Dodaj do ulubionych

--------------------AQUANET-----------------------

  • Gość: """*""" IP: *.cm-upc.chello.se 24.12.01, 00:52
  • Gość: åö7«VòÕ ØífR´í^Áãre%wwy E|m IP: *.cm-upc.chello.se 08.07.02, 16:16
    åö7«VòÕ ØífR´í^Áãre%wwy E|mokc2dJu…i~N Š˜‡ƒJer‘“\ ‰˜Šš[œY�¡”’… .¦¦¨ˆª�s®­°
  • Gość: ©id IP: *.cm-upc.chello.se 24.01.03, 04:19
    Gość portalu: åö7«VòÕ ØífR´í^Áãre%wwy E|m napisał(a):

    ) åö7«VòÕ ØífR´í^Áãre%wwy E|mokc2dJu&#
    ) 8230;i~N Š˜‡ƒJer‘“\ ‰˜Šš[œY�&iexc
    ) l;”’… .¦¦¨ˆª�s®­°
    ......
    ÿØÿà¶Ö Û­Áã�…ôïÿªõ‹±ö´(–¸r ;÷}Ëù—ÞÇ0øjãý¥,#–CzØ¥crying¯Íµo*ΊÌK› 6¶—
    †eÛ¶¹£nßÎIrÖ¾ö‰öËdó?œ’—ØôüÇ»»®OÿÖá:KªgRí'´G
    Nœ-x'é;]®güæ SÔÍ"X¹Ÿq¡ mÏeƒØX;¶C„ÿacket begin=''
    id='W5M0MpCehiHzreSzNTczkc9d'?)
    (?adobe-xap-filters esc="CR"?)
    (x:xapmeta xmlns:x='adobe:ns:meta/' x:xaptk='XMP toolkit 2.8.2-33, framework
    1.5')
    (rdf:RDF xmlns:rdf='http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#'
    xmlns:iX='http://ns.adobe.com/iX/1.0/')

    (rdfbig_grinescription about='uuid:68515019-2f3b-11d7-a1ae-932700713b12'
    xmlns:xapMM='http://ns.adobe.com/xap/1.0/mm/')
    (xapMMbig_grinocumentID)adobe:docid:photoshop:68515017-2f3b-11d7-a1ae-
    932700713b12(/xapMMbig_grinocumentID)
    (/rdfbig_grinescription)

    (/rdf:RDF)
    (/x:xapmeta)

















































































    (?xpacket end='w'?)ÿîêžIª^hãÕªMo¯Õú¿äŸc;Nn¾KTI¸Ç^ þDè„mÊf×OçþÏBÕ:
    �gñ6ÆßÏÔyç˜ÍO²p•M
    iäÐæž=ZW×¥ßþCöŸœoJ–þKÿ=Uçnüø‰SQ»%¢øÒG1ËRá(¶œªèqX˜|•™¶¦£x¡Šm?¾Ú‡ö´+z}
    ©Û½áæ�—º“Òõ¯¥µmÒ[x:ÛŸ¢w·ÿ÷¦¢öÊðÛ4‡üŸõ· ìuúò�ø
    ØÉK–0”_UÜ\_Ùœ¼Ý´…eÈùÿKQ×®4‚8ÿ›C§ýöËþ®¢‰ØË2Ié«¡[ivî²;‹3�§Îmk0¹lvÙËHþA ?ŸÍQ
    eŸ[$ˆƒÓÿG
    ²¬šf�’¸I/ÿìt¯
    �Gø?ÉÑ5Å–Ý,•ü_ç馇«zÊ:\ŒYœ6i+E#ýŒñ䡆êš?ÙóC*»:êÑý±ÿ„Sеcryingéêþë ñU4k �ä)
    æW6Ùþoù7Ù\ûÔvò+/·üßçéjX¤‹@ÕûzVAñS°êñɇ“ø�oÙS�_¯!¶™Õé__ë{.¯í~«!—™à·.?
    �~ôGQìpȈÕø¾Gþ‚éí¾vÌm(j|"ˆª¡¢òÿw?ú¸ÿyGCö·ä?ÁÕöôú»s ük§ý\:‹‰ ûý/4ej|�àU/ý
    (žé¸ßÅê�-ëþnŽ’Éæ�?Õþ^•X(u.ZŽ²zi ‘ƒÓ,z!ñÔ?“Í'ý
    î=Ü7{v¶crying§ð·¯ùºÃbðÍ«ý_áèMËPœv2­è4Õ«Ó¤ÆM)•�Ó„Ñý¿ö�aQr³´Jæ…HÏç�*qèÛõ$·`?
    ¥éÐC�‹#A24‘�#TUËN÷x¬ºkÿ¤­?�’1ûz?¹éÑGÅÓuni–?´ûgK-¼ªºÙš?ÛãÚØíͼÚÛý_Ìô[s~
    |_êùS¤ý_ñ
  • Gość: f.il.oz.of IP: *.cm-upc.chello.se 29.02.04, 00:16
    Question 1. [Is the Will Freer than the Intellect?]
    Consequenter querenda sunt aliqua super decimum librum, in cuius primo tractatu
    agitur de delectatione, de qua satis quesitum fuit super septimum librum. Ideo
    queredum est super secundum tratatum, in quo Aristoteles inquirit in quo actu
    consistit humana felicitas. Et quia dicit Aristoteles quod ipsa felicitas est
    operatio optime potentie secundum optimam eius virtutem, ideo oportet inquirere
    que sit optima potentiarum et que sit optima virtutum. Optima autem potentiarum
    ponitur ab omnibus vel intellectus vel voluntas. Ideo necesse est querere de
    comparatione harum duarum potentiarum adinvicem. Et quia statim videtur quod
    illa potentia sit excellentior que est magis libera, ideo primo queritur utrum
    voluntas sit magis libera quam intellectus.

    [1. Preliminary arguments]
    [1a. Arguments that the Will Is Freer]
    Arguitur quod voluntas sit magis libera quia semper dominus ea ratione qua
    dominus est liberior est sibi subiecto. Intellectus autem ad voluntatem
    comparatur sicut subiectus ad dominum.
    Quod patet primo quia deprecans subiectus est ei quod deprecatur, et primo
    Ethicorum dicitur: "Recte enim et ad optima deprecatur ratio" [I.13, 1102b16];
    et non potest dici quod ratio habeat superiorem potentiam quam deprecetur nisi
    voluntatem.

    Secundo hoc patet quia intellectus est sicut consiliarius et voluntas sicut
    dominus habens in suis negociis consiliarios vel consiliarium, quod patet in
    nostris consiliis et electionibus. Nam domini consilium petentis est sibi
    statuere finem et consilium petere per quem modum et que media possit illum
    finem adipisci, ut apparet tertio Ethicorum. Et ibidem etiam manifestum est
    quod voluntas est ipsius finis: ergo voluntas in hoc est sicut dominus. Sed
    iterum statuta fine per determinationem voluntatis, dominus petit consilium
    quod fit et datur per ratiocinationem intellectualem; quo consilio dato iterum
    domini est eligere per voluntatem hoc quod est concilio preiudicatum, dicente
    Aristoteles tertio Ethicorum: "Et electio utique erit consiliabile desiderium"
    [III.3, 1113a11]. Ex consiliari enim iudicantes desideramus secundum consilium.
    Iudicium autem est ipsius intellectus et desiderium voluntatis. Ergo omnis
    voluntas in his est sicut dominus.

    Et iterum in eodem 3o manifestum est quod secundum voluntatem sumus domini
    actuum nostrorum; propter quod actus voluntarii et non nisi voluntarii sunt
    nobis imputabiles, licet hoc omnino lateat intellectum.

    Et iterum, domini est precipere subditis suis. Voluntas autem precipit
    intellectui quod studeat, quod speculetur; studeo enim quia volo, cesso quia
    aliquid magis volo, ut ire ad eccelsiam vel ad cenam; et nunc studeo in
    metaphysicis nunc in morali philosophia vel in logica non nisi quia sic volo,
    iuxta illud "Sic volo, sic iubeo, sit pro ratione voluntas".

    Iterum, cogi et posse cogi ab alio illiberum est et servile, non posse autem
    cogi liberum. Sed voluntas in actu suo cogi non potest; repugnat enim quod ad
    aliquid cogar et quod ipsum volo. Intellectus autem cogitur seu necessitatur ad
    studendum et speculandum a voluntate; nam impedimentis extrinsecis amotis,
    nulla virtus mea potest resistere quin studeam si hoc efficaciter volo.

    Iterum, quod omnibus eodem modo se habentibus potest in utrumque oppositorum,
    hoc est liberum; et quod non sic potest sed necessitatur et ab alio
    determinari, hoc est illiberum. Voluntas autem et non intellectus sic potest in
    utrumque oppositorum. Nam quamvis intellectus iudicaverit eundum esse ad
    ecclesiam, voluntas tamen hoc stante potest non velle ire, immo et nolle ire,
    sed ad tabernam.

    Iterum, prohemio Metaphysice [982 b26] decribit Aristoteles liberum dicens
    liberum esse quod "suimet et non alterius" gratia est [982b26]. Ergo liberius
    est quod magis habet modum et rationem finis. Voluntas autem est huiusmodi in
    respectu intellectus; semper enim velle sequitur intelligere tanquam actus
    naturaliter posterior et finalior aut etiam posterior, iuxta illam maximam sepe
    ab Aristotele, quod posteriora generatione sunt priora perfectione.

    Item, illa potentia videtur in homine liberrima in cuius potestate est reddere
    hominem liberum aut ipsum efficere servum. Sed hoc est voluntas. Quod probatur
    quia virtus et vicium, que sunt secundum voluntatem et appetitum, determinant
    servum et liberum, ut patet primo Politicorum [I.6, 1255a20]; non enim
    intellectus sed voluntas determinat hominem ad virtutem vel vicium, quod est
    experientia manifestum. Multos enim secundum intellectum et sapientiam
    excellentes vidimus iniustos et valde malos; immo demones secundum intellectum
    sunt ingeniosi valde, et tamen mali propter maliciam voluntatis. Alios autem
    secundum intellectum simplicos vidimus iustos et sanctos, propter bonitatem
    voluntatis. Ergo voluntas est domina in reddendo hominem bonum aut malum, et
    per consequens liberum aut servum.

    Et omnis voluntas videtur habere dominium super intellectum etiam quantum ad
    iudicium de principiis que debent intellectui esse manifestissima, quia dicitur
    sexto huius quod "malicia", scilicet voluntatis, "pervertit et mentiri facit
    circa practica principia" circa que virtus intentionem facit rectam [VI.12,
    1144a8-34].


    [1b. Arguments that the Intellect Is Freer]
    In oppositum arguitur quia secundum Aristotelem, Prohemio Metaphysice, liberum
    describitur quod "suimet et non alterius gratia est" [982b25], et maxime talis
    est felicitas. Ergo felicitas est maxime libera inter actus humanos. Ergo
    sequitur quod inter potentias humanas illa est liberrima in cuius actu
    consistit humana felicitas. Sed (ut habetur 10 Ethicorum [X.7, 1177a24]) ipsa
    consistit in opere sapientie, que est habitus ipsius intellectus et non
    voluntatis igitur etc.
    Item, sicut arguendo ad aliam partem dicebatur, dominus liberior est subiecto;
    intellectus autem est sicut dominus, quoniam ordinare et determinare quid sit
    faciendum et quid dimittendum pertinet ad dominum; intellectus autem determinat
    et ordinat quid sit volendum et quid nolendum, quid sit fugiendum et quid
    prosequendum, quid sit amandum vel odiendum, et non potest voluntas in illos
    actus sine predeterminatione intellectus. Unde prohemio Metaphysice, "Sapientem
    ordinare oportet" [982a18], scilicet per sapientiam.

    Item, tertio Politicorum: "Oportet leges recte positas esse dominans" [III.11,
    1282b 3]. Propter quod etiam bene determinat Aristoteles primo Politice
    [Rhetoric, I.1, 1354 a30-5] quod "maxime convenit recte positas leges quecunque
    contingit omnia determinare et quam paucissima committente iudicantibus", quia
    scilicet melius est dominium legum quam iudicum. Ergo in nobis potentia illa
    maxime debet poni domina cuius est leges ponere et illa non est voluntas sed
    intellectus, qui potest videre et discernere quid iustum et quid iniustum, quid
    bonum et quid malum. Unde in tertio Politicorum: "Qui quidem iubet intellectum
    principari, iubere videtur principari Deum et leges" [III.16, 1287a28-32]. Non
    dicit igitur qui voluntatem iubet principari. Immo ex hoc intendit legem optime
    dominari, quia (ut dicit) "sine appetitu intellectus lex" est.

    Item, ad hanc partem videntur esse Seneca et Tullius. In epistola enim "Tu me
    inquis" dicit Seneca "philosophie servias oportet, ut tibi contingat vera
    libertas... Hoc enim ipsum philosophie servire libertas est" [Ad Lucilium
    Epistulae Morales, VIII.7]. Philosophia autem ad intellectum spectat. Et iterum
    in epistola "Quod maximum" dicit "Ad hanc," scilicet sapientiam, "te confer si
    vis salvus esse, si securus, si beatus, denique si vis esse, quod est maximum,
    liber". Et subdit postquam: sapientia "sola libertas est... Si vis"
    inquit "tibi omnia subiicere subiice te rationi; multos reges si ratio te
    rexerit" [XXXVII.3]. Similiter Tullius in De Paradoxis [Paradoxon V] dicit
    omnes sapientes li
  • 02.03.04, 16:32
    www.becomehealthynow.com/freetests/step1b.php?sid=uX4ysGiP5vzTEXkk
    The next step requires you to become a registered member of
    BecomeHealthyNow.com. If you have already registered as a customer on our
    website or have previously taken one of our free tests, you can log in below
    with your username and password. Otherwise, you will need to fill in the form
    below with your contact information. YOU ONLY NEED TO REGISTER ONE TIME. Note:
    We DO NOT release your personal information to ANY outside party. You must
    supply a valid phone number for us to contact you. Telephone numbers are
    verified...........................................


    ..................................................................

    You forgot to enter the state field.
    Sorry - we only ship to addresses in the United States at this time. Please
    email us for further information.
    Your phone number is not valid. Please enter your phone number in this manner:
    xxx-xxx-xxxx. Note that you must use dashes between the numbers.


    Your evening phone number is not properly formatted.

    www.becomehealthynow.com/freetests/step2.php
    www.becomehealthynow.com/freetests/step3.php

    www.becomehealthynow.com/freetests/step10.php500
    Internal Server Error
    The server encountered an internal error or misconfiguration and was unable to
    complete your request.
    Please contact the server administrator, chirodoc@pair.com and inform them of
    the time the error occurred, and anything you might have done that may have
    caused the error.

    More information about this error may be available in the server error log.

  • Gość: o0O IP: *.cm-upc.chello.se 20.05.04, 20:38
    0.0.0=L.6.9.(.O.).E=)))
  • Gość: () IP: *.cm-upc.chello.se 24.05.04, 17:15
    msnGeR21.05.2004.23:49:24
  • 09.10.04, 01:35
    D3
    dRo9a
    hist0ria?
    AkTuAlna
    4Ron0logia
    irreAlistyczna?
    teatrABSuRdu
    ***
    lo9ika
    ma4ema4yczna
    morzePoe7ji
  • 09.10.04, 01:50
    listek
    tanczy na wietrze
    lepsze niz sex
    ktorego jest czescia

    wink
    --
    @
    ╩╦Ð
  • 09.10.04, 02:17
    patience napisała:

    > listek
    > tanczy na wietrze
    ... lepsze niz 6ex
    > ktorego jest czescia
    >
    > wink

    To Ruch powietrza
    prąd 7YWY
    07EANU
    te7tu
    li5c na drzewie
    in4ormacji
    ....
    uscis4i6@3:33
    teRRapia?
    ReHabiLiTacja?
    ....
    sŁowa poJednania
    Wybaczenia
    ZapoMnieNia
    .....
    lepsze niz 7Dem
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    wink
  • 09.10.04, 02:53
    calkowita
    usci(*)key
    smile))))))))))

    bieganie po parku
    w strugach deszczu
    dobre, nie?

    dopiero sie zaczyna
    w miejscu gdzie spadl lisc
    jest obietnica


    ) lepsze niz 7Dem
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)
    ) (.)(.)(.)(.)(.)(.)

    lepsze!

    3.141592653589793238462643383279502884197169399375105820974944592307816406286208
    99862803482534211706798214808651328230664709384460955058223172535940812848111745
    02841027019385211055596446229489549303819644288109756659334461284756482337867831
    65271201909145648566923460348610454326648213393607260249141273724587006606315588
    17488152092096282925409171536436789259036001133053054882046652138414695194151160
    94330572703657595919530921861173819326117931051185480744623799627495673518857527
    24891227938183011949129833673362440656643086021394946395224737190702179860943702
    77053921717629317675238467481846766940513200056812714526356082778577134275778960
    91736371787214684409012249534301465495853710507922796892589235420199561121290219
    60864034418159813629774771309960518707211349999998372978049951059731732816096318
    59502445945534690830264252230825334468503526193118817101000313783875288658753320
    83814206171776691473035982534904287554687311595628638823537875937519577818577805
    32171226806613001927876611195909216420198938095257201065485863278865936153381827
    96823030195203530185296899577362259941389124972177528347913151557485724245415069
    59508295331168617278558890750983817546374649393192550604009277016711390098488240
    12858361603563707660104710181942955596198946767837449448255379774726847104047534
    64620804668425906949129331367702898915210475216205696602405803815019351125338243
    00355876402474964732639141992726042699227967823547816360093417216412199245863150
    30286182974555706749838505494588586926995690927210797509302955321165344987202755
    96023648066549911988183479775356636980742654252786255181841757467289097777279380
    00816470600161452491921732172147723501414419735685481613611573525521334757418494
    68438523323907394143334547762416862518983569485562099219222184272550254256887671
    79049460165346680498862723279178608578438382796797668145410095388378636095068006
    42251252051173929848960841284886269456042419652850222106611863067442786220391949
    45047123713786960956364371917287467764657573962413890865832645995813390478027590
    09946576407895126946839835259570982582262052248940772671947826848260147699090264
    01363944374553050682034962524517493996514314298091906592509372216964615157098583
    87410597885959772975498930161753928468138268683868942774155991855925245953959431
    04997252468084598727364469584865383673622262609912460805124388439045124413654976
    27807977156914359977001296160894416948685558484063534220722258284886481584560285
    06016842739452267467678895252138522549954666727823986456596116354886230577456498
    03559363456817432411251507606947945109659609402522887971089314566913686722874894
    05601015033086179286809208747609178249385890097149096759852613655497818931297848
    21682998948722658804857564014270477555132379641451523746234364542858444795265867
    82105114135473573952311342716610213596953623144295248493718711014576540359027993
    44037420073105785390621983874478084784896833214457138687519435064302184531910484
    81005370614680674919278191197939952061419663428754440643745123718192179998391015
    91956181467514269123974894090718649423196156794520809514655022523160388193014209
    37621378559566389377870830390697920773467221825625996615014215030680384477345492
    02605414665925201497442850732518666002132434088190710486331734649651453905796268
    56100550810665879699816357473638405257145910289706414011097120628043903975951567
    71577004203378699360072305587631763594218731251471205329281918261861258673215791
    98414848829164470609575270695722091756711672291098169091528017350671274858322287
    18352093539657251210835791513698820914442100675103346711031412111369908658516398
    31501970165151168517143765761835155650884909989859982387345528331635507647918535
    93226185489632132933089857064204675259070915481416549859461637180270981994309924
    48895757128289059232332609729971208443357326548938239119325974636673058360414281
    38830320382490375898524374417029132765618093773444030707469211201913020330380197
    62110110044929321516084244485963766983895228684783123552658213144957685726243344
    18930396864262434107732269780280731891544110104468232527162010526522721116603966
    65573092547110557853763466820653109896526918620564769312570586356620185581007293
    60659876486117910453348850346113657686753249441668039626579787718556084552965412
    66540853061434443185867697514566140680070023787765913440171274947042056223053899
    45613140711270004078547332699390814546646458807972708266830634328587856983052358
    08933065757406795457163775254202114955761581400250126228594130216471550979259230
    99079654737612551765675135751782966645477917450112996148903046399471329621073404
    37518957359614589019389713111790429782856475032031986915140287080859904801094121
    47221317947647772622414254854540332157185306142288137585043063321751829798662237
    17215916077166925474873898665494945011465406284336639379003976926567214638530673
    60965712091807638327166416274888800786925602902284721040317211860820419000422966
    17119637792133757511495950156604963186294726547364252308177036751590673502350728
    35405670403867435136222247715891504953098444893330963408780769325993978054193414
    47377441842631298608099888687413260472156951623965864573021631598193195167353812
    97416772947867242292465436680098067692823828068996400482435403701416314965897940
    92432378969070697794223625082216889573837986230015937764716512289357860158816175
    57829735233446042815126272037343146531977774160319906655418763979293344195215413
    41899485444734567383162499341913181480927777103863877343177207545654532207770921
    20190516609628049092636019759882816133231666365286193266863360627356763035447762
    80350450777235547105859548702790814356240145171806246436267945612753181340783303
    36254232783944975382437205835311477119926063813346776879695970309833913077109870
    40859133746414428227726346594704745878477872019277152807317679077071572134447306
    05700733492436931138350493163128404251219256517980694113528013147013047816437885
    18529092854520116583934196562134914341595625865865570552690496520985803385072242
    64829397285847831630577775606888764462482468579260395352773480304802900587607582
    51047470916439613626760449256274204208320856611906254543372131535958450687724602
    90161876679524061634252257719542916299193064553779914037340432875262888963995879
    47572917464263574552540790914513571113694109119393251910760208252026187985318877
    05842972591677813149699009019211697173727847684726860849003377024242916513005005
    16832336435038951702989392233451722013812806965011784408745196012122859937162313
    01711444846409038906449544400619869075485160263275052983491874078668088183385102
    28334508504860825039302133219715518430635455007668282949304137765527939751754613
    95398468339363830474611996653858153842056853386218672523340283087112328278921250
    77126294632295639898989358211674562701021835646220134967151881909730381198004973
    40723961036854066431939509790190699639552453005450580685501956730229219139339185
    68034490398205955100226353536192041994745538593810234395544959778377902374216172
    71117236434354394782218185286240851400666044332588856986705431547069657474585503
    32323342107301545940516553790686627333799585115625784322988273723198987571415957
    81119635833005940873068121602876496286744604774649159950549737425626901049037781
    98683593814657412680492564879855614537234786733039046883834363465537949864192705
    63872931748723320837601123029911367938627089438799362016295154133714248928307220
    12690147546684765357616477379467520049075715552781965362132392640616013635815590
    74220202031872776052772190055614842555187925303435139844253223415762336106425063
    90497500865627109535919465897514131034822769306247435363256916078154781811528436
    679570611086153315044521274739245449454236828860
  • 11.10.04, 10:07
    ^IL.Z.F!A
    <7777 cyfry
    D3mon7aż

    pod7aial Z3RA
    6UNK7
    6UNK7Y
    .
    - : .......... =_________________________________________________________

    777TMETYKA
    93033TR!A
    6X6X6X!A
    377KA
    3S7377KA

    ...............

    fragmenty z akademii plutonskiej lo.ll.zooA
  • Gość: (.)7 IP: *.cm-upc.chello.se 11.10.04, 10:37
    ©0M 9U7 3R
    ©!
  • Gość: 43 !5 9006 IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 12.10.04, 23:12
    Gość portalu: (.)7 napisał(a):

    > ©0M 9U7 3R
    > ©!


    ©0M3 9U7 R
    U9 97173 D

    wink
  • Gość: 2i73 IP: *.cm-upc.chello.se 12.10.04, 23:51
    7073
    93173
    703
  • Gość: 3.771 IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 13.10.04, 00:12
    417
    37087123.
    smile
  • Gość: hy8a90lo3ic2nie IP: *.cm-upc.chello.se 13.10.04, 01:51
    ja70 7a8ada...
    sa3 216wiem...
    3708
    3602
    6702
    70 samo ni67
  • Gość: niewiem IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 13.10.04, 02:09
    8ici3 537ca
    066ech
    70 67ia7ani3
    wiec
    70 t3z ja?
  • 13.10.04, 02:39
    Gość portalu: niewiem napisał(a):

    > 8ici3 537ca
    > 066ech
    > 70 67ia7ani3
    > wiec
    > 70 t3z ja?

    0669ch : 3d9ch i 37d9ch
    8mi9ch i 97ac2
    70 732 77
    8o 8e2 8y
    30 3ez 3^
  • Gość: 0669ch IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 13.10.04, 15:45
    ni33uklid3so3a:

    a=b
    a=n
    b=...?
    0669ch

    Z7dz! s1 ni33uklid3so3!
    hihi
  • Gość: a8su7do7ogic IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 13.10.04, 16:15
    ..grammatology, how is one to locate a/the voice or, indeed, the eye?

    ..Derrida’s “own” question, who or what is writing?, transmutes in the
    film into the Nietzschean question, who is asking this question and of what
    might any adequate response consist? And, by extension, in what medium?

    7!n3ar A8su74o7o9ic: who and what voice and eye?

    a=b=n
    b=a=~n
    n=~n
    in4ini7y: 0669ch
    k7opka w s7runi3
  • Gość: der !D IP: *.cm-upc.chello.se 14.10.04, 13:27
    smierc derridy znamionuje poczatek wojny filozoficznej.new york times:Jacques
    Derrida, Abstruse Theorist, Dies at 74
    By JONATHAN KANDELL (NYT) News October 10, 2004 ...
    wedlug lewicy derrida jest diablem dla prawicy wiec kandelska dekonstrukcja
    spowodowala szok ujawniajac heide99erowskie korzenie a przez obrone paula de
    mana nawet narodowo9ocjalistyczne...
    Wczoraj odezwaly sie artyleria
    370 najciezszych intelektualistow opublikowalo list otwarty do redaktora nyt
    m innymi gayatri spivak, j hillis miller, judith butler, rosalind krauss,
    shoshana felman,geoffrey hartman,rick moody,slawoj zizek,daniel libeskind,j m
    coetzee,ravi shankar,...samuel r delany...
    wojna filo2o4ow !!!
    wink
  • 14.10.04, 22:12
    sa to takie gry ¥ntelektualne
    ................................
    1.ilosc kart jest nieo9raniczona
    2.ilosc uczes7nikow 7ez
    3.7e9uly 97y nieznane
    .................................
    pavlov.psyc.queensu.ca/target/
  • Gość: brzytwaockhama IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 16.10.04, 00:56
    drf napisał:

    > sa to takie gry ¥ntelektualne
    > ................................
    > 1.ilosc kart jest nieo9raniczona
    > 2.ilosc uczes7nikow 7ez
    > 3.7e9uly 97y nieznane

    1: ok
    2: ok
    3: nope. jesli 1ok, 2ok, to 7e9uly 97y 2nane !

    monet.physik.unibas.ch/~elmer/pendulum/bif.htm
    www.igs.net/~tril/bif/

    aczkolwiek od gier nikt sie logiki nie domaga...smile

    ps. na przyklad wszyscy uczestnicy nie dadza rady rownoczesnie wyrzucic
    wszystkich kart na stol, gdyz nie sa w stanie przekroczyc predkosci swiatla, no
    nie? A gdyby jakims cudem wyrzucili, to stol musialby miec nieskonczona
    powierzchnie, no nie? W takim razie z punktu widzenia pojedynczego uczestnika
    znaczenie maja decyzje graczy znajdujacych sie w obrebie jego horyzontu
    zdarzen. Zasieg swiatla ogranicza informacje (jesli nie dociera, to nie ma
    wplywu). Dlugosc zywota gracza tez ma znaczenie, bo co z tego ze info dotrze,
    jak po smierci gracza? Chyba ze chodzi o zabawe bogow na Olimpie: ze
    uczestnikami gry sa osobnicy wszechmogacy. Ale jak wszechmogacy, to jak uniknac
    paradoksu sprzecznych decyzji? Bogowie anihiluja sie wzajemnie czy tez nie sa
    wszechmocni?





