Byłem kiedyś na wykładzie na temat renesansowej filozofii przyrody. Mówili tam o tym, że ówczesne odkrycia geograficzne i naukowe sprawiły, że ludzkość zaczęła patrzeć na rzeczywistość jak na wielką księgę. Znajomość fragmentu tej księgi pozwala poznać całość. Świat zaczyna się jawić jako jeden wielki zorganizowany mechanizm, który rządzi się określonymi prawami.
Mam przed sobą teraz 2 tom Tatarkiewicza, który pisze:
„Renesansowa filozofia przyrody miała dwie odmiany: teoretyczną i magiczną. Przedstawicielem magicznej, okultystycznej odmiany był Paracelsus – lekarz z zawodu, cudotwórca z aspiracyj. […] Drugą tezą Paracelsusa była wzajemna zależność wszechrzeczy. Zależność ta czyni, że działając na jedną rzecz, możemy osiągnąć zmiany w innych.”
Pisząc o podejściu renesansowym miałem na myśli mniej więcej takie podejścia, jak powyżej. Wiem, że Szmaragdowa Tablica, na którą się powołujesz, była bardzo popularna w renesansowej alchemii. Więc połączenie „jak na górze, tak na dole” z myślą renesansową wydaje mi się na miejscu.
Poza tym, nie chcę tego cytatu łączyć z Hermesem Trismegistosem – postacią legendarną, z jakimś bóstwem – bo doszedłbym znowu do miejsca, w którym powołuję się na bóstwa, co bliskie jest personifikacji planet.
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.
