są władze religijne, w tym kustosz meczetu Al-Aksa?

    To wewnętrzne sprawy władz religijnych.

    Czy obecna intifada, która wypłoszyła turystów, ma wpływ na budżet Dar Al-
    Fatwy, czyli najwyższego urzędu ds. religii?

    Dar Al-Fatwa powiązana jest finansowo z rządem Autonomii Palestyńskiej – jako
    osobne ministerstwo. Intifada niekorzystnie wpływa na budżet władz Autonomii
    Palestyńskiej, a zatem i na nasz budżet.

    W kręgach ortodoksyjnych Żydów dyskutuje się o bu­dowie trzeciej świątyni w tym
    samym miejscu, gdzie stoi teraz Świątynia Skały (Qubbat Al-Sakhra) i meczet Al-
    Aksa. Jaki jest stosunek Jego Świątobliwości do takich planów?

    Al-Aksa to miejsce święte dla półtora miliarda muzułmanów na całym świecie.
    Zatem my nie mamy prawa oddać Żydom ani wyznawcom jakiejkolwiek innej religii
    choćby centymetra tej ziemi. Jeśli Żydzi chcą żyć w pokoju na tej ziemi, niech
    się trzymają z dala od Al-Aksy! Gdyby jednak zbudowali trzecią świątynię na
    miejscu zburzonego meczetu Al-Aksa, to rozpętaliby tym samym globalną wojnę.
    Lepiej dla nich będzie, jeśli zapomną o swoich mrzonkach.

    Rozmawiał Piotr Balcerowicz

    ŹRÓDŁO: POLITYKA NUMER 23/2003 (2404)
  • W. Brytania zamraża konta pięciu przywódców Hamasu

    Brytyjski minister finansów Gordon Brown zarządził zamrożenie w W.Brytanii
    wszystkich kont pięciu członków kierownictwa radykalnego ruchu palestyńskiego
    Hamas, w tym dwóch czołowych przywódców - Chaleda Meszala i Abdel Aziza al-
    Rantisiego.

    Kanclerz skarbu (minister finansów) "polecił Bankowi Anglii, by przekazał
    instytucjom finansowym zarządzenie w sprawie zamrożenia wszystkich kont na
    nazwiska pięciu wysokich funkcjonariuszy Hamasu" - głosi komunikat.

    Chaled Meszal jest szefem biura politycznego Hamasu, po zamordowaniu przez
    Izrael duchowego przywódcy organizacji, szejka Ahmeda Jasina. Al-Rantisi jest
    szefem ruchu w strefie Gazy.

    Decyzja brytyjskiego ministra dotyczy ponadto Musy Abu Marzuka, Imada Chalila
    al-Alamiego i Osamy Hamdane.

    Według komunikatu, decyzja o zamrożeniu kont zapadła, ponieważ ministerstwo ma
    podstawy podejrzewać, że osoby, na których nazwiska są zarejestrowane konta,
    uczestniczyły w akcjach terrorystycznych lub ułatwiały je.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-24
  • Hamas ma na celowniku Szarona

    Hamas ma na celowniku najważniejszych polityków izraelskich, w tym premiera
    Ariela Szarona. Ma to być odwet za zabicie przez Izrael przywódcy duchowego
    Hamasu, szejka Ahmeda Jasina - oświadczył szef biura politycznego tego
    ugrupowania Chaled Meszal.

    "Mam nadzieję, że mudżahedini (bojownicy) będą w stanie odpowiedzieć na tę
    ohydną zbrodnię, uderzając w pierwszoplanowe osobistości syjonistyczne" -
    powiedział przebywający na uchodźstwie Meszal w wywiadzie opublikowanym na
    zbliżonej do Hamasu stronie internetowej.

    Na pytanie, czy pośród tych osobistości jest Szaron, Meszal odparł: "Tak,
    Szaron jest wśród nich, ale zależy to od kierownictwa wojskowego w terenie,
    jego oceny i środków, jakimi dysponuje, ale mam nadzieję, że to się uda".

    Szejk Jasin zginął w poniedziałek w izraelskim ataku rakietowym.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-24
  • RB ONZ rozpatrzy projekt rezolucji potępiającej zabicie Jasina

    Rada Bezpieczeństwa ONZ w czwartek na popołudniowej sesji rozpatrzy projekt
    rezolucji, potępiającej zabicie przez Izrael przywódcy Hamasu, szejka Jasina.
    Izrael z kolei domaga się potępienia także terroryzmu i Hamasu jako
    organizacji, promującą przemoc.

    Z kolei przedstawiciel palestyński w ONZ, Naser al-Kidwa zapowiedział, iż
    Arabowie odrzucą jakąkolwiek rezolucję, w której Hamas zostanie wymieniony z
    nazwy i potępiony.

    Dokument w sprawie zabicia w poniedziałek w Gazie przywódcy Hamasu przedstawiła
    Radzie Bezpieczeństwa Algieria.

    W imieniu państw arabskich Algieria domaga się formalnego potępienia przez RB
    ONZ izraelskich operacji "likwidowania" przeciwników politycznych. W środę po
    zakulisowych konsultacjach w siedzibie ONZ, do projektu dokumentu dołączono
    akapit, w których znalazły się słowa potępienia "wszelkich terrorystycznych
    ataków wymierzonych przeciwko cywilom".

    Izrael w odpowiedzi na inicjatywę algierską zwrócił się do ONZ o zdecydowane
    potępienie terroryzmu a także zwołanie specjalnej sesji, poświęconej tej
    pladze. Inicjatywa izraelska została m.in. przedstawiona sekretarzowi
    generalnemu ONZ Kofiemu Annanowi przez przebywającego w Nowym Jorku szefa
    dyplomacji izraelskiej, Silwana Szaloma. Minister w środowej rozmowie z Annanem
    określił szejka Jasina mianem "ojca chrzestnego samobójców-terrorystów".

    Stany Zjednoczone zapowiedziały już w środę, iż skorzystają z prawa weta, nie
    dopuszczając do uchwalenia jakiejkolwiek rezolucji RB ONZ, w której nie
    znalazłoby się konkretne potępienie Hamasu jako organizacji, odpowiedzialnej za
    śmierć setek izraelskich cywilów.

    Kraje arabskie zasugerowały w odpowiedzi - jak pisze agencja Reutera - iż jeśli
    proponowana przez Algierię rezolucja nie zostanie przyjęta bądź zostanie
    zawetowana w RB ONZ, przedstawią dokument Zgromadzeniu Ogólnemu NZ, gdzie z
    pewnością zostanie on zaaprobowany większością głosów. Uchwały ZO NZ nie mają
    jednak mocy wiążącej jak rezolucje RB ONZ.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-25
  • Jak donosi the Guardian, izraelski oddział firmy McDonalds zakazał arabskim
    pracownikom firmy używania języka arabskiego, nawet gdy rozmawiają z arabskimi
    klientami.
    Cały artykuł poniżej:
    www.guardian.co.uk/international/story/0,3604,1166631,00.html
    McDonald's bans Arabic

    McDonald's, the fast food chain that claims to be an equal opportunities
    employer, has been criticised in Israel for forcing employees to speak only
    Hebrew to customers.

    It has banned the use of Arabic, which is an official language of Israel spoken
    by 20% of the population. Russian, which is not an official language but spoken
    by 20% of the population, is also banned.

    The rules emerged after one worker, Abeer Zinaty, 20, claimed she was dismissed
    from the branch of McDonald's in Ramle, near Tel Aviv.

    She has been supported by Mossawa, a civil rights group representing Arab
    Israelis, which has brought the case to the attention of the Israeli parliament
    and the employment ministry.

    Mossawa claims the problem at McDonald's is common throughout Israel where
    Arabs are banned by some companies from speaking their mother tongue. Many
    Israeli Arabs and Palestinians from East Jerusalem suppress their language and
    identity in order to work in Israeli establishments.

    Israeli fears of the Arab minority have increased during the second intifada
    which has seen more than 100 suicide attacks in Israel in the last three years.

    Politicians regularly talk about the threat Arab Israelis pose to the security
    of Israel and to the demography of the Jewish state.

    In December, Benjamin Netanyahu, the minister of finance told a
    conference: "Even if the Arabs integrate wonderfully with us, when their
    numbers reach 35% to 40% of the Israeli population, the Jewish state will at
    that point cease to exist."

    In a letter to Mossawa, Talila Yodfat, the human resources director for
    McDonald's, wrote: "There is an instruction known to all the workers of the
    branches that they speak between themselves and clients just in Hebrew. This is
    to prevent uncomfortable situations for workers and clients who mostly speak
    Hebrew."

    However, she wrote, Ms Zinaty was "dismissed because of her behaviour which
    violated the rules of the company and her dismissal is not to do at all with
    speaking in Arabic".

    Mossawa pointed out that Ms Zinaty's supervisor told an Arabic newspaper in
    Ramle that he had dismissed her for speaking Arabic. Ms Zinaty, a university
    student, claimed that two months before she was dismissed in December last
    year, she was being considered for promotion and in 2003 she received
    an "excellent worker" award.

    The Israeli supreme court has ruled that the use of Arabic by the Arab minority
    is part of their rights under the Basic Laws of Israel, a part of its informal
    constitution.

    "We consider this action by McDonald's restaurants to be racist. We expect the
    company to change its policy and to reinstate Ms Zinaty immediately," said Fuad
    Azar, a lawyer for Mossawa.

    Representatives of McDonald's in Israel declined to comment.

    Abir Kopty, a spokeswoman for Mossawa, said: "Since we discovered this problem
    at McDonald's we have had several other claims about other companies. We will
    continue our campaign against McDonald's and take legal action if necessary."

    Earlier this week the Knesset announced it would no longer force Arabs working
    on a new extension to the parliament to wear distinctive helmets. Giora Pordes,
    a spokesman for the Knesset, said only Arab workers who had not yet completed
    the lengthy security checks wore marked helmets. Arabs who had been cleared
    wore plain helmets, he said.

    The markings enabled the Arab labourers to start work immediately, rather than
    wait the three to four months before checks were completed, he added.
  • Przedsiębiorczy chasyd


    Żydowska organizacja religijna uczyniła z palestyńskich zamachów dochodowy
    interes.

    Cały współczesny świat zagrożony terrorem może się uczyć od Izraelczyków
    właściwego reagowania na zamachy bombowe, reagowania wyzbytego histerii i
    paniki. Izraelscy Żydzi, nękani atakami Palestyńczyków, osiągnęli bowiem w tej
    dziedzinie wysoki stopień fachowości. Jedynym amatorem jest zamachowiec, który
    popełnia samobójstwo po raz pierwszy.


    EDWARD ETLER



    W Izraelu opracowane zostały wytyczne skrupulatnego rytuału odprawianego
    chwilę po palestyńskim ataku terrorystycznym. W szpitalach panuje stan ciągłej
    gotowości. Lekarze mają przygotowane czyste koszule i krawaty, żeby dobrze
    wyglądać, udzielając wywiadów, a konkurencyjne ekipy trzech kanałów tutejszej
    telewizji i czterech stacji radiowych czyhają w napięciu na kolejny atak
    Palestyńczyków i podążają na miejsce wybuchu żywej torpedy, współzawodnicząc z
    karetkami pogotowia i policją.

    Szybsza od pomocy lekarskiej, policji, żołnierzy straży granicznej,
    psychologów, sprawozdawców telewizyjnych i kamerzystów jest tylko nadzwyczaj
    czujna organizacja religijna Zaka, dla której palestyńskie zamachy są
    dochodowym interesem. Mojżeszowi ortodoksi z Zaki zajmują się zbieraniem
    trupów, segregacją oderwanych kończyn, tudzież zeskrobywaniem mózgów i bebechów
    ze ścian zaatakowanego autobusu.

    Przed trzema laty, kiedy nie było jeszcze palestyńskiej intifady, brodaci
    chasydzi - skrzyknięci obecnie w przedsiębiorstwie Zaka - tworzyli mocne grupy
    chuligańskie. Z wrzaskiem: Szabes! Szabes! (Sobota! Sobota!) tarasowali wjazd
    do Jerozolimy, palili opony, rzucali kamieniami we wszystko, co niereligijne,
    czyli bez mycek, przeklinali i usiłowali ściągnąć z koni żydowskich
    karabinierów. Barykady budowane przez chasydów z mebli, wraków samochodowych,
    zdezelowanych pianin, garnków i koszy na śmieci na ulicy Bar Ilan, na wjeździe
    do stolicy Izraela, przywodziły na myśl barykady powstania w getcie
    warszawskim. Nie te prawdziwe barykady, zbudowane przez pana Marka Edelmana,
    których piszący te słowa nie oglądał, bo opuścił getto w przededniu powstania,
    ale barykady ustawione zaraz po wojnie w łódzkim atelier na ulicy Łąkowej dla
    filmu Aleksandra Forda "Ulica Graniczna".

    Porównanie narzucało się, tym bardziej że chasydzi walczący z policją, wleczeni
    za chałaty, brody i pejsy do ciężarówek obitych blachą, zwykli byli wołać do
    izraelskich stróżów prawa: Gestapo! Naziści! SS!!! Na czele szalejących
    ortodoksów krzyczał, wrzeszczał i miotał półcegłówkami na ulicy Bar Ilan
    niejaki Juda Meszi Zahaw, w języku jidysz Juda Golden Zaid, po polsku Juda
    Złotojedwabny.

    W pamięci starszych ludzi nazwisko Złotojedwabny może się kojarzyć z postacią
    młodocianego polskiego aktora, Jurka Złotnickiego, odtwórcy głównej roli
    żydowskiego dziecka w tejże "Ulicy Granicznej" Forda, którą wspomnieliśmy z
    uwagi na barykady. Ocalone z Zagłady Żydówki w średnim wieku po premierze filmu
    rozpoznawały Złotnickiego na ulicach Łodzi i Warszawy, obłapiały aktora i
    obcałowywały, widząc w nim żydowskie, bohaterskie dziecko wracające kanałami do
    walczącego getta (czego piszący te słowa nie uczynił). Dodajmy dla celów
    protokolarnych, że po niejakim czasie gorące pocałunki i matczyne, niezdrowe
    molestacje ze strony roztkliwionych pań Żydówek zrobiły ze Złotnickiego
    antysemitę.

    Dzisiejszy Juda Złotojedwabny, trzydziestoparoletni ryży chasyd z dzielnicy
    religijnej Sto Bram w Jerozolimie, nie przypomina już zabiedzonego ortodoksa,
    chuligana w zabłoconym, oberwanym chałacie, postponowanego na ulicy Bar Ilan w
    Jerozolimie przez czarnych, sefardyjskich Żydów policyjnych. W nowym wcieleniu
    intifadowym Juda Złotojedwabny cały w jedwabiach i roleksach stoi na czele
    przedsiębiorstwa Zaka. Złotojedwabnemu Judzie ani w głowie brudzenie opuszek
    palców dotykaniem zakrwawionych trupów, rąk, nóg i mózgów wiszących na ścianie.
    Złotojedwabny Juda przemieszcza się po religijnych dzielnicach Izraela
    przyzwoitym mercedesem S600 i liczy dolary zebrane przez wysłanników swojego
    przedsiębiorstwa u uczuciowych amerykańskich Żydów.

    Wysłannicy Złotojedwabnego tworzą ciało finansowe o nazwie Przyjaciele Zaka.
    Pokazują w Stanach Zjednoczonych sfilmowanych chasydów, podkomendnych
    Złotojedwabnego, którzy bez odrazy zbierają trupy, składają ofiary z oderwanych
    kawałków jak w klockach lego i pakują, co złożyli, do białych worków z
    ogromnymi napisami reklamowymi Zaki. Na międzynarodowym żydowskim rynku
    kwestarskim Zaka dysponuje potężną siłą przebicia. Nic zatem dziwnego, że żadne
    inne izraelskie zbieranie pieniędzy poza granicami żydowskiego państwa nie
    cieszy się powodzeniem równym plonowi dolarowemu obrotnych chasydów. I tak,
    zawdzięczając powodzenie żywym torpedom, przedsiębiorstwo Zaka Judy
    Złotojedwabnego kpi na całego z zawodowych kwestarzy wysłanych do USA przez
    izraelskie organizacje charytatywne, kibuce, placówki naukowe, kongregacje
    religijne i Ministerstwo Obrony.



    Z winy kwitnącego przedsiębiorstwa Zaka, wyspecjalizowanego w organizowaniu
    funduszy, padły jedna po drugiej obrotne niegdyś fundacje żydowskie, zbierające
    u Żydów amerykańskich dolary na działalność izraelskich partii politycznych pod
    pozorem, że ciułają na niewidome i głuchonieme dzieci, sieroty pozbawione
    kończyn, zaatakowane chorobą nowotworową i dotknięte paraliżem.
    Szczęśliwymi laty, nim jeszcze przedsiębiorcza Zaka pojawiła się na złotodajnym
    rynku kwestarskim za Oceanem Atlantyckim, były premier Barak i obecny premier
    Szaron nie napotykali problemów w finansowaniu działalności politycznej -
    lewicowej u Baraka, prawicowej u Szarona. Aktualnie z powodu morderczej i
    niesportowej konkurencji firmy Zaka izraelscy politycy zmuszeni są imać się
    nadużyć i wikłają się w afery, za które ciąga się na policyjne przesłuchania i
    po sądach.