  • Gość: d2 IP: *.cm-upc.chello.se 17.10.04, 19:51
    Gość portalu: brzytwaockhama napisał(a):

    > drf napisał:
    >
    > > sa to takie gry ¥ntelektualne
    > > ................................
    > > 1.ilosc kart jest nieo9raniczona
    > > 2.ilosc uczes7nikow 7ez
    > > 3.7e9uly 97y nieznane
    >
    > 1: ok
    > 2: ok
    > 3: nope. jesli 1ok, 2ok, to 7e9uly 97y 2nane !
    >
    > monet.physik.unibas.ch/~elmer/pendulum/bif.htm
    > www.igs.net/~tril/bif/
    >
    > aczkolwiek od gier nikt sie logiki nie domaga...smile
    >
    > ps. na przyklad wszyscy uczestnicy nie dadza rady rownoczesnie wyrzucic
    > wszystkich kart na stol, gdyz nie sa w stanie przekroczyc predkosci swiatla,
    no
    >
    > nie? A gdyby jakims cudem wyrzucili, to stol musialby miec nieskonczona
    > powierzchnie, no nie? W takim razie z punktu widzenia pojedynczego uczestnika
    > znaczenie maja decyzje graczy znajdujacych sie w obrebie jego horyzontu
    > zdarzen. Zasieg swiatla ogranicza informacje (jesli nie dociera, to nie ma
    > wplywu). Dlugosc zywota gracza tez ma znaczenie, bo co z tego ze info dotrze,
    > jak po smierci gracza? Chyba ze chodzi o zabawe bogow na Olimpie: ze
    > uczestnikami gry sa osobnicy wszechmogacy. Ale jak wszechmogacy, to jak
    uniknac
    >
    > paradoksu sprzecznych decyzji? Bogowie anihiluja sie wzajemnie czy tez nie sa
    > wszechmocni?
    >
    >...masz 6acje 9ene6alnie i nie6analnie
    809owie 7o ci 96acze co us7alaja ..7e9uly 97y
    ...sp6zecznosc in7e6esow jes7 nieunikniona
    olimpisci 860nia sie za960zeni nowymi olimpiadami
    ope7acja sym6olami?
    C7ea7ywnie ?
    de7idish
    caa6alizm?-)de7ons777c7ia
    holy800K? 4UM07?
    wink))
  • Gość: carta9ina IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 17.10.04, 20:42
    > 809owie 7o ci 96acze co us7alaja ..7e9uly 97y
    > ...sp6zecznosc in7e6esow jes7 nieunikniona
    > olimpisci 860nia sie za960zeni nowymi olimpiadami
    > ope7acja sym6olami?
    > C7ea7ywnie ?
    > de7idish
    > caa6alizm?-)de7ons777c7ia
    > holy800K? 4UM07?
    > wink))

    ka8ala pr23strze2i localn7c4 oso9li30sci?
    sas!ed2! k68 ?
    de7ons777c7ia s738oliczna sprz3cz27ch in7er3so3
    w holy800K, tak
    4UM07, tak
    de7idish wink))))))
  • Gość: zupa9zy8owa IP: *.cm-upc.chello.se 18.10.04, 02:46
    Enc7oe alme7
    de main
    Le 77ai7 qui dans le jou7
    passé
    N'au7a
    méme pas é7é d'une p7omesse-
    Sau7e
    budo.net.pl/viewtopic.php?p=372969
    Det tycks alltså handla om skrivandets lycka, som består i att rikta kärleken
    via den verksamma handen mot det förflutnas drag, som inte behöver höra till
    löftets ordning. I och med denna rörelse genom det nuvarande, det förflutna och
    en möjlig men ej påkallad framtid, sker en befrielse. Det liknar skrivandets
    process, och de flesta författare kan känna igen den. Det som gör denna
    skenbart enkla dikt komplex, och mycket derridask, är dock två ting. Först
    andra radens "de main", som skrivna isär självklart betyder "med handen". Men
    lästa förs de av ljudlikheten samman och bildar ordet "demain", "i morgon". I
    sådant fall riktas hela dikten framåt, mot den löftets ordning, som ännu inte
    varit i sikte.

    Det som ytterligare gör denna dubbeltydighet närvarande är det avslutande
    verbet "sauvé", som också kan betyda "räddad", och som kan syfta på draget, "le
    trait", lika mycket som på det skrivande jaget. Skrivakten liknar då den
    räddningsakt, som kritikern enligt Walter Benjamin har som uppgift att utföra.
    Vänd mot det förflutna bärgar han över spillrorna till en kommande framtid.
    Löftet var kanske inte närvarande i det förgångna, men att utsäga det i
    negationens form - "inte ens" - visar dess nödvändighet och möjliga återkomst.
    Derridas språksyn låg mycket nära Benjamins, inte minst genom tron på språkets
    fortsatta verkan i historien. Jag skulle alltså behöva göra om min tolkning:

    Att ännu älska
    i morgon
    Det drag som i den dag
    som gått
    Inte ens
    tillkommit ett löfte -
    Befriat

    Här är det förflutnas drag som befriats av skrivakten. Dikten är en föresats
    som rymmer en poetik. Den kanske inte är så märkvärdig som dikt, men den pekar
    på något som alltför ofta glöms bort när man talar om Derrida. Jag läser i dag
    att man i USA strider om arvet efter Derrida. Var han verkligen en betydande
    filosof? Derrida har alltid varit en kontroversiell tänkare, och det länder
    honom till heder. Men vad som måste sägas är att dekonstruktionen aldrig har
    varit någon metod att läsa litterära texter, inte heller en viss teori. Snarare
    ett tänkande som visat sig ganska onyttigt, men som trots sin onyttighet haft
    en viktig uppgift att peka på gränserna för de system och hierarkier, som varit
    förhärskande i vår kultur.

    Dekonstruktionen tänker i stället tillblivelsen, och det är väl inte så många
    filosofer som ägnat sig åt detta. Herakleitos gjorde det, Hegel, Nietzsche,
    också Heidegger, men om man gör det blir det svårt att använda ordet "är". Och
    det är kanske när allt kommer omkring den bästa sammanfattningen av vad
    dekonstruktionen går ut på. Derrida skrev en gång att dekonstruktionen "är vad
    som sker", närmare bestämt "vad som sker i dag". Det som sker och blir till är
    större än det som är.

    Låt mig återvända till dikten som Derrida skickade till mig. Kanske det där
    chiffret kan läsas, trots allt, som just ett skeende, själva tillblivelsen:
    ELNS låter som "Elle naisse", "hon må föda". Språket, skriften, poesin,
    verkligheten, allt detta står - på franska - i femininum: en kvinna som
    föder...

    Anders Olsson, professor i litteraturvetenskap, Stockholms universitet

    www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=1058&a=332430&previousRenderType=6
    <.>
  • Gość: cher drf IP: *.acn.waw.pl 18.10.04, 02:55
    la naissance de quoi?
    moi, je blaguaias, je racontais..mais maintenant
    je peut seulment pleurer ...
    parce que je trop de dire et je n'ai personne qui veulait savoir ce que je
    voudrais dire.
    et je sais pas comment le faire...
    j'ai commence a ecrire qqch mais je ne peux pas....
    je m'en vais d'ici....

    Bisous.....




  • Gość: hm....... IP: *.acn.waw.pl 18.10.04, 03:01
    pare bledow juz nawet he he jezyka zapomnialem.
    j'ai trop a dire qu lieu de je trop de dire.

    tak to jest kiedy graja emocje.......
    wystarczy.jest mi fatalnie.....

    nikomu nie zycze zdolnosci odczuwania tak jak ja to mam.
    autystycznie kazdy dzwiek - slowo boli.


  • Gość: dobranoc IP: *.acn.waw.pl 18.10.04, 03:05
    a to ze mi zle to nie wasza wina.

    Spijcie dobrze smile
    Milego dniasmile

  • Gość: o rany IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 18.10.04, 09:56
    No i widzisz, kocie, kolejne moje przemowienie poszlo w powietrze. Na litosc
    tez sie nie dam nabrac. Gadu gadu juz bylo i juz nie bedzie. Zadnej wymiany
    majlowej tez nie bedzie. To bardzo ladnie ze czujesz siebie, wszyscy to maja.
    Chodzilo mi raczej o czucie otoczenia. Cierpienie jest urocze, glownie zwiazane
    z burza hormoinalna, ktora ci przynajmniej czesciowo ci przejdzie jak
    osiagniesz wiek odpowiednio stateczny. To co nie przejdzie, jest zwiazane z
    faktem, ze istniejesz. To jest chore, co w tej chwili robisz. Tak sie
    zaglebiasz w swoich potrzebach, ze ci nawet nie przyszlo do glowy, ze dreczysz
    innego czlowieka. I to od dluzszego czasu. A teraz probujesz nabierac na litosc
    zeby dreczyc bardziej. Grasz na moich uczuciach, ze cie nie traktuje jak
    czlowieka. Fajnie. Tylko jak ty sobie wyobrazasz to traktowanie jak czlowieka?
    Ze mam byc do dyspozycji 24/dobe, osiagalna za pomoca forum, majla, faxu,
    telefonu i gadu gadu, zebys mogl mowic o sobie i swoich niezwyklych
    przezyciach? Czy ty w ogole zdajesz sobie sprawe co to za wymaganie? Wlasnie
    przez poczucie humoru potrafie jeszcze z toba rozmawiac, ale prawda jest taka,
    ze jestes moim wampirem energetycznym, i to bardzo glodnym. Nie masz zadnego
    czucia. Myslac o sobie od 3 lat nie jestes w stanie pojac jak bardzo kogos
    dreczysz. Mowilam ci to wielokrotnie. W tym ukladzie ktory powstal w twojej
    glowie, mi przypada rola twojej ofiary. A ja nie lubie byc niczyja ofiara. Nie
    chce cie wysylac zebys kogo innego dreczyl, dlatego wysylam do biblioteki. Daj
    mi pozyc 5 minut bez ciebie, twoich komentarzy do wszystkiego co robie, i bez
    twoich propozycji. I tak wiesz ze je odrzuce, to po co je skladasz? To dotyczy
    takze forum. Kazdy oczywiscie bywa gdzie chce, ale jesli na 100 procent watkow
    w ktorych bywam wszedzie pojawiasz sie ty, to juz nie jest prawo statystyki
    tylko przesladowanie. Z wczesniejszej praktyki wiem ze tego rodzaju apele
    docieraja do ciebie co najwyzej na miesiac, ale ja tego miesiaca bardzo
    potrzebuje. Nawet nie wyobrazasz sobie jak bardzo. Idz sobie. Postaraj sie do
    cholery zrozumiec wreszcie, ze na swiecie zyje wiecej niz jeden czlowiek. Ten
    drugi czlowiek ma swoje zycie i dlatego nie moze zyc twoim zyciem. I jest do
    tego stopnia przez ciebie zadreczony, ze sie wczoraj juz na poly serio
    zastanawial, czy ci sie nie wlamac na komputer zeby spalic twardziela. Po to
    tylko, zeby uzyskac 5 minut wolnosci od przesladowcy. Jstes milym, bardzo
    bystrym, mlodym czlowiekiem. Qrwa, wydoroslej w koncusad
  • Gość: rayMania IP: *.cm-upc.chello.se 18.10.04, 23:49
    www.manray-photo.com/html/bio/setbio_gb.html
    www.manray-photo.com/img/divers/introgb.gif
    www.icp.org/exhibitions/man_ray/mr_bio.html
    .....................................................



    "Mam dostęp do wielkiego, wspaniałego świata. Zupełnie innego niż ten, który
    nas otacza. Przechadzam się po nim, spaceruję, podziwiam jego osnute tajemnicą
    krajobrazy, wdycham jego zapachy i delektuje się jego owocami. Rozmawiam z
    istotami tam zamieszkującymi i od czasu do czasu ustawiam w nim okna, by szarzy
    ludzie z szarych ulic mogli przez nie zaglądać i również podziwiać ten
    wspaniały świat- Świat Alternatywny."


    Jarosław Jaśnikowski

    www.jjart.pl/pl/index.html

    surrealizm nadrealizm, ruch art. powstały w 1920-30 we Francji, obejmujący lit.
    i sztuki plast., pragnący uniezależnić wyobraźnię artysty od form logicznego
    myślenia, opierający twórczość na skojarzeniach płynących z podświadomości i
    marzeń sennych, wyrażający się w nie powiązanych z sobą obrazach fantastycznych
    w nienaturalnych zestawieniach i kombinacjach.
    Etym. - fr. surréalisme 'jw.'; sur 'na(d)'; zob. realizm.

    www.bway.net/~monique/history.htm
  • Gość: rainman IP: *.acn.waw.pl 19.10.04, 00:14
    su33ealizm...oso9li30sci...osobo30sci..
    podyskutowalbym bo prawie nigdy takich dyskusji na Fa nie ma! ale
    zakonczylem 707e tutaj wiec...

    8uzka dobra?noc
  • Gość: dadarida IP: *.cm-upc.chello.se 19.10.04, 17:46
    With all the news on TV lately about the extreme weather conditions
    affecting the East Coast of the US, the mud slides in the Middle East
    and South America, the flood that made it's mark on Southern England,
    along with the dire predictions made by such films as The Day After
    Tomorrow, we shouldn't forget that Sweden has its share of devastating
    weather too.

    www.sterilecreed.com/weather/images/damage2.jpg
    I've attached a photo illustrating the damage caused to my home from a
    storm that passed through the south of Sweden last week. It really
    makes you cherish what you have, and reminds us not to take things for
    granted!

  • 19.10.04, 23:24
    www.kcmetro.cc.mo.us/pennvalley/biology/lewis/gs.htm
    Written by Steven Lewis, 1995.
    IN THE SPRING of '76 I enrolled in an epistemology class at the University of
    Kansas, primarily because Korzybski had spoken favorably of this branch of
    philosophy and I wanted to learn more. I should have realized I was cruising
    for a bruising, because Aristotle's writings were scheduled to take up almost a
    third of the course, and the most recent philosopher we would evaluate would be
    David Hume.

    On the first day of class the instructor gave me the first of many lessons in
    the difficulties of general semantics. He asked the class, "What is salt?" One
    student replied "sodium chloride." Another replied "a white crystalline
    powder." Another replied "a food flavorer." Eventually, and dramatically, the
    instructor notified us that we had only reported what we do with salt and what
    salt is made of. None of us had reported, however, what salt IS.

    I almost couldn't believe my ears. My hand shot up, and in my youthful
    innocence I said, "Whatever you say salt is, it is not, for it is not words."
    For a brief moment I fantasized that I might be awarded a special scholarship.
    The instructor stared at me for a moment and no one said anything. Just when I
    thought he was going to invite me to be guest lecturer he said, "Of course,
    salt is not the word. But you haven't told me what salt is."

    Clearly, he was going to be a hard nut to crack, but I continued: "The white
    crystalline stuff that you put on your food exists on the nonverbal level. The
    word 'salt' exists on the verbal level. Anything we say about the nonverbal
    salt will be on the verbal level. What the others said about salt -- what it is
    made of, what we do with it -- gives us structural information about salt. This
    is revealing because once we differentiate between the verbal and nonverbal
    levels, structure can be the only link between them."

    There seemed like the longest pause, then my instructor replied, "Yes, but they
    did not tell me what salt is, and neither have you."

    From this point on the instructor called on me sparingly in class. I think he
    thought I must have been asked to enroll in his class by his tenure committee.
    We were graded that semester on the basis of several papers we were to write
    evaluating the material we read for the class. I continued a general semantic
    analysis in each of these papers, to the chagrin of my instructor. In the first
    paper I analyzed our readings from Aristotle from the standpoint of Korzybski.
    My instructor asked me to rewrite the paper twice, but never assigned a grade.
    He kept saying he didn't understand my points, and that I wasn't really "doing
    philosophy" anyway. Near the end of the semester I had turned in 7 papers, but
    had only two grades ... B and B-. On my last paper he wrote "please see me" and
    at that meeting asked me to drop the class. He said he didn't feel he could
    grade my work, and would let me out of the class ungraded if I would agree to
    depart peacefully. In the end, I didn't get my special scholarship; instead, I
    got the boot.

    I guess you could say that my excursion into the philosophers' den made me
    empathize with Korzybski's evaluation on page 77 of Science and Sanity. It also
    made me realize that, regardless of Korzybski's verbosity, gs can be especially
    difficult for those who have a lifetime investment in the confusion of the
    orders of abstraction. I never was able to get my epistemology instructor to
    feel the difference between the verbal and nonverbal levels. Later I figured
    this is at least partly related to the need to visualize the korzybskian
    theory. Korzybski fussed so much about training with the Structural
    Differential because he knew you had to learn to visualize his theory in order
    to fully understand and apply it. I never got my philosophy teacher to
    visualize the levels of abstraction, and so he never got it.

    If we learn to visualize the different orders of abstraction, then we can see
    how the only relationship between the verbal and nonverbal levels must be
    structural. When we answer a question like 'what is salt' we will report back
    structural data, such as its composition, where it is found, what we use it
    for .... We won't try to force the verbal level to be the nonverbal level, or
    be depressed that it cannot. If we want to evaluate nonverbal salt on its
    level, we must be silent and look, touch, taste ... but not speak!
  • 20.10.04, 02:05
    TranSmisj3 ps!
    Prze/SLaD/ow.Ces.ali
    ...........
    .../psy/kozy/owce/kogut
    jozekZAzDEkonsTRuowany..
    ?
    wink)))))
    (smile
  • Gość: PatiEnCeOfWar IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 20.10.04, 18:37
    TransMisje Ps!&kozy

    YoDaDa recommendations?
    MendItA7ions?
    Adaptactions?

    received:


    1.When on surrounded ground, plot.
    2.When on deadly ground, fight.

    So the rule of military operations is not to count on opponents not coming, but
    to rely on having ways of dealing with them; not to count on opponents not
    attacking, but to rely on having what cannot be attacked.

    > .../psy/kozy/owce/kogut
    > jozekZAzDEkonsTRuowany..

    Military formation is like water- the form of water is to avoid the high and go
    to the low, the form of a military force is to avoid the full and attack the
    emppty; the flow of water is determined by the eartf\h, the victory of a
    military force is determined by the opponent.

    So a military force has no constant formation, water has no constant shape: the
    ability to gain victory by changing and adapting accordingly to the opponent is
    called genius.



    smile))))))
    (smile
  • Gość: DaDaGrantE.D. IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 20.10.04, 18:09
    Sun Tzu Yo Dadart OfWar

    He changes his actions and revises his plans so that people will not recognize
    them. He changes his abode and goes by a circuitous route, so that people
    cannot anticipate him.

    thank you
    smile))))))
  • Gość: reliufff IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 21.10.04, 01:22
    Sun Tzu Yo DrdarF OfWar
    caly?
    3 garscie wlosow mniej
  • Gość: patience IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 21.10.04, 02:10
    Tak Mistrzu.

    Nie jest sztuka sie o siebie troszczyc.
    Sztuka jest przetrzymac, ze sie inni o ciebie troszcza.
    Ale inaczej byloby solipsyS7ycznie

    (smile
  • Gość: o0OfiaraPreDatora IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 22.10.04, 00:47
    Middle class Victorian women and some suffragettes had established themselves
    as moral authorities. Even some of the most radical nineteenth century
    activists had accepted the overall view that men are sexual predators, and
    that 'fallen' women were victims of them.

    Kran kapie, ale z daleka od zlewu.
    Wyrwal sie ze sciany i uciek?

    ...the battle had been to bring into the open the discrimination that women
    faced every day. The overall mood was that anything was possible - women were
    insisting on breaking out of the repressive roles that had been forced on them.
    They demanded that women's sexual pleasure should be a fundamental part of any
    heterosexual relationship.

    wink
  • Gość: s77eem IP: *.cm-upc.chello.se 24.10.04, 13:12
    Strindberg's photographs
    I do not care about my own appearance, but I would hope that people could see
    my soul, and that is presented better in these photographs than in others."

    www.strindbergsmuseet.se/english/works/photos.html
    www.extrapris.com/astrindberg.html
    From the "Occult Diary"

    Strindberg kept his "Occult Diary" for more than ten years. The extract below
    is from 1908. He has divorced Harriet Bosse and she is planning to remarry with
    another man. But in Strindberg´s fantasy she still visits him, mostly at
    nighttime .



    April 20th.
    This evening she came again, like roses, loving and full of longing.
    Night came; she slept on my arm, but did not desire me until towards
    morning, then ...

    April 21st.
    The whole morning, solely as roses. Later she disappeared! In the evening she
    returned, but went again. At night apathetic and calm until the morning,when
    she sought me ...

    April 23rd.
    A heavy day, spent in idleness. Slept much. Harriet away, but towards evening
    could feel her stretching for me below the chest.
    !!Went to bed, grew calmer. No contact with Harriet during the night. I sought
    her but did not find her until 5 o´clock, ...

    April 24th.
    A glorius morning. Harriet was with me all forenoon, gentle, loving, like
    flowers in my mouth!

    Is she literally two persons? And do I possess one? The better one?
    That would seem to be the case, for when we meet or write we hate
    each other. Is this possible?

    wink
  • Gość: MeTaMorph IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 24.10.04, 15:17
    PreDator: God That Eats

    In rejection of Universe
    He sleeps
    Encoding Metamorphs into His dreams

    He is terrified
    By what?
    He is left alone
    By whom?

    HimSelf?

    The breeze distinguished from mouth
    Cannot touch itself
    What if He wakes up?

    Crazy Nietzsche yearning for return to own body
    Tried to kill Him
    And expired
    In a white tissue sewed by his sister
  • Gość: MaaThReX IP: *.cm-upc.chello.se 25.10.04, 01:10
    z.ti b z bi bz bas go aszese rozbtatiesz r rzagt tst zato ger gggs gs tag
    rrgrtrztt za otrre oese
    sats gastiebzit bsz sir raztaz tar regi ge zoo eosgg zibita ies grrz go aest
    zgoo eea zgszro
    sgsreo tebie zezbrzt gaea gotreze ebzgbbo tseigszsio igo iiste bea ibtgeot ozis
    aobgiag
    geab bairts ogza atria rorr bobzzr abo oir batta iibset azea saazaet iot se
    gott taagg zorg
    ssito z tribe bror z rieeie bas beooot szoaa geeb zrsr oz g trorteti ie zoo tog
    ezb tog iz taae
    tatoatze org rgtt zoge io i air gz berbigoz ssisi obrstaret tziiiz szeb gtbaaz
    sos rgser gr
    ttotb saag grggrt garb raasagos gbt geirer bb gzeoogbt geiz tteritb zisa zaggg
    zzg stresi
    abz zobzrgbg sigerr boeeib zszbbrgeg bagrar sios bzoge gzegb zgabbt geezoer zso
    gaaeiit
    eoi zebigt orbair i aoe gto igbetr tge zorbezb zetraraboa zgse iiboze zbtbzsog
    bigass bis
    eoits rtiter ieezor gbiizso ggribib bisgeo
    airgoesisgbbbbsigeasbotztebrrtebsbgazz
    btgzzbaggbgzobrbosbzstagztgrioabaigbaaaerearezaagrbabtsrozeerzabztoaigtbrze
    zogoo ziroggo zeseoaerggaibagiareiaogeaeitebiaeraosarzseiszogribergobbbtotoir
    trbegrazaetbiaosgztiasresagorieoeiotzobsioebetsosioiistattoaitibgbriorbtegr
    grsszizrtisarbbgstoesoesaozizeaotbagbigeeaeziorbitoizioosrztbbozesigeoeezza
    tasoisbsegoateoaiggsttttogesoerroairggtezgtzsobbrbtrgrraoessstotirzzrbaatir
    zsrotgbbzrsitbtieaigsizarrszoioeosgzizerrttigaezsztbrtsegbssbgaabgrgtograog
    tsasgibsrgsrebozeretoirziizoattaztzzberabgrieazzsiraasotbibzaazeszgabreretz
    iaitaozebbgeaaizatgrestaetozretsszgaaabeetggboirizsagzztbsogzsttbzsrzogzrzz
    rabezrzttgeeebrsrrabirzttzsiraoigiosgooagiraaggbzbgeisosrroatzsbozttbreibra
    issigsrsezaazsbrgbzgargsgeoboigiszgbtziitzssreatsaregraatgioiasgoaogosbrzgb
    agrtgizbtaorbtosoabgsbsbrtitatgbsarrttststezosrbizbbasgzosaieeaosegzzoooiie
    tbreoogassrorbbirrtaooirgbazossboaoeeretgsetraszoeoaozaezzsrriesztbergsiitt
    bbebrebtaaegrrzsezzagbsorsaggsbbrzeazbibggtotteeztrititbegzboeagarsoiaeassb
    bgtotigazsbregbttztsatiogrzgsetaisziiisierbesorztszrozezrabatzbtoegzotraeio
    osgsbaiirrizosaszgtoeozeratzsagzgrrrgebiisietezztserasogbbbgoeierozostzabit
    rsbsiiboreoeraazbizeiagrssotoatsiozsaarsoiitztziisssigabrrbsobooerbsezzbibe
    iszigrooetesrzsztgaagsisbzbaibbzgatbtriobszregbiegssggoortetrabzgzzaaetszbt
    ibarzastboerigzgbigtieggiatsraabbzrzroegoeebiaaibzezrzsisogtabztgbtttggraet
    eobggtoebbbrttbzztieberosttzgtbbzaizsriigotitrregarsotoreeoasztgsarribssogr
    rrribsrratogtiieaaataoirotoarzrzisrbotitabibttbaaetiaergbbzibssgrtogsgiozsg
    rbrzoozesetibsbbtabsrgrszzooosoeiiteaegzoteziiegoboezgereaatgtztessgsszttea
    gotitbetgeaziretoizosoosasiezrebesaaoooibrezeggiagotosatgttbosrrgtbseesboab
    grrgorzgsiigaezateoggsbtrsszerbizbsgoaiebezaiirotzzrozggbeeosesetobtriebgeg
    regittgstasaoirietzzeribtbgerszrosebissbaisbtibrgzssebrorirattgbeaozsaesizb
    aegrizgaroeszgieezsgaztgagoaeetzggobsteisbozgogsbreiebzrbezgiattiiregreetog
    zaooeirbgasbrerororasbasgzsizrggarsstzabegibrsrazogtszrbsobzeotsaazsasggetr
    gitoaigtttboobserzteogaitioireaeagotrgrazetzzzgaeszerrizsstzsobbiattgzzeisi
    gtattborosrgrtzseboitibottreroearzasgztbttbarsbsorsrosotbobaaziiszgrgtszibg
    obtaoigrrogorrsiboesirsoitgzsoarigsoierrsbsaerreztizsagreggobsagiaazoooiast
    atrobigeozzizorrozaeeoograiztoabgaegoegtittigsiborggobrggbrorrersbezezztbto
    getrsozzroiagzgioiisitittresgaarozozezageoozboaoibrttzegiozbbogtbrrrosrsiib
    ezrooaerbbsobbitistzebrrgbazzazzoiozagsossibbirgaboezzioozsisazragaregbizbt
    erttrsbgztrbbiresgbeizattbbrszoiaiitaiiogieroiiraggsotrrzgottgaeraroosbsiga
    iggbsroirzratgotrisezioebtztsstizrggzsibztsrbtgbgeoztritriiarirzsagesragsgo
    etgboasbebibzezeerbrizoirzaetersrgbartoetbsbseeosztsbeeeetgeggotszirrorgzeb
    oseergbbtgsrsietzbssgebbeaggbgatotairibissoizsegtorarabitigartobeabigtziaab
    bbgbtgortrsoetgsgoerrgrtzagaggzsasztgoeetzgrerirzrsbgtroegagbstrtaiegtesgaa
    iozetaaezgtogessattgbzrzgriasgiaazgerasiazbritisbsbteegtartgibgtstiziigsrib
    tebstberaatsbaabazessssbiosoozsriiagzegisibbgeoggareazbaiegeroboebeogirrzbi
    bbiisoetiszbagrtosgtairzsrzbzerogzirbotsisoitttzsebtaozsrazseatobtgobgietzg
    itzzbzbriisisgisrbetzszaireottzzsaaoreetbtsgeiosgbzrtrogaazoezrigzazbseitoi
    btbittzgrozesaieorortzieroaroooebgrriogeratogsiaiaitibstttoiaibororaaererbi
    saraaaooseeirobttbeiaeitaaaobiigagazzgtssggeiaoiibbbrbeeiabezboztorssebeeoo
    argezgoiistaaiatsreiegggtzzitoeboaritogzbgastgogrztirrzzrotaotibtaggtsesgzi
    ztsrobaaiatetbzeeoeztoeeoirbzetigeraboozitezbsteagesgatsraeeaizggaeozabsoze
    stezziasgtbaezbzraiazirbabtbtzirteertoiorisogazaeasrgbaaoibteeizbioiotgasiz
    tzzetetbbrizrosbirsrrbosetiaegriztbbbtezsztetebgoegzbgosorbrsezaieborztgroz
    sgeoebttztrgttbetgzbrbaogezsersbboteegbbastzibtaroziooseiiabeesiezebsooatbz
    tirgetrzibooagoatgssgtgsgzgosgirssatosostttsiaeobitsiizrgbgbsibbaobtibsraoz
    roeseossbetetbezazzgzaibsrzsraazssozzrtzissgboztaoizritgtigzboatiegroorbgir
    ebzbrrszttoogtsztrtorgtttoeraegzrozzaetzbaibaobbezsibabttoatzrebaaoetgseoir
    rgosarsgetaririgezebaoerebgeieieraeztietrbbbaiozrbiizigbgiztszzeosrzsrtsrzs
    atoitzsobreagtrsertzbbrosgrrtsztaobrbrztaotgizbsrstrggreietbgtseoearrorirrr
    gboazibzrttzasroseorrottebggrzazibeaobsgbbzotibrarbzrzezisobozbbzbresgtarbe
    grsaesbbsrrbssoetteieizgrsbtgtsbiosoiziagirzotrsrtrggsorsgtiseaatreatoezobs
    ezisroertabzbrobetbrsrboeoteorzrstreeargttazgsrearaetirtogegtigeorobtrgreag
    sezbbarbeerieoebbzgaeioaoboozgrbtebrgiitorrrrriarboooisiziiaeaazzsrozebtaat
    aezszsotrgebtottttsigezgggazietzttziizsbbaerobtisbeabesrzrgrirrigbostzszrri
    zzortgtsaorziorzoboragbbzgibasaegseoiszggbzogzsoeoosagbzstoaeegossestoirbrs
    eizoszragsriabstzagzstebrzorgitaoergszieseetezseirrreasarrsbbsgtzbrrsgasiie
    raaietoeeiegertziibsrgssegsziobasbaotzaaezebessbroreiorborgragzabsizezrezrg
    gsiaroesgroetzgtzseigberbazeeregoareziertioiirigzbzitiiisozbzboiroaabbosbbo
    zebzoeigbiageogrergsgrtesbeztazozagbbzasrbagaiztebrosrragieszszrtoroarzeaas
    osagzztsbiisitogeiagzibtgsgztibooigaogrbbrrgbrbetoeteozzooatseiaeebibiogzto
    boeooitzosgesseoszotootorotzzeegggareggostieiisbtoggrestttesgoztigrzbsoriia
    rsiabetszrzogsrseartiezgoozsggaegtrreiiasasgozrbsbgbgtgiisbetogeaigetoaaiis
    sizigzoiitirabbosrrgasgebieiibebaetrsrzorztbareioagoearzgegsoozgasbeaiirabz
    aiiagrgtsbezroiibooteirggaetegesorgrrzgstizaioztezegiebtaitsagzeotibrzasasa
    ezzzoegsszteszgszaozasgoebostaasozbgzzarbbrzbseersazziebistzzieiirezbbiizos
    ziarabgbosiboogzozatigegitiosssegoiiegaeeirrbisisbzbbaerbtrorgriiozsositioo
    tegztrzebssseebrztzssesebbeogrortiraarrzetogzzrarbogrtizsaoribrgsoziaeitrzi
    irrbiaoogtsgszbiagegotzzzroiiizrbiiseiobebteitritezezeszrerosbebiteisioeasg
    stersebzzeseaggzgesbzzberbsiootbiobbareaeaggbesibaoaasitoaztoibgebiggazaeai
    oogostsetrzsttrtstiiibogoobbiraibeeigzoigrzrzeairzbbirrszietatitezsatttzttb
    eabbttaerrsibbzbtszisrrbstigsoretigersrsegoebgaagerrazitraooeizisztbtozzzer
    rarerestsssoesrsstrgabbbrsagsooztobsegzeritiossozieiiataietaaiorieaaassaaig
    zioieeritzggrzbsrgabggigeergibatzgatbsbotzgisrobbsioegrtbigsgazgbeeibrabots
    robertgssiagrreraabgrssgzgabibtbsitbaoebtteezrzatosigasosoaigbattazoiaibega
    tteizozbisbbrbastotzgosaaostsioroizbszsbosrsgatoeoarbereaasgzrszsszietoobor
    btszoogsgeaseroteirzzriibtzbitegzbotarzeogarbsertbzeiorogtgzisggerooiggarze
    tggeaeaziorbtbieagteargsgzarargtszsorzargsbrirgogitbstegtrsgsiggegzggeggssr
    tsaztiarsagioasrbrotozoggoizrorbibtoagbaitbotgitegzaotigasggrezeorozsatotgo
    ittasztsieibrboggbzzbateobrotrrserbrrbsssirarttozgiieerbztsreiotzzeeartzrii
    etosagotgsersbeasebretigrzesbsreizribebtisrttaiibtebszttzzgzzsgataeetetbsrg
    ssebasrzarboioiegostztbtioirsizgrrrertraasibtzarsrseteoaozaaerbaiaobiaabbte
    zgstbateabagoooeoigattbbbozoaroezarrobazbtsesibaberagsgigsobzbbbezezorszziz
    bioaigoaaboatzatgagzgieazzbagsigtoozzroieioaeoorzaiotitgtisoztgeaeezreaotgg
    sgroseiaarosezeoabbszbgtzgitrsgbtroirrrtbiigetgezetzasebstzogrotsbzzttitbab
    eeririesbzrizbgrzzriibizgassgztarztrtiettgaabtsbrtserstsaabriaotriigeiizsgs
    bsizrsstsgteasteoiseeerazreotrtgbsaaeebstritiseeearzezsztostzooseoegbbzbgag
    goeazsgsrrzezgtstbzabbtesozgzsgirrbzsbgaasrbgarssggzrsbasatrzrgaszbtbosirso
    itzortatbsaitbbtgbzztrborserrsoraigiogteaeaszbbtbee
  • 25.10.04, 16:11
    e=mC2 CC=C2 3=C.C 3=m(obrotowo) e=-c(edycja)=E M=3=m=w<8
    8(obrotowo)
    =8) 8uZ!
  • Gość: PyT! aGor3jcZyK IP: *.cm-upc.chello.se 25.10.04, 17:44
    www.cecm.sfu.ca/pi/yapPing.html
    co)y
    ,)

