Związek w dojrzałym wieku

Mamy po 50 lat, on trochę mniej, związek na odległość, w różnych krajach, a nawet kulturach, prawie 2 lata. Codziennie rozmawiamy, widujemy sie co ok 2 miesiące. Jakieś plany są, ale sprawy zawodowo- finansowo - rodzinne umożliwią ewentualne bycie razem za ok 2-3 lata, o ile przetrwamy. A jest to bardzo trudne, bo to taki związek- nie związek , bo każde i tak musi sobie poradzić samo, ja nie znoszę czekania, tęsknoty, mam coraz więcej wątpliwości. Na pewno jest milośc, a oboje należymy do ludzi rzadko angażujących się, i dużo już problemów jakoś pokonalismy, więc to daje nadzieję. Mój problem dotyczy czegoś innego. Otóż oceniam, ze jesteśmy dopasowani w 40 -50 %, ale jednak bardzo się różnimy i to w konfliktach potrafi wszystko postawić na ostrzu noża. Oboje uparci ponad miarę, ja niecierpliwa, wybuchowa, jeszcze - menopauza, on spokojniejszy, ale zawzięty. Ja coś palnę,obrażę go, zaraz mi przejdzie, on nie może przez kilka dni przebaczyć, nosi się z tym, ja już przepłaczę, rezygnuję z tego związku, nagle on zaczyna gadać o następnym spotkaniu. Odczuwam też dużą nierównowagę, gdyż to ja ciągle muszę sie dostosowywać, a przychodzi mi to z trudem. Na rozum, kończąć ten związek na pewno uniknęłabym bardzo trudnej dla siebie drogi życiowej, ale niestety pustka, która zostaje powoduje, że nie widzę celu dalszego zycia. Nie wierzę, że tu kogoś poznam bardziej odpowiedniego, nie wykluczam, ze to moje nadmierne emocje powodują większość problemów.Pozytywy to świetny seks, uczucie, podobna wrażliwośc, troska, podobne myślenie. Bardzo dobrze się rozumiemy. Pytanie, czy zaakceptować 50 % dopasowania i ciągłą szarpaninę , wiedząc, ze w tym wieku to może i tak dużo, bo człowiek jest już mało elastyczny , czy dać sobie spokój, zrezygnować i zyc spokojnie życiem babci , choć na nią nie wygladam ani się nie czuję?