    Izraelscy Żydzi nauczyli się żyć z palestyńskimi żywymi torpedami. Sprawnie
    relacjonują wybuchy. Szybko przewożą do szpitali ludzi, którzy dają oznaki
    życia. Przerywają nadawanie hałaśliwych reklam w radiu i telewizji, kiedy jest
    więcej niż sześć trupów, szybko informują rodziny, odciągają wrak autobusu i
    uprzątają ulicę. Jedynie z Zaką mają trudności. Nie wiedzą, jak przepędzić na
    cztery wiatry obrotnych chasydów Judy Złotojedwabnego, śpieszących do wybuchu
    luksusowymi motocyklami Kawasaki, BMW i Harley Davidson. Najlepszym wyjściem
    byłoby uporanie się z palestyńską intifadą, nękającą Izrael od chwili
    prowokacyjnej wizyty złożonej przez premiera Szarona na Wzgórzu Świątynnym w
    Jerozolimie. Gdyby nie było zamachów, trupów i krwi na asfalcie, Zaka zmarłaby
    na suchoty dolarowe.

    Zdaniem niepoprawnych telawiwskich cyników kawiarnianych, intifada jest
    Izraelowi potrzebna, ponieważ zamachy terrorystyczne pozwalają uniknąć
    niekorzystnych rezygnacji terytorialnych. Ponoć dlatego za każdym razem gdy
    milkną wybuchy, premier Szaron wysyła do Gazy śmigłowce na polowania typu
    safari, dzięki czemu ma zapewnione nowe żywe torpedy w autobusach i knajpach
    Izraela. Karetki Czerwonej Gwiazdy Dawida i samochody policyjne błyskawicznie
    pędzą do wybuchu, gdzie działają już ortodoksyjni Żydzi z firmy Zaka w
    pomarańczowych pajacykach. Telewizja i radio relacjonują na żywo, lekarze
    obliczają w szpitalach, ilu mają rannych, premier Szaron może nie zasiadać do
    negocjacji pokojowych, a przed Judą Złotojedwabnym rozpościera się świetlana
    przyszłość finansowa i polityczna.

    Brokerzy zapowiadają, że lada dzień powszechnie oczekiwane akcje
    przedsiębiorstwa Zaka będą notowane na rynku nowojorskim i pojawią się w Tel
    Awiwie, na giełdzie przy ulicy Lilenblum. Ale Złotojedwabny liczy na więcej. W
    czasie obrad Trybunału Międzynarodowego w Hadze, badającego podstawy prawne
    istnienia izraelskiego muru bezpieczeństwa, Złotojedwabny pojawił się
    naprzeciwko budynku sądowego z wrakie
  • Brokerzy zapowiadają, że lada dzień powszechnie oczekiwane akcje
    przedsiębiorstwa Zaka będą notowane na rynku nowojorskim i pojawią się w Tel
    Awiwie, na giełdzie przy ulicy Lilenblum. Ale Złotojedwabny liczy na więcej. W
    czasie obrad Trybunału Międzynarodowego w Hadze, badającego podstawy prawne
    istnienia izraelskiego muru bezpieczeństwa, Złotojedwabny pojawił się
    naprzeciwko budynku sądowego z wrakiem autobusu jerozolimskiego linii 19,
    rozerwanego wybuchem palestyńskiej bomby. Nie ulega wątpliwości, że był to
    pierwszy krok Judy Złotojedwabnego w jego karierze politycznej.



    źródło: Edward Etler, Przegląd, 2004-03-24
  • przetlumaczyłam ten tekst na język polski

    McDonald's zakazuje arabskiego

    Conal Urquhart z Jerozolimy
    Czwartek 11 marca 2004
    The Guardian


    McDonald's, łańcuch fast foodów uważający się za pracodawcę przestrzegającego
    równouprawnienie, został skrytykowany w Izraelu za zmuszanie pracowników do
    rozmawiania z klientami jedynie po hebrajsku.
    Zakazał używania arabskiego, który jest oficjalnym językiem Izraela, w którym
    mówi 20% ludności. Rosyjski, który nie jest językiem oficjalnym, lecz mówi w
    nim 20% populacji, także został zakazany.
    Zasady pojawiły się po tym, jak jedna z pracownic, dwudziestoletnia Abeer
    Zinaty, oświadczyła, że została zwolniona przez oddział McDonald’s w Ramle
    koło Tel Avivu.
    Wspiera ją Mossawa, organizacja praw obywatelskich reprezentująca izraelskich
    Arabów, która zgłosiła tę sprawę izraelskiemu parlamentowi oraz ministerstwu
    pracy.
    Mossawa uważa, że problem z McDonaldsem jest powszechny w Izraelu, gdzie
    niektóre firmy zakazują Arabom rozmawiania w ojczystym języku. Wielu
    izraelskich Arabów i Palestyńczyków ze Wschodniej Jerozolimy ukrywa się ze
    swoim językiem i tożsamością, żeby pracować w izraelskich placówkach.
    Izraelskie obawy przed arabską mniejszością wzrosły podczas drugiej Intifiady,
    w czasie której doszło do ponad 100 samobójczych ataków w Izraelu w ciągu
    ostatnich 3 lat.
    Politycy regularnie rozmawiają o zagrożeniu izraelskich Arabów zagrażającej
    bezpieczeństwu Izraela i demografii żydowskiego państwa.
    W grudniu Benjamin Netanyahu, minister finansów, powiedział na
    konferencji: “Nawet jeśli Arabowie zintegrowaliby się z nami, kiedy ich liczba
    sięgnie 35%-40% izraelskiej populacji, to państwo żydowskie przestanie wówczas
    istnieć.”
    W liście do Mossawy, Talila Yodfat, dyrektor McDonald’s ds. human resources,
    napisała: „Istnieje instrukcja znana wszystkim pracownikom oddziałów, że mogą
    rozmawiać między sobą oraz z klientami tylko po hebrajsku, a to dlatego by
    zapobiec nieprzyjemnych sytuacji pracownikom i klientom, którzy w większości
    mówią po hebrajsku.”
    Jednakże napisała, że pani Zinaty została “zwolniona ze względu na jej
    zachowanie, które zakłócało zasady firmy i jej zwolnienie nie ma żadnego
    związku z mówieniem po arabsku”.
    Mossawa wskazuje, że kierownik pani Zinaty powiedział arabskiej gazecie w
    Ramle, że zwolnił ją, bo mówiła po arabsku. Pani Zinaty, studentka
    uniwersytetu, twierdzi, że dwa miesiące wcześniej nim została zwolniona,
    rozważano jej awans, a w 2003 r. otrzymała nagrodę jako „doskonały pracownik”.
    Izraelski Sąd Najwyższy zarządził, że używanie języka arabskiego przez
    mniejszość arabską jest jednym z jej praw w oparciu o Podstawowe Prawa Izraela,
    część nieformalnej konstytucji.
    “Uważamy tę akcję McDonald’sa za rasistowską. Oczekujemy, że firma zmieni swoją
    politykę i natychmiast przyjmie panią Zinaty ponownie do pracy” powiedział Fuad
    Azar, prawnik z Mossawy.
    Przedstawiciele McDonald’sa w Izraelu odmówili komentarza.
    Abir Kopty, rzecznik Mossawy, powiedział: „Od czasu, gdy odkryliśmy ten problem
    w McDonald’sie mieliśmy kilka innych pretensji dotyczących innych firm.
    Będziemy kontynuować kampanię przeciwko McDonald’sowi i wejdziemy na drogę
    prawną, o ile będzie to konieczne.”
    W tym tygodniu Knesset ogłosił, że nie będzie już zmuszał Arabów pracujących
    przy rozbudowie parlamentu do noszenia wyróżniających hełmów. Giora Pordes,
    rzecznik Knessetu, powiedział, że jedynie arabscy robotnicy, którzy nie
    dopełnili kontroli bezpieczeństwa noszą wyróżniające się hełmy. Arabowie,
    którzy zostali sprawdzeni, noszą zwykłe hełmy.
    Oznaczenia pozwoliły arabskim pracownikom rozpocząć pracę natychmiast, zamiast
    czekać 3-4 miesiące na zakończenie kontroli, dodał.
  • Zabójstwo Jasina: USA wetują rezolucję ONZ

    Stany Zjednoczone zawetowały w czwartek rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ
    potępiającą Izrael za poniedziałkowe zabójstwo Ahmuda Jasina, przywódcy
    radykalnej organizacji palestyńskiej Hamas.

    Rezolucja została zaproponowana przez kraje arabskie. USA jako jeden z pięciu
    stałych członków Rady Bezpieczeństwa mogą samodzielnie zablokować przyjęcie
    każdej rezolucji.

    Za przyjęciem rezolucji głosowało 11 członków 15-mandatowej Rady
    Bezpieczeństwa: Chiny, Rosja, Francja, Angola, Chile, Hiszpania, Pakistan,
    Algieria, Benin, Brazylia oraz Filipiny. Wielka Brytania, Niemcy i Rumunia
    wstrzymały się od głosu po tym, jak Algieria (która w imieniu państw arabskich
    złożyła propozycję rezolucji) odmówiła wprowadzenia do niej sugerowanych
    poprawek. USA jako jedyne zagłosowały przeciw.

    USA jako jedyny liczący się politycznie kraj na świecie nie potępiły Izraela za
    zabójstwo Jasina. Biały Dom wychodzi z założenia, że Hamas jest odpowiedzialny
    za zamordowanie tysięcy obywateli Izraela w zamachach bombowych - pisze agencja
    Reutera.

    Przed głosowaniem ambasador USA przy ONZ John Negroponte oświadczył, że zdaniem
    Waszyngtonu zabójstwo Jasina zaszkodziło procesowi pokojowemu na Bliskim
    Wschodzie. "Ta rezolucja odnosi się tylko do sytuacji na (palestyńskich)
    terenach okupowanych. Ignoruje tragiczne wydarzenia w Izraelu" - powiedział
    Negroponte.

    Ambasador dodał, że przyjęcie rezolucji utrudniłoby wcielanie w życie "mapy
    drogowej", propozycji pokojowej złożonej wspólnie przez ONZ, USA, Rosję oraz
    Unię Europejską.

    Reprezentant Autonomii Palestyńskiej przy ONZ zapowiedział, że propozycja
    rezolucji zostanie złożona na forum 191-mandatowego Zgromadzenia Ogólnego ONZ.
    Tam wnioski są przyjmowane większością głosów, nikt nie dysponuje prawem weta.

    Weto złożone przez USA było 79. tego typu decyzją podjętą przez Waszyngton od
    1946 roku - wtedy utworzono Radę Bezpieczeństwa. Częściej po ten instrument
    sięgał tylko Związek Radziecki w czasie Zimnej Wojny.

    źródło: onet.pl, PAP, mat /2004-03-26
  • Po zakonczeniu oficjalnej zaloby po smierci szejka-terrorysty Jassina, szefowie
    Hamasu, radykalnej islamskiej organizacji, planuja nowe zamachy. Tym razem
    rekrutuja nawet umyslowo ograniczone dzieci jako przyszlych samobojcow-
    zamachwcow.
    Na przyklad Hussam Abdu (14). Wczoraj przylapano na przejsciu granicznym
    Nablus, chlopiec mial na sobie pas z osmioma kilogramami srodkow ladunkowych.
    Poniewaz chlopiec nie chcial dac sie "obmacac" izraelskim zolnierzom, musial
    rozebrac sie - stojac w ziemi niczyjej, pomiedzy Izraelem i Palestyna. Najpierw
    zdjal kurtke. Od razu mozna bylo zobaczyc kamizelke z wybuchowym ladunkiem.
    Potem zdjal koszulke i buty.
    Podczas przesluchania, ktore odbylo sie zaraz potem, okazalo sie obiecano mu
    orgie z 72 dziewicami.
    Dziecko dalo sie latwo namowic, poniewaz ma zespol Downa i mongolizm. Hussam
    Abdu jest znany w swoim miescie. Jak zeznaja naocznie swiadkowie, chlopiec bral
    udzial we wszystkich demonstracjach. Jego rodzina przyznaje, ze jest on
    umyslowo spowolniony (bardzo). Jeden z braci okresla to nawet drastyczniej: On
    nic nie wie.
    Fatah Tanzim, organizacja terorystyczna z Nablus, przyznala sie, ze to ona
    wyslala chlopca. Zaplacili mu okolo 20 euro. Chlopiec mial sie wysadzic w
    powietrze w poblizu zolnierzy, niedaleko od granicy.
    www.bild.t-online.de/BTO/index.html
  • Izrael ograniczył dostęp do Wzgórza Świątynnego w Jerozolimie

    Izraelska policja wprowadziła zakaz wstępu na Wzgórze Świątynne dla mężczyzn
    muzułmańskich w wieku poniżej 45 lat. Na piątkowe modły będą wpuszczane kobiety
    i starsi mężczyźni.

    Rzecznik policji wyjaśnił, że ograniczenia te wprowadzono z powodu doniesień o
    planowanej manifestacji młodych Palestyńczyków. Policja rozmieściła dodatkowe
    jednostki w Jerozolimie, by "poradzić sobie z całą sytuacją" przy wzroście
    napięcia po śmierci duchowego przywódcy Hamasu szejka Ahmeda Jasina w
    izraelskim ataku rakietowym.

    W tej chwili na Wzgórze Świątynne dopuszczani są jedynie Palestyńczycy
    mieszkający w Jerozolimie wschodniej, ponieważ od poniedziałku obowiązuje
    całkowita blokada Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu, skąd nie wpuszcza się
    Palestyńczyków na terytoria izraelskie.

    Hamas, główne palestyńskie ugrupowanie islamistyczne, zagroził Izraelowi
    zamachami na wielką skalę w odwecie za śmierć Jasina. Izraelska policja i
    służby bezpieczeństwa zostały postawione w stan gotowości, zwłaszcza w rejonie
    Jerozolimy, gdzie wyraźnie widać wzmocnioną obecność patroli.

    Wzgórze Świątynne dla Żydów i chrześcijan to Płaskowyż Meczetów dla muzułmanów.
    Jest to trzecie co do znaczenia święte miejscem islamu, znajdują się tam meczet
    Al-Aksa i Meczet Skały. Mniej więcej w tym miejscu znajdowała się świątynia
    żydowska, zburzona przez Rzymian w 70 r. Jej pozostałością jest Ściana Płaczu,
    położona u stóp Płaskowyżu.

    źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-26
  • Wierzą, że Allah im zesłał jagnię

    Setki Palestyńczyków przybywają do jednego z miast w Hebronie, by zobaczyć
    jagnię, które urodziło się z wypisanym na sierści z imieniem boga. Po arabsku
    znaki na sierści można podobno odczytać jako słowo "Allah".

    Na dowód boskiego pochodzenia tego cudu ma świadczyć fakt, że zwierzę urodziło
    się w dniu, gdy Izrael zabił lidera Hamasu szejka Ahmeda Yassina.

    Właściciel baranka twierdzi, że jagnię ma na bokach wypisane dwa
    imiona: "Allah" na jednej oraz "Mohammed" na drugiej. Palestyńczycy twierdzą,
    że o ile arabskie znaki układające się w imię boga są dość wyraźne, o tyle
    imienia proroka trudno się doczytać.

    źródło: onet.pl, 2004-03-26
  • Candidate launches worldwide boycott of McDonald's
    from Andy Martin - 25.03.2004 06:12 beirut.indymedia.org/

    Because McDonald's-Israel discriminates against Arabic-speakers, an Ameircan
    candidate calls for a worldwide boycott



    NEW YORK CITY POLICE HAVE A "BIG MAC ATTACK" AS FLORIDA U.S. SENATE CANDIDATE
    ANDY MARTIN LAUNCHES WORLDWIDE MCDONALD'S BOYCOTT

    (NEW YORK)(March 23, 2004) New York City Police were called by McDonald's
    Corporation Tuesday, as Florida U.S. Senate candidate Andy Martin launched a
    worldwide boycott to show solidarity with Palestinians who are being
    discriminated against by McDonald's in Israel. Martin held a news conference to
    ask diners to avoid eating at McDonald's restaurant to "help fight racism in
    Israel."

    "We heard sirens in the distance, and suddenly two police cars filled with
    officers showed up and parked in the middle of the street," said Martin."
    People who knew nothing about the boycott suddenly wondered what was going on.
    Fox 5 New York, as well as a photographer for the Chicago Tribune, captured the
    event.

    "Our boycott was/is peaceful. In fact McDonald's knew the boycott was peaceful,
    because we had warned them in advance. McDonald's was apparently afraid of an
    outbreak of violence because of their racist policies in Israel. McDonald's
    employees also tried to threaten and intimidate me. I was not fazed."

    Martin began a boycott of McDonald's after the firm fired an Arabic-speaking
    employee. McDonald's Israeli management claims all McDonald's Israeli employees
    must speak Hebrew. Arabic is an official language of Israel. Martin helped
    launch a successful 2002 boycott of Microsoft after the firm placed prominent
    billboards in Israel supporting Israeli Defense Forces massacres. Microsoft
    withdrew the billboards.