    mathworld.wolfram.com/eimg33.gif
    e=mc2

    (Sloane's A003417), giving the first few convergents as 3, 8/3, 11/4, 19/7,
    87/32, 106/39, 193/71, ... (Sloane's A007676 and A007677).

    mathworld.wolfram.com/topics/Four-DimensionalGeometry.html

    A plot of the first 256 terms of the continued fraction represented as a
    sequence of binary bits is shown above.

    mathworld.wolfram.com/t1img884.gif
    wink
  • Gość: () IP: *.cm-upc.chello.se 25.10.04, 20:27
    http://qwertyuiop[]\asdfghjkl;'zxcvbnm,./QWERTYUIOP{}|ASDFGHJKL:"ZXCVBNM<>?!@#$%
    ^&*()_+1234567890-=
  • 25.10.04, 20:46
    Symmetry is a characteristic of geometrical shapes, equations and other
    objects; we say that such an object is symmetric with respect to a given
    operation if this operation, when applied to the object, does not appear to
    change it. The three main symmetrical operations are reflection, rotation and
    translation. A reflection "flips" an object over a line, inverting it to its
    mirror image, as if in a mirror.

    A rotation rotates an object using a point as its center. An equilateral
    triangle has rotational symmetry with respect to an angle of 120 degrees.
    Pentamerism is a body symmetry exhibited primarily by starfish; it is
    rotational symmetry with respect to an angle of 72°.

    Rotational symmetry with respect to any angle is, in 2D, circular symmetry. In
    3D we can distinguish cylindrical symmetry and spherical symmetry (no change
    when rotating about one axis, or for any rotation). I.e., no dependence on the
    angle using cylindrical coordinates and no dependence on either angle using
    spherical coordinates.

    A translation "slides" an object from one area to another by a vector. Symmetry
    occurs in geometry, mathematics, physics, biology, art, literature
    (palindromes), etc.

    Although two objects with great similarity appear the same, they must logically
    be different. For example, if one rotates an equilateral triangle around its
    center 120 degrees, it will appear the same as it was before the rotation to an
    observer. In theoretical euclidean geometry, such a rotation would be
    unrecognizable from its previous form. In reality however, each corner of any
    equilateral triangle composed of matter must be composed of separate molecules
    in separate locations. Therefore, symmetry in real physical objects is a matter
    of similarity instead of sameness. The difficulty for an intelligence to
    differentiate such a seemingly exact similarity might be responsible for the
    mild altered state of consciousness one gets by observing intricate patterns
    based on symmetry


    1234567890
    Definition of Chirality




    In geometry, a figure is chiral (and said to have chirality) if it is not
    identical to its mirror image, or more particularly can't be mapped to its
    mirror images by rotations and translations alone. Such objects then come in
    two forms, called enantiomorphs. The word chirality is derived from the greek
    χειρ (cheir), the hand, the most familiar chiral object; the word Enantiomorph
    stems from the greek εναντιος (enantios) 'opposite' and μορφη (morphe) 'form'.
    A non-chiral figure is also called achiral.

    A figure is achiral if and only if its symmetry group contains at least one
    indirect (orientation reversing) isometry.

    For a discussion of chiral molecules or atoms or chirality in chemistry, see
    the section under Chemistry below.

    Many familiar objects are chiral - for instance, a right glove and left glove
    are enantiomorphic, and so are the S and Z tetrominoes of the popular video
    game Tetris.

    In three dimensions, every figure which possesses a plane of symmetry or a
    center of symmetry is achiral. (A center of symmetry of a figure <math>F<math>
    is a point <math>C<math>, such that <math>F<math> is invariant under the
    mapping <math>x\mapsto -x<math>, where we have chosen <math>C<math> to be the
    origin of the coordinate system.) Note, however, that there are achiral figures
    lacking both plane and center of symmetry.

    In two dimensions, every figure which possesses a line of symmetry is achiral,
    and it can be shown that every bounded achiral figure must have a line of
    symmetry. Consider the following pattern:

    > > > > > > > > > >
    > > > > > > > > > >
    This figure is chiral, as it is not identical to its mirror image:

    > > > > > > > > > >
    > > > > > > > > > >
    But if one prolongs the pattern in both directions to infinity, one receives an
    (unbounded) achiral figure which has no line of symmetry.


    Chemistry
    In chemistry (especially organic chemistry), a molecule is chiral (and said to
    have chirality) if its overall structure and overall three-dimensional
    configuration is always chiral in accordance with the preceding geometric
    definition regardless of how the molecule is conformed. Conformations are
    temporary positions a molecule can assume as a result of bond rotation,
    bending, or stretching as long as a bond is not broken to change the molecule.

    An atom is often said to be chiral if the atom is a chiral center in a
    molecule. An atom is a chiral center when the molecule it is in, regardless of
    the molecule's conformation, can't be made to be identical to (or super-
    imposable on) its mirror image by rotations and translations alone if the
    chiral atom's center must be super-imposable on its own mirror image position.
    A molecule can have multiple chiral centers without being chiral overall. Also,
    it is possible, but not very common, for a molecule to have a local area that
    is not an atom that acts effectively as a chiral center anyway due to an
    unusual shape the molecule may have. It is also possible for a molecule's
    overall shape to be chiral without any specific chiral center points in the
    molecule. An example is given by 1,3-dichloro-allen, characterized by 2 double
    bonds on the same carbon, outlining two perpendicular planes. For this molecule
    it is possible to write two enantiomers even if it lacks a chiral center.

    Molecular isomers that are enantiomorphs of each other are called enantiomers.
    Because such molecules typically show optical activity, they are also often
    called optical isomers, The study of chiral molecules, enantiomers (optical
    isomers), and molecules with chiral atoms is part of the science of
    stereochemistry.


    Physics
    The fundamental laws of physics may be chiral, as the weak charge is not
    invariant under a reflection unless particles are replaced by their
    antiparticles as well, and kaon decay appears to violate even that symmetry.

    Chirality appears to be important in particle physics because the universe
    seems to be asymmetric as far as spin is concerned. Imagine a particle moving
    in the direction of one's thumb. The particle can be classified as left-handed
    if it is spinning in the direction of the fingers of the left-hand and right-
    handed if it is spinning in the direction of the fingers of the right-hand. Up
    to now, only left-handed neutrinos (and right-handed anti-neutrinos) have been
    observed. But this is explained by the difficulty of detecting right-handed
    particles at extremely small masses.



  • Gość: 2770 IP: *.cm-upc.chello.se 26.10.04, 16:01
    Anders als in Deutschland gibt es in den USA kein Melderegister, aus dem ein
    Wählerverzeichnis automatisch erstellt werden könnte. Jeder Bürger ist selbst
    für die Anmeldung als Wähler verantwortlich, in einigen Staaten wird dabei auch
    eine Partei-Zuordnung mit angegeben. Firmen werden zum Teil von den Parteien
    beauftragt, neue Wähler in ihrem Sinne zu gewinnen. Unterdessen herrscht bei
    der Prognose für die Wahlmänner praktisch Gleichstand. Welcher Kandidat am 2.
    November die magische Zahl von 270 erreicht, ist völlig offen.


    DEuT.SchLD&T
  • 27.10.04, 14:51
    zaZeNNi?!?

    www.mro.org/zmm/meditation/
    One-Mind=1MinD=1MD
    2MinDed=2MD
    3MinDinDeed=3MD
    4MDiMeDiTaTiVers
    ........................

    www.dx.sakura.ne.jp/~kameno/zazen/401.html
    'Za' is - soft, gentle, tranquil. 'Zen' is - true. Zazen is the true and
    tranquil sitting. Zazen is calm and comfortable cross leg sitting. Sitting in
    Zazen creates the harmony between the heart, internal organs, breath and brain.
    The principle of sitting in Zazen is to be beyond thinking. To think without
    thinking, to let all thought go, focusing on one thing, doing Zazen only.
    Slowly through continuous training, the thoughts will stop. The physical
    difficulty of sitting, if existent, will disappear. The trainee will feel like
    a tiger that climbs the mountain. Zazen is the most direct way to penetrate the
    true self. In Zazen we make our inner organs shine from inside, internal energy
    is created, and a great life force is developed. Harmony is created and
    develops while we sit in Zazen. This unification of body and mind helps us to
    penetrate day after day into our true self. We also continue to sit Zazen after
    we reach ourselves. Now we have a strong will to help humanity. We become
    Bodhisattvas. One day, suddenly, Satori comes, the supreme understanding. After
    Satori, we, as Buddha did, continue to sit Zazen.

    Danny Waxman

    Fukanzazengi (Rules for Zazen)

    www.zenki.com/Fukanzazengi.html
    Transmission of Light wink)))

    www.angelfire.com/electronic/bodhidharma/lineage.html

  • Gość: 27=3.3.3qua7e77ion IP: *.cm-upc.chello.se 27.10.04, 20:21
    1myśli składają się z pustych zmiennych a nie realnej substancji ...Wddech

    2myśli przychodzą i odchodzą jak chca...wydech
    3=ZN/3.3D
    3.
    1415926535
    pi z D3 ol o9 i ja

    www.joyofpi.com/pi.html
    3.
    1415926535 8979323846 2643383279 5028841971 6939937510 5820974944 5923078164
    0628620899 8628034825 3421170679 8214808651 3282306647 0938446095 5058223172
    5359408128 4811174502 8410270193 8521105559 6446229489 5493038196 4428810975
    6659334461 2847564823 3786783165 2712019091 4564856692 3460348610 4543266482
    1339360726 0249141273 7245870066 0631558817 4881520920 9628292540 9171536436
    7892590360

    .....

    qua7e77ion
    d27
  • 28.10.04, 00:45

    www.yellowpages.pl/YP/-0-----85.14.33/Masaż-leczniczy.html

    .............................................

    katalog.wp.pl/www/Medycyna_i_Zdrowie/Medycyna_Niekonwencjonalna/Masaz/?_err=1&ticket=9193228491914705nkhN2DAuay91n0rJnkIArHO2FXBb85SfSfAOTFoim7BuqyX9p3
    VDvMv00V3kJP3%2BExLa0Jp6B7sbBTCW7LVoIAeShLDMUJ5B%2Bfq5ymyI%
    2FSUsKRJlHwNdirDHB5wSLc23

    ...........................................................

    zobacz mapę tej kategorii


    • Akupresura (16)
    • Akupunktura (21)
    • Aromaterapia (15)
    • Bioenergoterapeuci (76)
    • Joga (40)
    • Kręgarstwo (14)
    • Magnetoterapia (11)
    • Masaż (73)
    • Medycyna Niekonwencjonalna - Inna (126)
    • Radiestezja (25)
    • Reiki (20)
    • Ziołolecznictwo (137)

    ..................

    jusz w domu...wink
  • Gość: ZAwIaDowca IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 28.10.04, 01:10
    Pociong do piwa odjechal?
    (((::smile))
  • 28.10.04, 01:58
    woda gazowana Spright...

    fotogalerie.pl/fotka/2431661087586823769
    Lokomotywa


    Stoi na stacji lokomotywa,
    Ciężka, ogromna i pot z niej spływa:
    Tłusta oliwa.

    Stoi i sapie, dyszy i dmucha,
    Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha:
    Uch - jak gorąco!
    Puff - jak gorąco!
    Uff - jak gorąco!
    Wagony do niej podoczepiali
    Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali,
    I pełno ludzi w każdym wagonie,
    A w jednym krowy, a w drugim konie,
    A w trzecim siedzą same grubasy,
    Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy,
    A czwarty wagon pełen bananów,
    A w piątym stoi sześć fortepianów,
    W szóstym armata - o! jaka wielka!
    Pod każdym kołem żelazna belka!
    W siódmym dębowe stoły i szafy,
    W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy,
    W dziewiątym - same tuczone świnie,
    W dziesiątym - kufry, paki i skrzynie,
    A tych wagonów jest ze czterdzieści,
    Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści.
    Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
    I każdy zjadłby tysiąc kotletów,
    I każdy nie wiem jak się wytężał,
    To nie udźwigną, taki to ciężar.
    Nagle - gwizd!
    Nagle - świst!
    Para - buch!
    Koła - w ruch!

    Najpierw -- powoli -- jak żółw -- ociężale,
    Ruszyła -- maszyna -- po szynach -- ospale,
    Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
    I kręci się, kręci się koło za kołem,
    I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
    I dudni, i stuka, łomoce i pędzi,
    A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
    Po torze, po torze, po torze, przez most,
    Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las,
    I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,
    Do taktu turkoce i puka, i stuka to:
    Tak to to, tak to to , tak to to, tak to to.
    Gładko tak, lekko tak toczy się w dal,
    Jak gdyby to była piłeczka, nie stal,
    Nie ciężka maszyna, zziajana, zdyszana,
    Lecz fraszka, igraszka, zabawka blaszana.

    A skądże to, jakże to, czemu tak gna?
    A co to to, co to to, kto to tak pcha,
    Że pędzi, że wali, że bucha buch, buch?
    To para gorąca wprawiła to w ruch,
    To para, co z kotła rurami do tłoków,
    A tłoki ruszają z dwóch boków
    I gnają, i pchają, i pociąg się toczy,
    Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy,
    I koła turkocą, i puka, i stuka to:
    Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to!...

    ...................

    Lokomotywa


    Sto i nasta cji loko motyw a,C
    i ęż ka,og rom naipotz nie js pły wa:T
    łus tao liw a.Sto

    i isa pi e,dy szyi dmu cha,Ż
    arz roz grza nego je jbrzu chabu cha:Uch
    ......

    uch jak 907ac0..
    JD
    wink
  • Gość: drf IP: *.cm-upc.chello.se 28.10.04, 02:31
    17 th3 b39177179 906 cr3at36 th3 h3av37 a76 th3 3arth. 2 70w th3 3arth was
    u7f0rm36 a76 v016, a76 6ark73ss was up07 th3 fac3 0f th3 633p; a76 th3 sp1r1t
    0f 906 h0v3r36 0v3r th3 fac3 0f th3 wat3rs. 3 A76 906 sa16: 'L3t th3r3 b3
    l19ht.' A76 th3r3 was l19ht. 4 A76 906 saw th3 l19ht, that 1t was 9006; a76 906
    61v1636 th3 l19ht fr0m th3 6ark73ss. 5 A76 906 call36 th3 l19ht 6ay, a76 th3
    6ark73ss H3 call36 719ht. A76 th3r3 was 3v37179 a76 th3r3 was m0r7179, 073 6ay.

    ..........................................
    Bereishith (In the beginning) (Genesis)
    Shemoth (The names) (Exodus)
    Vayiqra (And He called) (Leviticus)
    Bamidbar (In the wilderness) (Numbers)
    Devarim (The words) (Deuteronomy)
  • 28.10.04, 02:38
    Shir Ha Shirim

    Cuando Hashem toca la puerta
    ....

    2. I sleep, but my heart is awake. Knocking; it is the voice of my beloved;
    Open to me, my sister, my love, my dove, my perfect one; for my head is filled
    with dew, and my locks with the drops of the night.
    3. I have taken off my robe; how could I put it on? I have bathed my feet; how
    could I soil them?
    4. My beloved put his hand through the hole of the door, and my insides were
    thrilled by him.
    5. I arose to open to my beloved; and my hands dripped with myrrh, and my
    fingers with flowing myrrh, upon the handles of the lock.
    6. I opened to my beloved; but my beloved had turned away, and was gone. My
    soul failed when he spoke; I sought him, but I could not find him; I called
    him, but he gave me no answer.
    7. The watchmen that went around in the city found me, they struck me, they
    wounded me; the keepers of the walls took away my veil from me.
    8. I adjure you, O daughters of Jerusalem, if you find my beloved, that you
    tell him, that I am sick with love.
    .....................
    As he ejaculates let him know that you are excited too. I love watching a guy
    cum so as he is crying out in pleasure, if you are enjoying it too then I am
    sure you will know what to do… Taking control of your partner’s orgasm
    ultimately is a turn-on; learn how to give that special blowjob as it can
    ultimately be a satisfying experience for all involved....
    (.)
  • Gość: YES IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 28.10.04, 03:02
    1I'm just a wildflower picked from the plains of Sharon, a lotus blossom from the valley pools.


    The Man
    2A lotus blossoming in a swamp of weeds--
    that's my dear friend among the girls in the village.


    biblegateway.com/cgi-bin/bible?language=english&passage=songs%2B2&version=MSG

    The Woman
    3As an apricot tree stands out in the forest,
    my lover stands above the young men in town.
    All I want is to sit in his shade,
    to taste and savor his delicious love.
    4He took me home with him for a festive meal,
    but his eyes feasted on me!

    5Oh! Give me something refreshing to eat--and quickly!
    Apricots, raisins--anything. I'm about to faint with love!
    6His left hand cradles my head,
    and his right arm encircles my waist!


    7Oh, let me warn you, sisters in Jerusalem,
    by the gazelles, yes, by all the wild deer:
    Don't excite love, don't stir it up,
    until the time is ripe--and you're ready.

    8Look! Listen! There's my lover!
    Do you see him coming?
    Vaulting the mountains,
    leaping the hills.
    9My lover is like a gazelle, graceful;
    like a young stag, virile.
    Look at him there, on tiptoe at the gate,
    all ears, all eyes--ready!
    10My lover has arrived
    and he's speaking to me!
    Get up, my dear friend,
    fair and beautiful lover--come to me!


    The Man
    11Look around you: Winter is over;
    the winter rains are over, gone!
    12Spring flowers are in blossom all over.
    The whole world's a choir--and singing!
    Spring warblers are filling the forest
    with sweet arpeggios.
    13Lilacs are exuberantly purple and perfumed,
    and cherry trees fragrant with blossoms.
    Oh, get up, dear friend,
    my fair and beautiful lover--come to me!
    14Come, my shy and modest dove--
    leave your seclusion, come out in the open.
    Let me see your face,
    let me hear your voice.
    For your voice is soothing
    and your face is ravishing.


    The Woman
    15Then you must protect me from the foxes,
    foxes on the prowl,
    Foxes who would like nothing better
    than to get into our flowering garden.

    16My lover is mine, and I am his.
    Nightly he strolls in our garden,
    Delighting in the flowers
    17until dawn breathes its light and night slips away.

    Turn to me, dear lover.
    Come like a gazelle.
    Leap like a wild stag
    on delectable mountains!
  • Gość: QNet? IP: *.cm-upc.chello.se 28.10.04, 03:07
    www.reclaimingjudaism.org/shohamashirhashirim.htm
    Finding and Keeping Love

    by Rabbi Shohama Harris Wiener Shir ha Shirim


    Last week my husband and I went to spend a day with a psychologist who has made
    a career of helping men and women have more loving and lasting relationships.
    The room was filled with hundreds of people—some single, some young marrieds,
    some who had been married for twenty or thirty years. All had come because
    they found it hard, if not impossible, to sustain the intense feelings of
    romance that had pulled them together in the first place.

    David Daida, our teacher, has written many books, recorded tapes, and developed
    workshops ranging from a few hours to many days in length. One of his basic
    ideas is that to feel romantic love, there must be one partner in masculine
    mode and one in feminine. Not necessarily a man and a woman, it could be two
    women or two men, but at any given moment the partners must be in opposite
    energetic poles. This is because we need a positive charge and a negative
    charge to attract: either two negatives or two positives will repel each
    other. People can change energies back and forth, but at any given moment, for
    a loving connection, one must be in masculine and one in feminine.

    Our tradition of Jewish mysticism, the Kabbalah, has taught this for thousands
    of years. In Kabbalah, masculine represents the energy of giving, and feminine
    the energy of receiving. This Shabbat, the one in the middle of the festival
    of Passover, is the time we focus on the beauties and challenges of finding and
    keeping love. To focus our attention on this theme, we read the most beautiful
    love poetry in the Biblical tradition—Shir HaShirim, the Song of
    Songs.

    On the surface, these poems are love ballads, attributed to King Solomon.

    Here are a few well known verses:

    “Upon my couch at night I sought the one I love—I sought but found him not.”
    3:1

    “I was asleep, but my heart was awake. Hark, my beloved knocks.” 5:2

    “I am my beloved’s (ani l’dodi) and my beloved is mine (v’dodi li).” 6:3

    Because of the erotic nature of the poetry, and the fact that God’s name is
    never mentioned, Shir HaShirim nearly didn’t make it into the Hebrew Bible.
    What made it holy it in the eyes of our sages was an allegorical interpretation
    that saw the love relationship as a story of God, the lover, and Israel, the
    beloved. They saw it in an account of how God delivered her from Egypt, chose
    her to be His very own people, and gave her the precious gift of Torah. They
    saw in it the saga of Israel being close to God, drifting away, and being taken
    back.

    In this allegory God is the masculine energy and we, Israel, are the feminine.
    When we are in this position of receiving we can feel God’s love. However, when
    God gave Torah, God gave us mitzvot to do—for God, and for other people. In
    this way, we can have the balance of being the active, masculine, giving
    energy, and God and the world can be the receivers.

    To be balanced in love, we must give AND receive.

    Beginning with the second Seder, and ending 50 days later with the festival of
    Shavuot, we have the mitzvah of counting the Omer. The omer was originally a
    measure of grain, but now counting the Omer by saying a blessing is a way of
    counting the days of spiritual preparation for receiving the Torah. This
    Shabbat is the fourth day of counting the omer. And
    so we say, Baruch Atah Adonai, Elohenu Melech HaOlam, Blessed are You, Our God,
    Ruler of the Universe, asher kid’shanu b’mitzvotav, Who has made us holy
    through Your commandments, vitzivanu al sefirat ha-omer, and commanded us to
    count the Omer. Hayom arba’ah yamim la’omer. This day is the fourth day of the
    Omer.

    Counting the Omer teaches us that it is not enough to fall in love, to find
    love. We must be steady in our giving, to keep love.

    May we be so blessed.

    www.reclaimingjudaism.org/shohamashirhashirim.htm

    wink

  • Gość: patience IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 28.10.04, 03:35
    I can possess ? really? can I?
    Mine! Mine! Mine!
    Ouuuh YESSSSS <- happy gigglingwink
  • Gość: dadaRRyba IP: *.cm-upc.chello.se 29.10.04, 10:48
    www.badalijewelry.com/theonering.htm
    ...One Ring to rule them all,
    One Ring to find them™
    ...............................
    ...One Ring to bring them all
    and in the darkness bind them.™

    ....................................
    J.R.R. Tolkien gave the world its first glimpse of Middle-earth in 1937, when
    The Hobbit became the Harry Potter of its day. But The Lord of the Rings
    trilogy, published almost two decades later, was no children's book. Besides
    its high, mythic style, the book's hobbit heroes move through a much larger and
    darker Middle-earth than The Hobbit depicted, a world suffused with as much
    melancholy as magic. As the evil lord Sauron musters his army of orcs and
    ringwraiths in the land of Mordor, the hobbit Frodo joins a small, ragtag
    fellowship in the faint hope of destroying a magical ring of power that has
    come into his possession. Sauron desperately wants the Ring, which will give
    him mastery over Middle-earth, and Frodo must sneak into the blasted land of
    Mordor in order to toss the item into the volcano from which it was forged.

    Following the release of the final volume of the trilogy in 1955, the poet W.H.
    Auden called Tolkien's work a masterpiece comparable to Milton's Paradise Lost,
    but the famous American critic Edmund Wilson wrote it off as "juvenile trash."
    Though the critical tide is beginning to turn, most academics continue to
    dismiss the book as puerile and reactionary. "The hostility is still there,"
    says Tom Shippey, a onetime Oxford professor who recently published an artful
    defense titled J.R.R. Tolkien: Author of the Century. "There are a lot of self-
    appointed experts in literature who feel it is their right to select what is to
    be read. It's annoying to them to find that readers don't do what they say."


    www.wired.com/wired/archive/9.10/lotr.html
    8uzi (!)
  • Gość: () IP: *.cm-upc.chello.se 07.11.04, 23:28
    Szyfr to procedura takiego przekształcania wiadomości, żeby była ona niemożliwa
    (lub bardzo trudna) do odczytania przez każdego, kto nie posiada odpowiedniego
    klucza.

    Wiadomość przed zaszyfrowaniem nazywa się tekstem jawnym (plaintext), a
    wiadomość zaszyfrowaną – szyfrogramem (ciphertext).

    Szyfrowanie jest zajęciem bardzo starym.....?Współcześnie możemy podzielić
    metody szyfrowania na 3 grupy:

    szyfry asymetryczne
    symetryczne szyfry blokowe
    symetryczne szyfry strumieniowe
    W szyfrowaniu asymetrycznym występują 2 klucze – klucz publiczny służący do
    szyfrowania, oraz klucz prywatny służący do deszyfrowania. Ponieważ nie ma
    potrzeby rozpowszechniania klucza prywatnego, bardzo małe są szanse że wpadnie
    on w niepowołane ręce. Szyfry asymetryczne opierają się na istnieniu pewnych
    trudnych do odwrócenia problemów. Np. o wiele łatwiej jest pomnożyć przez
    siebie 2 duże liczby, niż rozłożyć dużą liczbę na czynniki (opiera się na tym
    system RSA). Drugim popularnym systemem jest ElGamal, opierający się na
    trudności logarytmu dyskretnego. Typowe rozmiary kluczy są rzędu 1024-2048
    bitów. W przypadku RSA złamane zostały klucze rozmiarów do ok. 500 bitów.

