Banalne cierpienie

Standardowa historia. Ja mężatka, on żonaty. Romans trwajacy kilka miesiecy - długie rozmowy, spotkania, tulenie sie do siebie, romantyczne pocałunki (bez seksu)..
Moje małzeństwo ... nie powinnam byla wychodzić za mąż, nie jestem pewna czy kocham męża, przywiązanie - tak, ale czy miłość? nie czuję że jestem we właściwym miejscu, czy to normalne że kobieta zastanawia się wciaz, czy kocha męża?
Nie jestem dumna z romansu, bardzo sie go wstydze, staram sie byc uczciwa, tu - chcialam dac sobie prawo do poszukiwania swojego miejsca.
I czuje ze znalazlam, chcialam odejsc od męża i byc z kochankiem. Ale on w międzyczasie zdecydował, że żony nie zostawi. Banalne, mam na co zasłużyłam, byłam przecież szmatą rozbijajacą związek ( a nawet dwa), czego sie spodziewałam? "nie buduje sie szczescia na cudzym nieszczesciu".
Teraz zostałam w malzenstwie, z ktorego boje sie zrezygnowac (przyzwyczajenie? komfort? wygoda? czy milosc, chociaz wydaje mi sie ze jej nie ma?), wciaz kochajac faceta który wybral swoja żonę (jakże naiwnie głupia byłam, licząc że będę dla niego wazniejsza, nie mialam przeciez zadnych praw).
Boje sie ze juz zawsze bede sie tak czula. Chce zapomniec o kochanku, chcialabym kochac tylko mojego meza, ktory jest bardzo dobrym czlowiekiem i kocha mnie. Ale nie czuje do niego tego, co powinnam czuc i na co on zasluguje.
Wiem, że powinnam sie rozwiesc, przede wszytskim z szacunku dla mojego meza. Zeby on mial szanse znalezc sobie kogos, kto go bedzie kochał. Dojrzewam do tej decyzji (nawet z desperacji wylądowałam u psychoterapeuty), ale wciąż się boję. Że zostane sama, oczywiscie, ale rowniez ze uswiadomie sobie kiedys, ze popelnilam blad. Bo z mezem jestesmy dobrze dopasowani, ale to bardziej jak przyjaciele... łóżka praktycznie nie ma, ja nie czuje pociągu do niego... ale czy łóżko powinno byc czyms najwazniejszym w malzenstwie? poza nim jest ok...
Boje sie, to wszytsko mnie przerasta