    Martin is in New York Tuesday and Wednesday for campaign planning, Washington,
    DC on Thursday and Friday, and returns to Florida Saturday. He is expected to
    issue a major foreign policy statement Friday criticizing the Bush
    Administration's policy in the Middle East.
    --------------------------------------------
    Andy Martin is an independent investigative author and talk show host. He has
    been involved in the Middle East since 1971 and is one of America's most
    respected foreign policy analysts. He is scheduled to return to Baghdad in May.
    Media contact: (866) 706-2639; Web site: andymartin.com; E-mail:
    andy@andymartin.com. Martin is expected to qualify in May as a candidate for
    the Republican Party nomination for U.S. Senator from Florida. In recent
    Florida U.S. Senate Republican primary he received 35% of the vote.
  • Żołnierze zastrzelili Palestyńczyka, bo miał w ręku miotłę

    Izraelscy żołnierze zabili w miejscowości Dahirija Palestyńczyka, podejrzanego
    o udział w zamachu. Otoczyli jego dom przed świtem i otworzyli ogień,
    prawdopodobnie biorąc trzymaną przez niego miotłę za karabin.

    Według rzecznika armii izraelskiej, żołnierze przybyli do Dahirii na północy
    Zachodniego Brzegu, żeby aresztować 36-letniego Dżamila Al-Tala, członka
    zbrojnego ugrupowania powiązanego z Fatahem.

    Otoczyli dom i zaczęli strzelać do podejrzanego osobnika znajdującego się na
    dachu. Okazało się, że był to oskarżony, nie był jednak uzbrojony. Podczas
    przeszukania domu znaleziono fałszywe paszporty, magazynki z nabojami, mundur
    armii izraelskiej i inne przedmioty wskazujące na przygotowania do zamachu -
    powiedział wojskowy rzecznik.

    Jak twierdzi radio izraelskie, mężczyzna trzymał w ręku kij, który żołnierze
    wzięli za karabin. Agencja AFP zwraca uwagę, że równie dobrze mogła to być
    miotła, którą znaleziono przy ciele zabitego.

    Rodzina i sąsiedzi Al-Tala zaprzeczają, jakoby angażował się on w jakąkolwiek
    działalność antyizraelską.

    Według obliczeń agencji AFP, od początku intifady (powstania palestyńskiego),
    która wybuchła we wrześniu 2000 roku, zginęło 3885 osób, w tym 2919
    Palestyńczyków i 896 Izraelczyków.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-28
  • Nowy szef Hamasu piętnuje prezydenta Busha

    Nowy przywódca organizacji islamskich fundamentalistów Hamas Abdel Aziz al-
    Rantisi nazwał prezydenta USA "wrogiem Boga, wrogiem islamu i wrogiem
    muzułmanów".

    Opinię tę wyraził podczas spotkania na uniwersytecie islamskim w Gazie, gdzie
    zebrało się ok. 5 tysięcy sympatyków Hamasu.

    Rantisi został przywódcą tego ruchu na terenach palestyńskich po śmierci szejka
    Ahmeda Jasina zabitego przez siły izraelskie.

    Nowy przywódca Hamasu dodał, że "Bush, Szaron (izraelski premier) i Ameryka
    wypowiedzieli wojnę Bogu, a Bóg wypowiedział wojnę Ameryce, Bushowi i
    Szaronowi".

    Skrzydło militarne Hamasu, które zapowiedziało zemstę na Izraelu za zabójstwo
    Jasina, pośrednio groziło też Stanom Zjednoczonym, gdyż, jak podkreśliło, bez
    ich poparcia zabójstwo nie byłoby możliwe.

    Sam Rantisi oświadczył w środę, że Hamas nie ma zamiaru atakować amerykańskich
    celów.

    "Jesteśmy na palestyńskich ziemiach i działamy jedynie na tych ziemiach.
    Występujemy jedynie przeciwko okupacji, nic ponadto" - powiedział Rantisi.

    źródło: onet.pl, PAP, jkl /2004-03-28
  • Sorry Beduinko,

    ale w ostatnim czasie zdajesz sie cierpiec na polityczna fatamorgane, widzisz
    rzeczy, ktore nie istnieja. Nie wiem skad to zaburzenie jazni???

    OK, to Twoje forum, ale pomimo to nie powinnas wypisywac takich bzdur, byc tak
    monotematyczna i jednostronna.

    Jezeli choc troche znasz realia konfliktu, to wiesz, ze Palestynczycy w 90%
    klamia. Wykorzystuja europejska wrazliwosc (i poniekad antysemityzm), epatujac
    zabitymi dziecmi, ktore sami wysylaja na smierc.
    Podczas gdy z innych krajow arabskich kazdego roku uciekaja tysiace ludzi, w
    poszukiwaniu lepszego zycia (i czesto przyplacaja te proby zyciem),
    Palestynczycy oplakuja Palestyne (nazwa nadana przez Rzymian, w czasie
    ich "okupacji") i oczywiscie nie marza o niczym innym, jak powrot do wioski
    kolo Hajfy. W miedzyczasie poznalam chyba wiecej pochodzacych z tej wioski
    Arabow, niz w samej Hajfie jest Izraelczykow.

    Szalom
    Monachijka
  • Beduinko,

    jeśli delikwent jest zaangazowany w działalność terrorystyczną i pojawia się na
    dachu z czymś długim, to ja się snajperowi nie dziwię, że go "zdjął".
    Co by się nie powiedziało, obecnie jest tam wojna, a na wojnie ten, kto strzeli
    pierwszy - przeżywa.


    --
    Salaamu Wa-alleikum

    Chaladia Bolandi
  • Manifestacja Palestyńczyków w Dżeninie

    Blisko 15 tysięcy Palestyńczyków manifestowało w sobotę w Dżeninie na północy
    Zachodniego Brzegu Jordanu, aby uczcić pamięć Palestyńczyków zabitych przed
    dwoma laty w czasie krwawej operacji przeprowadzonej przez armię izraelską.

    W przemarszu uczestniczyło kilkuset policjantów palestyńskich w mundurach oraz
    około 500 uzbrojonych członków Brygad Męczenników Al-Aksy, grupy zbrojnej
    powiązanej z ruchem Fatah Jasera Arafata.

    Kilku manifestantów wystąpiło w pasach imitujących te, w których sprawcy
    samobójczych zamachów przenoszą materiały wybuchowe.

    Manifestanci nieśli portrety Arafata i duchowego przywódcy Hamasu, szejka
    Ahmeda Jasina, zabitego 22 marca w wyniku nalotu izraelskiego na Gazę.

    Jeden z mówców z Brygad Al-Aksy powiedział: "Jesteśmy silniejsi niż dwa lata
    temu, uderzymy wroga silniej niż kiedykolwiek".

    Gubernator Dżeninu Ramadan Batta odczytał przesłanie Jasera Arafata, w którym
    przewodniczący Autonomii Palestyńskiej napisał, że "masakry takie jak dokonana
    w Dżeninie nie przeszkodzą narodowi palestyńskiemu w uzyskaniu niepodległości".

    Obóz uchodźców w Dżeninie został zniszczony w kwietniu 2002 roku w czasie
    operacji armii izraelskiej, która szukała tam bojowników palestyńskich,
    zamieszanych w samobójcze zamachy w Izraelu.

    Bardzo gwałtowne walki trwały w obozie przez tydzień. Wojsko izraelskie
    straciło 23 żołnierzy. W ruinach znaleziono ciała około 50 Palestyńczyków.
    Palestyńczycy oskarżyli Izrael o dokonanie masakry.

    źródło: gazeta.pl, PAP 03-04-2004
  • 05.04.04, 19:06
  • Witam po przerwie. Chcialam zachecic do przeczytania artykulu dr van Teeffele,
    Holendra, ktory obecnie mieszka w Betlejem, jest konsultantem i przewodnikiem.
    W artykule: Israelis better in manipulating media wyjasnia dlaczego
    rzeczywistosc jaka zastaja w Palestynie przyjezdni tak bardzo rozni sie od
    tego, co serwuja nam media:
    english.aljazeera.net/NR/exeres/0944B35C-4811-4F44-88EF-F96684DF85F7.htm
    Zachecam rowniez do zapoznania sie z artykulami znanych izraelskich
    dziennikarzy (Haaretz) Amiry Hess i Gideona Leviego. Jest ich az nadto na
    internecie. Tymczasem postaram sie przytoczyc (niestety w oryginale) ich
    artykuly , ktorymi dysponuje (niestety, nie pamietam linkow).
    --
    Pozdrowienia
    Joanna i Mattio
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231
  • W chcialam zamiescic fr. Wywiadu ze znana izraelska dziennikarka, ktora
    zamieszkuje Strefe Gazy (zamieszkiwala tam od 93 jako jedyna Izraelska
    dziennikarka!Obecnie mieszka w Ramallah w West Bank), stad zna sprawe z
    autopsji, choc z perspektywy Zydowki, do tego jest dzieckiem Zydow ocalalych z
    Holocaustu, ur w Jerozolimie. Zdecydowala sie zamieszkac w tym miejscu,
    narazajac swe zycie, by moc dojs do obiektywnej prawdy I zapoznac z nia swiat.
    Sludiowala na Hebrew University w Jerozolimie oraz na the University of Tel
    Aviv. Obecnie pracownica Haaretz.
    "Suicide Bombers
    Let's talk a little now about the suicide bombers, because in this recent
    phase, the last couple of years of the second Intifada, this has become a
    series of events that have shattered our ability to understand what is actually
    going on in that part of the world, and has obviously been tied to the U.S.
    policy and war against terrorism, and links have been made, whether they are
    justified or not. Help us understand how suicide bombers emerged in this
    conflict on the Palestinian side.
    The first suicide bombings, which occurred in Palestinian territory, not in
    Israel, were in '93. This was ten years after the first suicide bombings in
    Lebanon, which means that for ten years, Palestinians, who are mostly Muslims,
    did not think of endorsing such a way. Their fight was always based on hope for
    life, not for death. Now, '93 is two years after the imposition of the pass
    system and of the closure policy. I think it has to do -- you feel this
    impotence, this terrible impotence that Palestinians felt in the times when
    their space was reduced. And this was only '93, and [comprised] three or four
    [suicide] attempts inside the occupied territories -- Gaza and the West Bank --
    against mostly military targets, and settlers (who are seen by Palestinians as
    military, not as civilians).
    The first suicide bombings inside Israel were in '94. These were one month or
    so, or two months after the murder conducted by a Jewish-American physician or
    doctor in Hebron, where he killed twenty-nine Muslim worshipers in their holy
    place. So this was a revenge one time, and then [more] revenge started. It
    started to be emulated by Hamas and by jihadis against Israel, always saying
    that this is retaliation against Israeli actions in killing those civilians.
    But it had a clear political motive on the part of Hamas, and this was to foil
    the Oslo agreements, or to push to a corner the Palestinian Authority. This is,
    I think, is obvious. So it had a political motive and especially an internal
    political motive, the struggle within the Palestinian Authority.
    So the factions within the Palestinian leadership, in their competition with
    each other for popular support, see this as a tool?
    It was a tool then by Hamas. In this Intifada, it became a tool in the
    competition between everybody. These factions are using people's disgust with
    life, total loss of hope, the need for revenge, because so many Palestinians
    civilians have been killed during the last three years, almost unnoticed by the
    entire world. They feel this need to take revenge, and they feel this need to
    get out, even for a moment, from their captivated and very limited space, vis-á-
    vis Israeli military technology, and to be omnipotent even for one moment.
    They're ready to die for this, because they don't see any point in living. But
    then the factions are using this readiness, not because they strategize and
    they think this will bring them closer to independence, but because they
    compete with each other on their popularity within the Palestinian population.
    Let's broaden our understanding of this. What you have is a hypothetical person
    whose family's land is taken away, or who loses a relative, or ...
    Or who sees so much blood around them.
    Right. Who has been led to unbelievable depression and frustration, and becomes
    a target of opportunity for factions among the Palestinian leadership, who want
    to use him in this way to strike back at Israel.
    Very often they don't have to work hard to recruit him or her. Very often such
    people voluntarily look for someone and say, "We would like to make a suicide
    attempt." So they come themselves very often.
    But from our side of the water, it's hard to understand what would lead a
    person to take this act. One is not sure whether they're motivated by religion,
    by going to heaven. Talk a little about that.
    For me as a secular person, it's also very difficult to, on the one hand, to
    believe or to understand when people do talk about heaven. So I need the help
    of my Palestinian friends and acquaintances, who might not be very secular but
    not either very religious. Most of them say that going to heaven, or the
    religious motivations of being shahid, being martyred, and getting eternal life
    in heaven, these are not the main motivations, they only come last, or they are
    being adopted because it is accepted as the norm.
    The real motivations are those personal community ones -- not even personal in
    the sense that one's life is a total wreck. No. We see that many of those who
    went to explode themselves had careers or started to have careers, were not
    coming from the poorest families, were enrolled into universities. So it's not
    people who were a total loss in Western norms, or even Palestinian norms. They
    felt they represent the society in its despair, and they want to do something,
    [make] some use of this despair, revenge.
    It is a very delicate interplay between the personal despair, but not immediate
    despair, and the political community despair. Many of them got strength by
    becoming more observant, by going to the mosque, by praying five times a day,
    by reading Koran over and over again. It's only then. Some of them started with
    the Koran at the beginning of the Intifada when they saw so much bloodshed. So
    many of their neighbors and friends and relatives getting killed, civilians
    getting killed by Israeli soldiers. They found compensation and solace with
    reading the Koran. So it strengthened them.
    But this was not the motivation. It was, maybe, the support. At the same time,
    as I told yesterday in my lecture, I did speak to one person from Hamas who
    eventually was killed, not in a suicide attempt. He was always going out vis-à-
    vis the Israeli military tanks and soldiers, and eventually he was killed in
    one of those battles. He with his gun and invading tanks in his neighborhood.
    We had talked a year before he was killed, and he saw himself as a candidate
    for suicide, because this was suicide. To fight against the Israeli army is
    almost suicide, because the proportions are such that you are always getting
    killed. He didn't mention religious motivations at all, only the national ones,
    only to think how many of his friends got killed. He was a very educated
    person, and also very religious, theoretically religious. He didn't use
    religion as the first motivation for him at all. It gave him support, but not
    motivation."CDN