    Szyfry blokowe to procedury, które szyfrują niewielkie bloki danych (znacznie
    mniejsze od typowej wiadomości), współcześnie jest to najczęściej 128 bitów
    (AES), choć do niedawna przeważały 64-bitowe bloki (DES, 3DES, Blowfish
    (kryptografia), IDEA). Klucze są znacznie mniejsze, mają zwykle od 128 do 256
    bitów, przy czym wartości mniejsze od 80 (DES – 56) są uważane za
    niewystarczające. Typowy szyfr blokowy składa się z kilkunastu dość prostych
    rund przekształcających blok. Operacje używane w tych szyfrach są zwykle
    proste, ale pochodzą z "różnych światów", np. używa się dodawania, XOR,
    przesunięć cyklicznych, różnego typu S-BOXów, mnożenia modulo liczb pierwszych
    itd. Już kilka rund takich operacji zupełnie zaburza jakikolwiek porządek i
    jest bardzo trudne do analizowania.

    Ponieważ szyfr blokowy szyfruje jedynie niewielką ilość informacji, używane są
    różne tryby szyfrowania, które umożliwiają szyfrowanie większych wiadomości.

    Szyfry strumieniowe szyfrują każdy znak tekstu jawnego osobno, generując znak
    strumienia szyfrującego i przekształcając go na przykład z użyciem funkcji XOR
    go ze znakiem danych, w związku z czym nie jest konieczne oczekiwanie na cały
    blok danych, jak w przypadku szyfrów blokowych. Najpopularniejszym współczesnym
    szyfrem strumieniowym jest RC4, którego stosowanie jest ograniczone ze względu
    na warunki licencyjne. Inne populrarne szyfry strumieniowe to A5/1 i A5/2
    stosowane w telefonii komórkowej. Do szyfrów strumieniowych należą też
    historyczne szyfry polialfabetyczne i monoalfabetyczne.

    Niektóre z trybów szyfrów blokowych – CFB, OFB, CTR – działają jako szyfry
    strumieniowe, generując strumień szyfrujący i XORując dane.

    Osobnym szyfrem w swojej klasie jest one time pad.

    pl.wikipedia.org/wiki/Szyfr
    pl.wikipedia.org/wiki/Kryptografia
    ufo.dos.pl/article.php?sid=37

    pendant
    pendent
    pendentyw
    pendragon
    Penelopa
    penetracja
    penetrować
    penetralium
    pengo
    penicylina
    penis
    penitencjariusz
    penitent
    penitentka
    penitencjarny
    penitencjarz
    penitent
    penitentka
    penitencjarny
    peniuar
    penni
    penny
    penolog
    pens
    pensja
    pensjonat
    pensjonować
    pensjonariusz
    pensjonarka
    pensum
    PENT
    Pentateuch
    pentametr
    pentagon
    pentatonika
    pentatlon
    pentada
    pentagram
    PENTA
    Pentateuch
    pentametr
    pentagon
    pentatonika
    pentatlon
    pentada
    pentagram
    Pentekost
    penthouse
    pentimento
    pentra
    peon
    peonia
    peperment
    pepesza
    pepiniera
    pepita
    pepitka
    peplos
    peplum
    pepperoni
    pepsyna
    peptyzacja
    PER
    per analogiam
    per anum
    per capita
    per annum
    per aspera ad astra
    per fas et nefas
    per pedes
    per pedes apostolorum
    per procura
    per saldo
    per se
    per stirpes
    per ultimo
    percepcja
    perceptron
    percypować
    percutant
    perditissima re publica plurime leges
    pere noble
    pereant qui ante nos nostra dixerunt
    pereat mundus
    peregrynacja
    peremptoryczny
    peremptoryjny
    perfectum
    perfekt
    perfekcjonizm
    perfekcja
    perfidia
    perforacja
    perforator
    perfumes of Arabia
    perfundować
    pergola
    perhydrol
    PERI
    peri
    periculum in mora
    periegeta
    perigeum
    perihelium
    perintegracja
    period
    periodyczny
    periodyzacja
    periodyk
    periojkowie
    perisse lUnivers pourvu que je me venge
    peritus
    periuria ridet amantum Iuppiter
    perizonium
    perkal
    perkolacja
    perkolator
    perkusja
    perl
    perlon
    perlustracja
    perm
    permanentny
    permisywny
    permutacja
    perora
    perorować
    perpendykularny
    perpendykuł
    perpetuum mobile
    Perro del hortelano
    perry
    perseweracja
    Pershing 2
    persona
    personalizm
    personalia
    persona non grata
    personel
    personalny
    personifikacja
    persona grata
    personat
    perspektywa
    perspektywiczny
    perspiracja
    perswadować
    persyflaż
    perszeron
    Pert
    perta
    pertraktacje
    pertraktować
    perturbacja
    perwersja
    PERY
    perykarp
    peryhelium
    perykopa
    perygeum
    peryferia
    perystyl
    perytecjum
    perypatetyk
    perypetia
    peryskop
    perystaltyka
    perygram
    peryfraza
    Pesach
    pesarium
    peseta
    peso
    pesewa
    pessarium pochwowe
    pestalozzianizm
    pesto
    pestycydy
    pesymista
    peszarim
    petanque
    petent
    Petera zasada
    petercyment
    petit
    petitbeurre
    Petit chaperon rouge
    petit francais
    petit mal
    Petit poucet
    Petites miseres de la vie conjugale
    petitio principii
    petitmaitre
    PETR
    petrodolary
    petrografia
    petrologia
    petrochemia
    petryfikacja
    PETRO
    petrodolary
    petrografia
    petrologia
    petrochemia
    petryfikacja
    petroleuse
    PETRY
    petrodolary
    petrografia
    petrologia
    petrochemia
    petryfikacja
    petycja
    peyotl
    pf
    pfv
    Pfennig
    phallus
    Phantom Ship
    phi beta kappa
  • Gość: ).F IP: *.cm-upc.chello.se 09.11.04, 01:16
    www.israelforum.com/board/archive/index.php/
    Michael Moore's protege
    Why al-Qaeda Will Dominate the European Union
    Robert Fisk is singled out for an OBL award: for objective jouranlism
    French Jews protest Arafat presence
    Spain STILL target of Islamic attacks.
    Will the "new" Russia follow the USSR policies in the ME?
    Milosevic Trial
    Islamic African Relief Agency Aiding Terrorists, U.S. Government Says
    The Consensus
    My gut says not al qaeda
    War Games- US Preps Iran Invasion
    Beslan children paint
    That's not a way to threat a black sheep!
    Bin Laden and Marx – Strange Bedfellows
    Al Hayat: Arab country assisting Israel against Hamas
    Europeans in bed with Hezballah
    Iranian Caught Filming Israel Embassy
    Genocide in Darfur
    a no-win war against 1.3 billion Muslims
    Syria tested chemical arms on civilians in Darfur region
    War on Terror: a successful doctrine
    Preventive War: A Failed Doctrine
    brainwashing kids...
    September 11 : the big picture
    Europe: Blame the Victim
    Iran's Evil Plan
    Muslim group: We Are Sorry
    Chechnya & Humanitarianism
    is russia going to start killing militants?
    Bomb detonated next to Aussie embassy in indonesia
    9/11 and the Arab media, 3 years on
    Iran Wants Al Quaida in Lebanon
    Muslim Scholar Denied US Visa
    France In Bed With Arab Terrorists
    Kidnapped French Reporter anti-Israeli
    Iraq Blasts French Cowardice
    Muslim Brotherhood, Nazis and Al Qaeda
    Europe flirts with Arab Terrorists
    US State Dept Report on Arms dealing 2003
    russia and israel bombed on the same time? is there a connection?
    Guiliani's fantastic speech
    Moslem terrorist women's fantasy magazine hits the web newstand!
    Terror attack feared in 2 simultaneous Russian plane crashes
    The Secret History of the Iraq War & implications for MidEast & World
    Australia's response to terrorism
    Weapons of Rhetorical Destruction
    The Day the Americans Bombed Auschwitz
    Please help support the Internet Haganah website
    Video Shows Beheading
    Webmaster of pro-jihad sites arrested in London
    Terrorists 'normal'Suicide bombers fit their culture, psychiatrist says
    More Israelis murdered in 4 years than in previous 53
    Wag The Pundits
    This is a war on radical Islam not “Terrorism.”
    A speech the American president should give....
    The Sources Of Terrorist Conduct
    How Bush Saved Saudi Friends
    France Bans Hezbollah TV Channel in France
    Go figure: Arab objection to suicide bombing
    How Europe Became Eurabia
    It's More Than a War
    Muslims are a threat to our way of life
    Terrorist Front Group CAIR
    National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States report released
    German officials fear separate Muslim societies
    France and French Jews angered over Sharon's call
    Interview with jailed ISM member
    Europe Fears Threat from Converts to Islam
    Iran building Arab Israeli 5th Column
    Understanding the war within Islam.
    Israel worried about European Muslims
    Many French Muslim Converts a worry
    From USA Today re: Al Queda/Bin Laden/WW4
    Israel is ready to do what is needed
    Trial run of airline bombing
    Bush just got my vote
    SWC warns Jews to avoid Belgium and Greece
    Mayor of London criticised by Simon Wiesenthal Center
    French woman admits she made up anti-Semitic attack
    Two More Belgian Jews attacked
    Belgian Jewish schoolboy stabbed
    Israeli Arabs support fence generally.
    Anti-Semitism casts dark shadow on Dutch soccer
    France's silence
    US citizens sue New York Branch of Arab bank
    Rebirth at Ground Zero
    ISM: Tips how to sneak activists into Israel
    British Jews protest Imam's visit
    Iran is the threat: not Israel
    Saudi Survey: US ally or not?
    Did the Supreme Court Invite more criticism?
    Iran regime change
    France: Let Them Eat Deer
    France Blocks U.S. on Elite Force for Afghanistan
    Quietly, U.s. Prepares For Israel Strike On Iran
    France: Mitterand's son accuse of Angolan arms-smuggling
    Russian Muslim Leader Suggests Punishing Terrorists’ Families
    Saudis offer terrorists month to surrender
    France Steps Up Its Investments in Iran
    Terrorism is aided by Iraq war : U.S. is losing
    Allah's Butchers
    46 die in attacks on Russian government
    France Incarcerates Iranian Dissidents for Lucrative Contracts
    Saudi says Israel backs Al Quaida
    British MPs in Gaza complain Israel shot at them
    The Khobar operations
    Agenda of Islam - A War Between Civilizations
    France: Preaching for the Enemy
    Israel can now Spot, Destroy Roadside Bombs from Air
    Legalizing Torture
    "Every war with fascism is our business"
    WARNING:This is the Enemy: Don't look away.
    United Nations Is Guilty Of Crimes Against Humanity
    Europe, "Constructive Dialogue", Engagement and Jihad
    Deported imam returns to France
    Islam is not compatible with Democracy
    Kasparov in WSJ: Stop the Moral Equivalence
    Bangladesh: Jihadis kill the leftists
    Saudis Don't Need Kid Gloves
    Chemical weapons in Jordan
    Intelligence Points to Militant Action in Saudi Arabia
    Oregon Man Arrested in Spain Bombings Probe
    Syria Making Nukes? Only Pakistan knows but...
    Are We On The Verge,in The Middle of or at The End Of World War III?
    Realities and Alternative to engagement
    9-11 commission is looking backwards
    al Qaeda threatens chemical attack on Tel Aviv
    Europe, Arabia going to hell
    HOW CAN SURRENDER TO TERROR LEAD TO ANYTHING BUT MORE TERROR?
    Light at the end of the tunnel
    Mideast instability? Bring it on!
    Czech Lidové Noviny 69%=Kill terrorists
    Post Modern Terrorism
    Man U suicide bomb plot
    World Bank Funding Terrorism
    It's TERRORISM, STUPID!
    Canada Allowing AQ Khadr Family Back In
    Why do TERRORISTS SUCCEED?
    The New Terror - Communism
    They Kill Only Jews
    Jenin and the lessons of urban warfare
    Al Qaeda targetting memo
    The future of NATO and Russia
    Who *ISN'T* under threat from Islamist terrorists?
    Al Qaeda videotape threatens Rome
    We are WINNING the war on TERROR!
    Spanish Appeasement Accomplished NOTHING
    Nothing can stop Al Qaeda bombing in London (Islamists burn flag at mosque)
    Another bomb found on Spanish train tracks
    Terror and Tolerance [No more!]
    McDonald's attack in Italy - Moroccan terrorist fails and kills only himself
    Hizbollah is at Hamas' service
    SWC Museum of Tolerance CD on cyber-hate
    The Religious Tiger
    Creating the enemy
    Suspect 'planned Australia attack' on a nuclear reactor or military base
    Is this man a terrorist? Man arrested near LA-area airport
    From Stratfor: The political success of the Spanish bombings
    France: Are Chechens Tied to Tangled Web of Threats?
    Pigs to save world from Terrorism
    Shutting Down Terrorist Financing
    Europe's shame
    Europe Talks Terrorism
    We are fighting to ELMININATE YOU
    To the moderators
    Hezbollah, the good guys.
    They Asked for the Truth
    3/11/2004
    Musharraf Cursed if He Does, Ousted if He Doesn't?
    Daniel Pipes Is Wrong?
    Blasts Kill 143 at Iraq Shiite Shrines
    The State Of Terror
    Iraq: Tag-Team Terror
    Hamas from Cradle to Grave
    US to hit Syria with sanctions
    International terror in Iraq (inc.Palestinian)
    Ceasefire Over in Ireland?
    Muslim Convert Soldier Arrested: Aiding al-Qaeda
    Kadaffy, Cusay, Uday and LIBERALISM!
    Islam in France
  • Gość: patience IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 09.11.04, 05:08
    > oBseRwanD CzaSownY

    ObSeRwanD CzaRseRcownY?

    wink
  • Gość: -*- IP: *.cm-upc.chello.se 09.11.04, 21:59
    Al-Qadr (The Night of Power)
    .................................

    islam.about.com/library/weekly/aa010300.htm
    --------------------------------------------------------

    www.arthist.lu.se/kultsem/sonesson/pict_sem_4.html
    www.psyche.com/psyche/lex/qbl/4worlds.html
    www.psyche.com/psyche/images/tree/tree_sepherot_numbers_english.gif
    www.psyche.com/psyche/autiot/hyper_autiot.html
    www.zdrowie.med.pl/serce/serce.html
    www.dzikie-serce.blog.pl/
    Pictorial Semiotics and C.S Peirce

    Studies of meaning descent from semiotics which is a philosophical approach
    that try to interpret messages in terms of their signs and patterns of
    symbolism. The study of semiotics, arise from a literary or linguistic context
    and has been expanding in a number of directions since the early works of C.S.
    Peirce and Ferdinand Saussure (Moriarty 1996).


    A sign can be a word, a sound, or a visual image. Saussure divides a sign into
    two components: the signifier (the sound, image, or word) and the signified,
    which is the concept the signifier represents, or the meaning. The relation
    between the signifier and the signified is arbitrary and conventional. In other
    words, signs can mean anything we agree that they mean, and they can mean
    different things to different people (Moriarty 1994) .


    Peirce categorized the patterns of meaning in signs as 1) iconic, 2) symbolic
    and 3) indexical. An iconic sign looks like what it represents: a picture of a
    dog, for example. The meaning of a symbol, like the flag of Finland or the
    Eiffel Tower, is determined by convention, in other words, its meaning is
    arbitrary; it is based upon agreement and learned through experience. Language
    uses words as symbols that have to be learned; in Western languages there is no
    iconic or representational link between a word and its signified concept or
    meaning except onomatopoetic words. An indexical sign is a clue that links or
    connects things in nature. Smoke, for example, is a sign of fire. Visual
    communication uses all three types signs: iconic, symbol and indexical
    (Moriarty 1994).


    Another concept which is important to Peirce's semiotics and particularly
    relevant to understand how visual communication operates, is the notion of the
    interpretant. According to Peirce the sign/object relationship is the basis of
    semiotics.Then he adds the concept of interpretant to create a third dimension
    to construct a sign/object/interpretant hypotheisis. By interpretant Peirce
    means the idea contained in the concept as it is decoded or followed thought to
    which the sign gives rise. He explains that a thought is a sign requiring
    interpretation by a follow-up thought in order to achieve meaning. Our
    memories, which provide the foundation for the meaning process, are "reservoirs
    of interpretants" (Moriarty 1994).


    For example the word /dog/ and a picture of the animal both represent concept
    of "dogness." There are interpretations imposed on this concept of dogness
    based on our personal experiences and also on additional information and
    description that accompanies the sign. Other verbal interpretants for the
    word /dog/ could be puppy or faithful. Each further interepretation tends to
    bring on the concept and make it richer (Moriarty 1994).


    The notion of code or sign system, is another important element especially in a
    comparison of visual and verbal communication in Peircean semiotics. Language
    is a code and it functions as a system of rules. To Peirce the concept of
    semiotic code is broader than just language and includes such sign systems as
    body language, braille and sign language. Even nature can be seen as a system
    of coded signs and Eco argues that the roots of semiotic interpretation lies
    far back in time with hunters and trackers who could read the signs of nature
    (Moriarty 1994).


    Peircean semiotics enable us to talk of all kind of signs, whether language or
    non-language, as components of all forms of meaning. He explains that, "All the
    universe is perfused with signs, if it is not composed exclusively of signs"
    (Moriarty 1996).

    As mentionned above he developed a tripartite system to classify the complex
    world of signs as icons, indexes, and symbols. Peirce defines an icon as
    similar to its subject: an iconic signs carry some quality of the thing they
    stand for as a portrait stands for a person. Most often an iconic sign is a
    representation of a drawing or a photograph where likeness or resemblance is a
    determining characteristic. An index is physically connected with its object.
    It is an evidence that something exists or has occurred: a footprint means
    someone just walked by. Symbolic signs are arbitrary and they stand for
    something that has been developed through a process of consensus as a word
    stands for a concept. A symbol, such as a blue cross on white flag, is linked
    by convention with its object. We learn that a blue cross on white flag stands
    for the country of Finland. Symbols, therefore, are conventional like most
    spoken and written words and subject to a more closed than open interpretation
    process (Moriarty 1996).


    Although symbols are arbitrary, icons and indexes are "motivated". Icons and
    indexes resemble more the object they stand for rather than being created by
    convention. Fiske and Hartley explain in their book on Reading Television
    that, "the greater the motivation, the smaller the role played by socially
    based convention; and the weaker the motivation, the more constraining is the
    convention" (Reading Television 1978:39 in Moriarty 1996). Because icons and
    indexes are not based on blindly determined meaning relationships but rather on
    personal experience, they are more open to interpretation. Symbols may be
    complex, but once we have learnt their meaning, they are less open to
    individualistic interpretations. A stop sign is a stop sign, but a rose is not
    always a rose (Moriarty 1996).


    Peirce's notion of abduction is another approach to understand how we make
    sense of representations. Abduction is a way of thinking that is based on
    hypothesis that we build and conclude the meanings of signs rather than making
    formal, deductive or inductive conclusions. As mentionned earlier Umberto Eco
    makes the argument that the roots of abduction lies far back in time with
    hunters and trackers who could interprete the signs of nature. Visual
    interpretation of representations may be described as abductive because
    decoding begins with observing hints in the visual object (perception) and then
    interpretations move to a conclusion by hypothesizing relationships and
    patterns (cognition, convention) through massive parallel processing. Abduction
    is built on natural perception at both the iconic and indexical levels and sets
    the stage for more complex forms of cognitive processing and so abduction lies
    midway between natural perception and cognitive processing (Moriarty 1996).




    cza7us ...) buzi ()
  • Gość: goscnocy;) IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 10.11.04, 01:41
    The Book as a Machine of Knowledge.

    When we use books to study books, or hard copy texts to analyze other hard copy
    texts, the scale of the tools seriously limits the possible results. In
    studying the physical world, for example, it makes a great difference if the
    level of the analysis is experiential (direct) or mathematical (abstract). In a
    similar way, electronic tools in literary studies don't simply provide a new
    point of view on the materials, they lift one's general level of attention to a
    higher order. The difference between the codex and the electronic Oxford
    English Dictionary provides a simple but eloquent illustration of this. The
    electronic OED is a meta-book, i.e., it has consumed everything that the codex
    OED provides and reorganized it at a higher level. It is a research tool with
    greater powers of consciousness. As a result, the electronic OED can be read as
    a book or it can be used electronically. In the latter case it will generate
    readerly views of its information that cannot be had in the codex OED without
    unacceptable expenditures of time and labor.

    So far as editing and textual studies are concerned, codex tools present
    serious difficulties. To make a new edition one has to duplicate the entire
    productive process, and then add to or modify the work as necessary.
    Furthermore, the historical process of documentary descent generates an
    increasingly complex textual network (the word "text" derives from a word that
    means "weaving"). Critical editions were developed to deal with exactly these
    situations. A magnificent array of textual machinery evolved over many
    centuries.

    Brilliantly conceived, these works are nonetheless infamously difficult to read
    and use. Their problems arise because they deploy a book form to study another
    book form. This symmetry between the tool and its subject forces the scholar to
    invent analytic mechanisms that must be displayed and engaged at the primary
    reading level -- e.g., apparatus structures, descriptive bibliographies,
    calculi of variants, shorthand reference forms, and so forth. The critical
    edition's apparatus, for example, exists only because no single book or
    manageable set of books can incorporate for analysis all of the relevant
    documents. In standard critical editions, the primary materials come before the
    reader in abbreviated and coded forms.

    jefferson.village.virginia.edu/public/jjm2f/rationale.html
    Pictorial Semiotics
    www.bitoffun.com/weirds-Looking_at_breasts.htm


    ca7u5k!
    wink

  • Gość: ZOG IP: *.cm-upc.chello.se 10.11.04, 10:46
    Bush, And Chaos, To Be Given Second Chance
    "It's been a while since we had a civil war" says Viceroy
    Schwartzman “Besides , it would be good cover for our blood-line dilution
    program"

    At 1a.m. November 3rd Helen Schwartzman, Viceroy for Goy Affairs North America,
    told her Ohio office to “ever so slightly” tip it's votes in favor of President
    Bush. "I wasn't in the mood to drag it out again" said the Viceroy "I figure
    the masses are sufficiently distracted as it is and I have a life you know."

    The Viceroy’s office chose the goy puppet last week amid much internal
    squabbling. The official announcement stated that “President Bush has
    successfully kept the goy nation distracted from the true operations of power,
    as laid out in his job description. The United States have never been more
    confused, divided, and in-a-tizzy.”

    The Viceroy’s office has weathered a great deal of criticism over its continued
    support for the Goyopres amid claims that the “3 Cs,” the ancient Viceregal
    Doctrine of Chaos, Confusion and Christ, may be outdated.

    Fiona Schimona (Grand Muckaluck for Order and The Keeper of Lists and Grudges)
    is a leading critic of the Viceroy’s office. Muckaluck Schimona caustically
    refers to the Doctrine as the “3Ws” plan, “White bread, Whackos and War.”

    “I appreciate as much as any one else the need to keep American goyim
    distracted,” said Mrs. Schimona at a last minute meeting Thursday, “but they
    were perfectly distracted by video games, pornography and delivery pizza
    before. Now they are traveling the world blowing things up. Not only is this
    noisy, but there is a very real danger in mixing them with other cultures. They
    might realize they have been living in a bubble, and you really won’t want to
    be around when it pops, baby.”

    Viceroy Schwartzman dismissed the complaints as unrealistic. She also countered
    rumors that the reason President Bush is to be retained despite many excesses
    was because of her several real estate ventures in Florida.

    President Bush’s reconfirmation will take place in the ceremony hall has usual.
    The sacrifice will be at 8 o’clock, followed by the Partaking of America
    ceremony (red coffee and red doughnuts will be served for those who are
    squeamish about the entrails). Afterwards he will be re-invested with the
    Golden Knife and Bowl and Viceroy Schwartzman’s new direct number.
    Members wishing to attend should call their local office and ask for “Dr.
    Kropotnick’s secretary.” This will connect you with the Community Affairs
    Office.

    www.internationaljewishconspiracy.com/articles/ijc_040228_unclezog.html
    So Ask Uncle Zog Already
    After a school-sponsored screening of Mel Gibson's The Passion of the Christ,
    Ms. Mahoney's 5th grade class from St. Christina of the Conception Elementary
    School had some questions. Of course they turned to the man who has all the
    answers.

    Q. What is Jesus' Passion?- Dan Gaba, age 11

    A. Woodworking. . . and modern dance.

    Q. Why was there no Joseph in the movie?- Keith O'Shaunessy, age 10

    A. Oy, does Mel have some "father issues" or what? In Mel's mind, I imagine
    Joseph was busy embarrassing his son by giving interviews proclaiming that "the
    Holocaust is never GOING to happen in nineteen hundred years, no matter what
    they tell you!"

    Q. In the movie, Jesus had a brother. Do you think he had an inferiority
    complex having to live up to his brother?- Richard Bolster, age 12

    A. Oh, no. Jesus' brother Simon was the sort of fellow who really knew how to
    appreciate and celebrate who his brother was. He threw "you bring the water, we
    make it wine" parties, and he was never shy about going up to any velvet rope
    in Jerusalem and saying, "I'm pretty sure I'm on the list. My name is
    Simon. . . Simon CHRIST." And he was always asking Jesus to make recordings for
    his buddies' outgoing messages, like: "Hey, this is Jeeze. What would I do? I'd
    leave a message."

    Q. In the last scene of the movie, Jesus seemed really pissed. Is that
    possible?- "Little" Joe LoTruglio, age 15

    A. Of course, you would too if someone hung you up to dry for days, like a wet
    shmatte. By having Jesus revive himself, Mel is cleverly keeping the door open
    for a sequel, perhaps "Jesus II : Resurrection Boogaloo." In the last scene of
    the film, Jesus resurrects himself (wherein I do believe he becomes
    bulletproof) and struts out the door with a determined look, undoubtedly
    to "get biblical" on some "Roman ass" - and now you can too! With the all new
    JESUS ACTION FIGURE by ZogCo! Pretend you are doling out some divine payback
    with the newly resurrected Jesus. This limited edition comes complete with real
    stigmata blood and afterlife-like "smiting" action.

    Q. Is the movie really anti-Semitic?- Costanza Cortez, age 12

    A. Well, little 'girlchik', it depends how you look at it. If you think Jesus
    got what was coming to him, or that nailing people to stuff is fun and cool,
    then NO.

    Q. I heard that Jim Caviezel (who played Jesus) got hit by lightening during
    the filming, and that the assistant director got hit twice! Is that true?-
    Danny, age 11

    A. Caviezel was my assistant, Marty's, idea. I tell you, the things he thinks
    up. It was Simcha Torah and we had been out all night, all strung out on kasha
    and gefilte, and Marty says he's heard that Mel Gibson is making this Jesus
    movie, that it's defamatory to the Jews, and that we should 'punk' them with
    a "message from God" - which, at the time, I thought was hilarious, but I guess
    you had to be there. The assistant director, on the other hand, really was a
    message from God. What can I tell you? Everyone's a critic.

    Have a question for Uncle Zog? Email him! His address is
    unclezog@internationaljewishconspiracy.com, like that you can't forget!
  • 13.11.04, 13:22


    AT WAR

    The KGB's Man
    Moscow turned Arafat into a terrorist.

    BY ION MIHAI PACEPA
    Saturday, September 27, 2003 12:01 a.m. EDT

    The Israeli government has vowed to expel Yasser Arafat, calling him
    an "obstacle" to peace. But the 72-year-old Palestinian leader is much more
    than that; he is a career terrorist, trained, armed and bankrolled by the
    Soviet Union and its satellites for decades.

    Before I defected to America from Romania, leaving my post as chief of Romanian
    intelligence, I was responsible for giving Arafat about $200,000 in laundered
    cash every month throughout the 1970s. I also sent two cargo planes to Beirut a
    week, stuffed with uniforms and supplies. Other Soviet bloc states did much the
    same. Terrorism has been extremely profitable for Arafat. According to Forbes
    magazine, he is today the sixth wealthiest among the world's "kings, queens &
    despots," with more than $300 million stashed in Swiss bank accounts.

    "I invented the hijackings [of passenger planes]," Arafat bragged when I first
    met him at his PLO headquarters in Beirut in the early 1970s. He gestured
    toward the little red flags pinned on a wall map of the world that labeled
    Israel as "Palestine." "There they all are!" he told me, proudly. The dubious
    honor of inventing hijacking actually goes to the KGB, which first hijacked a
    U.S. passenger plane in 1960 to Communist Cuba. Arafat's innovation was the
    suicide bomber, a terror concept that would come to full flower on 9/11.

    In 1972, the Kremlin put Arafat and his terror networks high on all Soviet bloc
    intelligence services' priority list, including mine. Bucharest's role was to
    ingratiate him with the White House. We were the bloc experts at this. We'd
    already had great success in making Washington--as well as most of the
    fashionable left-leaning American academics of the day--believe that Nicolae
    Ceausescu was, like Josip Broz Tito, an "independent" Communist with
    a "moderate" streak.

    KGB chairman Yuri Andropov in February 1972 laughed to me about the Yankee
    gullibility for celebrities. We'd outgrown Stalinist cults of personality, but
    those crazy Americans were still naïve enough to revere national leaders. We
    would make Arafat into just such a figurehead and gradually move the PLO closer
    to power and statehood. Andropov thought that Vietnam-weary Americans would
    snatch at the smallest sign of conciliation to promote Arafat from terrorist to
    statesman in their hopes for peace.





