Nie pamiętam twarzy własnego dziecka... Przed jego stratą miałam sen... śniło mi się... rozmawiałam z nim... zdziwiłam się że takie maleństwo potrafi mówić... bawiło się kolorowymi dziesiątkami różańca... nie pamiętam całej rozmowy, ale sens z niej był taki że On wie, kto to jest Pan Bóg bo już go widział... Rano pomyślałam, że chyba powinnam się mocniej modlić... no i że skoro każde dziecko to Iskra Boża to sen jakoś odkrywczy nie był... Zrozumiałam po czasie, że to było pożegnanie... Miałam też sen kilka dni przed planowaną datą porodu, że rodzę i nie mogę urodzić mojego dziecka... Minął rok... Minęły pierwsze emocje... Miałam szczęście, że było mi dane zobaczyć Maleństwo, miałam szczęście że zaszłam w upragnioną ciążę, miałam szczęście że poznałam co to miłość matki do dziecka... wiele kobiet marzy o tym co dane mi było poznać... dlaczego jednak w taki dzień jak ten nie potrafię powstrzymać łez...