    --
    Pozdrowienia
    Joanna i Mattio
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231
  • cz 2
    "Israeli Occupation
    - Let's talk now about the Israeli occupation. You have delineated in an essay
    in Palestinian Studies the structure of Israeli rule. Explain it to us. What
    are the byproducts of the strategy that Israel is employing to control the
    territories?
    -A.H. Let me first say this, that occupation is not necessarily a military
    occupation. Occupation means when one people and one government -- foreign
    government -- decides about the future and scope of development, and chances of
    development, of another people who have not elected this government. I came to
    understand what occupation is especially in the years of Oslo, the Oslo
    process, which everybody thought was the peace process. I felt this ongoing and
    ever-intensifying Israeli policy of control over Palestinian life, even though
    the army was not directly inside Palestinian populated areas, and even though
    there were negotiations between Palestinian leaders and the Israeli government.
    The two main manifestations of this control, an Israeli persistent and
    successful attempt to dictate Palestinian future, were: One is the policy of
    colonization or of settlement, whereby Israel got hold of much more land within
    Gaza and the West Bank during the Oslo process, and made sure that it created
    the infrastructure of one state in the one country between the land and the
    river. It was one infrastructure of very good highways, roads, and connecting
    settlements, remote settlements, with the Israeli mainland, establishing the
    same sewage system, water system, electric grid, education system, whatever, of
    Israel in these remote places in the occupied territories, but an
    infrastructure for Jews alone.
    Now in between this infrastructure, this grid of roads and settlements, you had
    Palestinian enclaves which were allotted self-rule, but the self-rule was in
    itself very limited, because you could not expand in your natural territorial
    reserve because this was taken by the Israelis in the time of the so-called
    peace process. So this was one.
    The second [way] to control Palestinian development was through a new system
    introduced first in '91, which it was practically a pass system, like the one
    in Apartheid South Africa, which meant that Palestinians' right to freedom of
    movement was taken from them, was not respected. In reverse, what had happened
    between '67 to '91, in spite of the occupation and in spite of all kinds of
    attacks against Israelis by Palestinians during these previous years, they were
    granted freedom of movement in the whole country, with certain exceptions; were
    allowed to move freely, except for a few categories which were chosen by Israel
    in different times and were granted a very limited freedom of movement.
    Now, with the years, the system has perfected. It involves more and more people
    who need permits, and in smaller and smaller areas. At the beginning, you
    needed a travel permit from Gaza to Israel, or from Gaza to the West Bank, and
    vice versa; you now need a permit to go from one city in the West Bank to
    another city in the West Bank. In certain areas in the West Bank and Gaza,
    people who live near settlements need permits to go out of their own area in
    special hours through special gates. So what Israel has been doing during the
    last twelve years is fragmentizing not only Palestinian territory but the
    Palestinian population into categories which are characterized by their
    accessibility to the privilege of freedom of movement.
    - So what you're saying is that the reality, the actual lives of Palestinians,
    the actual rules that Israel is imposing, is very different from the general
    perception. Because all of this was happening at a time when the Oslo accords
    seemed to [suggest] a peace process moving towards final status in which
    Palestine would have its own state.
    - A.H. Exactly, exactly. It was a process which guaranteed that the final
    status would be a very enfeebled Palestinian political entity.
    - You are also saying that Israel, through the processes of its rule, was
    creating facts, creating realities, that in a way narrowly limited the future
    place where the Palestinian state could be.
    - A.H. Exactly.
    - In your writing, you focus on time and space in this process. You
    write: "Time and space together make room in one's world, not only materially
    to accomplish one's tasks and activities, but at the level of the spirit,
    enabling both the individual in the community to breathe, to develop, to
    prosper, to create. Space in the occupied territories has been gradually but
    ruthlessly encroached upon for more than thirty years, as more and more land
    has been expropriated." It's [the constraint] that you just described.
    This is kind of a theoretical statement. Give us an example in everyday life. I
    read recently a column of yours about children trying to get through the fence.
    Tell us that story, because when we deal with these issues from afar, or maybe
    even in Israel, we don't think about their implications for everyday life. But
    you are addressing that.
    - A.H. Of course; I'll share with you this story of a village, Jabara. It found
    itself locked between the new-built fence -- Israel's security fence -- and the
    former green line.
    - This fence, we should explain, is a fence that Israel is building allegedly
    for security purposes to separate the Palestinians from the Israelis.
    - A.H. Exactly. To prevent suicide bombers infiltrating into Israel. But the
    fence is not built along the green line, along the border of '67, but it's
    built in many places deep into Palestinian territory in order to incorporate
    Israeli settlements. So it is upgrading the former border and it is actually
    expropriating land from the Palestinian community, and it locks in people.
    People in these areas are not allowed to go freely to Israel and cannot go
    freely to Palestinian territory. In this village are only 300 people, but you
    have 100 children studying in a nearby village, which is actually the mother
    village of this little village.
    - So the students have to go to this other village.
    -A.H. Through the fence.
    - Through the fence.
    - A.H. The fence has a gate. Sometimes it is opened; sometimes it is not
    opened. There are [also] teachers teaching in a nearby Palestinian city called
    Tul Karm. They have to cross from another place through an Israeli checkpoint
    with soldiers. Sometimes they are let through; sometimes they are not let
    through.
    Now, the villagers need to have a special identity card, additional to what
    they [already] have, which is the Israeli authorization for them to live where
    they live -- this is a very new issue -- because they live in this area which
    was declared a closed area, but only to Palestinians. Jews can go there and
    live there, but Palestinians cannot. Only those who live there are allowed to
    stay, provided they get this authorization from the Israeli authorities,
    Israeli military. A few were already told that they are not allowed to stay
    there, because some of them were politically active years ago and were in
    Israeli jails, or so on and so forth. But this is their land, this is their
    home, this is their family, and now they're actually supposed to leave it.
    This is something which happened on a different scale in the Gaza Strip. You
    have areas in the Gaza Strip where people need to go through fences and through
    gates twice a day, once a day, sometimes not, sometimes yes. They cannot go
    with their cars. They're not allowed to bring in things. They cannot market
    their agricultural products. So many people have been pushed to leave these
    areas, which are not, by surprise, the only vacant areas in the Gaza Strip, and
    where some of the big Israeli settlements are situated.
    So you see, it's slow. It's a policy in the name of security which forces many
    people to leave their own la
  • So you see, it's slow. It's a policy in the name of security which forces many
    people to leave their own land and their own homes if they want to conduct a
    decent life. If they insist on staying there, they are doomed to impoverished
    life and pushed into charity life, subjects of charity, and they are not living
    off their own work.
    - This combination of the pass system and of the infrastructure to support the
    Israeli settlements leads to everyday problems, so that for an Israeli to
    travel on the highways that were built for the Israeli settlements, a trip
    could take, hypothetically, thirty minutes on a freeway like we have in the Bay
    Area. But for a Palestinian, who's not entitled to go on these roads, the same
    trip could take several hours.
    - A.H. Yes, or he could not leave at all. So it is not only the grab, the
    robbery of land, but you have a robbery of time. Palestinians' time has been
    robbed in the last thirteen years, because you have to wait for a permit and
    you don't get it, then you have to wait again. Then you waste time waiting at
    the checkpoint, then you waste time in submitting another request for a permit,
    then you waste time trying to go through all kinds of small, dangerous bypass
    roads. And time is a means of production. Time is so precious for one's
    development, internal development, community development; and this has been
    grabbed by the pass system. This very important means of life for every person,
    not just Palestinian, has been robbed of them. Sometimes I think it's more
    precious than land, because land you can get back one way or the other. The
    lost time, you will never get back.
    - It must lead to a sense of helplessness, of frustration that eats away at the
    soul.
    - A.H. It's total strangulation. The thing is that people are not that aware of
    how huge this loss of time is. But I see how people, because of this loss of
    time and loss of space because they don't have freedom of movement, have
    lowered their span of expectations. They are not expecting much of their lives
    because they know that they will be disappointed. You cannot plan to go to see
    friends. I'm even talking about this before these terrible times of armed
    clashes between Israelis against Palestinians. People have lowered, so much,
    their expectations of themselves. They restrict themselves to their narrow
    surroundings -- family, work, home; family, work, home -- nothing more than
    that. You don't even go in Gaza now. Even the sea, half of the shore, is
    blocked for Palestinians. You live 400 meters away from the shore, and you
    can't reach the sea because there are settlements, and the security of the
    settlements comes first.
    - Help us understand how Israel came to adopt this strategy. In your readings I
    get the sense that initially these were ad hoc decisions with regard to
    control, that have, in essence, turned into something else.
    - A.H. It's something that I'm always asking myself, to what extent it had been
    a master plan from the start. I'm still oscillating between the two
    possibilities, or how much it was taken in '91 as an ad hoc policy, meant
    especially to contain the first Intifada, because in '91, the first Intifada
    came to a standstill, in terms of Palestinian measures and an inability to
    continue a mass uprising, and the Israeli oppression came to a standstill,
    because at that time, Israel acknowledged its status in humanitarian terms as
    an occupying power. It had responsibility for the welfare of the civilian
    population. That's why it could not bomb Palestinians. It could not repress
    their uprising by dropping one-ton bombs on civilian areas, or by killing every
    day five, six, seven people.
    So it had to confine itself to bureaucratic logistic means, and the pass system
    was such a bureaucratic means. It tried to contain the Palestinian uprising
    from spilling over into Israel proper. And also, it allowed Israel much more
    control, because people were subject to all these extra documents, and then you
    can control people's movements, and then you contain their activities. But with
    time, and especially with the Oslo years, they understood how they could
    control economic life, how they could actually lead this economic war of
    attrition vis-á-vis the Palestinian authority, and thus force them to accept
    all kinds of concessions during the talks, during the negotiations, about the
    interim status and then the final status.
    Then, I think, it evolved. I don't know at what stage. I think very early on it
    evolved as a means to achieve demographic separation. Not geographic
    separation, not political separation, but demographic separation, which means
    that Israel is still in control all over the territory where two peoples live,
    but it is separating the two peoples. It separates, but for the sake of one
    people, of one demographic group."
    cdn

    --
    Pozdrowienia
    Joanna i Mattio
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231
  • Tymczasem w przerywniku cos Gideona Lewi, ktory rowniez jest dziennikarzem
    Haaretz:
    "Defining violence

    By Gideon Levy


    Who's a terrorist? Aida Fatahia was walking in the street; Ubei Daraj was
    playing in the yard. She was the mother of three; he was nine years old. Both
    were killed last week by Israel Defense Forces (IDF) bullets, for no reason.
    Their killing raises once again, in all its horror, the question of whether
    Palestinian violence is the only violence that should be called terrorism. Is
    only car bombing terrorism, while shooting at a woman and child is not?.Fatahia
    and Daraj join a long list of men, women, and children who were innocent of
    wrongdoing and killed in the past five months by the IDF. In the Israeli
    debate, their deaths were not a result of "terror actions" or "terrorist
    attacks" and the killers are not "terrorists." Those are terms used only for
    Palestinian violence.

    The right - and the left - in Israel always make that distinction: Palestinian
    violence is terrorism; Israel only defends itself. The huge gap between the
    numbers of innocent victims on both sides doesn't change this one-sided
    definition. IDF Chief of Staff Shaul Mofaz, commander of an army that has
    killed almost 90 children in the last five months, calls the Palestinian
    Authority (PA) a "terrorist entity," and totally ignores the actions of the
    army - and the results of those actions.

    But the questions must be asked: Aren't massive land expropriations, systematic
    house destructions, the uprooting of orchards and groves, also a form of
    violence? Isn't cutting off entire towns and villages from their source of
    water a type of violence?

    Isn't limitation on freedom of movement by slicing whole areas of the
    population off from each other and denying medical attention to the residents -
    even when it's a matter of life and death - any less painful than highway
    shootings?

    A pregnant woman whose baby dies or a patient who died because they couldn't
    get to the hospital - something that has become almost routine in the
    territories - aren't they victims of terrible violence? What about the behavior
    of soldiers and police at checkpoints, on the roads, everywhere? The
    humiliations and beatings, and the settler's own violence against Palestinians -
    what should that be called?

    For most Israelis, the violence is what the Palestinians are doing to us. The
    Israeli reaction is always just a reaction, much more fatal, perhaps, but a lot
    less ruthless. They blow up bombs in our markets, and we only shoot at the
    planners, the inciters, and the terrorists.

    So, sometimes chips may fly, as the saying lately goes, and some innocents are
    also killed, but of course, nobody meant it. That's just the way things are in
    war. That way, Israel always comes out the winner: It doesn't intend to kill
    innocent people. But does the intention matter to the many victims?

    Israelis don't consider all of Israel's other steps - the sieges and curfews,
    the expropriations and house destruction - violence, of course. That's why
    Israel says it wants an end to the violence "and a return to the status quo
    ante," whether as a condition, by Prime Minister Ariel Sharon, or as a demand,
    by Foreign Minister Shimon Peres, for renewal of the negotiations.

    When Israel says it wants a return to the status quo before the Intifada, it
    means it wants the Palestinians to stop their violence, and then Israel's
    violence, which is only a defensive reaction to the Palestinians', will
    naturally stop.

    In other words, Israel wants the Palestinians to reassume their meek surrender
    to the brutality of the occupation, while the violence of the occupation
    continues.

    Back in Oslo, both sides agreed to avoid violence, Israel claims, so the
    current outbreak of violence is therefore a gross violation of the agreement.

    Moreover, since the Palestinians initiated the Intifada, - "they started it" -
    the responsibility for stopping it is on their shoulders. But wasn't the
    Intifada preceded by a series of violent acts by Israel, which expropriated
    land, closed areas, uprooted farms, expelled people, tortured suspects, dried
    up resources and destroyed homes - long before the Intifada, and with no less
    violence than the Palestinians? Israel is not demanding an end to that violence.

    When it's only exploding buses and mortar rounds falling on settlements that is
    defined as violence, it's easy to blame the other side for violating
    agreements.

    But that's not the whole picture. Israel is not ready in the same breath to put
    an end to its own violence. The demand for an end to violence is obviously
    right and justified. Violence - any violence - is wrong, and an end to the
    violence has to be on the top of the agenda of any political negotiation.

    Israel can and should demand that the Palestinians silence their weapons. But
    it should demand the same of itself, regarding all the various weapons it uses
    against the Palestinians.

    But when, as it did last week, Israel uses bulldozers to create impassable
    barriers to and from 33 villages, and there's no way for an ambulance or water
    container to get in, the demand for an end to the violence is outrageously
    hypocritical. An end to the violence? Why shouldn't Israel, as the stronger
    side, try being the first"

    --
    Pozdrowienia
    Joanna i Mattio
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231


  • "Gideon Levi, Amira Hess two Israeli journalists www.nytimes.com/2002/02/03

    Yasser was killed first; soldiers shot him at close range during a stone-
    throwing incident at the Qalandiyah checkpoint. Forty days later, Samer was
    killed. He, too, was shot in the head. Yasser was 11; Samer was
    15. They were brothers..

    By Gideon Levi

    "Shooting an unarmed youth is totally illegal. I am very disturbed by the
    number of children who were killed over the last year and a half. Was each one
    of these incidents a case where there was no choice and we had to shoot to
    kill? This is a question that should disturb all of us."

    Sami Kosba is a broken man. As he relates the details of his tragedy, he stares
    at the floor, and his voice is barely audible. The expression on his unshaven
    face is one of great sorrow. His devastation is obvious in everything, from his
    trudging gait to his weary speech. He lost two sons in the space of 40 days.
    Two boys who threw stones at soldiers and were shot to death. The soldiers shot
    both in the head, at close range, with rubber-coated bullets, against all
    orders about when to open fire.

    These orders prohibit the firing of rubber bullets at children from close
    range, and prohibit lethal fire at anyone who is not endangering soldiers'
    lives. It's impossible to believe that Yasser and Samer endangered the
    soldiers' lives. It's also hard to accept the terrible killing of the two
    brothers in light of the fact that, as far as is known, Samer hurled the rock
    at a tank and, according to witnesses, little Yasser was shot in the head after
    he'd already fallen to the ground while fleeing the soldiers.

    Each brother in turn lay dying for about a week, at the same hospital in
    Ramallah. Exactly 40 days - the Muslim period of mourning - separated Yasser's
    death from that of his brother Samer."


    --
    Pozdrowienia
    Joanna i Mattio
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231
  • Żydom nie przeszkadzało, że sami tworzyli swoje państwo w oparciu o organizacje
    terrorystyczne - Grupa Sterna, Hagana, itd... A terroryzm państwowy, polegający
    na mordowaniu ludności cywilnej w trakcie akcji pacyfikacyjnych (zapytaj ludzi z
    Lubelszczyzny - im słowo "pacyfikacja" dość jednoznacznie się kojarzy...) na
    miano terroryzmu nie zasługuje? czy oznacza to, że, twoim zdaniem, gdyby
    Palestyńczycy dorobili się jakimś psim swędem armii, to pociski odpalane w
    izraelskie domy z helikopterów będą jedynie "operacjami porządkowymi"...
    Oj, dziecko...
  • źródło informacji? Proponuję: "NIE", "Fakt", "Trybunę" i "Volkischer Beobachter"...
    Jak mawiali starzy, porządni Żydzi polscy (bez ironii - żywię do nich sentyment):
    Nit dos iz sheyn, vos iz sheyn, nor dos, vos es gefelt.
  • moja ty "Polko" z kolebki narodowego socjalizmu...
  • właśnie Żydzi, więc nie odwracaj kota ogonem, bo nawet szabesgoj nie musi być
    schmuckiem.
  • Z International Solidarity Movement:

    Hi All,

    The situation in Rafah continues to be extremely bad. Below is a
    list of possible contacts for radio and newspaper interviews from
    Rafah and Gaza. Please make use of these and consider sending them
    on to press in your area.

    This is not a definitive or official list. It is a list of people
    who I have been told are available for interviews and speak english
    well. The numbers that begin with 59 are mibile phone numbers. At
    least some of the mobile phone numbers from Rafah seem not to be
    connecting right now.

    Pat


    From Rafah

    1) Dr. Ali Musa: Director of Rafah's Hospital: 972-8-2132-616

    2) Sa'id Zoroub: Mayor of Rafah: 972-59-408-391 or 972-8-21-37-951
    (Office)

    3) Amira Hass: Ha'aretz Reporter: 972-50-252-056

    4) Ali Barhoum: Rafah Municipality: 972-59-815-100 or 972-8-21-37-951
    (Office)

    5) Darwish Abu Sharekh: Director of Center for Disabled Children: 972-
    59-417-161 or 972-8-21-37-951

    6) Dr. Youssef Musa: Director UNRWA Clinic in Gaza: 972-59-410-490

    7) Some ISM Contacts (Sent by Mohammed Qeshta of ISM Rafah who is
    now in the UK)

    Mohammed Ali: 972-59 841672 (perfect English)
    Adwan: 972-59 304628 (good English)
    Fida: 972-55 943910 (reasonable English)
    Anees: 972-67 582201 (reasonable English)


    From Gaza City

    1) Abdelkarim Ashour: Director of Palestinian Agricultural Relief
    Committee (Palestinian Non-governmental Organization): 972-59-417-255

    2) Rawia Shawa: Elected representative (Female) from Gaza City in the
    Palestinian Legislative Council (PLC): 972-8-280-8466

    3) Salah Abdel Shafi: Manager of Gaza Community Mental Health
    Program: 972-59-40-84-27

    4) Raji Sourani: Director of Palestinian Center for Human Rights: 972-
    59-412-919
  • Mord na 13-letniej Palestynce

    Zeznania izraelskiego żołnierza w sprawie makabrycznego zabójstwa 13-letniej
    Palestynki, dokonanego z zimną krwią przez izraelskiego oficera, spowodowały
    wszczęcie śledztwa w tej sprawie przez wojsko izraelskie.