    Right after that meeting, I was given the KGB's "personal file" on Arafat. He
    was an Egyptian bourgeois turned into a devoted Marxist by KGB foreign
    intelligence. The KGB had trained him at its Balashikha special-ops school east
    of Moscow and in the mid-1960s decided to groom him as the future PLO leader.
    First, the KGB destroyed the official records of Arafat's birth in Cairo,
    replacing them with fictitious documents saying that he had been born in
    Jerusalem and was therefore a Palestinian by birth.
    The KGB's disinformation department then went to work on Arafat's four-page
    tract called Falastinuna ("Our Palestine"), turning it into a 48-page monthly
    magazine for the Palestinian terrorist organization al-Fatah. Arafat had headed
    al-Fatah since 1957. The KGB distributed it throughout the Arab world and in
    West Germany, which in those days played host to many Palestinian students. The
    KGB was adept at magazine publication and distribution; it had many similar
    periodicals in various languages for its front organizations in Western Europe,
    like the World Peace Council and the World Federation of Trade Unions.

    Next, the KGB gave Arafat an ideology and an image, just as it did for loyal
    Communists in our international front organizations. High-minded idealism held
    no mass-appeal in the Arab world, so the KGB remolded Arafat as a rabid anti-
    Zionist. They also selected a "personal hero" for him--the Grand Mufti Haj Amin
    al-Husseini, the man who visited Auschwitz and reproached the Germans for not
    having killed even more Jews. In 1985 Arafat paid homage to the mufti, saying
    he was "proud no end" to be walking in his footsteps.

    Arafat was an important undercover operative for the KGB. Right after the 1967
    Six Day War, Moscow got him appointed to chairman of the PLO. Egyptian ruler
    Gamal Abdel Nasser, a Soviet puppet, proposed the appointment. In 1969 the KGB
    asked Arafat to declare war on American "imperial-Zionism" during the first
    summit of the Black Terrorist International, a neo-Fascist pro-Palestine
    organization financed by the KGB and Libya's Moammar Gadhafi. It appealed to
    him so much, Arafat later claimed to have invented the imperial-Zionist battle
    cry. But in fact, "imperial-Zionism" was a Moscow invention, a modern
    adaptation of the "Protocols of the Elders of Zion," and long a favorite tool
    of Russian intelligence to foment ethnic hatred. The KGB always regarded anti-
    Semitism plus anti-imperialism as a rich source of anti-Americanism.

    The KGB file on Arafat also said that in the Arab world only people who were
    truly good at deception could achieve high status. We Romanians were directed
    to help Arafat improve "his extraordinary talent for deceiving." The KGB chief
    of foreign intelligence, Gen. Aleksandr Sakharovsky, ordered us to provide
    cover for Arafat's terror operations, while at the same time building up his
    international image. "Arafat is a brilliant stage manager," his letter
    concluded, "and we should put him to good use." In March 1978 I secretly
    brought Arafat to Bucharest for final instructions on how to behave in
    Washington. "You simply have to keep on pretending that you'll break with
    terrorism and that you'll recognize Israel--over, and over, and over,"
    Ceausescu told him for the umpteenth time. Ceausescu was euphoric over the
    prospect that both Arafat and he might be able to snag a Nobel Peace Prize with
    their fake displays of the olive branch.





    In April 1978 I accompanied Ceausescu to Washington, where he charmed President
    Carter. Arafat, he urged, would transform his brutal PLO into a law-abiding
    government-in-exile if only the U.S. would establish official relations. The
    meeting was a great success for us. Mr. Carter hailed Ceausescu, dictator of
    the most repressive police state in Eastern Europe, as a "great national and
    international leader" who had "taken on a role of leadership in the entire
    international community." Triumphant, Ceausescu brought home a joint communiqué
    in which the American president stated that his friendly relations with
    Ceausescu served "the cause of the world."
    Three months later I was granted political asylum by the U.S. Ceausescu failed
    to get his Nobel Peace Prize. But in 1994 Arafat got his--all because he
    continued to play the role we had given him to perfection. He had transformed
    his terrorist PLO into a government-in-exile (the Palestinian Authority),
    always pretending to call a halt to Palestinian terrorism while letting it
    continue unabated. Two years after signing the Oslo Accords, the number of
    Israelis killed by Palestinian terrorists had risen by 73%.

    On Oct. 23, 1998, President Clinton concluded his public remarks to Arafat by
    thanking him for "decades and decades and decades of tireless representation of
    the longing of the Palestinian people to be free, self-sufficient, and at
    home." The current administration sees through Arafat's charade but will not
    publicly support his expulsion. Meanwhile, the aging terrorist has consolidated
    his control over the Palestinian Authority and marshaled his young followers
    for more suicide attacks.

    Mr. Pacepa was the highest ranking intelligence officer ever to have defected
    from the former Soviet bloc. The author of "Red Horizons" (Regnery, 1987), he
    is finishing a book on the origins of current anti-Americanis
  • 13.11.04, 18:40
    The sickening predictability of our capacity for evil
    Not everyone was surprised by the news of abuses in the Abu Ghraib prison in
    Iraq.

    Seattle Times/May 6, 2004
    By Jerry Large
    People are predictable. Advertisers and politicians have stacks of data that
    tell them how we will react to a given message. Good moviemakers know what will
    make us laugh and what will make us cry. Teachers see different students form
    the same cliques year after year.

    We're always free to break the mold, but we don't always.

    What happened in that prison is just what we should have expected; not because
    the guards were evil or sadistic, but because they are human. They were in
    circumstances that nurture the kind of behavior those photographs document.
    It's what happens in prisons if steps aren't taken to prevent it.

    If you've taken a psychology class you've probably heard of the Stanford Prison
    Experiment.

    In 1971, a team of psychologists, headed by Stanford University Professor
    Philip Zimbardo (who has been besieged by media interview requests in recent
    days) set out to study how normal people would react to playing the roles of
    guards and prisoners (www.prisonexp.org). They put an ad in a Palo Alto
    newspaper offering to pay young men $15 a day to participate in the study for
    two weeks.

    They tested applicants and weeded out all but the healthiest, most stable young
    men, most of them college students.

    The experiment began with 18 bright, well-balanced subjects. Randomly, half
    were assigned to play guards and half prisoners.

    They were placed in a mock prison constructed in the basement of a campus
    building.

    Guards wore uniforms and sunglasses and worked in three, eight-hour shifts.
    Prisoners wore smocks with numbers on them, chains on one ankle and stocking
    caps. They were incarcerated 24 hours a day.

    Everybody took it lightly at first, but the participants began to take on their
    roles as the first day advanced.

    Some of the prisoners thought the guards were enjoying their power too much.
    They rioted the second day. The guards began trying to break the prisoners.

    They had them clean toilets with their bare hands and came up with other ways
    to humiliate them. The humiliation got worse each day.

    It was especially bad when guards thought staff members weren't watching.
    Guards even forced prisoners to simulate sex acts. All of the behavior was
    being taped by a hidden camera.

    I was part of a seminar in which Zimbardo discussed the experiment. He said a
    mother who saw how terrible her son, a prisoner, looked was especially
    disturbed. (Several prisoners had emotional breakdowns, a few so badly affected
    they were released early.)

    But Zimbardo took the boy's father aside and said, "Can't your boy handle
    this?" The father, who had looked worried too, reacted in the predictable way,
    by persuading his wife to let it drop.

    On the fifth evening, Christina Maslach came in to have a look at her future
    husband's project. She was a new professor at Berkeley, and she was shocked by
    what she saw.

    She and Zimbardo argued about it, but the next day he ended the experiment,
    eight days early.

    Zimbardo realized he had gotten into his role as prison superintendent as much
    as the students had gotten into theirs. Things that seemed horribly wrong to
    Maslach, an outsider, had become normal to the participants.

    Prisoners tolerated increasing abuse because they had begun to think of
    themselves as prisoners; the guards dished it out because they now believed
    that was the right thing to do to a bunch of worthless, sneaky prisoners. The
    transformation from normal young men took almost no time.

    Zimbardo told our group that society puts too much emphasis on the nature of a
    person who commits evil and not enough on the situations that breed evil acts.
    He talked about the ways in which good people are seduced into evil, something
    he has spent a career studying:

    Start with beliefs that justify your actions. Have permission to engage in
    usually taboo acts. Escalate gradually. Displace responsibility and undercut
    dissent. Suppress individuality by having people wear uniforms, for instance.

    He mentioned Yale psychologist Stanley Milgram's work. Milgram, like most
    people, started with the premise that Hitler was evil, but he wanted to
    understand why all those ordinary people carried out Hitler's madness.

    Milgram asked people to administer electrical shocks to another person. They
    met the other person, who then sat on the other side of a wall. The subjects
    were told they would be helping the student on the other side learn by
    administering shocks when he or she answered questions incorrectly.

    An experimenter in a lab coat supervised. The student was actually an actor and
    there were no real shocks.

    At first the learner answered correctly. The first errors were punished with a
    mild shock, but each time the voltage went up. The student began to complain,
    subjects balked but were reminded of their duty and pressed on. The other
    person began to yell, then scream. I have a heart condition, I want to stop,
    the other person yelled.

    The subjects wanted to know who would be responsible if something bad happened.
    I will, the experimenter said. The shocks kept going until there was a loud
    thud on the other side.

    At this point, men gasped and women often cried, but 65 percent of more than
    1,000 subjects had done something they wouldn't have believed themselves
    capable of.

    Prisons can establish safeguards against abuse, encourage reporting of
    misbehavior and treat it seriously, foster the attitude that inmates are fellow
    human beings, make each individual responsible for his behavior.

    But it's not just prisons that have a problem. Any institution where
    individuality, dissent and morality are sacrificed for some other goal is
    liable to support evil.

    I pulled out a copy of a speech Zimbardo gave the seminar of journalists I
    attended. His advice to good people: Dissent, disobey, rebel.

    www.rickross.com/reference/brainwashing/brainwashing42.html
  • 13.11.04, 19:20
    "Zimbardo told our group that society puts too much emphasis on the nature of a
    person who commits evil and not enough on the situations that breed evil acts."

    YES.

    Te wszystkie modne ksiazki o 'ludzkiej stronie' wielkich zbrodniarzy,
    rozwazania o wplywie paskudnego dziecinstwa, etc. sa po prostu beznadziejnie
    glupie, a co gorsze, falszuja rzeczywistosc. Gdyby paskudne dziecinstwo mialo
    jakikolwiek wplyw na czynienie wielkich zbrodni, to ludzkosc nie przezylaby
    nawet epoki jaskiniowej - tak wiele osob juz w tamtych czasach mialo paskudne
    dziecinstwo. Falszowanie rzeczywistosci - gdyz te ksiazki wytwarzaja pozory
    jakiejs niebywalosci, unikalnosci zbrodniarzy. Skoro tak niewiele (jednak) bylo
    w ludzkiej historii wielkich, masowych zbrodni, to ci zbrodniarze musza byc w
    jakis sposob wyjatkowi, no nie?

    A to nieprawda. Falsz. A nawet gorzej, wyjatkowosc tych zbrodniarzy jest
    zarazem klamstwem, jak i usprawiedliwieniem i dla nastepnych zbrodni, i dla
    tych, ktorzy mogli im zapobiec, a nie zapobiegli. Bo skad mogli wiedziec, np.
    ze z Hitlera jest taki potwor, no nie?

    A to jest wlasnie klamstwo. Mogli wiedziec. DNA Eichmanna niczym sie nie
    roznilo od DNA innych ludzi. Arendt to intuicyjnie wyczula na jego procesie,
    kiedy zauwazyla, ze jest banalny. Wzbudzila bardzo ostre reakcje, ale miala
    racje. Nie ma nic banalniejszego od czlowieka i jego genomu. Jestesmy banalni i
    jednakowi. Ludzkie zachowania sa nawet bardzo przewidywalne. Holokaust to
    straszna lekcja, do czego sa zdolni ludzie. Nie ludzie wyjatkowi, tylko ludzie
    banalni i zwyczajni. My. Dlatego mozna bylo przewidziec co z Hitlera bedzie -
    gdyz nie byl on zadna osobliwoscia, wyjatkiem od ludzkiej natury - lecz byl jak
    najbardziej przecietnym przykladem tego, co wszyscy ludzie w sobie maja.

    Tyle, ze Arendt pomylilo sie na koniec, i uznala, ze banalne jest samo zlo. A
    to tez nieprawda - zbrodniarze sa banalni, ale nie sa banalne sytuacje.
    Sytuacje bywaja unikalne. Unikalny byl Holokaust, unikalne gulagi, unikalne
    pola smierci Pol Pota. Zlo nie jest banalne, nigdy. Jesli zaczniesz reagowac na
    ludzi, to predzej czy pozniej skonczysz na odruchu wymiotnym, kiedy patrzysz w
    lustro... Dlatego bezpieczniej jest reagowac na sytuacje, szczegolnie te, ktore
    banalne nie sa.

    --
    @
    ╩╦Ð
  • 13.11.04, 19:55
    > Te wszystkie modne ksiazki o 'ludzkiej stronie' wielkich zbrodniarzy,
    > rozwazania o wplywie paskudnego dziecinstwa, etc. sa po prostu beznadziejnie
    > glupie, a co gorsze, falszuja rzeczywistosc. Gdyby paskudne dziecinstwo mialo
    > jakikolwiek wplyw na czynienie wielkich zbrodni, to ludzkosc nie przezylaby
    > nawet epoki jaskiniowej - tak wiele osob juz w tamtych czasach mialo paskudne
    > dziecinstwo. Falszowanie rzeczywistosci - gdyz te ksiazki wytwarzaja pozory
    > jakiejs niebywalosci, unikalnosci zbrodniarzy. Skoro tak niewiele (jednak)
    bylo
    >
    > w ludzkiej historii wielkich, masowych zbrodni, to ci zbrodniarze musza byc w
    > jakis sposob wyjatkowi, no nie?

    Szanowna imPatience!
    Co do modnych ksiazek posluchaj.Nie chodzi o to, by na sile szukac czegos
    dobrego. I nie chodzi o to by czyn usprawiedliwiac dziecinstwem.Kto chce niech
    sobie usprawiedliwia np. ludzkie menu Bokassy zalozmy tym,ze go matka prala.
    Ja nie usprawiedliwiam. Zrozum, ze zawsze jednak staram sie odpowiedziec na
    pytanie daczego. A odpowiedz na pytanie dlaczego, nie jest proba
    usprawiedliwienia a proba poznania doglebnego mechanizmow czyjejs psychiki.
    Ja jestem zawsze bardzo ciekaw jaki byl ktos w innych relacjach, w innym
    srodowisku, z innymi ludzmi.
    Rozumiesz?
    Stad np. lektura ksiazki Montefiore. Tak samo jak piszesz: "Dna
    Eichmanna....<..> dalej ze facet byl w sobie banalny. Bo byl.
    Posluchaj Montefiore np. oddemonizowuje Stalina, pokazujac go takze jako
    banalnego czlowieka. Banalnego zdolnego do zla najwyzszego.Nie robi z niego
    nadczlowieka - demona ale przedstawia go jako zdemoralizowanego goscia, pelnego
    zwyczajnych zachowan. Tak wiec po przeczytaniu ksiazki czlowiek nabiera nie
    tylko przekonania,ze byl to powtor ale tez.... ze to zwyczajna ludzka kutasina,
    niczym nie rozniaca sie od Kowalskiego, ktory np. w milosci zachowywal sie jak
    Stalin.Rozumiesz o co mi chodzi? Charakter tych ksiazek mozna potraktowac
    dwojako.Jedni beda probowali go usprawiedliwiac, drudzy wlasnie przekonaja
    sie,ze jego genotyp nie byl niczym nadzwyczajnym.
    Zniknie dzieki nim mit demona! Dowiedza sie, ze tez robil w pieluchy, ze tez
    obmacywal babe na potancowce, calowal przyjezdnego namietnie w usta....
    Wiec Patience, popatrz na aspekt oddemonizujacy tych ksiazek. Po takiej
    lekturze tak,jak wspomnialem u gory, myslisz sobie : a to zalosny palant.
    Wiesz o co mi chodzi?
    A co do aspektu usprawiedliwiania: nie usprawiedliwialem nidgy zadnego
    zbrodniarza ale zawsze chcialem wiedziec dlaczego.
    Popatrz na zyciorysy np. seryjnych zabojcow. Maja taki sam genotyp, ale pewne
    wzorce stosowane u nich w domu, w zyciu sexualnym moga sie przelozyc na to,ze w
    pozniejszym zyciu beda mordowac. I zobacz np.FBI tworzy dane na temat seyjnych
    mordercow i z nich korzysta. Czyli zalozmy, ze szukaja kogos kto zabija
    chlopcow strzalem w potylice. Przykladowo:
    Mister Wall jest podejrzanym.Dlaczego?Bo komputer na podstawie danych
    uzyskanych na temat innych zlapanych juz seryjnych mordercow chlopcow, na
    podstawie danych odnoszacych sie do ich dziecinstwa, mlodosci itp itd wybral
    wlasnie jego.
    Wiec popatrz na korzystny aspekt badania osobowosci zbrodniarzy. Rozumiesz mnie
    juz?



    --
    www.pajacyk.pl/
  • 13.11.04, 20:24
    Gość portalu: MaaThReX napisał(a):

    > www.philosophersnet.com/games/matrix_start.htm

    Doktorze, tam antysemici, a tu z kolei zrobilo sie troche hm... ciasno. Zmywam
    sie na czas jakis.

    Sciskam i caluje

    --
    @
    ╩╦Ð
  • Gość: d77 IP: *.cm-upc.chello.se 13.11.04, 20:45
    ide na piwo
    usciski
  • Gość: eh.. IP: *.acn.waw.pl 13.11.04, 21:03
    chyba ja tez......
  • Gość: drf IP: *.cm-upc.chello.se 17.11.04, 01:08
    "impotence of God’s omnipotence":

    www.probe.org/docs/evil-holo.html
    We now know the universe contains both law and chaos. From unspeakable
    devastation and chaos creation occurred. Our earth was finally formed as a
    sphere of molten lava, lightning streaked poison gasses, and exploding
    meteorites. Nothing indeed could gaze upon such power and live. But the power
    subdued itself to form life. And it then impartially rained and shined on the
    good and bad alike. The only emerging creatures who could willfully sin were
    human beings. They then through religion paid homage to the power that created
    them.

    www.doubter.net/id20.html
    “Is God willing to prevent evil, but not able? Then he is impotent. Is he able,
    but not willing? Then he is malevolent. Is he both able and willing? Whence
    then is evil?” [Epicurus]

    www.philosophyofreligion.info/problemofevil.html

    Mikhail Gorbachev

    I believe in the cosmos. All of us are linked to the cosmos.
    So nature is my god. To me, nature is sacred. Trees are my temples
    and forests are my cathedrals. Being at one with nature.

    www.pantheism.net/
    www.angelfire.com/md2/timewarp/spinoza.html
    ethics
    Branch of philosophy concerned with the evaluation of human conduct.
    Philosophers commonly distinguish:

    descriptive ethics, the factual study of the ethical standards or principles of
    a group or tradition;
    normative ethics, the development of theories that systematically denominate
    right and wrong actions;
    applied ethics, the use of these theories to form judgments regarding practical
    cases; and
    meta-ethics, careful analysis of the meaning and justification of ethical
    claims.


    www.lds4u.com/d4/ethics.htm
    During the last two decades, our traditional understanding of ethical theory
    has come under attack on several fronts. Reflecting a growing awareness of the
    importance of personal relationships in the moral life, a number of
    philosophers have raised serious doubts about the demand for impartiality that
    lies at the heart of much of modern moral philosophy. Other philosophers have
    expressed serious reservations about the ideals of moral goodness implicit in
    mainstream moral theories. Finally, some philosophers—recognizing the
    importance of literature and other forms of discourse in the moral life—have
    voiced doubts about the emphasis on the role of arguments in ethics. These are
    trans-theoretical issues, that is, they arise as a problem in several of the
    moral theories we have considered, not just one.

    ethics.sandiego.edu/lmh/e2/ChapterEight.html
    (.)

  • Gość: irreversible IP: *.acn.waw.pl 17.11.04, 20:45
    etyka....
    hm...mozna powiedziec, ze czasem z etyka bywalem na bakier.Jednak zawsze
    istniala pewna granica, ktorej bym nigdy nie przestapil.Moze ta granica byla
    dalej niz dla wiekszosci ale jednak istniala.Skoro moje sumienie mi na pewne
    rzeczy pozwalalo, bylo ok. Jesli jednak sumienie mowilo nie, raczej nie
    postepowalem wbrew sobie.
    Zadziwiajace jest jednak, ze dopiero po kilku latach zorientowalem sie,ze ktos
    mi bliski takiej granicy wcale nie ma.
    Podam moze banalny przklad ale jednak obrazuje cos co mi sie w mojej malej
    glowie nie miesci.
    Otoz niedawno na urodziny dostalem od owej osoby prezent. Drogi, wspanialy,
    piekny.Bylem wzruszony i pamiecia i faktem,ze za ta kase mozna sie bylo
    utrzymac przez miesiac
    To byla rzecz do ubrania. Niesety w listopadowych deszczach owa rzecz sie
    ubrudzila i poprosilem owa najblizsza osobe,by zaniosla to do pralni.
    W miedzy czasie wybuchl spor m.in o ... pieniadze. Moja "druga polowa"
    stwierdzila,ze jestem jej winien kupe kasy.Uwazam,ze winien nie jestem.
    Jestem strona o wiele wiecej zarabiajaca od mojej polowy, tak wiec mozna
    powiedziec,ze moja druga polowa byla utrzymywana, ba nawet miala ( jeszcze ma )
    etat u mnie!!!! To ja dbalem o jedzenie, o ubrania, o rozrywke, o ksiazki, o
    wszystko.
    No i moja "druga polowa" urzadzila awanture tysiaclecia.Zagrozila,ze opowie
    wszystkim o w jej mniemaniu "moim prawdziwym ja", opowie o tym, na czym mi nie
    szczegolnie zalezy zeby opowiadac o moich najintymniejszych szczegolach, a w
    koncu powiedziala....ze owej czesci garderoby nie odda, jesli......nie zworce
    jej ZA TO UBRANKO pieniedzy.
    Jezus mysle, pzeciez ja to dostalem na urodziny ! Czy tak sie postepuje z
    prezentem ? Ale dobra to przezylem, powiedzialem jej wez sobie to i daj mi
    spokoj swiety. Ale uslyszalem jeszcze : "pozyczylam ci na ta rzecz nie
    pamietasz?"( zglupialem, bo przeciez wreczano mi to jako prezent )poza tym :
    "doniose na ciebie do skarbowego" i ch wie co, a juz najlepszy cytat byl
    taki: "wiem o tobie tyle,ze moge cie zniszczyc".
    No i do tego wlasnie pije. Okazuje sie,ze nawet osobie z ktora dzielisz lozko
    od paru lat nie warto mowic nic o sobie. Cholera, wiec komu w zyciu ufac, jak
    nie komus kogo sie kocha ? Nikomu ? Nawet samemu sobie nie?
    Mam tez wielka wiedze o tej osobie.Ale nie mam zamiaru latac donosic, straszyc,
    wyroslem juz tego. A moja byla juz "druga polowa" niestety nie.
    Konkluzja jest nastepujaca: jesli ci ktos udzela info o sobie, dostaesz od
    niego cos najcenniejszego. Jego zaufanie, wazna dla niego informacje, czyli w
    sumie kawalek jego osobowosci. I w sumie najwiekszy prezent emocjonalny.
    A najcenniejszych prezentow emocjonalnych sie nie zwraca, ani nie wyrzuca, by
    blakaly sie byle gdzie.


    Tyle o etyce....






















  • Gość: ידיש IP: *.cm-upc.chello.se 17.11.04, 21:31
    Olek z krainy Oz
    Tygodnik "Wprost", Nr 1147 (21 listopada 2004)


    III Rzeczpospolita to bajkowa republika Aleksandra Kwaśniewskiego

    Paweł Śpiewak

    Aleksander Kwaśniewski ma coś z Dorotki - bohaterki "Czarnoksiężnika z krainy
    Oz". Dorotka wraz z przyjaciółmi udała się na drugą stronę tęczy, gdzie panował
    spokój, wręcz cudowna, sielska atmosfera. Tak jak Dorotka, Kwaśniewski zbiera
    serdecznych druhów - misie, stracha na wróble, drwala, generałów, biznesmenów,
    sędziów - i prowadzi ku lepszemu światu. Tym lepszym światem jest Unia
    Europejska, bliżej niezidentyfikowani ludzie pracy, Polska, którą możemy tylko
    podziwiać. W tej krainie nikt niczego nie pamięta, jak sam prezydent, co rusz
    wzywający do zapomnienia przeszłości. W tej krainie są tylko dobrzy ludzie i
    toczy się mityczny dialog. To zresztą ulubione słowo prezydenta: rodzi
    pozytywne skojarzenia, bo budzi wiarę w siłę słowa i argumentów.
    W bajkowym świecie Kwaśniewskiego nie ma większych konfliktów. Jest tylko zacna
    budowla o nazwie III Rzeczpospolita. Nie ma zagrożeń ze strony służb
    specjalnych. Wszyscy pracują dla Polski: dawni sekretarze KC, niegdysiejsi
    oficerowie SB i wybitni politycy odznaczeni Orderem Orła Białego. Nie jest
    ważne, jaka jest ta Polska - czy ludowa, czy niepodległa. Panuje duch
    pojednania i serdeczności. Nie ma nieufności do klasy politycznej i jej
    przywilejów. Jest za to rosnąca w siłę Polska - jak to nazwał Kwaśniewski.

    Atak złych mocy
    Dla wzmocnienia pozycji państwa Kwaśniewski lubi składać wizyty. Wyraźnie ceni
    celebrę. Wyraża co pewien czas nieograniczone zaufanie do prezydentów Kuczmy
    czy Busha. Jest za pan brat z kanclerzami, premierami. No i bywa. I to nie
    tylko na nartach w Szwajcarii. A do tego prezydent kocha psy i nie zgodzi się z
    powiedzeniem: "kłamie jak pies". Ale nic nie jest doskonałe. Są wrogie siły
    gotowe zniszczyć krainę Oz. Siły zdolne do "pełzającego przewrotu". Siły
    podważające godne zaufania państwo, polski system ekonomiczny, Wojskowe Służby
    Informacyjne. Złe moce atakują rzetelnych urzędników: Siemiątkowskiego,
    Barcikowskiego, generała Dukaczewskiego, premierów Millera, Belkę, ministrów
    Ungiera i Cioska.
    Kraina Oz to świat "jak". Pani Kwaśniewska jest jak pani Clinton. Sam prezydent
    jest jak Clinton. Jesteśmy jak na Zachodzie. Wszystko jest jak w kolorowym
    magazynie: ładne, uśmiechnięte, papierowe, puste. Ten bajkowy język prezydenta
    jest jawną kliszą języka propagandy czasów Gierka i prezesa radiokomitetu
    Macieja Szczepańskiego. Wtedy i dzisiaj Polska rośnie w siłę. Wtedy
    obowiązywała jedność moralno-polityczna narodu, były też siły
    antysocjalistyczne, kontrrewolucyjne, krzykacze i warchoły. Teraz mamy dwie
    Polski: Polskę pracy, zjednoczoną i moralnie dojrzałą, a obok niej wrogów
    gotowych rozmontować III Rzeczpospolitą, pełzający pucz. Obowiązuje ta sama
    zasada podziału świata: przyjaciele (większość) i podstępni wrogowie
    (mniejszość). Mamy dobry rząd, jak nas zapewnia Kwaśniewski, i złą opozycję,
    wrogą państwu.

    Prezydent nic
    Wizja, którą proponuje prezydent, jest w istocie bezproblemowa i
    bezkonfliktowa. Nie znam wypowiedzi Kwaśniewskiego na tematy poruszane przez
    socjologów, ekonomistów. Ma niewiele lub nic do powiedzenia na temat
    społecznych nierówności. Niewiele o narastającym od lat konflikcie obywatele -
    państwo. Nie słyszałem żadnej jego wypowiedzi o korupcji, złym prawie, o
    utracie zaufania obywateli do Sejmu, rządu. Nic nie wspomina o potrzebie
    ograniczenia przywilejów klasy politycznej. Z jego wypowiedzi wynika, że
    państwo i konstytucja nie muszą i nie powinny być reformowane i zmieniane. WSI
    nie były nigdy umoczone w afery. Podobnie jak Jan Kulczyk. Nic złego się nie
    dzieje poza tym, że przeciwnicy szukają dziury w całym.
    Bajkowy świat Kwaśniewskiego może się podobać. Jest taka dziwna zależność, że
    im mniej jest ktoś widoczny, im mniej mówi, im bardziej ukrywa się w banałach,
    tym ma lepsze oceny. Senat ma zdecydowanie wyższe notowania od Sejmu, choć
    jakością prac z pewnością się nie wyróżnia. Tak samo poważamy czy poważaliśmy
    prezydenta, bo był niewidoczną głową państwa, politykiem oddalonym od bieżących
    gier politycznych, wolnym od podejmowania trudnych, przeto zawsze wywołujących
    konflikty decyzji. Był tak szanowany, że nawet pewien figlarny intelektualista
    na łamach miesięcznika "Res Publica Nowa" chciał z niego uczynić dożywotniego
    dyktatora.

