Czyż nie jest tak, że w tym społeczeństwie każda śmierć, najlepiej wieloosobowa np. w autokarze, samolocie, jest pieszczona i rozgrzebywana w każdą stornię przez wszystkich, w tym w szczególności przez media. Ale to społeczeństwo pokazuje mediom, że ma zapotrzebowanie aby te jako główny temat przez wiele dni roztrząsały wiadomości o śmierci, a wtedy kraj podniecony karmi się tymi informacjami i nie może się nasycić...
Czy nie sądzicie, że trafnie spostrzega to Mariusz Szczygieł w swojej książce „Zrób sobie raj”?
„
Kiedy niedawno w czeskim talk-show „Všechnopárty" zacytowałem polskiego poetę Norwida, że „Polska to pamięć i groby", cala publiczność teatru Semafor w Pradze, gdzie nagrywano program, śmiała się jak z dobrego dowcipu. Myśląc pewnie, że przygotowałem właśnie taki żart na pointę. A to jest prawdziwy cytat, który wiele mówi o Polakach.
Na prośbę, żebym wyjaśnił, co konkretnie, odpowiedziałem, że nasz naród do życia nie potrzebuje na przykład autostrad i dlatego prawie ich nie mamy. Nasz naród do życia potrzebuje nieszczęścia. Dopiero, kiedy pojawia się nieszczęście - nieudane powstanie warszawskie czy inna klęska - jesteśmy kimś. Krzywda nas wywyższa ponad inne narody. Polska kultura jest kulturą nekrofilską. Śmierć powoduje uszlachcenie człowieka. Wiele lat w historii Polski walczyliśmy o swoją niepodległość i ciągle umieraliśmy za ojczyznę. Polacy są więc lepsi w celebrowaniu pogrzebów i klęsk niż sukcesów. Te ofiary z życia nie mogły pójść na marne, nie mogły być zapomniane, nauczyliśmy się więc je podkreślać, celebrować, dawać im należytą oprawę. Trzeba pamiętać, że kiedy Czesi w listopadzie 1989 roku na placu Wacława z radości, że upadła komuna, dzwonili kluczami, Polacy w czerwcu 1989 roku - bo u nas upadła wcześniej - w ogóle tego wspólnie nie przeżywali. Nie było żadnej wspólnoty wokół szczęścia, że ta okropna Polska Rzeczpospolita Ludowa się skończyła. Żadnej wyrażonej radości. Polacy umieją się jednoczyć, ale wokół nieszczęścia. A ponieważ wiemy, że świat nie docenia naszego cierpienia, pokażemy: w celebrowaniu śmierci i tragedii jesteśmy mistrzami świata!
Ale po co?! - spytał zdumiony Denis.
Aż świat wreszcie przyzna: oni cierpieli najbardziej. Bardziej niż Żydzi. Już zresztą się słyszy: „Nikt tak nie umie cierpieć, jak my".”
--