    Według tych zeznań, opublikowanych w elektronicznym wydaniu izraelskiego
    dziennika "Jedijot Achronot", dziewczynka, Imam al-Hams, została zamordowana w
    środę przed izraelskim posterunkiem granicznym Girit w Strefie Gazy przez
    oficera. Najpierw oddał on do dziecka dwa strzały, a następnie podszedł do
    leżącej na ziemi i wygarnął do swej ofiary cały magazynek pistoletu
    maszynowego.

    Z ciała zabitej lekarze medycyny sądowej wyjęli 20 pocisków. Żołnierz zeznał,
    że on i jego koledzy nie zastrzelili dziewczynki zbliżającej się do posterunku,
    lecz uczynił to dowódca posterunku.

    Początkowo poinformowano nas, że zbliża się podejrzane indywiduum -
    relacjonował żołnierz. Ponieważ jest to strefa codziennych ataków palestyńskich
    przeciwko celom izraelskim, mamy rozkaz neutralizować ogniem zagrożenie -
    wyjaśniał świadek.

    Oto dalsza relacja żołnierza przytoczona przez "Jedijot Achronot": "Wkrótce
    potem czujki zaraportowały nam, że jest to młoda dziewczyna z torbą. Ponieważ
    nadal się zbliżała, zaczęto strzelać do niej z różnych stron".

    "Przerażona dziewczynka - opowiada żołnierz - zaczęła biegać to w jedną, to w
    drugą stronę, aby uniknąć kul, ale w końcu upadła. Nie było jasne, czy
    dziewczynka żyje. Wówczas dowódca plutonu wybiegł z posterunku i oddał do
    leżącej dwa strzały z bliskiej odległości, a następnie wygarnął do martwego
    dziecka cały magazynek".

    Według świadka, "oficer powrócił na posterunek jakby nic się nie wydarzyło, ale
    my, żołnierze byliśmy wstrząśnięci tym, co widzieliśmy".

    "Wiemy, że każdy, kto zbliża się do naszego posterunku jest podejrzany, ale
    zobowiązani jesteśmy kierować się pewnymi normami. Musieliśmy zatrzymać
    dziewczynę, ale nie zabijać jej, a tym bardziej nie dokonywać na niej egzekucji
    i nie dobijać" - zakończył swe zeznania żołnierz.

    Al-Hams zginęła idąc do szkoły, a znalazła się w pobliżu posterunku
    izraelskiego, ponieważ zabłądziła w gęstej mgle - wyjaśnia izraelski dziennik.
    (reb)

    źródło: pap 8 października 2004
  • To smutne jak bardzo osaczeni i osamotnieni są Palestyńczycy na własnej ziemi.
    Zwrócmy uwagę na to, że ofiarą izraelskich pacyfikacji są najczęściej bezbronne
    palestyńskie dzieci.
    Osamotnieni Palestyńczycy walczą już nie tylko o własne państwo, lecz w ogóle o
    prawo do istnienia!
  • Po 7 miesiącach na lotnisku uzyskał azyl


    Palestyński uchodźca, który spędził siedem miesięcy na praskim międzynarodowym
    lotnisku Ruzynie, otrzymał azyl w Niemczech - poinformował w Pradze
    przedstawiciel organizacji ds. uchodźców.

    31-letniemu Ibrahimowi Zeidowi niemieckie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
    przyznało 28 października azyl polityczny, uznawszy, iż mogą mu grozić
    prześladowania z powodów politycznych, jeśli odstawiony zostanie siłą do
    rodzinnego kraju - poinformował Martin Rozumek, szef organizacji na rzecz
    pomocy uchodźcom.

    Sprawę Zeida porównywano do przypadku Mehrana Karimiego Nasseriego -
    bezpaństwowca, który po upadku w Iranie szacha, przez 16 lat mieszkał na
    paryskim lotnisku im. Charlesa de Gaulle'a. Historia Nasseriego zainspirowała
    Stevena Spielberga do nakręcenia filmu "The Terminal".

    W filmie Spielberga bohaterem jest Viktor Navorski - obywatel Krakozii,
    postsocjalistycznej krainy położonej gdzieś w środkowo-wschodniej Europie. W
    efekcie wojskowego zamachu stanu w jego ojczyźnie koczuje on w hali tranzytowej
    nowojorskiego lotniska JFK.

    Zeidowi, który zniszczył własny paszport, władze Czech odmówiły azylu w
    sierpniu 2003 roku. Po siedmiu miesiącach spędzonych na lotnisku, gdzie sypiał
    na posadzce, Zeid zniknął w lutym, tuż po tym kiedy czeski sąd orzekł, iż wolno
    mu opuścić lotnisko na czas rozpatrzenia apelacji w sprawie azylu.

    Nie jest jasne, w jaki sposób Zeidowi udało się przedostać do Niemiec, gdzie
    mieszkają jego żona i córka - powiedział Rozumek. Z całą pewnością nie miał
    paszportu, może przekroczył granicę nielegalnie - dodał.

    źródło: PAP, jkl /2004-11-03
  • czy to sie nigdy nie skonczy?((
  • PAP, JP /2004-11-18 16:07:00

    Trzej Palestyńczycy żywcem pogrzebani w podziemnym tunelu



    Co najmniej trzech Palestyńczyków zostało żywcem pogrzebanych w czwartek z
    powodu zawalenia się podziemnego tunelu między Strefą Gazy i Egiptem - podała
    agencja dpa.

    Według relacji naocznych świadków z przygranicznego miasta Rafah, zasypani
    mężczyźni należeli do jednej palestyńskiej rodziny. Podziemne przejście było
    wykorzystywane do przemytu broni i nielegalnych dóbr konsumpcyjnych.

    Tunel, w którym znajdowali się mężczyźni, zawalił się prawdopodobnie z powodu
    ulewnych deszczów, które rozmiękczyły ziemię. Palestyńskie i izraelskie ekipy
    ratownicze usiłują obecnie wydobyć zasypanych na powierzchnię. Zakłada się
    jednak, że mężczyźni najprawdopodobniej już nie żyją.

    Rzeczniczka armii izraelskiej potwierdziła w czwartek, że wojsko otrzymało
    prośbę o pomoc w wydobyciu zwłok kilku osób i obecnie przekopuje teren w
    strefie granicznej.
  • PAP, mat /2004-11-21 17:31:00

    Izrael: Biblijna ósma plaga?



    Roje szarańczy wyżerały w niedzielę zieleńce oraz palmy w południowym Izraelu,
    powodując panikę wśród farmerów i dzieci. Plaga przyszła z Egiptu.

    Szarańcza, która przyleciała do Izraela w piątek, kieruje się obecnie w stronę
    Zachodniego Brzegu Jordanu, do Jerycha. W mieście tym w poniedziałek
    amerykański sekretarz stanu Colin Powell ma się spotkać z palestyńskimi
    politykami.

    Czerwona szarańcza pojawiła się najpierw tradycyjnie w Afryce Zachodniej, a
    następnie żerowała w Libii i Egipcie. Atakuje ona Afrykę co roku, lecz
    tegoroczne roje są wyjątkowo duże na skutek obfitych opadów deszczu.

    Izraelskie awionetki rozpylają substancje dezynsekcyjne na polach cebuli,
    papryki i melonów, w pobliżu granic z Egiptem i Jordanią.

    W Ejlacie nad Morzem Czerwonym owady pozbawiły liści drzewa i rośliny w parkach
    miejskich. Szczególnie smakowały im tam drzewka oliwne, bazylia, liście gronowe
    oraz trawa.

    Szarańcza lądowała także na trawnikach ogrodów prywatnych, niepokojąc dzieci.
    Pytały one dorosłych, czy aby Izraelowi nie zagraża ósma plaga biblijna.

    Zgodnie z Księgą Wyjścia Starego Testamentu, Egipt, zanim faraon zgodził się
    uwolnić Izraelitów, doznał dziesięciu plag.

    "Plaga szarańczy" - tak zatytułowały swoje niedzielne doniesienia czołowe
    gazety "Jedijot Achronot" i "Maariw". Zwróciły one przy okazji uwagę na
    zadowolenie pracowników rolnych z Tajlandii, bo dla Tajlandczyków szarańcza
    jest poszukiwanym przysmakiem.

    Rabin Dawid Batzri, czołowy kabalista, ocenił, że powodem owadziej zarazy jest
    bieda. Zachęcił obywateli do dzielenia się bogactwem ze skrzywdzonymi, co
    powinno pomóc w przepędzeniu szarańczy.

    Owady te, które dziennie potrafią pokonać odległość 200 kilometrów, potrafią
    też każdego dnia zjeść dwa gramy pokarmu, czyli tyle ile ważą. Szarańcza może
    mieć 10 centymetrów długości.

  • Odpowiedzialność zbiorowa

    Andrzej Ancygier, Wrocław

    Publikacja: czerwiec 2003, Hatikvah - Mahazyn Kultury Żydowskiej



    Na potępienie zasługują zamachowcy, próbujący zabić jak największą liczbę
    niewinnych ludzi. Na potępienie zasługują oni, ale nie całe ich rodziny i
    społeczności, w których żyli. Izrael uważa inaczej, stosując odpowiedzialność
    zbiorową zakazaną m.in. w Art. 33 Czwartej Konwencji Genewskiej z 1949
    dotyczącej ochrony osób cywilnych w czasie wojny.

    Jednym z najpopularniejszych i jednocześnie najczęściej stosowanych metod
    uprzykrzenia życia Palestyńczykom jest burzenie domów. Jeden taki przypadek
    miał miejsce 6 kwietnia 2002 roku w Jeninie, kiedy to wojska izraelskie
    zburzyły dom z 6 osobami w środku. Zeznania Palestyńczyków zostały potwierdzone
    przez izraelskiego dziennikarza Yediot Ahronot, Rona Leshema. Nie był to
    przypadek odosobniony - wiele takich działań miało miejsce w czasie masakry w
    obozie dla uchodźców w Jeninie miesiąc wcześniej, gdzie pod ruinami zginęło
    kilkaset osób (od 100 do 500). Inny miał miejsce 22 czerwca także w Jeninie,
    gdzie wojska izraelskie zniszczyły dom siedmioosobowej rodziny. Pod ruinami
    zginął 12 letni Fares al.-Sa’adi. 3 dni wcześniej 2 domy zostały wysadzone w
    powietrze, a kilka sąsiednich poważnie uszkodzonych, jako forma ukarania
    rodziny zamachowca.

    Często takie działania są usprawiedliwiane twierdzeniami, jakoby zburzone
    mieszkania zostały wybudowane bez zezwolenia. W takiej sytuacji należałoby
    pogratulować żołnierzom izraelskim troskliwości o naród Palestyński – tylko
    mogliby wcześniej ostrzec mieszkańców tych domów, które zamierzają zrównać z
    ziemią.

    Do niedawna mieszkańcy zburzonych domów – przynajmniej ci, którzy
    przeżyli – mogli próbować złożyć skargę do Izraelskiego Sądu Najwyższego. Teraz
    już takiej możliwości nie mają - w sierpniu 2002 Sąd Najwyższy uznał za zgodny
    z prawem artykuł 119 Regulacji Wyjątkowych, pochodzący jeszcze z wojny w 1948,
    który mówi, że „dowódca wojskowy może rozkazać zajęcie jakiegokolwiek domu,
    struktury na podstawie przypuszczenia, że wystrzelono stamtąd z jakiejkolwiek
    broni (...) albo jakiegokolwiek innego domu, budowli czy ziemi położonej na
    jakimkolwiek obszarze, wsi, miasteczka, czy dzielnicy. Mieszkańcy tych
    obiektów, co do których jest on przekonany, że popełnili oni albo próbowali
    popełnić, lub też podburzali albo pomagali w popełnieniu jakiegokolwiek
    wykroczenia przeciwko Regulacjom Wojskowym, używając przemocy lub zastraszania
    albo jakiegokolwiek wykroczenia podlegającego osądowi wojskowemu. I po zajęciu
    jakiegokolwiek domu, budowli lub ziemi dowódca wojskowy może zniszczyć dom,
    strukturę i wszystko, co rośnie w ziemi.”

    Inną formą realizacji odpowiedzialności zbiorowej (specjalizuje się w
    niej zwłaszcza obecny premier Izraela, Ariel Szaron) są blokady. Ponad 3
    miliony ludzi w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu Jordanu jest dotkniętych w
    mniejszym lub większym stopniu blokadami; prawie każda droga do miasta lub wsi
    jest zablokowana. Zwykle są to betonowe bariery, ale także usypane góry ziemi,
    jak również druty kolczaste. Przekroczenie takiej blokady zależy w znacznej
    mierze od dobrej woli wojskowych, którzy pilnują tych przejść – a tejże dobrej
    woli nigdy nie okazywali oni w nadmiarze. Palestyńczycy nie mogą korzystać z
    głównych dróg ani specjalnych przejść - te są przeznaczone dla osiedleńców
    izraelskich. Blokady te wywierają ogromny wpływ na ważny aspekt życia na
    terytoriach okupowanych: ograniczenia w transporcie towarów – głównie produktów
    rolnych. Poza tym nauczyciele i uczniowie nie mogą dojechać do szkół, zwykli
    Palestyńczycy do pracy, natomiast karetki do szpitali albo chorych.

    Przez większą cześć rządów Ariela Szarona na Terytoriach Okupowanych
    trwa „godzina policyjna”. W reakcji na zamachy terrorystyczne kilku desperatów
    Izrael zwykle odpowiada uwięzieniem kilkuset tysięcy Palestyńczyków w ich
    własnych domach. Przez znaczną część czasu trwa tam 24 godziny na dobę godzina
    policyjna. Nie można w tym czasie wychodzić z domu, a żołnierze izraelscy
    nadają sobie prawo strzelania do każdego, kto ośmiela się wyjść na zewnątrz,
    np. do sklepu. Raz albo dwa razy w tygodniu godzina policyjna jest zawieszana
    na kilka godzin, ale i wtedy nie można czuć się bezpiecznie. Doświadczył tego
    na własnej skórze 60–letni Palestyńczyk i dwoje dzieci w wieku 11 i 6 lat,
    którzy wyszli z domu na rynek, kiedy dowiedzieli się, że godzina policyjna
    została zawieszona. Zostali oni zastrzeleni z pobliskiego czołgu. Jakkolwiek
    dowództwo armii oświadczyło, że popełniono błąd, nie wiadomo, czy ktokolwiek
    zostanie pociągnięty do odpowiedzialności.

    Palestyńczycy są nie tylko zamykani w swoich domach, ale także bez
    jakiegokolwiek wyroku przetrzymywani w specjalnych obozach, jak np. obozy Ofer
    i Ketziot na pustyni Negew, gdzie zaraz po przyjeździe dostają oni namioty
    (jeden na około 50 osób). W czasie operacji Mury Obronne jednego tylko dnia
    aresztowano ponad 4000 Palestyńczyków w wieku pomiędzy 15 a 45 lat. Raporty o
    łamaniu palców w obozach internowania skłoniły cztery organizacje zajmujące się
    ochroną praw człowieka do zaapelowania do Izraelskiego Sądu Najwyższego o
    zapobieżenie takim działaniom. Jednakże takie zdarzenia nadal mają miejsce. Oto
    relacja ich bezpośredniego uczestnika:

    „Izraelskie Wojska Obronne (Israeli Defense Forces) weszły do mojego domu
    o 6 rano 8 marca. Zebrali oni wszystkich, razem 3 rodziny w jednym pokoju gdzie
    przebywaliśmy do 10 rano, kiedy to przeprowadzono nas do innego domu (...).
    Wtedy zostaliśmy zabrani do szkoły, gdzie przebywaliśmy 3 albo 4 dni z
    zasłoniętym oczami i związanymi rękoma. Zebrali nasze dowody osobiste i
    próbowali podzielić nas na grupy. (...) Kiedy prosiliśmy o wyjście do toalety,
    odmawiali.”

    Jednakże dramat tych ludzi to nie wszystko. Należy również uwzględnić
    niepewność i obawy, w jakich żyją rodziny zatrzymanych, często nie będących
    pewnymi, czy ich dzieci, bracia i ojcowie jeszcze żyją...

    Wielu z nas oglądało scenę, kiedy to jeden z czołgów wkraczających do
    palestyńskiego miasta w reakcji na kolejny zamach, jadąc dość szeroką drogą,
    zjechał na pobocze, aby przejechać po palestyńskim samochodzie – jednym z
    niewielu zresztą. Wielokrotnie także oglądamy sceny, w których tłumy
    Palestyńczyków opasani sztucznymi (na razie) ładunkami wybuchowymi maszerują w
    antyizraelskich demonstracjach gotowi z radością wysadzić każdego Żyda, jakiego
    napotkają na swojej drodze. To ilustruje wzajemną nienawiść istniejącą po obu
    stronach. Górę po obu stronach wzięła chęć odwetu i zabicia albo poniżenia
    możliwie największej liczby osób. Obecni przywódcy po obu stronach – Jaser
    Arafat, który zmarnował swoją szansę w Camp David w 2000 i Ariel Szaron –
    doświadczony ludobójca jeszcze z czasów wojny w Libanie i masakry w Sabra i
    Shatila nie są na tyle silni i odważni, aby zatrzymać to koło przemocy.
    Poniżeni Palestyńczycy będą starali się odzyskać swój honor, wysadzając się w
    centrum Jerozolimy, a Izraelczycy wyślą swoje wojska, aby poniżyć
    Palestyńczyków jeszcze bardziej. Prędzej czy później nastąpi katastrofa – łatwo
    jest przeoczyć plecak z substancją znacznie bardziej zabójczą niż dynamit tak
    samo, jak łatwo jest wysłać wojska i zamordować tysiące Palestyńczyków – świat
    przecież milczał, kiedy takie przypadki miały miejsce w przeszłości.