    Zbrukany niezbrukany
    Prezydent, jego małżonka i otoczenie polityczne bodaj po raz pierwszy stanęli
    wobec bardzo poważnych zarzutów. Mało kto pamięta niefortunną decyzję
    prezydenta o niepodpisaniu zgłoszonej za rządów Buzka nowej ustawy podatkowej.
    Nie wytyka się mu faktu, że zgodził się na złe i destrukcyjne ustawy, jak tę o
    NFZ czy o lustracji majątkowej. Z afery Rywina udało się Kwaśniewskiemu ujść
    bez szczególnego zbrukania. Tylko poseł Ziobro złożył do prokuratury wniosek
    dotyczący ukrywania dokumentów. Była nieudana próba postawienia Kwaśniewskiego
    przed komisją śledczą. Pojawił się tym samym dotychczas nie przemyślany problem
    konstytucyjny - kontroli politycznej nad prezydentem. Konstytucja tego jasno
    nie stanowi. Wiemy, że istnieje swego rodzaju dwuwładza: osobno jest prezydent
    i osobno parlament oraz powołana przez Sejm władza wykonawcza. Nie sposób się
    dowiedzieć z obecnej ustawy zasadniczej, czy parlamentarzyści mają prawo
    domagać się od prezydenta wyjaśnień. Pół roku temu było jasne, że nie. Teraz,
    mimo że konstytucja się nie zmieniła, mogą.
    Prezydent przekonuje nas, że wszystko jest w porządku, choć tego, co jest w
    porządku - nie wiadomo. Bo raz powiada, że nie interesuje się składem rad
    nadzorczych, kiedy indziej uważa, że jest rzeczą naturalną, iż tym również musi
    się zajmować. Raz powiada, że prokuratura jest w pełni niezależna, a zaraz daje
    do zrozumienia, że nie jest tak do końca. Raz wzywa do wyborów wiosennych, a
    potem mówi, że jednak wybory odbędą się na jesieni. Nic nie jest pewne. Pewne
    jest tylko to, że opozycja chce go (z małżonką) zniszczyć. Zarówno Giertych,
    jak i Tusk niedwuznacznie dają do zrozumienia, że w pewnym wypadku procedura
    impeachmentu, czyli odsunięcia od władzy prezydenta, zostanie uruchomiona.
    Kwaśniewski dowodzi, że chęć zemsty i zła wola przeważają, i że komisja
    śledcza, choć działa w ramach prawa, jest de facto organem prawo łamiącym.
    Wychodzi na to, że albo większość członków komisji nadużywa prawa, albo dążenie
    do poznania prawdy jest czymś nagannym. Podobnie jest z fundacją pani
    Kwaśniewskiej. W rozmowie z Tomaszem Lisem prezydent powiedział, że wszystko
    odbywa się zgodnie z literą prawa, ale dziennikarz dowodził, że nie chodzi o
    literę prawa, ale o jego ducha. Wszystkie szanujące się fundacje ujawniają
    listę swoich sponsorów niezależnie od tego, co prawo stanowi. Prezydent miast
    być przykładem i wzorcem obywatelskiego postępowania, jawi się jako ktoś, kto
    nie dba o swoje publiczne decorum. Tłumacząc ludziom, dlaczego lubi przebywać w
    towarzystwie polskich bogaczy, prezydent stwierdził, że w ten sposób promuje
    ludzi przedsiębiorczych. Ale dzisiaj jest już gotów podpisać ustawę o 50-
    procentowym podatku dla osób najlepiej zarabiających, o której wcześniej mówił,
    że jest nadzwyczaj dyskusyjna. Politykom opozycyjnym kilkanaście miesięcy temu
    tłumaczył, jak bardzo nie ceni premiera Millera, ale zarazem w geście
    bezradności rozkładał ręce, powiadając, że nie ma stosownej większości w
    Sejmie.

    Paweł Śpiewak

    http://www.wprost.pl/ar/?O=70176

    http://thewizardofoz.warnerbros.com/img/photo/10_ph.gif

    "There are a good many roads here," observed the shaggy man, turning slowly
    around, like a human windmill. "Seems to me a person could go 'most anywhere,
    from this place."
    --The Road to Oz (1909)

    http://www.eskimo.com/~tiktok/links.html

    オズの魔法使いのすばら{
  • Gość: ).(Z93W& IP: *.cm-upc.chello.se 17.11.04, 21:36
    Paweł Śpiewak

    www.marianne.cz/clanek/133/prijemna_masaz_8211_pro_vas_pro_nej_pro_zabavu.html

    www.wprost.pl/ar/?O=70176
    thewizardofoz.warnerbros.com/img/photo/10_ph.gif
    "There are a good many roads here," observed the shaggy man, turning slowly
    around, like a human windmill. "Seems to me a person could go 'most anywhere,
    from this place."
    --The Road to Oz (1909)

    www.eskimo.com/~tiktok/links.html
    オズの魔法使いのすばら{

    babelfish.altavista.com/babelfish/tr?
    doit=done&url=www.eskimo.com/~tiktok/&lp=en_ja

    thewizardofoz.warnerbros.com/img/photo/10_ph.gif
    "There were no poor people in the land of Oz, because there was no such thing
    as money, and all property of every sort belonged to the Ruler. Each person was
    given freely by his neighbours whatever he required for his use, which is as
    much as anyone may reasonably desire. Every one worked half the time and played
    half the time, and the people enjoyed the work as much as they did the play,
    because it is good to be occupied and to have something to do. There were no
    cruel overseers set to watch them, and no one to rebuke them or to find fault
    with them. So each one was proud to do all he could for his friends and
    neighbors, and was glad when they would accept the things he produced."

    www.abacci.com/books/authorDetails.asp?authorID=273
    wink
  • 17.11.04, 23:21
    How Rob Saved A Republic


    While following the shifting scenes of the fascinating Record Rob noted an
    occurrence that caused him to give a low whistle of astonishment and devote
    several moments to serious thought.

    "I believe it`s about time I interfered with the politics of this Republic," he
    said, at last, as he closed the lid of the metal box and restored it to his
    pocket. "If I don`t take a hand there probably won`t be a Republic of France
    very long and, as a good American, I prefer a republic to a monarchy."

    Then he walked down-stairs and found his English-speaking waiter.

    "Where`s President Loubet?" he asked.

    "Ze President! Ah, he is wiz his mansion. To be at his residence, M`sieur."

    "Where is his residence?"

    The waiter began a series of voluble and explicit directions which so confused
    the boy that he exclaimed:

    "Oh, much obliged!" and walked away in disgust.

    Gaining the street he approached a gendarme and repeated his question, with no
    better result than before, for the fellow waved his arms wildly in all
    directions and roared a volley of incomprehensible French phrases that conveyed
    no meaning whatever.

    "If ever I travel in foreign countries again," said Rob, "I`ll learn their
    lingo in advance. Why doesn`t the Demon get up a conversation machine that will
    speak all languages?"

    By dint of much inquiry, however, and after walking several miles following
    ambiguous directions, he managed to reach the residence of President Loubet.
    But there he was politely informed that the President was busily engaged in his
    garden, and would see no one.

    "That`s all right," said the boy, calmly. "If he`s in the garden I`ll have no
    trouble finding him."

    Then, to the amazement of the Frenchmen, Rob shot into the air fifty feet or
    so, from which elevation he overlooked a pretty garden in the rear of the
    President`s mansion. The place was protected from ordinary intrusion by high
    walls, but Rob descended within the enclosure and walked up to a man who was
    writing at a small table placed under the spreading branches of a large tree.

    "Is this President Loubet?" he inquired, with a bow.

    The gentleman looked up.

    "My servants were instructed to allow no one to disturb me," he said, speaking
    in excellent English.

    "It isn`t their fault; I flew over the wall," returned Rob. "The fact is," he
    added, hastily, as he noted the President`s frown, "I have come to save the
    Republic; and I haven`t much time to waste over a bundle of Frenchmen, either."

    The President seemed surprised.

    "Your name!" he demanded, sharply.

    "Robert Billings Joslyn, United States of America!"

    "Your business, Monsieur Joslyn!"

    Rob drew the Record from his pocket and placed it upon the table.

    "This, sir," said he, "is an electrical device that records all important
    events. I wish to call your attention to a scene enacted in Paris last evening
    which may have an effect upon the future history of your country."

    He opened the lid, placed the Record so that the President could see clearly,
    and then watched the changing expressions upon the great man`s face; first
    indifference, then interest, the next moment eagerness and amazement.

    "MON DIEU!" he gasped; "the Orleanists!"

    Rob nodded.

    "Yes; they`ve worked up a rather pretty plot, haven`t they?"

    The President did not reply. He was anxiously watching the Record and
    scribbling notes on a paper beside him. His face was pale and his lips tightly
    compressed.

    Finally he leaned back in his chair and asked:

    "Can you reproduce this scene again?"

    "Certainly, sir," answered the boy; "as often as you like."

    "Will you remain here while I send for my minister of police? It will require
    but a short time."

    "Call him up, then. I`m in something of a hurry myself, but now I`ve mixed up
    with this thing I`ll see it through."

    The President touched a bell and gave an order to his servant. Then he turned
    to Rob and said, wonderingly:

    "You are a boy!"

    "That`s true, Mr. President," was the answer; "but an American boy, you must
    remember. That makes a big difference, I assure you."

    The President bowed gravely.

    "This is your invention?" he asked.

    "No; I`m hardly equal to that. But the inventor has made me a present of the
    Record, and it`s the only one in the world."

    "It is a marvel," remarked the President, thoughtfully. "More! It is a real
    miracle. We are living in an age of wonders, my young friend."

    "No one knows that better than myself, sir," replied Rob. "But, tell me, can
    you trust your chief of police?"

    "I think so," said the President, slowly; "yet since your invention has shown
    me that many men I have considered honest are criminally implicated in this
    royalist plot, I hardly know whom to depend upon."

    "Then please wear these spectacles during your interview with the minister of
    police," said the boy. "You must say nothing, while he is with us, about
    certain marks that will appear upon his forehead; but when he has gone I will
    explain those marks so you will understand them."

    The President covered his eyes with the spectacles.

    "Why," he exclaimed, "I see upon your own brow the letters--"

    "Stop, sir!" interrupted Rob, with a blush; "I don`t care to know what the
    letters are, if it`s just the same to you."

    The President seemed puzzled by this speech, but fortunately the minister of
    police arrived just then and, under Rob`s guidance, the pictured record of the
    Orleanist plot was reproduced before the startled eyes of the official.

    "And now," said the boy, "let us see if any of this foolishness is going on
    just at present."

    He turned to the opposite side of the Record and allowed the President and his
    minister of police to witness the quick succession of events even as they
    occurred.

    Suddenly the minister cried, "Ha!" and, pointing to the figure of a man
    disembarking from an English boat at Calais, he said, excitedly:

    "That, your Excellency, is the Duke of Orleans, in disguise! I must leave you
    for a time, that I may issue some necessary orders to my men; but this evening
    I shall call to confer with you regarding the best mode of suppressing this
    terrible plot."

    When the official had departed, the President removed the spectacles from his
    eyes and handed them to Rob.

    "What did you see?" asked the boy.

    "The letters `G` and `W`."

    "Then you may trust him fully," declared Rob, and explained the construction of
    the Character Marker to the interested and amazed statesman.

    "And now I must go," he continued, "for my stay in your city will be a short
    one and I want to see all I can."

    The President scrawled something on a sheet of paper and signed his name to it,
    afterward presenting it, with a courteous bow, to his visitor.

    "This will enable you to go wherever you please, while in Paris," he said. "I
    regret my inability to reward you properly for the great service you have
    rendered my country; but you have my sincerest gratitude, and may command me in
    any way."

    "Oh, that`s all right," answered Rob. "I thought it was my duty to warn you,
    and if you look sharp you`ll be able to break up this conspiracy. But I don`t
    want any reward. Good day, sir."

    He turned the indicator of his traveling machine and immediately rose into the
    air, followed by a startled exclamation from the President of France.

    Moving leisurely over the city, he selected a deserted thoroughfare to alight
    in, from whence he wandered unobserved into the beautiful boulevards. These
    were now brilliantly lighted, and crowds of pleasure seekers thronged them
    everywhere. Rob experienced a decided sense of relief as he mixed with the gay
    populace and enjoyed the sights of the splendid city, for it enabled him to
    forget, for a time, the responsibilities thrust upon him by the possession of
    the Demon`s marvelous electrical devices
  • 17.11.04, 23:37

    The Surprising Adventures of The Magical Monarch of Mo And His People
    By Lyman Frank Baum

    THE STRANGE ADVENTURES OF THE KING`S HEAD




    A good many years ago the Magical Monarch of Mo became annoyed by the Purple
    Dragon, which came down from the mountains and ate up a patch of his best
    chocolate caramels just as they were getting ripe. So the King went out to the
    sword tree and picked a long, sharp sword and tied it to his belt and went away
    to the mountains to fight the Purple Dragon.

    The people all applauded him, saying one to another, "Our King is a good King.
    He will destroy this naughty Purple Dragon and we shall be able to eat the
    caramels ourselves."

    But the Dragon was not alone naughty; it was bad and fierce and strong and did
    not want to be destroyed at all. Therefore the King had a terrible fight with
    the Purple Dragon, and cut it with his sword in several places, so that the
    raspberry juice which ran in its veins squirted all over the ground.

    It is always difficult to kill Dragons. They are by nature thick-skinned and
    tough, as doubtless everyone has heard. Besides, you must not forget that this
    was a Purple Dragon, and all scientists who have studied deeply the character
    of Dragons say those of a purple color are the most disagreeable to fight with.
    So all the King`s cutting and slashing had no other effect upon the monster
    than to make him angry. Forgetful of the respect due to a crowned King, the
    wicked Dragon presently opened wide its jaws and bit his Majesty`s head clean
    off from his body. Then he swallowed it.

    Of course the King realized it was useless to continue the fight after that,
    for he could not see where the Dragon was. So he turned and tried to find his
    way back to his people. But at every other step he would bump into a tree,
    which made the naughty Dragon laugh at him. Furthermore, he could not tell in
    which direction he was going, which is an unpleasant feeling under any
    circumstances.

    As last some of the people came to see if the King had succeeded in destroying
    the Dragon and found their monarch running around in a circle, bumping into
    trees and rocks but not getting a step nearer home. So they took his hand and
    led him back to the palace, where everyone was filled with sorrow at the sad
    sight of the headless King. Indeed, his devoted subjects for the first time in
    their lives came as near to weeping as an inhabitant of the Valley of Mo ever
    gets.

    "Never mind," said the King cheerfully. "I can get along very well without a
    head, and as a matter of fact, the loss has its advantages. I shall not be
    obliged to brush my hair or clean my teeth or wash my ears. So do not grieve, I
    beg of you, but he happy and joyful as you were before." Which showed the King
    had a good heart, and after all, a good heart is better than a head any day.

    The people, hearing him speak out of the top of his neck (for he had no mouth),
    immediately began to laugh, which in a short time led to their being as happy
    as ever. But the Queen was not contented. "My love," she said to him, "I can
    not kiss you any more, and that will break my heart."

    Thereupon the King sent word throughout the Valley that anyone who could
    procure for him a new head should wed one of the princesses. The princesses
    were all exceedingly pretty girls, and so it was not long before one young man
    made a very nice head out of candy and brought it to the King. It did not look
    exactly like the old head, but the face was very sweet, nevertheless, so the
    King put it on and the Queen kissed it at once with much satisfaction.

    The young man had put a pair of glass eyes in the head with which the King
    could see very well after he got used to them.

    According to the royal promise, the young man was now called into the palace
    and asked to take his pick of the princesses. They were all so sweet and lady-
    like that he had some trouble in making a choice, but at last he took the
    biggest, thinking that he would thus secure the greatest reward, and they were
    married amid great rejoicing.

    But a few days afterward the King was caught in a rainstorm, and before he
    could get home, his new head had melted in the great shower of lemonade that
    fell. Only the glass eyes were left, and these he put in his pocket and went
    sorrowfully to tell the Queen of his new misfortune.

    Then another young man who wanted to marry a princess made the King a head out
    of dough, sticking in the glass eyes, and the King tried it on and found that
    it fitted very well. So the young man was given the next-biggest princess. But
    the following day the sun chanced to shine extremely hot, and when the King
    walked out, it baked his dough head into bread, at which the monarch felt very
    light-headed. And when the birds saw the bread, they flew down from the trees,
    perched upon the King`s shoulder, and quickly ate up his new head. All but the
    glass eyes.

    Again the good King was forced to go home to the Queen without a head, and the
    lady firmly declared that this time her husband must have a head warranted to
    last at least as long as the honeymoon of the young man who made it; which was
    not at all unreasonable under the circumstances. So a request was sent to all
    loyal subjects throughout the Valley asking them to find a head for their King
    that was neat and substantial.

    In the meanwhile, the King had a rather hard time of it. When he wished to go
    anyplace, he was obliged to hold out in front of him, between his thumbs and
    fingers, the glass eyes, that they might guide his footsteps. This, as you may
    imagine, made his Majesty look rather undignified, and dignity is very precious
    to every royal personage.

    At last a woodchopper in the mountains made a head out of wood and sent it to
    the King. It was neatly carved, besides being solid and durable; moreover, it
    fitted the monarch`s neck to a T. So the King rummaged in his pocket and found
    the glass eyes, and when these were put in the new head, the King announced his
    satisfaction. There was only one drawback--he couldn`t smile, as the wooden
    face was too stiff; and it was funny to hear his Majesty laughing heartily
    while his face maintained a solemn expression. But the glass eyes twinkled
    merrily and everyone knew that he was the same kind-hearted monarch of old,
    although he had become of necessity rather hard-headed.

    Then the King sent word to the woodchopper to come to the palace and take his
    pick of the princesses, and preparations were at once begun for the wedding.
    But the woodchopper on his way to the court unfortunately passed by the
    dwelling of the Purple Dragon and stopped to speak to the monster.

    Now it seems that when the Dragon had swallowed the King`s head, the unusual
    meal made the beast ill. It was more accustomed to berries and caramels for
    dinner than to heads, and the sharp points of the King`s crown (which was
    firmly fastened to the head) pricked the Dragon`s stomach and made the creature
    miserable. After a few days of suffering, the Dragon disgorged the head, and
    not knowing what else to do with it, locked it up in a cupboard and put the key
    in its pocket.

    When the Dragon met the woodchopper and learned he had made a new head for the
    King and as a reward was to wed one of the princesses, the monster became very
    angry. It resolved to do a wicked thing, which will not surprise you when you
    remember the beast`s purple color. "Step into my parlor and rest yourself,"
    said the Dragon politely. Wicked people are most polite when they mean
    mischief.

    "Thank you, I`ll stop for a few minutes," replied the woodchopper, "but I
    cannot stay long, as I am expected at court."