    Lont się pali – czy po którejś ze stron pojawi się w końcu przywódca,
    który zdoła go ugasić?
  • Seruv - rozłam w izraelskiej armii?

    Maksymilian Fras, Wrocław

    Publikacja: grudzień 2003, Hatikvah - Mahazyn Kultury Żydowskiej



    Izraelskie siły zbrojne, jako jeden z filarów żydowskiego państwa,
    przez wiele lat unikały krytyki. Wypełnianie rozkazów było czymś więcej niż
    wojskową, biurokratyczną procedurą – było aktem żywego patriotyzmu.

    Siły Obronne Izraela (Israeli Defence Force - IDF) powstały 26 maja
    1948, zaledwie dwa tygodnie po ogłoszeniu niepodległości państwa izraelskiego.
    Od tego czasu, IDF pełniły znaczącą rolę w rozwoju państwa. W czasie wszystkich
    wojen toczonych przez Izrael, wojsko zapewniało bezpieczeństwo, a czasem
    chroniło przed unicestwieniem przez sąsiadów. Obowiązkowa służba wojskowa była
    i wciąż jest honorową powinnością Izraelczyków1. Zarówno mężczyźni jak i
    kobiety poświęcają długie miesiące, aby bronić ojczyzny2.

    Przełom


    W 2000 roku, gdy zaczynała się II Intifada, nic nie zapowiadało
    zmiany tej sytuacji. IDF, przynajmniej w opinii swojego dowództwa, wypełniały
    swoje obowiązki, chroniąc obywateli i ich państwo. Okazało się jednak, że IDF
    nie są już monolitem. Od września 2000 pojawiło się kilka przypadków odmowy
    służby na Terytoriach Okupowanych (TO). Prawdziwy przełom nastąpił w styczniu
    2002. Wtedy to opublikowany został list otwarty „Odwaga odmowy”. Podpisało go
    kilkudziesięciu oficerów IDF, a list opublikowały izraelskie media. W liście
    czytamy m.in. „My, oficerowie IDF, wychowani zgodnie z zasadami syjonizmu,
    (...) którzy zawsze służyli na linii frontu (...); my, którzy czujemy jak
    rozkazy wydawane nam na Terytoriach Okupowanych niszczą wszystkie wartości,
    które przyjmowaliśmy, dorastając w tym kraju; my, którzy rozumiemy, że ceną
    okupacji jest utrata ludzkiego charakteru IDF i zepsucie społeczeństwa
    izraelskiego; my, którzy wiemy, że Terytoria Okupowane to nie Izrael i
    wszystkie osiedla [żydowskie] będą musiały zostać ewakuowane, niniejszym
    deklarujemy, że nie będziemy kontynuować tej Wojny Osiedleńczej, nie będziemy
    walczyć poza granicami z 1967 roku w celu zdominowania, wypędzania, głodzenia i
    upokarzania całego narodu [palestyńskiego]; niniejszym oświadczamy, że będziemy
    kontynuować służbę w IDF w każdej misji, która służy obronie Izraela”3.


    Powyższy list zapoczątkował ruch świadomego oporu, znany jako Seruv
    (po hebrajsku „odmowa”). Do 2 maja 2003, 534 izraelskich żołnierzy dołączyło do
    ruchu, podpisując list. Zawiera on tylko podstawowe poglądy sygnatariuszy.

    Motywacja


    Po podpisaniu wspólnego listu, wielu żołnierzy publikowało własne
    listy, wyjaśniające, dlaczego zdecydowali się przyłączyć do ruchu. Najszerzej
    komentowany był list Asafa Orona, opublikowany w marcu 2002. Izraelski oficer
    pisze: „Dziś (...) znalazłem się w stanie nieubłaganej konfrontacji z armią.
    Przeważająca część społeczeństwa mnie atakuje, a prawica nazywa zdrajcą, który
    stroni od udziału w świętej wojnie u wrót Izraela. Polityczne centrum wytyka
    mnie palcami jako tego, który osłabia demokrację i upolitycznia armię. A
    lewica? Ta nowoczesna lewica, która jeszcze wczoraj zabiegała o mój głos w
    wyborach, również odwraca się do mnie plecami. Kiedy zostałem powołany do
    wojska, nie czułem entuzjazmu i nie cieszyłem się ze służby, wymagającej odwagi
    i ofiarności. Czy 19-latkowi, który zamiast wykonywać świętą misję, musi deptać
    nogami godność drugiego człowieka - doprawdy nie wolno zadać pytania: Czy to
    nie jest ponad moje siły? Dlaczego mam kroczyć ulicami jak król, napastować
    przechodniów, obrażać ich, a przy tym jeszcze czuć się bohaterem, który broni
    swojej ojczyzny? (...) Protest izraelskich rezerwistów ma odległą genezę. Być
    może trzeba jej szukać aż w Biblii. (...) Naszym celem - wyjaśniali
    organizatorzy protestu - jest, by za każdym razem, gdy rząd postanawia zrównać
    z ziemią dzielnicę palestyńską lub bombardować jakieś obiekty w pobliżu szkoły,
    zdawał sobie sprawę, że wśród wojskowych są tacy, którzy mają inne ideały niż
    posłuszne wykonywanie takich rozkazów. (...) Ja jestem już ojcem dwóch synów i
    wiem, że nikt nie będzie troszczył się o to, aby i oni nie musieli kiedyś
    pełnić służby na terenach okupowanych. Będę musiał spojrzeć im w oczy i
    opowiedzieć, co robiłem. (...) Gdy półtora roku temu rozpoczęła się obecna
    Intifada, było dla mnie jasne: tym razem się w to nie włączę. Z początku była
    to tylko moja decyzja, podjęta w cichości ducha. Gdy jednak rósł ten obłęd,
    nienawiść i liczba zabitych, gdy generałowie przeistaczali izraelską armię w
    organizację terrorystyczną, moja decyzja musiała stać się decyzją publiczną:
    Jeżeli wy nie widzicie, że tutaj dokonuje się wielka zbrodnia, to wy jesteście
    ślepi, a nie ja! Wtedy odkryłem coś, co można porównać do życia na innych
    planetach: nie byłem sam! (...)”.

    Racjonalne argumenty


    Poza listem „Odwaga odmowy” oraz osobistymi listami, publikowanymi
    przez żołnierzy, członkowie ruchu przywołują całą paletę argumentów, aby bronić
    swoich racji. Argumenty te można podzielić na dwie zasadnicze części: religijną
    i „świecką”. Argumenty religijne, przy których członkowie Seruv powołują się
    nawet na Pismo Święte, to m.in. przypomnienie o zasadzie zakazu stosowania kar
    zbiorowych („O, nie dopuść do tego, aby sprawiedliwi zginęli z bezbożnymi, aby
    stało się sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu!(...)”, „Ojcowie nie poniosą
    śmierci za winy synów, ani synowie za winy swych ojców. Każdy umrze za swój
    własny grzech.” [4]), zakaz krzywdzenia niewinnych oraz panowania nad wrogim
    sobie narodem. Inny z argumentów religijnych kwestionuje „ślepą wierność swemu
    państwu”, co może brzmieć sprzecznie wobec jednego z podstawowych obowiązków
    obywatelskich Państwa Izrael. Członkowie Seruv argumentują, że posłuszeństwo
    państwu nie jest „prawdziwie” żydowską zasadą. Powołują się przy tym na
    wywodzącą się z halachy zasadę stanowiącą, że prawo państwa jest przestrzegane,
    tylko gdy nie stoi w sprzeczności do prawa żydowskiego. A dla odmawiających
    służby żołnierzy – IDF ani nie respektuje żydowskiego prawa, ani nie chroni już
    nikogo – stara się tylko kontrolować Palestyńczyków, co więcej – upokarzać ich,
    używając wszelkich metod, nie zawsze legalnych.


    Wśród „świeckich” argumentów, których używają członkowie Seruv
    pierwszym i zasadniczym jest prawo do odmowy wykonywania
    czynności „niedemokratycznych”, nawet tych przeprowadzanych w imieniu państwa.
    Są rzeczy, których obywatel demokratycznego państwa czynić nie może. Poza tym,
    członkowie ruchu uważają, że służba na Terytoriach Okupowanych to nie obrona
    kraju, lecz akt podboju i okupacji.

    Echa protestu


    Co ważne, członkowie Seruv nie chcą być bohaterami jednego dnia i nie
    protestują tylko we własnym imieniu. Chcą, aby ich protest był zauważony. Jeden
    z nich napisał – „Odmawiam, bo chcę żeby moja odmowa była zauważona, chcę
    pobudzić innych do działania (...) może to będzie miało jakiś efekt. Tylko
    [duże] liczby są wstanie zmienić stan rzeczy, a tam gdzie jest zorganizowany
    protest, tam są i [duże] liczby”5. I rzeczywiście, opublikowanie listu „Odwaga
    odmowy” oraz listów poszczególnych żołnierzy były szeroko komentowane w mediach
    izraelskich i światowych6. Komentarze były bardzo różne. Większość z nich
    wyrażała poparcie dla zachowania sygnatariuszy listu. Jeden z pierwszych gestów
    poparcia to także list, podpisany w styczniu 2002 przez pracowników izraelskich
    uniwersytetów (325 podpisów). W kwietniu biskup Desmond Tutu z RPA, laureat
    pokojowej nagrody Nobla, wyraził swoja solidarność i zrozumienie dla
    determinacji członków Seruv7. W tym samym tonie wypowiedziały się również
    izraelskie orga
  • Echa protestu

    Co ważne, członkowie Seruv nie chcą być bohaterami jednego dnia i nie
    protestują tylko we własnym imieniu. Chcą, aby ich protest był zauważony. Jeden
    z nich napisał – „Odmawiam, bo chcę żeby moja odmowa była zauważona, chcę
    pobudzić innych do działania (...) może to będzie miało jakiś efekt. Tylko
    [duże] liczby są wstanie zmienić stan rzeczy, a tam gdzie jest zorganizowany
    protest, tam są i [duże] liczby”5. I rzeczywiście, opublikowanie listu „Odwaga
    odmowy” oraz listów poszczególnych żołnierzy były szeroko komentowane w mediach
    izraelskich i światowych6. Komentarze były bardzo różne. Większość z nich
    wyrażała poparcie dla zachowania sygnatariuszy listu. Jeden z pierwszych gestów
    poparcia to także list, podpisany w styczniu 2002 przez pracowników izraelskich
    uniwersytetów (325 podpisów). W kwietniu biskup Desmond Tutu z RPA, laureat
    pokojowej nagrody Nobla, wyraził swoja solidarność i zrozumienie dla
    determinacji członków Seruv7. W tym samym tonie wypowiedziały się również
    izraelskie organizacje działające na rzecz porozumienia z Palestyńczykami,
    m.in. Shalom Achshav (Pokój Teraz) oraz Yesh Gvul (Są Granice) oraz wiele
    innych. Jeśli chodzi o izraelską scenę polityczną, tu również list nie
    przeszedł niezauważony. Najwięcej głosów poparcia Seruv zebrał od lewicowej
    opozycji. Tamar Gozansky, członek Knessetu z Demokratycznego Frontu Pokoju i
    Równości (Hadash), uznał odmawiających służby żołnierzy za „uczciwych ludzi,
    którzy nie chcą znaleźć się w »piekielnej« sytuacji”8. Opinie pochodzące z
    Partii Demokratycznego Izraela (Meretz) nie były już tak pozytywnie nastawione
    do ruchu. Parlamentarzysta z Meretz, Mossi Raz zasadniczo poparł Seruv,
    krytykując IDF za zbrodnie wojenne, ale inny z członków partii, Ran Cohen uznał
    protest za „nieproduktywny”9.


    Odezwały się również głosy krytyki. Prezydent Izraela, Mosze Kacav
    potępił działania Seruv. A członek Knessetu z ramienia prawicowej Unii
    Narodowej (Israel Beteynu), Uri Ariel stwierdził, że akcja Seruv
    spowoduje „rozłam w armii oraz rozłam w narodzie”10. Najostrzejsza krytyka
    spotkała Seruv ze strony rządzącego Likudu. Yuval Steinitz, parlamentarzysta z
    Likudu skrytykował media za zajmowanie się sprawą, która wcale nie jest
    nowa; „część żołnierzy odmawiała służby w Libanie (...) trwa obecnie wojna z
    terroryzmem (...) nagle jacyś ludzie odmawiają walki, a izraelskie media,
    zamiast potępić, popierają ich”11.


    Jeden z krytyków Seruv z zagranicy jest wart uwagi. Francuski
    ekstremista, Jean-Marie Le Pen w swoim wywiadzie dla izraelskiego dziennika
    Ha’aretz wypowiedział się przeciw prawu żołnierzy do odmowy wypełniania
    rozkazów i nazwał ich zdrajcami12.


    Najbardziej kontrowersyjny przykład krytyki Seruv przyszedł jednak z
    samego Izraela. Rabin Szlomo Aviner, jeden z czołowych rabinów Zachodniego
    Brzegu, w artykule opublikowanym w czasopiśmie „W miłości i wierze” (B’ahava
    u’bemuna), rozprowadzanym w synagogach, napisał, że żołnierzy odmawiających
    wykonania rozkazu powinno się traktować jak zdrajców i mogą oni być karani na
    miejscu przez dowódców, z karą śmierci włącznie. „Jesteśmy w stanie wojny i nie
    wolno źle mówić o armii”, napisał rabin. Tezy Avinera zostały natychmiast
    potępione przez większość izraelskich mediów, organizacji i osób publicznych.
    Organizacja „Pokój Teraz” zażądała nawet, aby Prokurator Generalny wszczął
    śledztwo z sprawie słów rabina – „żądamy, aby Aviner stanął przed sądem”,
    napisali członkowie organizacji13.


    Pomimo tego, że tezy rabina nie znalazły poparcia w opinii publicznej,
    wydają się odzwierciedlać punkt widzenia przynajmniej części społeczeństwa –
    osadników z Terytoriów Okupowanych. Członkowie Seruv odmówili ochraniania ich,
    a nawet krytykowali ich za brak współpracy z armią i szkodzenie jej. Jednak z
    drugiej strony sygnatariusze listu „Odwaga odmowy” dawali prawo do odmowy także
    innym żołnierzom, którzy z powodów ideologicznych nie chcieliby ewakuować
    osadników z TO.

    Konsekwencje


    Uczestnictwo w Seruv pociągało za sobą także konsekwencje prawne. Już
    10 kwietnia 2002, 21 z odmawiających służby żołnierzy było przetrzymywanych w
    więzieniach wojskowych. Większość z nich dostała kary 14 i 28 dni więzienia,
    jednak niektórzy z nich musieli spędzić w nich aż 196 dni.14


    Ponieważ Seruv narodził się stosunkowo niedawno i wciąż się rozwija,
    trudno przewidzieć długofalowe skutki, które wywoła. Liczebność ruchu wciąż
    wzrasta. Oczywiste jest, że postawa armii względem członków ruchu nieprędko się
    zmieni. Bieżące wydarzenia konfliktu palestyńsko – izraelskiego pokazują, że
    główny problem – obecność Sił Obronnych Izraela na Terytoriach Okupowanych –
    prędko się nie rozwiąże. Rezultaty ostatnich wyborów parlamentarnych w Izraelu
    nie dają szansy na zmianę polityki rządu w sprawie konfliktu z Palestyńczykami.
    Można mieć tylko nadzieję, że fale „obywatelskiego nieposłuszeństwa”, takie jak
    Seruv przyczynią się do przybliżenia zarówno Izraela, jak i Palestyńczyków, do
    długo oczekiwanego pokoju.




    Przypisy


    1) zob. Daniella Ashkenazy The Military in the Service of Society and
    Democracy: The Challenge of the Dual-Role Military– editor; Greenwood Press,
    Westport, USA 1994, s. 32 i in.


    2) Wiek poborowy to 18 lat; mężczyźni służą przez 3 lata, kobiety przez 21
    miesięcy.


    3) Tłumaczenie własne autora, List „Odwaga odmowy”, www.seruv.org
    (25.03.03).


    4) Biblia Tysiąclecia, Księga Rodzaju 18:25, Księga Powtórzonego Prawa 24:16.


    5) Seruv – Pytania i Odpowiedzi, www.seruv.org (02.03.03).


    6) zob. La Stampa (Włochy), 04.01.02, Marianne (Francja) 11-17.03.02, Forum 8-
    14.04.2002.


    7) zob. Apartheid in the Holy Land, The Guardian, 29.04.2002.


    8) zob. We will not continue to fight..., Jerusalem Post, 01.02.2002.