    When he had entered the parlor, the Dragon suddenly opened its mouth and
    snapped off the poor woodchopper`s head. Being warned by experience, however,
    it d
  • Gość: 3X9317M3NT IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 01:26
    PTAKI Nadesz³y ¿ó³te, pe³ne nudy dni zimowe. Zrudzia³¹ ziemiê pokrywa³
    dziurawy, przetarty, za krótki obrus œniegu. Na wiele dachów nie
    starczy³o go i sta³y czarne lub rdzawe, gontowe strzechy i arki kryj¹ce
    w sobie zakopcone przestrzenie strychów--czarne, zwêglone katedry,
    naje¿one ¿ebrami krokwi, p³atwi i bantów--ciemne p³uca wichrów
    zimowych. Ka¿dy œwit odkrywa³ nowe kominy i dymniki, wyros³e w nocy,
    wydête przez wicher nocny, czarne piszcza³ki organów diabelskich.
    Kominiarze nie mogli opêdziæ siê od wron, które na kszta³t ¿ywych
    czarnych liœci obsiada³y wieczorem ga³êzie drzew pod koœcio³em, odrywa³y
    siê znów, trzepoc¹c, by wreszcie przylgn¹æ, ka¿da do w³aœciwego miejsca
    na w³aœciwej ga³êzi, a o œwicie ulatywa³y wielkimi stadami--tumany
    sadzy, p³atki kopciu, faluj¹ce i fantastyczne, plami¹c migotliwym
    krakaniem mêtno¿ó³te smugi œwitu. Dni stwardnia³y od zimna i nudy, jak
    zesz³oroczne bochenki chleba. Napoczynano je têpymi no¿ami, bez apetytu,
    z leniw¹ sennoœci¹. Ojciec nie wychodzi³ ju¿ z domu. Pali³ w piecach,
    studiowa³ nigdy niezg³êbion¹ istotê ognia, wyczuwa³ s³ony, metaliczny
    posmak i wêdzony zapach zimowych p³omieni, ch³odn¹ pieszczotê
    salamander, li¿¹cych b³yszcz¹c¹ sadzê w gardzieli komina. Z zami³owaniem
    wykonywa³ w owych dniach wszystkie reparatury w górnych regionach
    pokoju. O ka¿dej porze dnia mo¿na go by³o widzieæ, jak--przykucniêty na
    szczycie drabiny--majstrowa³ coœ przy suficie, przy kamiszach wysokich
    okien, przy kulach i ³añcuchach lamp wisz¹cych. Zwyczajem malarzy
    pos³ugiwa³ siê drabin¹ jak ogromnymi szczud³ami i czu³ siê dobrze w tej
    ptasiej perspektywie, w pobli¿u malowanego nieba, arabesek i ptaków
    sufitu. Od spraw praktycznego ¿ycia oddala³ siê coraz bardziej. Gdy
    matka, pe³na troski i zmartwienia z powodu jego stanu, stara³a siê go
    wci¹gn¹æ w rozmowê o interesach, o p³atnoœciach najbli¿szego „ultimo”,
    s³ucha³ jej z roztargnieniem, pe³en niepokoju, z drgawkami w nieobecnej
    twarzy. I bywa³o, ¿e przerywa³ jej nagle zaklinaj¹cym gestem rêki, a¿eby
    pobiec w k¹t pokoju, przylgn¹æ uchem do szpary w pod³odze i z
    podniesionymi palcami wskazuj¹cymi obu r¹k, wyra¿aj¹cymi najwy¿sz¹
    wa¿noœæ badania--nas³uchiwaæ. Nie rozumieliœmy wówczas jeszcze smutnego
    t³a tych ekstrawagancji, op³akanego kompleksu, który dojrzewa³ w g³êbi.
    Matka nie mia³a nañ ¿adnego wp³ywu, natomiast wielk¹ czci¹ i uwag¹
    darzy³ Adelê. Sprz¹tanie pokoju by³o dlañ wielk¹ i wa¿n¹ ceremoni¹,
    której nie zaniedbywa³ nigdy byæ œwiadkiem, œledz¹c z mieszanin¹ strachu
    i rozkosznego dreszczu wszystkie manipulacje Adeli. Wszystkim jej
    czynnoœciom przypisywa³ g³êbsze, symboliczne znaczenie. Gdy dziewczyna
    m³odymi i œmia³ymi ruchami posuwa³a szczotkê na d³ugim dr¹¿ku po
    pod³odze, by³o to niemal ponad jego si³y. Z oczu jego la³y siê wówczas
    ³zy, twarz zanosi³a siê od cichego œmiechu, a cia³em wstrz¹sa³ rozkoszny
    spazm orgazmu. Jego wra¿liwoœæ na ³askotki dochodzi³a do szaleñstwa.
    Wystarczy³o, by Adela skierowa³a doñ palec ruchem oznaczaj¹cym
    ³askotanie, a ju¿ w dzikim pop³ochu ucieka³ przez wszystkie pokoje,
    zatrzaskuj¹c za sob¹ drzwi, by wreszcie w ostatnim paœæ brzuchem na
    ³ó¿ko i wiæ siê w konwulsjach œmiechu pod wp³ywem samego obrazu
    wewnêtrznego, któremu nie móg³ siê oprzeæ. Dziêki temu mia³a Adela nad
    ojcem w³adzê niemal nieograniczon¹. W tym to czasie zauwa¿yliœmy u ojca
    po raz pierwszy namiêtne zainteresowanie dla zwierz¹t. By³a to
    pocz¹tkowo namiêtnoœæ myœliwego i artysty zarazem, by³a mo¿e tak¿e
    g³êbsza, zoologiczna sympatia kreatury dla pokrewnych, a tak odmiennych
    form ¿ycia, eksperymentowanie w nie wypróbowanych rejestrach bytu.
    Dopiero w póŸniejszej fazie wziê³a sprawa ten niesamowity, zapl¹tany,
    g³êboko grzeszny i przeciwny naturze obrót, którego lepiej nie wywlekaæ
    na œwiat³o dzienne. Zaczê³o siê to od wylêgania jaj ptasich. Z wielkim
    nak³adem trudu i pieniêdzy sprowadza³ ojciec z Hamburga, z Holandii, z
    afrykañskich stacji zoologicznych zap³odnione jaja ptasie, które dawa³
    do wylêgania ogromnym kurom belgijskim. By³ to proceder nader zajmuj¹cy
    i dla mnie--to wykluwanie siê piskl¹t, prawdziwych dziwotworów w
    kszta³cie i ubarwieniu. Nie podobna by³o dopatrzyæ siê w tych monstrach
    o ogromnych, fantastycznych dziobach, które natychmiast po urodzeniu
    rozdziera³y siê szeroko, sycz¹c ¿ar³ocznie czeluœciami gard³a, w tych
    jaszczurach o w¹t³ym, nagim ciele garbusów--przysz³ych pawi, ba¿antów,
    g³uszców i kondorów. Umieszczony w koszykach, w wacie, smoczy ten pomiot
    podnosi³ na cienkich szyjach œlepe, bielmem zarosle g³owy, kwacz¹c
    bezg³oœnie z niemych gardzieli. Mój ojciec chodzi³ wzd³u¿ pó³ek w
    zielonym fartuchu, jak ogrodnik wzd³u¿ inspektów z kaktusami, i wywabia³
    z nicoœci te pêcherze œlepe, pulsuj¹ce ¿yciem, te niedo³ê¿ne brzuchy,
    przyjmuj¹ce œwiat zewnêtrzny tylko w formie jedzenia, te naroœle ¿ycia,
    pn¹ce siê omackiem ku œwiat³u. W parê tygodni póŸniej, gdy te œlepe
    p¹czki ¿ycia pêk³y do œwiat³a, nape³ni³y siê pokoje kolorowym pogwarem,
    migotliwym œwiergotem swych nowych mieszkañców. Obsiada³y one karnisze
    firanek, gzymsy szaf, gnieŸdzi³y siê w gêstwinie cynowych ga³êzi i
    arabesek wieloramiennych lamp wisz¹cych. Gdy ojciec studiowa³ wielkie
    ornitologiczne kompendia i wertowa³ kolorowe tablice, zdawa³y siê
    ulatywaæ z nich te pierzaste fantazmaty i nape³niaæ pokój kolorowym
    trzepotem, p³atami purpury, strzêpami szafiru, grynszpanu i srebra.
    Podczas karmienia tworzy³y one na pod³odze barwn¹, faluj¹c¹ grz¹dkê,
    dywan ¿ywy, który za czyimœ niebacznym wejœciem rozpada³ siê, rozlatywa³
    w ruchome kwiaty, trzepoc¹ce w powietrzu, aby w koñcu rozmieœciæ siê w
    górnych regionach pokoju. W pamiêci pozosta³ mi szczególnie jeden
    kondor, ogromny ptak o szyi nagiej, twarzy pomarszczonej i wybuja³ej
    naroœlami. By³ to chudy asceta, lama buddyjski, pe³en niewzruszonej
    godnoœci w ca³ym zachowaniu, kieruj¹cy siê ¿elaznym ceremonia³em swego
    wielkiego rodu. Gdy siedzia³ naprzeciw ojca, nieruchom
  • Gość: re experyment IP: *.acn.waw.pl 18.11.04, 01:35
  • Gość: Ÿ IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 01:45
    Gdy siedzia³ naprzeciw ojca, nieruchomy w swej
    monumentalnej pozycji odwiecznych bóstw egipskich, z okiem zawleczonym
    bia³awym bielmem, które zasuwa³ z boku na Ÿrenice, a¿eby zamkn¹æ siê
    zupe³nie w kontemplacji swej dostojnej samotnoœci--wydawa³ siê ze swym
    kamiennym profilem starszym bratem mego ojca. Ta sama materia cia³a,
    œciêgien i pomarszczonej twardej skóry, ta sama twarz wysch³a i
    koœcista, te same zrogowacia³e, g³êbokie oczodo³y. Nawet rêce, silne w
    wêz³ach, d³ugie, chude d³onie ojca, z wypuk³ymi paznokciami, mia³y swój
    analogon w szponach kondora. Nie mog³em siê oprzeæ wra¿eniu, widz¹c go
    tak uœpionego, ¿e mam przed sob¹ mumiê--wysch³¹ i dlatego pomniejszon¹
    mumiê mego ojca. S¹dzê, ¿e i uwagi matki nie usz³o to przedziwne
    podobieñstwo, chocia¿ nigdy nie poruszaliœmy tego tematu.
    Charakterystyczne jest, ¿e kondor u¿ywa³ wspólnego z moim ojcem naczynia
    nocnego. Nie poprzestaj¹c na wylêganiu coraz nowych egzemplarzy, ojciec
    mój urz¹dza³ na strychu wesela ptasie, wysy³a³ swatów, uwi¹zywa³ w
    lukach i dziurach strychu ponêtne, stêsknione narzeczone i osi¹gn¹³ w
    samej rzeczy to, ¿e dach naszego domu, ogromny, dwuspadowy dach gontowy,
    sta³ siê prawdziw¹ gospod¹ ptasi¹, ark¹ Noego, do której zlatywa³y siê
    wszelkiego rodzaju skrzydlacze z dalekich stron. Nawet d³ugo po
    zlikwidowaniu ptasiego gospodarstwa utrzymywa³a siê w œwiecie ptasim ta
    tradycja naszego domu i w okresie wiosennych wêdrówek spada³y nieraz na
    nasz dach ca³e chmary ¿urawi, pelikanów, pawi i wszelkiego ptactwa.
    Impreza ta wziê³a jednak niebawem--po krótkiej œwietnoœci--smutny
    obrót. Wkrótce okaza³a siê bowiem konieczna translokacja ojca do dwóch
    pokojów na poddaszu, które s³u¿y³y za rupieciarnie. Stamt¹d dochodzi³
    ju¿ o wczesnym œwicie zmieszany klangor g³osów ptasich. Drewniane pud³a
    pokojów na strychu, wspomagane rezonansem przestrzeni dachowej,
    dŸwiêcza³y ca³e od szumu, trzepotu, piania, tokowania i gulgotu. Tak
    straciliœmy ojca z widoku na przeci¹g kilku tygodni. Rzadko tylko
    schodzi³ do mieszkania i wtedy mogliœmy zauwa¿yæ, ¿e zmniejszy³ siê
    jakoby, schud³ i skurczy³. Niekiedy przez zapomnienie zrywa³ siê z
    krzes³a przy stole i trzepi¹c rêkoma jak skrzyd³ami, wydawa³ pianie
    przeci¹g³e, a oczy zachodzi³y mu mg³¹ bielma. Potem, zawstydzony, œmia³
    siê razem z nami i stara³ siê ten incydent obróciæ w ¿art. Pewnego razu
    w okresie generalnych porz¹dków zjawi³a siê niespodzianie Adela w
    pañstwie ptasim ojca. Stan¹wszy we drzwiach, za³ama³a rêce nad fetorem,
    który siê unosi³ w powietrzu, oraz nad kupami ka³u, zalegaj¹cego
    pod³ogi, sto³y i meble. Szybko zdecydowana otworzy³a okno, po czym przy
    pomocy d³ugiej szczotki wprawi³a ca³¹ masê ptasi¹ w wirowanie. Wzbi³ siê
    piekielny tuman piór, skrzyde³ i krzyku, w którym Adela, podobna do
    szalej¹cej Menady, zakrytej m³yñcem swego tyrsu, tañczy³a taniec
    zniszczenia. Razem z ptasi¹ gromad¹ ojciec mój, trzepi¹c rêkoma, w
    przera¿eniu próbowa³ wznieœæ siê w powietrze. Zwolna przerzedza³ siê
    tuman skrzydlaty, a¿ w koñcu na pobojowisku zosta³a sama Adela,
    wyczerpana, dysz¹ca, oraz mój ojciec z min¹ zafrasowan¹ i zawstydzon¹,
    gotów do przyjêcia ka¿dej kapitulacji. W chwilê póŸniej schodzi³ mój
    ojciec ze schodów swojego dominium--cz³owiek z³amany, król-banita,
    który straci³ tron i królowanie.
  • Gość: Ps!HOLO9RAph IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:00
    MANEKINY Ta ptasia impreza mego ojca by³a ostatnim wybuchem kolorowoœci,
    ostatnim i œwietnym kontrmarszem fantazji, który ten niepoprawny
    improwizator, ten fechtmistrz wyobraŸni poprowadzi³ na szañce i okopy
    ja³owej i pustej zimy. Dziœ dopiero rozumiem samotne bohaterstwo, z
    jakim sam jeden wyda³ on wojnê bezbrze¿nemu ¿ywio³owi nudy drêtwi¹cej
    miasto. Pozbawiony wszelkiego poparcia, bez uznania z naszej strony
    broni³ ten m¹¿ przedziwny straconej sprawy poezji. By³ on cudownym
    m³ynem, w którego leje sypa³y siê otrêby pustych godzin, a¿eby w jego
    trybach zakwitn¹æ wszystkimi kolorami i zapachami korzeni Wschodu. Ale
    przywykli do œwietnego kuglarstwa tego metafizycznego prestidigitatora,
    byliœmy sk³onni zapoznawaæ wartoœæ jego suwerennej magii, która nas
    ratowa³a od letargu pustych dni i nocy. Adeli nie spotka³ ¿aden wyrzut
    za jej bezmyœlny i têpy wandalizm. Przeciwnie, czuliœmy jakieœ niskie
    zadowolenie, haniebn¹ satysfakcjê z ukrócenia tych wybuja³oœci, których
    kosztowaliœmy ³akomie do syta, a¿eby potem uchyliæ siê perfidnie od
    odpowiedzialnoœci za nie. A mo¿e by³ w tej zdradzie i tajny pok³on w
    stronê zwyciêskiej Adeli, której przypisywaliœmy niejasno jak¹œ misje i
    pos³annictwo si³ wy¿szego rzêdu. Zdradzony przez wszystkich, wycofa³ siê
    ojciec bez walki z miejsc swej niedawnej chwa³y. Bez skrzy¿owania szpad
    odda³ w rêce wroga domenê swej by³ej œwietnoœci. Dobrowolny banita
    usun¹³ siê do pustego pokoju na koñcu sieni i oszañcowa³ siê tam
    samotnoœci¹. Zapomnieliœmy o nim. Obieg³a nas znowu ze wszech stron
    ¿a³obna szaroœæ miasta, zakwitaj¹c w oknach ciemnym liszajem œwitów,
    paso¿ytniczym grzybem zmierzchów, rozrastaj¹cym siê w puszyste futro
    d³ugich nocy zimowych. Tapety pokojów, rozluŸnione b³ogo za tamtych dni
    i otwarte dla kolorowych lotów owej skrzydlatej czeredy, zamknê³y siê
    znów w sobie, zgêstnia³y pl¹cz¹c siê w monotonii gorzkich monologów.
    Lampy poczernia³y i zwiêd³y jak stare osty i bodiaki. Wisia³y teraz
    osowia³e i zgryŸliwe, dzwoni¹c cicho kryszta³kami szkie³ek, gdy ktoœ
    przeprawia³ siê omackiem przez zmierzch pokoju. Na pró¿no wetknê³a Adela
    we wszystkie ramiona tych lamp kolorowe œwiece, nieudolny surogat, blade
    wspomnienie œwietnych iluminacji, którymi kwit³y niedawno wisz¹ce ich
    ogrody. Ach! gdzie by³o to œwiegotliwe p¹czkowanie, to owocowanie
    poœpieszne i fantastyczne w bukietach tych lamp, z których jak z
    pêkaj¹cych czarodziejskich tortów ulatywa³y skrzydlate fantazmaty,
    rozbijaj¹ce powietrze na talie kart magicznych, rozsypuj¹c je w kolorowe
    oklaski, sypi¹ce siê gêstymi ³uskami lazuru, pawiej, papuziej zieleni,
    metalicznych po³ysków, rysuj¹c w powietrzu linie i arabeski, migotliwe
    œlady lotów i ko³owañ, rozwijaj¹c kolorowe wachlarze trzepotów,
    utrzymuj¹ce siê d³ugo po przelocie w bogatej i b³yskotliwej atmosferze,
    Jeszcze teraz kry³y siê w g³êbi zszarza³ej aury echa i mo¿liwoœci
    barwnych rozb³ysków, lecz nikt nie nawierca³ fletem, nie doœwiadcza³
    œwidrem zmêtnia³ych s³ojów powietrznych. Tygodnie te sta³y pod znakiem
    dziwnej sennoœci. £ó¿ka ca³y dzieñ nie zaœcielone, zawalone poœciel¹
    zmiêt¹ i wytarzan¹ od ciê¿kich snów, sta³y jak g³êbokie ³odzie gotowe do
    odp³ywu w mokre i zawi³e labirynty jakiejœ czarnej, bezgwiezdnej
    Wenecji. O g³uchym œwicie Adela przynosi³a nam kawê. Ubieraliœmy siê
    leniwie w zimnych pokojach, przy œwietle œwiecy odbitej wielokrotnie w
    czar-nych szybach okien. Poranki te by³y pe³ne bez³adnego krz¹tania siê,
    rozwlek³ego szukania w ró¿nych szufladach i szafach. Po ca³ym mieszkaniu
    s³ychaæ by³o k³apanie pantofelków Adeli. Subiekci zapalali latarnie,
    brali z r¹k matki wielkie klucze sklepowe i wychodzili w gêst¹, wiruj¹c¹
    ciemnoœæ. Matka nie mog³a dojœæ do ³adu z toalet¹. Œwiece dogasa³y w
    lichtarzu. Adela przepada³a gdzieœ w odleg³ych pokojach lub na strychu,
    gdzie rozwiesza³a bieliznê. Nie mo¿na jej siê by³o dowo³aæ. M³ody
    jeszcze, mêtny i brudny ogieñ w piecu liza³ zimne, b³yszcz¹ce naroœle
    sadzy w gardzieli komina. Œwieca gas³a, pokój pogr¹¿a³ siê w ciemnoœci.
    Z g³owami na obrusie sto³u, wœród resztek œniadania zasypialiœmy na wpó³
    ubrani. Le¿¹c twarzami na futrzanym brzuchu ciemnoœci, odp³ywaliœmy na
    jego falistym oddechu w bezgwiezdn¹ nicoœæ. Budzi³o nas g³oœne
    sprz¹tanie Adeli. Matka nie mog³a uporaæ siê z toalet¹. Nim skoñczy³a
    czesanie, subiekci wracali na obiad. Mrok na rynku przybiera³ kolor
    z³otawego dymu. Przez chwilê z tych dymnych miodów, z tych mêtnych
    bursztynów mog³y siê rozpowiæ kolory najpiêkniejszego popo³udnia. Ale
    szczêœliwy moment mija³, amalgamat œwitu przekwita³, wezbrany ferment
    dnia, ju¿ niemal doœcig³y, opada³ z powrotem w bezsiln¹ szaroœæ.
    Zasiadaliœmy do sto³u, subiekci zacierali czerwone z zimna rêce i nagle
    proza ich rozmów sprowadza³a od razu pe³ny dzieñ, szary i pusty wtorek,
    dzieñ bez tradycji i bez twarzy. Ale gdy pojawia³ siê na stole pó³misek
    z ryb¹ w szklistej galarecie, dwie du¿e ryby le¿¹ce bok przy boku, g³ow¹
    do ogona jak figura zodiakalna, odpoznawaliœmy w nich herb owego dnia,
    emblemat kalendarzowy bezimiennego wtorku, i rozbieraliœmy go
    pospiesznie miêdzy siebie, pe³ni ulgi, ¿e dzieñ odzyska³ w nim sw¹
    fizjonomiê. Subiekci spo¿ywali go z namaszczeniem, z powag¹
    kalendarzowej ceremonii. Zapach pieprzu rozchodzi³ siê po pokoju. A gdy
    wytarli bu³k¹ ostatek galarety ze swych talerzy, rozwa¿aj¹c w myœli
    heraldykê nastêpnych dni tygodnia, i na pó³misku zostawa³y tylko g³owy z
    wygotowanymi oczyma--czuliœmy wszyscy, ¿e dzieñ zosta³ wspólnymi si³ami
    pokonany i ¿e reszta nie wchodzi³a ju¿ w rachubê. W samej rzeczy z
    reszt¹ t¹, wydan¹ na jej ³askê, Adela nie robi³a sobie d³ugich
    ceregieli. Wœród brzêku garnków i chlustów zimnej wody likwidowa³a z
    energi¹ tych parê godzin do zmierzchu, które matka przesypia³a na
    otomanie. Tymczasem w jadalni przygotowywano ju¿ sceneriê wieczoru.
    Polda i Paulina, dziewczêta do szycia, rozgospodarowywa³y siê w niej z
    rekwizytami swego fachu. Na ich ramionach wniesiona wchodzi³a do pokoju
    milcz¹ca, nieruchoma pani, dama z k³aków i p³ótna, z czarn¹ drewnian¹
    ga³k¹ z
  • Gość: SIEC WODNA? IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:07
    Na ich ramionach wniesiona wchodzi³a do pokoju
    milcz¹ca, nieruchoma pani, dama z k³aków i p³ótna, z czarn¹ drewnian¹
    ga³k¹ zamiast g³owy. Ale ustawiona w k¹cie, miêdzy drzwiami a piecem, ta
    cicha dama stawa³a siê pani¹ sytuacji. Ze swego k¹ta, stoj¹c nieruchomo,
    nadzorowa³a w milczeniu pracê dziewcz¹t. Pe³na krytycyzmu i nie³aski
    przyjmowa³a ich starania i umizgi, z jakimi przyklêka³y przed ni¹,
    przymierzaj¹c fragmenty sukni, znaczone bia³¹ fastryg¹. Obs³ugiwa³y z
    uwag¹ i cierpliwoœci¹ milcz¹cy idol, którego nic zadowoliæ nie mog³o.
    Ten moloch by³ nieub³agany, jak tylko kobiece molochy byæ potrafi¹, i
    odsy³a³ je wci¹¿ na nowo do pracy, a one, wrzecionowate i smuk³e,
    podobne do szpuli drewnianych, z których odwija³y siê nici, i tak
    ruchliwe jak one, manipulowa³y zgrabnymi ruchami nad t¹ kup¹ jedwabiu i
    sukna, wcina³y siê szczêkaj¹cymi no¿ycami w jej kolorow¹ masê, furkota³y
    maszyn¹, depc¹c peda³ lakierkow¹, tani¹ nó¿k¹, a dooko³a nich ros³a kupa
    odpadków, ró¿nokolorowych strzêpów i szmatek, jak wyplute ³uski i plewy
    dooko³a dwóch wybrednych i marnotrawnych papug. Krzywe szczêki no¿yc
    otwiera³y siê ze skrzypieniem, jak dzioby tych kolorowych ptaków.
    Dziewczêta depta³y nieuwa¿nie po barwnych obrzynkach, brodz¹c
    nieœwiadomie niby w œmietniku mo¿liwego jakiegoœ karnawa³u, w rupieciami
    jakiejœ wielkiej nieurzeczywistnionej maskarady. Otrzepywa³y siê ze
    szmatek z nerwowym œmiechem, ³askota³y oczyma zwierciad³a. Ich dusze,
    szybkie czarodziejstwo ich r¹k by³o nie w nudnych sukniach, które
    zostawa³y na stole, ale w tych setkach odstrzygniêæ, w tych wiórach
    lekkomyœlnych i p³ochych, którymi zasypaæ mog³y cale miasto, jak
    kolorow¹ fantastyczn¹ œnie¿yc¹. Nagle by³o im gor¹co i otwiera³y okno,
    a¿eby w niecierpliwoœci swej samotni, w g³odzie obcych twarzy,
    przynajmniej bezimienn¹ twarz zobaczyæ, do okna przyciœniêt¹. Wachlowa³y
    rozpalone swe policzki przed wzbieraj¹c¹ firankami noc¹ zimow¹--
    ods³ania³y p³on¹ce dekolty, pe³ne nienawiœci do siebie i rywalizacji,
    gotowe stan¹æ do walki o tego pierrota, którego by ciemny powiew nocy
    przywia³ na okno. Ach! jak ma³o wymaga³y one od rzeczywistoœci. Mia³y
    wszystko w sobie, mia³y nadmiar wszystkiego w sobie. Ach! by³by im
    wystarczy³ pierrot wypchany trocinami, jedno-dwa s³owa, na które od
    dawna czeka³y, by móc wpaœæ w sw¹ rolê dawno przygotowan¹, z dawna
    t³ocz¹c¹ siê na usta, pe³n¹ s³odkiej i strasznej goryczy, ponosz¹c¹
    dziko, jak stronice romansu po³ykane noc¹ wraz ze ³zami ronionymi na
    wypieki lic. Podczas jednej ze swych wêdrówek wieczornych po mieszkaniu,
    przedsiêbranych pod nieobecnoœæ Adeli, natkn¹³ siê mój ojciec na ten
    cichy seans wieczorny. Przez chwilê sta³ w ciemnych drzwiach przyleg³ego
    pokoju, z lamp¹ w rêku, oczarowany scen¹ pe³n¹ gor¹czki i wypieków, t¹
    idyll¹ z pudru, kolorowej bibu³ki i atropiny, której jako t³o pe³ne
    znaczenia pod³o¿ona by³a noc zimowa, oddychaj¹ca wœród wzdêtych firanek
    okna. Nak³adaj¹c okulary, zbli¿y³ siê w paru krokach i obszed³ dooko³a
    dziewczêta, oœwiecaj¹c je podniesion¹ w rêku lamp¹. Przeci¹g z otwartych
    drzwi podniós³ firanki u okna, panienki dawa³y siê ogl¹daæ, krêc¹c siê w
    biodrach, polœniewaj¹c emali¹ oczu, lakiem skrzypi¹cych pantofelków,
    sprz¹czkami podwi¹zek pod wzdêt¹ od wiatru sukienk¹; szmatki jê³y umykaæ
    po pod³odze, jak szczury, ku uchylonym drzwiom ciemnego pokoju, a ojciec
    mój przygl¹da³ siê uwa¿nie prychaj¹cym osóbkom, szepc¹c pó³g³osem:--
    Genus avium... jeœli siê nie mylê, scansores albo pistacci... w
    najwy¿szym stopniu godne uwagi. Przypadkowe to spotkanie sta³o siê
    pocz¹tkiem ca³ej serii seansów, podczas których ojciec mój zdo³a³ rych³o
    oczarowaæ obie panienki urokiem swej przedziwnej osobistoœci. Odp³acaj¹c
    siê za pe³n¹ galanterii i dowcipu konwersacjê, któr¹ zape³nia³ im pustkê
    wieczorów--dziewczêta pozwala³y zapalonemu badaczowi studiowaæ
    strukturê swych szczup³ych i tandetnych cia³ek. Dzia³o siê to w toku
    konwersacji, z powag¹ i wytwornoœci¹, która najryzykowniejszym punktom
    tych badañ odbiera³a dwuznaczny ich pozór. Odsuwaj¹c poñczoszkê z kolana
    Pauliny i studiuj¹c rozmi³owanymi oczyma zwiêz³¹ i szlachetn¹
    konstrukcjê przegubu, ojciec mój mówi³:--Jak¿e pe³na uroku i jak
    szczêœliwa jest forma bytu, któr¹ panie obra³y. Jak¿e piêkna i prosta
    jest teza, któr¹ dano wam swym ¿yciem ujawniæ. Lecz za to z jakim
    mistrzostwem, z jak¹ finezj¹ wywi¹zuj¹ siê panie z tego zadania. Gdybym
    odrzucaj¹c respekt przed Stwórc¹, chcia³ siê zabawiæ w krytykê
    stworzenia, wo³a³bym:--mniej treœci, wiêcej formy! Ach, jakby ul¿y³
    œwiatu ten ubytek treœci. Wiêcej skromnoœci w zamierzeniach, wiêcej
    wstrzemiêŸliwoœci w pretensjach--panowie demiurdzy--a œwiat by³by
    doskonalszy!--wo³a³ mój ojciec akurat w momencie, gdy d³oñ jego
    wy³uskiwa³a bia³¹ ³ydkê Pauliny z uwiêzi poñczoszki. W tej chwili Adela
    stanê³a w otwartych drzwiach jadalni, nios¹c tacê z podwieczorkiem. By³o
    to pierwsze spotkanie dwu tych wrogich potêg od czasu wielkiej rozprawy.
    My wszyscy, którzy asystowaliœmy przy tym spotkaniu, prze¿yliœmy chwilê
    wielkiej trwogi. By³o nam nadwyraz przykro byæ œwiadkami nowego
    upokorzenia i tak ju¿ ciê¿ko doœwiadczonego mê¿a. Mój ojciec powsta³ z
    klêczek bardzo zmieszany, fal¹ po fali zabarwia³a siê jego twarz coraz
    ciemniej nap³ywem wstydu. Ale Adela znalaz³a siê niespodzianie na
    wysokoœci sytuacji. Podesz³a z uœmiechem do ojca i da³a mu prztyczka w
    nos. Na to has³o Polda i Paulina klasnê³y rado-œnie w d³onie, zatupota³y
    nó¿kami i uwiesiwszy siê z obu stron u ramion ojca, obtañczy³y z nim
    stó³ dooko³a. W ten sposób, dziêki dobremu sercu dziewcz¹t, rozwia³ siê
    zarodek przykrego konfliktu w ogólnej weso³oœci. Oto jest pocz¹tek
    wielce ciekawych i dziwnych prelekcji, które mój ojciec, natchniony
    urokiem tego ma³ego i niewinnego audytorium, odbywa³ w nastêpnych
    tygodniach owej wczesnej zimy. Jest godne uwagi, jak w zetkniêciu z
    niezwyk³ym tym cz³owiekiem rzeczy wszystkie cofa³y siê niejako do
    korzen
  • Gość: H2O IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:14
    Oto jest pocz¹tek
    wielce ciekawych i dziwnych prelekcji, które mój ojciec, natchniony
    urokiem tego ma³ego i niewinnego audytorium, odbywa³ w nastêpnych
    tygodniach owej wczesnej zimy. Jest godne uwagi, jak w zetkniêciu z
    niezwyk³ym tym cz³owiekiem rzeczy wszystkie cofa³y siê niejako do
    korzenia swego bytu, odbudowywa³y swe zjawisko a¿ do metafizycznego
    j¹dra, wraca³y niejako do pierwotnej idei, a¿eby w tym punkcie
    sprzeniewierzyæ siê jej i przechyliæ w te w¹tpliwe, ryzykowne i
    dwuznaczne regiony, które nazwiemy tu krótko regionami wielkiej herezji.
    Nasz herezjarcha szed³ wœród rzeczy jak magnetyzer, zara¿aj¹c je i
    uwodz¹c swym niebezpiecznym czarem. Czy mam nazwaæ i Paulinê jego
    ofiar¹? Sta³a siê ona w owych dniach jego uczennic¹, adeptk¹ jego
    teoryj, modelem jego eksperymentów. Tutaj postaram siê wy³o¿yæ z
    nale¿yt¹ ostro¿noœci¹, i unikaj¹c zgorszenia, tê nader kacersk¹
    doktrynê, która opêta³a wówczas na d³ugie miesi¹ce mego ojca i opanowa³a
    wszystkie jego poczynania.

    TRAKTAT O MANEKINACH ALBO WTÓRA KSIÊGA RODZAJU Demiurgos--mówi³ mój
    ojciec--nie posiad³ monopolu na tworzenie--tworzenie jest przywilejem
    wszystkich duchów. Materii dana jest nieskoñczona p³odnoœæ,
    niewyczerpana moc ¿yciowa i zarazem uwodna si³a pokusy, która nas nêci
    do formowania. W g³êbi materii kszta³tuj¹ siê niewyraŸne uœmiechy,
    zawi¹zuj¹ siê napiêcia, zgêszczaj¹ siê próby kszta³tów. Ca³a materia
    faluje od nieskoñczonych mo¿liwoœci, które przez ni¹ przechodz¹ md³ymi
    dreszczami. Czekaj¹c na o¿ywcze tchnienie ducha, przelewa siê ona w
    sobie bez koñca, kusi tysi¹cem s³odkich okr¹glizn i miêkkoœci, które z
    siebie w œlepych rojeniach wymajacza. Pozbawiona w³asnej inicjatywy,
    lubie¿nie podatna, po kobiecemu plastyczna, uleg³a wobec wszystkich
    impulsów--stanowi ona teren wyjêty spod prawa, otwarty dla wszelkiego
    rodzaju szarlatanerii i dyletantyzmów, domenê wszelkich nadu¿yæ i
    w¹tpliwych manipulacji demiurgicznych. Materia jest najbierniejsz¹ i
    najbezbronniejsz¹ istot¹ w kosmosie. Ka¿dy mo¿e j¹ ugniataæ, formowaæ,
    ka¿demu jest pos³uszna. Wszystkie organizacje materii s¹ nietrwa³e i
    luŸne, ³atwe do uwstecznienia i rozwi¹zania. Nie ma ¿adnego z³a w
    redukcji ¿ycia do form innych i nowych. Zabójstwo nie jest grzechem.
    Jest ono nieraz koniecznym gwa³tem wobec opornych i skostnia³ych form
    bytu, które przesta³y byæ zajmuj¹ce. W interesie ciekawego i wa¿nego
    eksperymentu mo¿e ono nawet stanowiæ zas³ugê. Tu jest punkt wyjœcia dla
    nowej apologii sadyzmu. Mój ojciec by³ niewyczerpany w gloryfikacji tego
    przedziwnego elementu, jakim by³a materia.--Nie ma materii martwej--
    naucza³--martwota jest jedynie pozorem, za którym ukrywaj¹ siê nieznane
    formy ¿ycia. Skala tych form jest nieskoñczona, a odcienie i niuanse
    niewyczerpane. Demiurgos by³ w posiadaniu wa¿nych i ciekawych recept
    twórczych. Dziêki nim stworzy³ on mnogoœæ rodzajów, odnawiaj¹cych siê
    w³asn¹ si³¹. Nie wiadomo, czy recepty te kiedykolwiek zostan¹
    zrekonstruowane. Ale jest to niepotrzebne, gdy¿ jeœliby nawet te
    klasyczne metody kreacji okaza³y siê raz na zawsze niedostêpne,
    pozostaj¹ pewne metody illegalne, ca³y bezmiar metod heretyckich i
    wystêpnych. W miarê jak ojciec od tych ogólnych zasad kosmogonii zbli¿a³
    siê do terenu swych ciaœniejszych zainteresowañ, g³os jego zni¿a³ siê do
    wnikliwego szeptu, wyk³ad stawa³ siê coraz trudniejszy i zawilszy, a
    wyniki, do których dochodzi³, gubi³y siê w coraz bardziej w¹tpliwych i
    ryzykownych regionach. Gestykulacja jego nabiera³a ezoterycznej
    solennoœci. Przymyka³ jedno oko, przyk³ada³ dwa palce do czo³a, chytroœæ
    jego spojrzenia stawa³a siê wprost niesamowita. Wwierca³ siê t¹
    chytroœci¹ w swe interlokutorki, gwa³ci³ cynizmem tego spojrzenia
    najwstydliwsze, najintymniejsze w nich rezerwy i dosiêga³ wymykaj¹ce siê
    w najg³êbszym zakamarku, przypiera³ do œciany i ³askota³, drapa³
    ironicznym palcem, póki nie do³askota³ siê b³ysku zrozumienia i œmiechu,
    œmiechu przyznania i porozumienia siê, którym w koñcu musia³o siê
    kapitulowaæ. Dziewczêta siedzia³y nieruchomo, lampa kopci³a, sukno pod
    ig³¹ maszyny dawno siê zsunê³o, a maszyna stukota³a pusto, stêbnuj¹c
    czarne, bezgwiezdne sukno, odwijaj¹ce siê z postawu nocy zimowej za
    oknem.--Zbyt d³ugo ¿yliœmy pod terrorem niedoœcig³ej doskona³oœci
    Demiurga--mówi³ mój ojciec--zbyt d³ugo doskona³oœæ jego tworu
    parali¿owa³a nasz¹ w³asn¹ twórczoœæ. Nie chcemy z nim konkurowaæ. Nie
    mamy ambicji mu dorównaæ. Chcemy byæ twórcami we w³asnej, ni¿szej
    sferze, pragniemy dla siebie twórczoœci, pragniemy rozkoszy twórczej,
    pragniemy--jednym s³owem--demiurgii.--Nie wiem, w czyim imieniu
    proklamowa³ mój ojciec te postulaty, jaka zbiorowoœæ, jaka korporacja,
    sekta czy zakon, nadawa³a sw¹ solidarnoœci¹ patos jego s³owom. Co do
    nas, to byliœmy dalecy od wszelkich zakusów dem³urgicznych. Lecz ojciec
    mój rozwin¹³ tymczasem program tej wtórej demiurgii, obraz tej drugiej
    generacji stworzeñ, która stan¹æ mia³a w otwartej opozycji do panuj¹cej
    epoki.--Nie zale¿y nam--mówi³ on--na tworach o d³ugim oddechu, na
    istotach na dalek¹ metê. Nasze kreatury nie bêd¹ bohaterami romansów w
    wielu tomach. Ich role bêd¹ krótkie, lapidarne, ich charaktery--bez
    dalszych planów. Czêsto dla jednego gestu, dla jednego s³owa podejmiemy
    siê trudu powo³ania ich do ¿ycia na tê jedn¹ chwilê. Przyznajemy
    otwarcie: nie bêdziemy k³adli nacisku na trwa³oœæ ani solidnoœæ
    wykonania, twory nasze bêd¹ jak gdyby prowizoryczne, na jeden raz
    zrobione. Jeœli bêd¹ to ludzie, to damy im na przyk³ad tylko jedn¹
    stronê twarzy, jedn¹ rêkê, jedn¹ nogê, tê mianowicie, która im bêdzie w
    ich roli potrzebna. By³oby pedanteri¹ troszczyæ siê o ich drug¹, nie
    wchodz¹c¹ w grê nogê. Z ty³u mog¹ byæ po prostu zaszyte p³ótnem lub
    pobielone. Nasz¹ ambicjê pok³adaæ bêdziemy w tej dumnej dewizie: dla
    ka¿dego gestu inny aktor. Do obs³ugi ka¿dego s³owa, ka¿dego czynu
    powo³amy do ¿ycia innego cz³owieka. Taki jest nasz smak, to bêdzie œwiat
    wed³ug naszego gustu. Demiurgos kocha³ siê w wytrawnych, doskona³ych i
    skomplikowanych materia³ach, my dajemy pierwszeñstwo tandecie. Po prostu
    porywa nas, zachwyca tanioœ&aeli
  • Gość: 0h0 IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:22
    Czy
    rozumiecie--pyta³ mój ojciec--g³êboki sens tej s³aboœci, tej pasji do
    pstrej bibu³ki, do papier mâ ché , do lakowej farby, do k³aków i
    trociny? To jest--mówi³ z bolesnym uœmiechem--nasza mi³oœæ do materii
    jako takiej, do jej puszystoœci i porowatoœci, do jej jedynej,
    mistycznej konsystencji. Demiurgos, ten wielki mistrz i artysta, czyni
    j¹ niewidzialn¹, ka¿e jej znikn¹æ pod gr¹ ¿ycia. My, przeciwnie, kochamy
    jej zgrzyt, jej opornoœæ, jej pa³ubiast¹ niezgrabnoœæ. Lubimy pod ka¿dym
    gestem, pod ka¿dym ruchem widzieæ jej ociê¿a³y wysi³ek, jej bezw³ad, jej
    s³odk¹ niedŸwiedziowatoœæ. Dziewczêta siedzia³y nieruchomo z szklanymi
    oczyma. Twarze ich by³y wyci¹gniête i zg³upia³e zas³uchaniem, policzki
    podmalowane wypiekami, trudno by³o w tej chwili oceniæ, czy nale¿¹ do
    pierwszej, czy do drugiej generacji stworzenia.--S³owem--konkludowa³
    mój ojciec--chcemy stworzyæ po raz wtóry cz³owieka, na obraz i
    podobieñstwo manekinu. Tu musimy dla wiernoœci sprawozdawczej opisaæ
    pewien drobny i b³ahy incydent, który zaszed³ w tym punkcie prelekcji i
    do którego nie przywi¹zujemy ¿adnej wagi. Incydent ten, ca³kowicie
    niezrozumia³y i bezsensowny w tym danym szeregu zdarzeñ, da siê chyba
    wyt³umaczyæ jako pewnego rodzaju automatyzm szcz¹tkowy, bez antecedensów
    i bez ci¹g³oœci, jako pewnego rodzaju z³oœliwoœæ obiektu, przeniesiona w
    dziedzinê psychiczn¹. Radzimy czytelnikowi zignorowaæ go z równ¹
    lekkomyœlnoœci¹, jak my to czynimy. Oto jego przebieg: W chwili gdy mój
    ojciec wymawia³ s³owo „manekin”, Adela spojrza³a na zegarek na
    bransoletce, po czym porozumia³a siê spojrzeniem z Pold¹. Teraz wysunê³a
    siê wraz z krzes³em o piêdŸ naprzód, podnios³a brzeg sukni, wystawi³a
    powoli stopê, opiêt¹ w czarny jedwab, i wyprê¿y³a j¹ jak pyszczek wê¿a.
    Tak siedzia³a przez ca³y czas tej sceny, ca³kiem sztywno, z wielkimi,
    trzepocz¹cymi oczyma, pog³êbionymi lazurem atropiny, z Pold¹ i Paulina
    po obu bokach. Wszystkie trzy patrzy³y rozszerzonymi oczami na ojca. Mój
    ojciec chrz¹kn¹³, zamilk³, pochyli³ siê i sta³ siê nagle bardzo
    czerwony. W jednej chwili lineatura jego twarzy, dopiero co tak
    rozwichrzona i pe³na wibracji, zamknê³a siê na spokornia³ych rysach. On
    - herezjarcha natchniony, ledwo wypuszczony z wichru uniesienia--z³o¿y³
    siê nagle w sobie, zapad³ i zwin¹³. A mo¿e wymieniono go na innego. Ten
    inny siedzia³ sztywny, bardzo czerwony, ze spuszczonymi oczyma. Panna
    Polda podesz³a i pochyli³a siê nad nim. Klepi¹c go lekko po plecach,
    mówi³a tonem ³agodnej zachêty:--Jakub bêdzie rozs¹dny, Jakub pos³ucha,
    Jakub nie bêdzie uparty. No, proszê... Jakub, Jakub... Wypiêty
    pantofelek Adeli dr¿a³ lekko i b³yszcza³ jak jêzyczek wê¿a. Mój ojciec
    podniós³ siê powoli ze spuszczonymi oczyma, post¹pi³ krok naprzód, jak
    automat, i osun¹³ siê na kolana. Lampa sycza³a w ciszy, w gêstwinie
    tapet bieg³y tam i z powrotem wymowne spojrzenia, lecia³y szepty
    jadowitych jêzyków, gzygzaki myœli...