    9) ibidem.


    10) ibidem.


    11) ibidem.


    12) Le Pen – the French embarrassment, Ha’aretz, 18.04.2002.


    13) Settler rabbi: Commander may execute soldier refusing to serve;
    www.indymedia.org.il/imc/israel/webcast/33144.html (20.02.03).


    14) Refuser Solidarity Network; www.refusersolidarity.net/default.asp?
    content=courtmartials (01.03.2003).

  • Strefa strachu i nadziei

    Mgr Joanna Czernek, Wrocław

    Publikacja: listopad 2003, Hatikvah - Magazyn Kultury Żydowskiej




    Strefa Gazy. Długa na 40 km a szeroka zaledwie na 6 km. Mówi się,
    że jest to jeden z najgęściej zaludnionych skrawków na ziemi.

    Położona nad Morzem Śródziemnym, „graniczy” z terytoriami Izraelskimi
    od północy i zachodu, zaś krótki odcinek granicy południowej, sąsiaduje z
    Egiptem. W wyniku wojny izraelsko – arabskiej (nazwanej przez
    Izraelczyków „wojną o niepodległość”) w 1948 roku tysiące Palestyńczyków
    straciło dach nad głową. Nie wszyscy Arabowie z Palestyny opuścili swoje domy,
    niektórym udało się zostać - dziś zaliczani są oni do tzw. Izraelskich Arabów.
    Pozostali to uchodźcy. Ten status przylgnął do nich na ponad 50 lat i nic nie
    wskazuje na jego zmianę. Największe skupisko uchodźców palestyńskich roku ’46
    znajduje się właśnie w Strefie Gazy. Zamieszkują oni przeważnie obozy dla
    uchodźców, rozlokowane w sąsiadujących z Izraelem państwach arabskich:
    Jordanii, Syrii, Libanie oraz na terytoriach o trudnym do ustalenia
    międzynarodowym statusie, czyli na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy. W
    samej Strefie Gazy znajduje się 8 dużych obozów, z czego największy to położony
    na północy Jabalia, zamieszkały przez ponad 100 000 uchodźców.

    Obóz w Jabalii


    Jabalia jest miastem niczym nie przypominającym typowej
    europejskiej miejscowości. Zatłoczona, brudna, po wąskich uliczkach posuwają
    się stare, sześciodrzwiowe, żółte taksówki z zielonymi, palestyńskimi tablicami
    rejestracyjnymi, dziwnej konstrukcji pojazdy do których zaprzężony jest osiołek
    i od czasu do czasu białe, renomowanych marek, nowe samochody z dobrze
    widocznymi napisami - UN (ONZ), TV lub z dużym czerwonym krzyżem.


    Największą powierzchnię mieszkalną zajmuje w mieście właśnie
    obóz, którego mieszkańcy stanowią najuboższą część społeczności miasta. Jak
    powiedział mi jeden z oenzetowskich pracowników: „Obóz w Jabalii jest obok
    obozu w Rafach miejscem, gdzie ubóstwu można zajrzeć w oczy.” Tak jest
    faktycznie - ci najbiedniejsi, którzy stanowią 8% populacji Gazy, nie są w
    stanie wyżywić swojej rodziny, zapewnić jej podstawowych do prawidłowej
    egzystencji warunków sanitarnych i zadbać choćby w najmniejszym stopniu o
    edukację.

    Palestyńscy pracownicy agendy


    Niemalże od momentu opuszczenia przez Arabów swoich domów w
    tragicznych warunkach wojny, z pomocą przyszła społeczność międzynarodowa. Już
    w roku 1950 powstała specjalna agenda ONZ – UNRWA (specjalnie stworzona, by
    pomóc palestyńskimi uchodźcom). Dzisiaj oprócz decyzyjnego
    personelu „międzynarodowego”, pracownikami UNRWA są sami Palestyńczycy –
    uchodźcy. Jednym z nich był mój przewodnik po Jabalii – Hussam.


    Przed południem pojechaliśmy z siedziby głównej UNRWA w
    centrum Gazy do punktu dystrybucji żywności w obozie w Jabalii, gdzie każdego
    dnia rozdawana jest mąka, ryż, fasola, mleko, oliwa oraz 40 szekli (ok. 46 zł),
    do której każdy zarejestrowany uchodźca ma prawo raz w miesiącu. Po żywność
    przychodzą przeważnie kobiety, wkoło kręci się kilkunastu chłopaków w wieku ok.
    15-17 lat pomagających przy dystrybucji. Na placu przed halą z zapasami
    żywności stoi kilka wspomnianych wcześniej pojazdów zaprzężonych w osiołka.

    Dzieci w centrum


    Oprócz pomocy w postaci żywności, UNRWA prowadzi również
    centra medyczne i szpitale. Centrum medyczne, odwiedzone przez nas w Jabalii,
    prowadzi dr Jamel Mustafa An-najar – również „dziecko obozu”, jak sam siebie
    nazwał. Wychował się tutaj, z pomocą finansową całej rodziny skończył studia w
    Liverpoolu i „wrócił by pomagać tym, którym zawdzięcza wszystko, co ma”. Dr
    Jamel oprowadził nas po centrum, opowiadając o tym, się ono zajmuje.
    Odwiedziliśmy centrum szczepień i profilaktyki w opiece nad rodziną,
    laboratorium, salę fizjoterapeutyczną, w której trwała rehabilitacja.
    Sześcioletni Fedi - w wyniku głębokiego urazu psychicznego doznał paraliżu
    twarzy, stało się to kiedy kilka tygodni temu na jego oczach izraelscy
    żołnierze zastrzeli jego ojca i wujka – od kilku dni przychodzi do centrum i
    pod okiem specjalistów jest rehabilitowany.


    Obok Fedi leżała 3 letnia dziewczynka – Miriam. W jej maleńkie
    delikatne, poparzone ciało, rehabilitanta wcierała jakąś maść. Jak nam
    wyjaśniła matka dziecka, kiedy ona udała się po przydział żywności do punktu
    dystrybucyjnego, Miriam została ze starszym rodzeństwem i nie upilnowana wylała
    na siebie wrzątek. Na koniec razem z doktorem wstąpiliśmy do sali, w której
    leżała młoda palestyńska kobieta, a obok niej maleńki chłopczyk, który na świat
    przyszedł trzy godziny temu. Komentując to wydarzanie, dr Jamel mówił: -
    Cieszymy się z każdego nowego życia, ale musimy myśleć perspektywicznie.
    Dlatego prowadzona jest nowa akcja planowania rodziny – uczymy, jak zapobiegać
    ciąży nie tylko kobiety, ale również mężczyzn. Tylko w tym roku z pomocy
    poradni skorzystało 4000 osób. Generalnie każdego dnia 80-cio osobowy personel
    (w tym 6 lekarzy), udziela pomocy około 700 pacjentom. W przeciwieństwie do
    placówek pozostających pod kontrolą administracji palestyńskiej, gdzie każda
    porada kosztuje 3 szekle, pomoc ta jest bezpłatna.

    Białe wstążki we włosach


    Ostatnim punktem wyprawy do Jabalii była wizyta w prowadzonej i
    sponsorowanej przez UNRWA szkole podstawowej. Ta, którą odwiedziliśmy w
    Jabalii, jest jedną z 174 szkół, jakie w Strefie Gazy prowadzi ONZ. W szkołach
    tych uczy się prawie 190 000 uczniów. Ta, którą odwiedziliśmy działa od 1952
    r., niemalże od początku pracuje na dwie zmiany, zatrudniając 44 nauczycieli,
    ucząc 1317 dziewczynek (tylko na jednej zmianie) od 1 do 10 klasy. Dzieci uczą
    się w języku arabskim, mają matematykę, historię, język angielski.
    Nauczycielki, z którymi rozmawialiśmy, skarżyły się, że ze względu na napiętą
    sytuację dzieci nie przychodzą regularnie do szkoły, ponieważ matki po prostu
    nie wypuszczają dzieci z domu, kiedy w mieście jest izraelskie wojsko.
    Dyrektorka szkoły zabrała nas na jedną z lekcji. Dziewczynki ubrane w jednakowe
    mundurki z białymi wstążkami we włosach zaraz po naszym wejściu wstały i
    przywitały nas w języku arabskim. W skromnej ale czystej klasie, w potrójnych
    ławkach siedziało ok. 40 –45 dziewczynek w wieku 8 lat. Wizyta skończyła się na
    krótkiej rozmowie z nauczycielką.


    W drodze powrotnej mój przewodnik ubolewał trochę nad sytuacją,
    która od momentu wybuchu II Intifady (palestyńskiego powstania o charakterze
    antyizraelskim) w 2000 r. każdego dnia staje się coraz gorsza. Mówił: -
    Zamknięto kina, ludzie stali się bardziej religijni. Kiedyś jeszcze na ulicach
    Gazy nie trudno było spotkać palestyńskie kobiety z odkrytymi głowami, teraz
    jeśli takie pojawiają się na ulicy, wiadomo, że są nie stąd. Wojna i bieda
    popychają ludzi do ekstremizmów.

    Polski akcent


    Tego dnia, późnym popołudniem spotkałam się również z grupą
    Polek, mieszkających w Gazie. Od lat już funkcjonuje w mieści Gaza -
    Towarzystwo Polsko-Palestyńskie, gdzie co niedzielę spotykają się Polki, które
    podobnie jak moja przyjaciółka Basia, wyszły za mąż za Palestyńczyków.
    Najstarsza doczekała się już wnuków, najmłodsza polska Tatarka, Alicja z
    Białegostoku przyszła na spotkanie z kilkutygodniową córeczką. Głównym tematem
    zazwyczaj są: dzieci, praca i Polska. Basia jest w Gazie od trzech miesięcy,
    niedługo wraca do Polski, ale myśli o przeprowadzce tutaj na stałe. To już jej
    drugi pobyt w Gazie. Wcześniej, tuż po ślubie, przez sześć miesięcy mieszkała w
    obozie dla uchodźców w Rafach, i jak sama mówi „dom był zawsze pełny i tłoczny,
  • Polski akcent


    Tego dnia, późnym popołudniem spotkałam się również z grupą
    Polek, mieszkających w Gazie. Od lat już funkcjonuje w mieści Gaza -
    Towarzystwo Polsko-Palestyńskie, gdzie co niedzielę spotykają się Polki, które
    podobnie jak moja przyjaciółka Basia, wyszły za mąż za Palestyńczyków.
    Najstarsza doczekała się już wnuków, najmłodsza polska Tatarka, Alicja z
    Białegostoku przyszła na spotkanie z kilkutygodniową córeczką. Głównym tematem
    zazwyczaj są: dzieci, praca i Polska. Basia jest w Gazie od trzech miesięcy,
    niedługo wraca do Polski, ale myśli o przeprowadzce tutaj na stałe. To już jej
    drugi pobyt w Gazie. Wcześniej, tuż po ślubie, przez sześć miesięcy mieszkała w
    obozie dla uchodźców w Rafach, i jak sama mówi „dom był zawsze pełny i tłoczny,
    ale Józek, nasz syn, miał się z kim bawić, a teściową mam super”. Teraz jej mąż
    Tarek, który skończył studia prawnicze na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach i
    kilka lat temu bronił tytułu doktora, wykłada na jednym z trzech Uniwersytetów
    w Gazie – Otwartym Uniwersytecie Al. – Quts. Dlatego tym razem mieszkają w
    mieście Gaza, choć bez wątpienia ważnym czynnikiem jest bezpieczeństwo –
    „Rafach to miejsce w którym nie ma tygodnia bez zabitych”. Tarek, jak nie
    trudno się domyślić, również ma status uchodźcy – dom rodzinny jego rodziców 60
    lat temu był w Hebronie na Zachodnim Brzegu Jordanu.


    Mieszkanie Basi i Tarka, które mieści się na obrzeżach obozu
    uchodźców SZATA (wybrzeże), jest bardzo przytulne. Problemem jest brak pitnej
    wody, którą trzeba przynosić ze specjalnych zbiorników na zewnątrz budynku - z
    kranu leci prawie słona, morska woda. Podczas mojej pierwszej wizyty w sobotni
    poranek o 8 rano obudziły mnie trzy następujące po sobie wybuchy. Wyszłyśmy z
    Barbarą na balkon, na niebie zawieszone cztery helikoptery kończyły akcję,
    jeszcze przez kilkanaście sekund słychać było serie z karabinu maszynowego, w
    odległości ok. 200 metrów unosił się z pomiędzy ciasno rozlokowanych zabudowań
    dym. Helikoptery powoli wycofywał się w stronę morza. Tarek, krótko po
    wybuchach powiedział, że musiał zginąć ktoś z Hamasu, ponieważ w około godzinę
    po akcji w meczecie kilka przecznic od nas, znanego z tego, że gromadzi
    zwolenników Hamasu i często przemawia tam duchowy ojciec Hamasu - Szejk Yassin,
    słychać było modlitwę. Okazało się, że celem operacji izraelskiej armii był
    samochód, którym jak co dzień na Uniwersytet Islamski w Gazie jechał dr Ibrahim
    Makatma, lider politycznego skrzydła Hamasu. Na ulicę Gazy wszedł tłum, kolejny
    strajk, kolejna demonstracja, okrzyki wznoszone przez młodych Palestyńczyków,
    zielone flagi z symbolem Hamasu – tak tego dnia wyglądały ulice Gazy. Basia w
    czasie jednej z rozmów powiedziała: „Chcę być z mężem, ale boi się o syna,
    który teraz ma dopiero 5 lat i jeszcze nawet nie zaczął szkoły”.


    Są jednak Polki, które mieszkają już w Gazie od lat. Pani
    Teresa ma dwie córki i syna. Wszystkie dzieci urodziły się w Polsce. Dzisiaj
    wszystkie chodzą do szkoły w Gazie. Najstarsza, Fatma jest właśnie w klasie
    maturalnej, kilka miesięcy temu zrobiła prawo jazdy (jak z uśmiechem mówi jej
    mama: „Jest bardzo dobrym kierowcą”), a w najbliższej przyszłości planuje
    studia informatyczne w Polsce. Młodsza, Nadia uczy się w dziesiątej klasie, do
    matury zostało jej jeszcze 2 lata. Też chciałaby uczyć się w Polsce. Najmłodszy
    członek rodziny to syn Omar. Pani Teresa jest bardzo aktywna zawodowo, pracuje
    w aptece, w Poznaniu skończyła farmację, tam tez poznała męża, który studiował
    medycynę. Dzisiaj mąż Pani Teresy pracuje w największym szpitalu w Gazie, jest
    anestezjologiem. Całą rodzinę co dwa lata jeździ na prawie 3 miesiące do
    Polski. Ostatnia podróż była bardzo męcząca. Nie mogąc skorzystać z
    izraelskiego lotniska Ben Gurion, oddalonego zaledwie o 100 km od Gazy, musieli
    jechać do Kairu. Mieszkańcy Gazy bowiem nie mogą przekraczać granicy z
    Izraelem. Pomimo że cała rodzina posiada polskie obywatelsko, sprawę komplikuje
    ich stałe zameldowanie w Gazie.


    Życie w Strefie Gazy jest ciężkie, pozbawione wygód i
    rozrywek, ludzie obcują na co dzień z nędzą, korupcją i zagrożeniem życia.
    Trwająca od dwóch lat wojna, odebrała wielu mieszkańcom resztki nadziei na
    normalne życie. Pomimo wszystko, ludzie w Gazie są serdeczni, gościnni i
    otwarci. Drobne gesty sprawiają, że są szczęśliwi, jak kiedy z okazji Dnia
    Kobiet Tarek zabrał nas do restauracji na obiad.
  • "Jak zginie cywil w Jerozolimie, to jest to terroryzm, a jak zginie dziecko
    palestyńskie w Gazie, to jest to walka z terroryzmem."
    Palestyńczycy marzą o pokoju, lecz czy powinni bezczynnie patrzeć, jak niszcony
    jest cały naród??????
    --
    sirocco.turystyka.net
  • List z Abu Gosh, gdzie Żydzi i Arabowie żyją w pokoju


    Andrzej Niziołek 04-12-2004

    Kilka tysięcy lat temu była tu wioska, w której przechowywano Arkę Przymierza

    Z Jerozolimy do Abu Gosh (13 km w kierunku północno-zachodnim) jedzie się
    dziesięć minut autostradą środkiem rozległej doliny, na której zbocza wspinają
    się jasne domy wioski. Wioski wyjątkowej - całkowicie arabskiej, otoczonej
    przez wianuszek żydowskich. Arabowie i Żydzi żyją tu w zgodzie, nierzadko
    robiąc wspólne interesy. Mieszkańcy Abu Gosh zawsze tacy byli, począwszy od
    pierwszej wojny arabsko-izraelskiej w 1948 r., kiedy nie chcieli walczyć z
    Żydami. Restauracyjki obwieszone są szyldami i reklamami w języku hebrajskim, a
    Izraelczycy chętnie tu przyjeżdżają. Znacznie mniej jest turystów.

    ***

    Właściwie trudno nazwać Abu Gosh wioską. To raczej miasteczko: rozbudowana
    siatka ulic, w centrum piętrowe domy, ok. 5 tys. mieszkańców. Tutejsi Arabowie
    twierdzą, że wszyscy pochodzą od jednej czerkieskiej rodziny, która przed
    wiekami przywędrowała z Kaukazu.

    Abu Gosh to po arabsku Ojciec Grzmotu. Tak ponoć nazywał się szejk, który za
    otomańskich czasów pobierał opłatę od karawan zdążających do Jerozolimy. Nie on
    jeden - przez wieki wioska utrzymywała się z taks od podróżnych i oferowanych
    im usług.

    Choć muzułmańska Abu Gosh postała dopiero w 1520 r., ma znacznie starszą,
    biblijną historię. Kilka tysięcy lat temu była tu żydowska wioska Kiriat Jearim
    (Miasto Lasów), w której przez 20 lat Izraelici przechowywali Arkę Przymierza,
    nim król Salomon zbudował dla niej świątynię w Jerozolimie: "Przybyli
    mieszkańcy Kiriat Jearim, zabrali Arkę Pańską i wprowadzili ją do domu
    Abinadaba na wzgórzu" (Stary Testament, Pierwsza Księga Kronik 13, 7-8,
    Pierwsza Księga Samuela 7, 1). Dziś na miejscu domu Abinadaba (jak twierdzą
    niektórzy) od 1924 r. stoi kościół w stylu neobizantyjskim i klasztor Notre
    Dame de l'Arche d'Alliance. Kiedy wjeżdża się do Abu Gosh, z daleka widać
    statuę Madonny z Dzieciątkiem nad jego dachem. Nie wiadomo, czy rzeczywiście tu
    był dom Abinadaba. Wiadomo, że w pierwszych wiekach chrześcijaństwa stał tu
    kościół bizantyjski, z którego zachowały się mozaiki na podłodze.

    ***

    Abu Gosh warto odwiedzić przede wszystkim dla drugiego kościoła i klasztoru
    znajdującego się pośrodku wsi tuż obok meczetu. Od połowy XIX w. mają tu
    siedzibę francuscy benedyktyni. Za wysokim kamiennym murem otaczającym klasztor
    stoi surowa bryła XII-wiecznego kościoła, niewielkiego, ale jednego z najlepiej
    zachowanych i najpiękniejszych, jakie postawili w Ziemi Świętej krzyżowcy. Jego
    oficjalna nazwa to Eglise de la Resurrection (Emmaus des Croisés), gdyż
    krzyżowcy uznali tę miejscowość za nowotestamentowe Emaus, w którym Chrystus w
    dniu Zmartwychwstania dał się poznać dwóm swoim wyznawcom. Z tamtych czasów
    pozostało w podziemiach (do których można zejść) bijące źródło. W I w. po
    Chrystusie znajdowały się tutaj rzymskie cysterny wodne i prawdopodobnie
    warownia. Dziś w pustych kryptach przy studzience można obejrzeć m.in. trumnę
    ze szczątkami rzymskiego żołnierza, a w zewnętrznej ścianie kościoła inskrypcję
    sławnego X Legionu.

    Krzyżowcy zbudowali tu świątynię nie tylko z powodów religijnych. Abu Gosh
    miało ważne znaczenie wojskowe, więc kościół był zarazem koszarami. Po upadku
    Królestwa Jerozolimskiego aż do 1859 r. służył jako schronisko dla zwierząt i
    popadał w ruinę. Wtedy wykupił go od muzułmanów rząd francuski, oddając pod
    opiekę benedyktynom.

    ***

    Do środka wchodzi się z brzydkiego placu-parkingu, przy którym jest przystanek
    autobusowy. Po naciśnięciu domofonu furta w murze otwiera się i... znajdujemy
    się w czarodziejskim ogrodzie pełnym palm, kwitnących krzewów i kwiatów,
    śpiewających ptaków. Świątynia z bladożółtego kamienia pozbawiona jest ozdób. W
    środku surowe, masywne mury, potężne filary oddzielające nawy i resztki fresków
    sprzed 900 lat na ścianach, ławki, proste, nowoczesne lampy, ołtarz oraz złoty
    równoramienny krzyż na ścianie prezbiterium. Mimo surowości grubych, kamiennych
    murów wnętrze jest ciepłe i przyjazne. Panuje cisza i spokój.

    Nie zawsze tak jest. Dwa razy w roku w kościele krzyżowców od lat 50. XX w.
    odbywają się festiwale muzyki wokalnej i liturgicznej - w czerwcu w okolicach
    żydowskiego święta Szawuot i chrześcijańskiego Zesłania Ducha Świętego, w
    październiku z okazji żydowskich świąt Sukot. Izraelscy i zagraniczni soliści,
    zespoły i orkiestry wykonują tu dzieła renesansu i baroku. Na koncerty
    przyjeżdżają melomani z całego Izraela. Ściąga ich nie tylko renoma zespołów i
    program, ale i znakomita akustyka sali, w której mieści się 300 osób. Koncerty
    odbywają się też w krypcie pod kościołem oraz w ogrodzie. Europejczyk może
    trafić na mszę w języku hebrajskim - w Abu Gosh mieszkają chrześcijanie
    pochodzenia żydowskiego. W zeszłym roku opat benedyktynów o. Jean Baptiste
    Gourion (pochodzący z żydowskiej rodziny) został biskupem pomocniczym
    katolickiego patriarchy Jerozolimy.

    ***

    Po zwiedzeniu kościoła krzyżowców nie spieszmy się z wyjazdem z Abu Gosh. Nie
    ma tu więcej ciekawych zabytków, za to jest mnóstwo arabskich restauracyjek.
    Jadłem bardzo dobry humus (pasta z ciecierzycy z oliwą i orzeszkami piniowymi,
    w której macza się pitę) oraz falafel (smażone w głębokim oleju kulki z
    ciecierzycy, obtoczone w sezamie), do tego kiszone ogórki (inne niż nasze) i
    cebula. Pycha. Całość, z kawą z kardamonem, za 17-18 szekli, czyli mniej więcej
    tyle samo złotych. Inne specjały tutejszych knajpek to nadziewane warzywa,
    mięsa z grilla, bakłażany w occie z orzechami, czy tahini - pasta z nasion
    sezamu.

    Restauracja, w której jadłem była ok. 50 m od kościoła. Po drugiej stronie
    ulicy jest druga, większa. Właściciele obu twierdzą, że są uczniami Abu
    Shukriego (nieżyjący już, legendarny arabski restaurator z jerozolimskiego
    Starego Miasta) i serwują jego oryginalny, najprawdziwszy humus. Ostra
    konkurencja doprowadziła niedawno obu restauratorów do bójki i interwencji
    policji, czego świadectwem są wiszące na ścianach "mojego" lokalu artykuły
    prasowe oprawione przez właściciela w ramki. W końcu wszystko może być reklamą.
    Tak czy inaczej, humus był naprawdę świetny.



    Z Jerozolimy do Abu Gosh najłatwiej dojechać autobusem nr 185 linii Egged z
    głównego dworca autobusowego przy Jaffa Rd. 208, jeżdżą co godzinę od 6 do 23,
    bilet (10 szekli) można kupić u kierowcy. Uwaga: w szabat, czyli od piątkowego
    do sobotniego zmierzchu, komunikacja miejska w Jerozolimie nie działa. Nieco
    droższe są szerut (mikrobusy), które odjeżdżają m.in. spod hotelu Caesar przy
    Jaffa Rd. Są też taksówki (50 szekli): białe - żydowskie, żółte - arabskie
  • Częstochowa i Betlejem - bratnie miasta
    IAR, 2004-12-07 18:20:11


    Częstochowa i Betlejem zawarły umowę o współpracy partnerskiej. W Centrum
    Pokoju w Betlejem umowę o nawiązaniu partnerskich stosunków podpisali:
    prezydent Częstochowy Tadeusz Wrona i mer Betlejem Hanna Nasser.

    Uczestnikami ceremonii byli między innymi palestyński minister turystyki, radni
    Betlejem i przedstawiciele różnych kościołów, oraz delegacja Częstochowy.

    Oba miasta, będące światowymi centrami chrześcijaństwa, będą współpracować w
    zakresie rozwoju turystyki pielgrzymkowej, wymiany młodzieży i kulturalnej,
    oraz podejmować inicjatywy na rzecz pokoju w Ziemi Świętej.

    Prezydent Częstochowy zapowiedział promocję Betlejem w europejskim
    stowarzyszeniu miast-sanktuariów. Mer Betlejem zaapelował z kolei o powrót
    polskich pielgrzymów do Ziemi Świętej.

    W ubiegłym tygodniu prezydent Częstochowy podpisał podobną umowę o współpracy z
    Nazaretem.

  • Jerozolimska Caritas apeluje o pomoc dla Palestyńczyków (KAI)

    Jerozolima, 14.12.2004

    Apel o pomoc dla palestyńskich rodzin zarówno muzułmańskich, jak i
    chrześcijańskich, znajdujących się w krytycznej sytuacji, wystosowała Caritas w
    Jerozolimie. Znajduje się on w raporcie o sytuacji gospodarczo–społecznej
    ludności palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, ogłoszonym
    w przededniu świąt Bożego Narodzenia.

    W apelu podkreśla się, że sytuacja Palestyńczyków pogorszyła się dramatycznie w
    ciągu ostatnich czterech lat ich powstania – intifady i zbrojnego konfliktu
    izraelsko–palestyńskiego. Caritas stwierdza, na podstawie szacunków własnych i
    organizacji humanitarnych ONZ, że odsetek ludzi biednych wzrósł w Autonomii
    Palestyńskiej w latach 2000–04 z jednej piątej do blisko połowy (47 proc.).
    Milion czterysta tysięcy Palestyńczyków potrzebuje codziennie pomocy
    żywnościowej.

    W Strefie Gazy, która jest najbardziej zagęszczonym rejonem świata, dwie
    trzecie mieszkańców żyje w stanie ubóstwa, a jedna czwarta w warunkach
    krytycznej biedy. 24 tysiące mieszkańców Strefy straciło dach nad głową po
    podejmowanych przez izraelskie wojsko licznych akcjach burzenia ich domów.
    Bezrobocie wynosi od jednej trzeciej na Zachodnim Brzegu do ponad 40 proc. w
    Strefie Gazy. W ciągu ostatnich czterech lat dramatycznie obniżył się poziom
    oświaty i służby zdrowia.

    Według Caritas, bez pomocy z zewnątrz sami Palestyńczycy nie są w stanie
    wydobyć się ze stanu kryzysu ekonomicznego i stagnacji społecznej. Nie
    wystarczy obecna pomoc humanitarna i społeczna udzielana przez Caritas i agendę
    ONZ – Wysoki Urząd ds. Uchodźców Palestyńskich.

    Jerozolimska Caritas udziela Palestyńczykom pomocy żywnościowej i odzieżowej,
    prowadzi trzy szpitale na Zachodnim Brzegu i jeden szpital ruchomy w Strefie
    Gazy. Pomaga szkołom, udziela pomocy materialnej i prowadzi doradztwo socjalne,
    a także funduje stypendia dla palestyńskich uczniów.

    mar (Tel Awiw)


    źródło: www.caritas.pl/, Data publikacji: 21.12.2004 r. -
  • Mamy placówkę w Ramallah
    IAR, 2005-03-16 17:54:37


    Szef polskiej dyplomacji otworzył przedstawicielstwo polskie przy władzach
    Autonomii Palestyńskiej.

    W uroczystości uczestniczyli członkowie palestyńskiego rządu. Minister Adam
    Rotfeld przedstawił też władzom palestyńskim szereg propozycji współpracy.

    Placówka polska przy narodowej władzy palestyńskiej to jeszcze nie ambasada,
    ale krok w tym kierunku. Po wizycie ministra Adama Rotfelda ma ona spełniać
    rolę pośredniczącą w kontaktach między władzami palestyńskimi i polskimi. Już
    dziś toczą się też rozmowy na temat współpracy. Polska występuje przy tym jako
    przedstawiciel Unii Europejskiej.

    Choć dyplomaci nie mówią tego oficjalnie, to wśród propozycji składanych
    Palestyńczykom są chociażby takie jak przebudowa struktur bezpieczeństwa,
    policji i wojska, a także pomoc w rekonstrukcji gospodarki i budowie struktur
    państwa. Szczególny nacisk kładzie się tu na księgowość. Chodzi o to, aby
    Palestyńczycy potrafili rozliczać się z międzynarodowej pomocy finansowej i
    zdawali sobie sprawę jak ważne to jest dla pozyskania kolejnych środków.

    Szefem nowej placówki dyplomatycznej jest hebraista Piotr Puchta - niegdyś
    wieloletni radca ambasady polskiej w Izraelu. Polska dołączyła do więszości
    państw - członków Unii Europejskiej, utrzymujących już swoje placówki
    dyplomatyczne w Autonomii Palestyńskiej.

    Przedstawicielstwo polskie w Ramallah będzie przede wszystkim koordynowało
    programy pomocy dla Palestyńczyków. Rozwijana ma byc współpraca w dziedzinie
    zarządzania, infrastruktury, bezpieczeństwa i kontaktów społeczno -
    kulturalnych.

  • Zapewne najmniejsza na świecie Polonia
    IAR, 2005-05-02


    W Strefie Gazy żyje najmniejsza zapewne na świecie Polonia.

    Tworzy ją kilkanaście mieszanych rodzin palestyńsko-polskich. Palestyńczycy
    studiujący w Polsce wracali do Strefy Gazy z polskimi żonami.

    Polonia ta żyje w bardzo trudnych warunkach zbrojnego konfliktu palestyńsko-
    izraelskiego. Z tego powodu nasze rodaczki - mimo że mają też polskie
    paszporty - nie mogą praktycznie opuścić Strefy Gazy z powodu izraelskich
    restrykcji wojskowych. W sprawach wyjazdowych i rodzinnych z pomocą spieszy im
    ambasada Polski w Tel Awiwie.

    Polonia w Strefie Gazy zorganizowana jest w Stowarzyszeniu Przyjaźni
    Palestyńsko-Polskiej. Palestyńskie Polki prowadzą ożywioną działalność
    społeczną i edukacyjną. Podtrzymują kontakty z Ojczyzną, uczą swoje dzieci
    języka polskiego, organizują w ciągu roku kilka imprez kulturalnych.
    Palestyńsko-polskie rodziny w Strefie Gazy należą do elity tamtejszych
    mieszkańców - są wśród nich lekarze, farmaceuci, inżynierowie.

    Dziś po raz czwarty obchodzimy Światowy Dzień Polonii i Polaków za Granicą.
    Został ustanowiony w 2002 roku uchwałą Senatu Rzeczypospolitej Polskiej.
  • PAP, JP /2005-05-16

    Izraelscy ekstremiści szykowali się do zamachu na meczet Al-Aksa



    Izraelska policja poinformowała w poniedziałek o aresztowaniu Izraelczyków,
    którzy planowali zamach na meczet Al-Aksa na Wzgórzu Świątynnym (przez
    muzułmanów nazywanym Esplanadą Meczetów) we wschodniej, arabskiej Jerozolimie.

    Aresztowania miały miejsce miesiąc temu. Według AP, objęły one dwóch żydowskich
    ekstremistów, a według AFP - więcej osób, którzy planowali ostrzelanie w lecie
    pociskami przeciwpancernymi meczetu, aby sprowokować falę gniewu w świecie
    arabskim i storpedować wycofanie Izraela ze Strefy Gazy.

    Zostali oni zwolnieni, i nie zostaną skazani, ponieważ nie zrealizowali żadnej
    części swojego planu i wyrazili skruchę podczas przesłuchań - podało izraelskie
    radio.
  • Chcieli zniszczyć al-Aksa
    IAR, 2005-05-16


    Izraelska służba bezpieczeństwa ujawniła, że aresztowała grupę żydowskich
    ekstremistów podejrzanych o planowanie zamachu na meczet Al-Aksa w Jerozolimie.

    Informacja ta była dotąd blokowana przez wojskową cenzurę.

    Izraelskie radio podało, że policjanci i funkcjonariusze Szin Bet aresztowali w
    zeszłym miesiącu 9 żydowskich radykałów. Po przesłuchaniu i ujawnieniu
    szczegółów planowanego ataku, podejrzani zostali warunkowo zwolnieni.

    Żydowscy radykałowie planowali ostrzelać meczety pociskami przeciwpancernymi.
    Potem mieli obrzucić granatami interweniujących policjantów, a następnie
    popełnić samobójstwo. W celu realizacji planu próbowali nielegalnie zdobyć broń
    i przeprowadzili wizję lokalną miejsca akcji.

    Atak na meczet Al Aqsa miał być protestem przeciwko rządowemu planowi
    likwidacji żydowskich osiedli w Strefie Gazy i wycofania stamtąd wojska. Od
    kilku miesięcy jerozolimska policja zwiększyła ochronę Wzgórza Świątynnego, aby
    zapobiec akcjom żydowskich radykałów.

przejdź do: 1-100 101-200 201-300 301-323
(101-200)

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Zadaj pytanie na Forum

Za darmo

Na każdy temat

Tysiącom użytkowników

Zapytaj

Bestsellery

Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.