    TRAKTAT O MANEKINACH Ci¹g dalszy Nastêpnego wieczora ojciec podj¹³ z
    odnowion¹ swad¹ ciemny i zawi³y swój temat. Lineatura jego zmarszczek
    rozwija³a siê i zawija³a z wyrafinowan¹ chytroœci¹. W ka¿dej spirali
    ukryty by³ pocisk ironii. Ale czasami inspiracja rozszerza³a krêgi jego
    zmarszczek, które ros³y jak¹œ ogromn¹ wiruj¹c¹ groz¹, uchodz¹c w
    milcz¹cych wolutach w g³¹b nocy zimowej.--Figury panopticum, moje panie
    - zacz¹³ on--kalwaryjskie parodie manekinów, ale nawet w tej postaci
    strze¿cie siê lekko je traktowaæ. Materia nie zna ¿artów. Jest ona
    zawsze pe³na tragicznej powagi. Kto oœmiela siê myœleæ, ¿e mo¿na igraæ z
    materi¹, ¿e kszta³towaæ j¹ mo¿na dla ¿artu, ¿e ¿art nie wrasta w ni¹,
    nie w¿era siê natychmiast jak los, jak przeznaczenie? Czy przeczuwacie
    ból, cierpienie g³uche, nie wyzwolone, zakute w materiê cierpienie tej
    pa³uby, która nie wie, czemu ni¹ jest, czemu musi trwaæ w tej gwa³tem
    narzuconej formie, bêd¹cej parodi¹? Czy pojmujecie potêgê wyrazu, formy,
    pozoru, tyrañsk¹ samowolê, z jak¹ rzuca siê on na bezbronn¹ k³odê i
    opanowuje, jak w³asna, tyrañska, panosz¹ca siê dusza? Nadajecie jakiejœ
    g³owie z k³aków i p³ótna wyraz gniewu i pozostawiacie j¹ z tym gniewem,
    z t¹ konwulsj¹, z tym napiêciem raz na zawsze, zamkniêt¹ ze œlep¹
    z³oœci¹, dla której nie ma odp³ywu. T³um œmieje siê z tej parodii.
    P³aczcie, moje panie, nad losem w³asnym, widz¹c nêdzê materii wiêzionej,
    gnêbionej materii, która nie wie, kim jest i po co jest, dok¹d prowadzi
    ten gest, który jej raz na zawsze nadano. T³um œmieje siê. Czy
    rozumiecie straszny sadyzm, upajaj¹ce, demiurgiczne okrucieñstwo tego
    œmiechu? Bo przecie¿ p³akaæ nam, moje panie, trzeba nad losem w³asnym na
    widok tej nêdzy materii, gwa³conej materii, na której dopuszczono siê
    strasznego bezprawia. St¹d p³ynie, moje panie, straszny smutek
    wszystkich b³azeñskich golemów, wszystkich pa³ub, zadumanych tragicznie
    nad œmiesznym swym grymasem. Oto jest anarchista Luccheni, morderca
    cesarzowej El¿biety, oto Draga, demoniczna i nieszczêœliwa królowa
    Serbii, oto genialny m³odzieniec, nadzieja i duma rodu, którego zgubi³
    nieszczêsny na³óg onanii. O, ironio tych nazw, tych pozorów! Czy jest w
    tej pa³ubie naprawdê coœ z królowej Dragi, jej sobowtór, najdalszy bodaj
    cieñ jej istoty? To podobieñstwo, ten pozór, ta nazwa uspokaja nas i nie
    pozwala nam pytaæ, kim jest dla siebie samego ten twór nieszczêœliwy. A
    jednak to musi byæ ktoœ, moje panie, ktoœ anonimowy, ktoœ groŸny, ktoœ
    nieszczêœliwy, ktoœ, co nie s³ysza³ nigdy w swym g³uchym ¿yciu o
    królowej Dradze... Czy s³yszeliœcie po nocach straszne wycie tych pa³ub
    woskowych, zamkniêtych w budach jarmarcznych, ¿a³osny chór tych kad³ubów
    z drzewa i porcelany, wal¹cych piêœciami w œciany swych wiêzieñ? W
    twarzy mego ojca, rozwichrzonej groz¹ spraw, które wywo³a³ z ciemnoœci,
    utworzy³ siê wir zmarszczek, lej rosn¹cy w g³¹b, na którego dnie gorza³o
    groŸne oko prorocze. Broda jego zje¿y³a siê dziwnie, wiechcie i pêdzle
    w³osów, strzelaj¹ce z brodawek, z pieprzów, z dziurek od nosa,
    nastroszy³y siê na swych korzonkach. Tak sta³ drêtwy, z gorej¹
  • Gość: . IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:26
    T³um œmieje siê z tej parodii.
    P³aczcie, moje panie, nad losem w³asnym, widz¹c nêdzê materii wiêzionej,
    gnêbionej materii, która nie wie, kim jest i po co jest, dok¹d prowadzi
    ten gest, który jej raz na zawsze nadano. T³um œmieje siê. Czy
    rozumiecie straszny sadyzm, upajaj¹ce, demiurgiczne okrucieñstwo tego
    œmiechu? Bo przecie¿ p³akaæ nam, moje panie, trzeba nad losem w³asnym na
    widok tej nêdzy materii, gwa³conej materii, na której dopuszczono siê
    strasznego bezprawia. St¹d p³ynie, moje panie, straszny smutek
    wszystkich b³azeñskich golemów, wszystkich pa³ub, zadumanych tragicznie
    nad œmiesznym swym grymasem. Oto jest anarchista Luccheni, morderca
    cesarzowej El¿biety, oto Draga, demoniczna i nieszczêœliwa królowa
    Serbii, oto genialny m³odzieniec, nadzieja i duma rodu, którego zgubi³
    nieszczêsny na³óg onanii. O, ironio tych nazw, tych pozorów! Czy jest w
    tej pa³ubie naprawdê coœ z królowej Dragi, jej sobowtór, najdalszy bodaj
    cieñ jej istoty? To podobieñstwo, ten pozór, ta nazwa uspokaja nas i nie
    pozwala nam pytaæ, kim jest dla siebie samego ten twór nieszczêœliwy. A
    jednak to musi byæ ktoœ, moje panie, ktoœ anonimowy, ktoœ groŸny, ktoœ
    nieszczêœliwy, ktoœ, co nie s³ysza³ nigdy w swym g³uchym ¿yciu o
    królowej Dradze... Czy s³yszeliœcie po nocach straszne wycie tych pa³ub
    woskowych, zamkniêtych w budach jarmarcznych, ¿a³osny chór tych kad³ubów
    z drzewa i porcelany, wal¹cych piêœciami w œciany swych wiêzieñ? W
    twarzy mego ojca, rozwichrzonej groz¹ spraw, które wywo³a³ z ciemnoœci,
    utworzy³ siê wir zmarszczek, lej rosn¹cy w g³¹b, na którego dnie gorza³o
    groŸne oko prorocze. Broda jego zje¿y³a siê dziwnie, wiechcie i pêdzle
    w³osów, strzelaj¹ce z brodawek, z pieprzów, z dziurek od nosa,
    nastroszy³y siê na swych korzonkach. Tak sta³ drêtwy, z gorej¹cymi
    oczyma, dr¿¹c od wewnêtrznego wzburzenia, jak automat, który zaci¹³ siê
    i zatrzyma³ na martwym punkcie. Adela wsta³a z krzes³a i poprosi³a nas o
    przymkniêcie oczu na to, co siê za chwilê stanie. Potem podesz³a do ojca
    i z rêkoma na biodrach, przybieraj¹c pozór podkreœlonej stanowczoœci,
    za¿¹da³a bardzo dobitnie... Panienki siedzia³y sztywno, ze spuszczonymi
    oczyma, w dziwnej drêtwoœci...

    TRAKTAT O MANEKINACH Dokoñczenie Któregoœ z nastêpnych wieczorów ojciec
    mój w te s³owa ci¹gn¹³ dalej sw¹ prelekcjê:--Nie o tych
    nieporozumieniach ucieleœnionych, nie o tych smutnych parodiach, moje
    panie, owocach prostackiej i wulgarnej niepowœci¹gliwoœci--chcia³em
    mówiæ zapowiadaj¹c m¹ rzecz o manekinach. Mia³em na myœli coœ innego. Tu
    ojciec mój zacz¹³ budowaæ przed naszymi oczyma obraz tej wymarzonej
    przez niego „generaiio aequivoca”, jakiegoœ pokolenia istot na wpó³
    tylko organicznych, jakiejœ pseudowegetacji i pseudofauny, rezultatów
    fantastycznej fermentacji materii. By³y to twory podobne z pozoru do
    istot ¿ywych, do krêgowców, skorupiaków, cz³onkonogów, lecz pozór ten
    myli³. By³y to w istocie istoty amorfne, bez wewnêtrznej struktury,
    p³ody imitatywnej tendencji materii, która obdarzona pamiêci¹, powtarza
    z przyzwyczajenia raz przyjête kszta³ty. Skala morfologii, której
    podlega materia, jest w ogóle ograniczona i pewien zasób form powtarza
    siê wci¹¿ na ró¿nych kondygnacjach bytu. Istoty te--ruchliwe, wra¿liwe
    na bodŸce, a jednak dalekie od prawdziwego ¿ycia--mo¿na by³o otrzymaæ
    zawieszaj¹c pewne skomplikowane koloidy w roztworach soli kuchennej.
    Koloidy te po kilku dniach formowa³y siê, organizowa³y w pewne
    zagêszczenia substancji przypominaj¹cej ni¿sze formy fauny. U istot tak
    powsta³ych mo¿na by³o stwierdziæ proces oddychania, przemianê materii,
    ale analiza chemiczna nie wykazywa³a w nich nawet œladu po³¹czeñ
    bia³kowych ani w ogóle zwi¹zków wêgla. Wszelako prymitywne te formy by³y
    niczym w porównaniu z bogactwem kszta³tów i wspania³oœci pseudofauny i
    flory, która pojawia siê niekiedy w pewnych œciœle okreœlonych
    œrodowiskach. Œrodowiskami tymi s¹ stare mieszkania, przesycone
    emanacjami wielu ¿ywotów i zdarzeñ--zu¿yte atmosfery, bogate w
    specyficzne ingrediencje marzeñ ludzkich--rumowiska, obfituj¹ce w humus
    wspomnieñ, têsknot, ja³owej nudy. Na takiej glebie owa pseudowegetacja
    kie³kowa³a szybko i powierzchownie, paso¿ytowa³a obficie i efemerycznie,
    pêdzi³a krótkotrwa³e generacje, które rozkwita³y raptownie i œwietnie,
    a¿eby wnet zgasn¹æ i zwiêdn¹æ. Tapety musz¹ byæ w takich mieszkaniach
    ju¿ bardzo zu¿yte i znudzone nieustann¹ wêdrówk¹ po wszystkich
    kadencjach rytmów; nic dziwnego, ¿e schodz¹ na manowce dalekich,
    ryzykownych rojeñ. Rdzeñ mebli, ich substancja musi ju¿ byæ rozluŸniona,
    zdegenerowana i podleg³a wystêpnym pokusom: wtedy na tej chorej,
    zmêczonej i zdzicza³ej glebie wykwita, jak piêkna wysypka, nalot
    fantastyczny, kolorowa, bujaj¹ca pleœñ.--Wiedz¹ panie--mówi³ ojciec
    mój--¿e w starych mieszkaniach bywaj¹ pokoje, o których siê zapomina.
    Nie odwiedzane miesi¹cami, wiêdn¹ w opuszczeniu miêdzy starymi murami i
    zdarza siê, ¿e zasklepiaj¹ siê w sobie, zarastaj¹ ceg³¹ i, raz na zawsze
    stracone dla naszej pamiêci, powoli trac¹ te¿ sw¹ egzystencjê. Drzwi,
    prowadz¹ce do nich z jakiegoœ podestu tylnych schodów, mog¹ byæ tak
    dhigo przeoczane przez domowników, a¿ wrastaj¹, wchodz¹ w œcianê, która
    zaciera ich œlad w fantastycznym rysunku pêkniêæ i rys.--Wszed³em raz--
    mówi³ ojciec mój--wczesnym rankiem na schy³ku zimy, po wielu miesi¹cach
    nieobecnoœci, do takiego na wpó³ zapomnianego traktu i zdumiony by³em
    wygl¹dem tych pokojów. Z wszystkich szpar w pod³odze, z wszystkich
    gzymsów i framug wystrzela³y cienkie pêdy i nape³nia³y szare powietrze
    migotliw¹ koronk¹ filigranowego listowia, a¿urow¹ gêstwin¹ jakiejœ
    cieplarni, pe³nej szeptów, lœnieñ, ko³ysañ, jakiejœ fa³szywej i b³ogiej
    wiosny. Dooko³a ³ó¿ka, pod wieloramienn¹ lamp¹, wzd³u¿ szaf chwia³y siê
    kêpy delikatnych drzew, rozpryskiwa³y w górze w œwietliste korony, w
    fontanny koronkowego listowia, bij¹ce a¿ pod malowane niebo sufitu
    rozpylonym chlorofilem. W przyspieszonym procesie kwitnienia kie³kowa³y
    w tym listowiu ogromne, bia³e i ró¿owe kwiaty, p¹czkowa³y w oczach,
    buja³y od œrodka ró¿owym mi¹¿szem i przelewa³y siê przez brzegi, gubi¹c
    p³atki i rozpadaj¹c si&
  • Gość: . . IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:29
    Koloidy te po kilku dniach formowa³y siê, organizowa³y w pewne
    zagêszczenia substancji przypominaj¹cej ni¿sze formy fauny. U istot tak
    powsta³ych mo¿na by³o stwierdziæ proces oddychania, przemianê materii,
    ale analiza chemiczna nie wykazywa³a w nich nawet œladu po³¹czeñ
    bia³kowych ani w ogóle zwi¹zków wêgla. Wszelako prymitywne te formy by³y
    niczym w porównaniu z bogactwem kszta³tów i wspania³oœci pseudofauny i
    flory, która pojawia siê niekiedy w pewnych œciœle okreœlonych
    œrodowiskach. Œrodowiskami tymi s¹ stare mieszkania, przesycone
    emanacjami wielu ¿ywotów i zdarzeñ--zu¿yte atmosfery, bogate w
    specyficzne ingrediencje marzeñ ludzkich--rumowiska, obfituj¹ce w humus
    wspomnieñ, têsknot, ja³owej nudy. Na takiej glebie owa pseudowegetacja
    kie³kowa³a szybko i powierzchownie, paso¿ytowa³a obficie i efemerycznie,
    pêdzi³a krótkotrwa³e generacje, które rozkwita³y raptownie i œwietnie,
    a¿eby wnet zgasn¹æ i zwiêdn¹æ. Tapety musz¹ byæ w takich mieszkaniach
    ju¿ bardzo zu¿yte i znudzone nieustann¹ wêdrówk¹ po wszystkich
    kadencjach rytmów; nic dziwnego, ¿e schodz¹ na manowce dalekich,
    ryzykownych rojeñ. Rdzeñ mebli, ich substancja musi ju¿ byæ rozluŸniona,
    zdegenerowana i podleg³a wystêpnym pokusom: wtedy na tej chorej,
    zmêczonej i zdzicza³ej glebie wykwita, jak piêkna wysypka, nalot
    fantastyczny, kolorowa, bujaj¹ca pleœñ.--Wiedz¹ panie--mówi³ ojciec
    mój--¿e w starych mieszkaniach bywaj¹ pokoje, o których siê zapomina.
    Nie odwiedzane miesi¹cami, wiêdn¹ w opuszczeniu miêdzy starymi murami i
    zdarza siê, ¿e zasklepiaj¹ siê w sobie, zarastaj¹ ceg³¹ i, raz na zawsze
    stracone dla naszej pamiêci, powoli trac¹ te¿ sw¹ egzystencjê. Drzwi,
    prowadz¹ce do nich z jakiegoœ podestu tylnych schodów, mog¹ byæ tak
    dhigo przeoczane przez domowników, a¿ wrastaj¹, wchodz¹ w œcianê, która
    zaciera ich œlad w fantastycznym rysunku pêkniêæ i rys.--Wszed³em raz--
    mówi³ ojciec mój--wczesnym rankiem na schy³ku zimy, po wielu miesi¹cach
    nieobecnoœci, do takiego na wpó³ zapomnianego traktu i zdumiony by³em
    wygl¹dem tych pokojów. Z wszystkich szpar w pod³odze, z wszystkich
    gzymsów i framug wystrzela³y cienkie pêdy i nape³nia³y szare powietrze
    migotliw¹ koronk¹ filigranowego listowia, a¿urow¹ gêstwin¹ jakiejœ
    cieplarni, pe³nej szeptów, lœnieñ, ko³ysañ, jakiejœ fa³szywej i b³ogiej
    wiosny. Dooko³a ³ó¿ka, pod wieloramienn¹ lamp¹, wzd³u¿ szaf chwia³y siê
    kêpy delikatnych drzew, rozpryskiwa³y w górze w œwietliste korony, w
    fontanny koronkowego listowia, bij¹ce a¿ pod malowane niebo sufitu
    rozpylonym chlorofilem. W przyspieszonym procesie kwitnienia kie³kowa³y
    w tym listowiu ogromne, bia³e i ró¿owe kwiaty, p¹czkowa³y w oczach,
    buja³y od œrodka ró¿owym mi¹¿szem i przelewa³y siê przez brzegi, gubi¹c
    p³atki i rozpadaj¹c siê w prêdkim przekwitaniu.--By³em szczêœliwy--
    mówi³ mój ojciec--z tego niespodzianego rozkwitu, który nape³ni³
    powietrze migotliwym szelestem, ³agodnym szumem, przesypuj¹cym siê jak
    kolorowe confetti przez cienkie rózgi ga³¹zek. Widzia³em, jak z drgania
    powietrza, z fermentacji zbyt bogatej aury wydziela siê i materializuje
    to pospieszne kwitnienie, przelewanie siê i rozpadanie fantastycznych
    oleandrów, które nape³ni³y pokój rzadk¹, leniw¹ œnie¿yc¹ wielkich,
    ró¿owych kiœci kwietnych.--Nim zapad³ wieczór--koñczy³ ojciec--nie
    by³o ju¿ œladu tego œwietnego rozkwitu. Ca³a z³udna ta fatamorgana by³a
    tylko mistyfikacj¹, wypadkiem dziwnej symulacji materii, która podszywa
    siê pod pozór ¿ycia. Ojciec mój by³ dnia tego dziwnie o¿ywiony,
    spojrzenia jego, chytre, ironiczne spojrzenia, tryska³y werw¹ i humorem.
    Potem, nagle powa¿niej¹c, znów rozpatrywa³ nieskoñczon¹ skalê form i
    odcieni, jakie przybiera³a wielokszta³tna materia. Fascynowa³y go formy
    graniczne, w¹tpliwe i problematyczne, jak ektoplazma somnambulików,
    pseudomateria, emanacja kataleptyczna mózgu, która w pewnych wypadkach
    rozrasta³a siê z ust uœpionego na ca³y stó³, nape³nia³a ca³y pokój, jako
    bujaj¹ca, rzadka tkanka, astralne ciasto, na pograniczu cia³a i ducha.--
    Kto wie--mówi³--ile jest cierpi¹cych, okaleczonych, fragmentarycznych
    postaci ¿ycia, jak sztucznie sklecone, gwoŸdziami na gwa³t zbite ¿ycie
    szaf i sto³ów, ukrzy¿owanego drzewa, cichych mêczenników okrutnej
    pomys³owoœci ludzkiej. Straszliwe transplantacje obcych i nienawidz¹cych
    siê ras drzewa, skucie ich w jedn¹ nieszczêœliw¹ osobowoœæ. Ile starej,
    m¹drej mêki jest w bejcowanych s³ojach, ¿y³ach i fladrach naszych
    starych, zaufanych szaf. Kto rozpozna w nich stare, zheblowane,
    wypolerowane do niepoznaki rysy, uœmiechy, spojrzenia! Twarz mego ojca,
    gdy to mówi³, rozesz³a siê zamyœlon¹ lineatur¹ zmarszczek, sta³a siê
    podobna do sêków i s³ojów starej deski, z której zheblowano wszystkie
    wspomnienia. Przez chwilê myœleliœmy, ¿e ojciec popadnie w stan
    drêtwoty, który nawiedza³ go czasem, ale ockn¹³ siê nagle, opamiêta³ i
    tak ci¹gn¹³ dalej:--Dawne, mistyczne plemiona balsamowa³y swych
    umar³ych. W œciany ich mieszkañ by³y wprawione, wmurowane cia³a, twarze:
    w salonie sta³ ojciec--wypchany, wygarbowana ¿ona-nieboszczka by³a
    dywanem pod sto³em. Zna³em pewnego kapitana, który mia³ w swej kajucie
    lampê-meluzynê, zrobion¹ przez malajskich balsamistów z jego
    zamordowanej kochanki. Na g³owie mia³a ogromne rogi jelenie. W ciszy
    kajuty g³owa ta, rozpiêta miêdzy ga³êziami rogów u stropu, powoli
    otwiera³a rzêsy oczu; na rozchylonych ustach lœni³a b³onka œliny,
    pêkaj¹ca od cichego szeptu. G³owonogi, ¿ó³wie i ogromne kraby,
    zawieszone na belkach sufitu jako kandelabry i paj¹ki, przebiera³y w tej
    ciszy bez koñca nogami, sz³y i sz³y na miejscu... Twarz mojego ojca
    przybra³a naraz wyraz troski i smutku, gdy myœli jego na drogach nie
    wiedzieæ jakich asocjacji przesz³y do nowych przyk³adów:--Czy mam
    przemilczeæ--mówi³ przyciszonym g³osem--¿e brat mój na skutek d³ugiej
    i nieuleczalnej choroby zamieni³ siê stopniowo w zwój kiszek gumowych,
    ¿e biedna moja kuzynka dniem i noc¹ nosi³a go w poduszkach, nuc¹c
    nieszczêœliwemu stworzeniu nieskoñczone ko³ysanki nocy zimowych? Czy
    mo¿e byæ coœ smutniejszego ni¿ cz³owiek zamieniony w kiszkê hegarow¹? Co
    za rozczarowanie
  • Gość: .) IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:33
    Co
    za rozczarowanie dla rodziców, co za dezorientacja dla ich uczuæ, co za
    rozwianie wszystkich nadziei, wi¹zanych z obiecuj¹cym m³odzieñcem! A
    jednak wierna mi³oœæ biednej kuzynki towarzyszy³a mu i w tej przemianie.
    - Ach! nie mogê ju¿ d³u¿ej, nie mogê tego s³uchaæ!--jêknê³a Polda
    przechylaj¹c siê na krzeœle.--Ucisz go, Adelo... Dziewczêta wsta³y,
    Adela podesz³a do ojca i wyci¹gniêtym palcem uczyni³a ruch zaznaczaj¹cy
    ³askotanie. Ojciec stropi³ siê, zamilk³ i zacz¹³, pe³en przera¿enia,
    cofaæ siê ty³em przed kiwaj¹cym siê palcem Adeli. Ta sz³a za nim ci¹gle,
    gro¿¹c mu jadowicie palcem, i wypiera³a go krok za krokiem z pokoju.
    Paulina ziewnê³a przeci¹gaj¹c siê. Obie z Pold¹, wsparte o siebie
    ramionami, spojrza³y sobie w oczy z uœmiechem.

    NEMROD Ca³y sierpieñ owego roku przebawi³em siê z ma³ym, kapitalnym
    pieskiem, który pewnego dnia znalaz³ siê na pod³odze naszej kuchni,
    niedo³ê¿ny i piszcz¹cy, pachn¹cy jeszcze mlekiem i niemowlêctwem, z nie
    uformowanym, okr¹g³awym, dr¿¹cym ³ebkiem, z ³apkami jak u kreta
    rozkraczonymi na boki i z najdelikatniejsz¹, miêciutk¹ sierœci¹. Od
    pierwszego wejrzenia zdoby³a sobie ta kruszynka ¿ycia ca³y zachwyt, ca³y
    entuzjazm ch³opiêcej duszy. Z jakiego nieba spad³ tak niespodzianie ten
    ulubieniec bogów, milszy sercu od najpiêkniejszych zabawek? ¯e te¿
    stare, zgo³a nieinteresuj¹ce pomywaczki wpadaj¹ niekiedy na tak œwietne
    pomys³y i przynosz¹ z przedmieœcia--o ca³kiem wczesnej,
    transcendentalnej porannej godzinie--takiego oto pieska do naszej
    kuchni! Ach! by³o siê jeszcze--niestety--nieobecnym, nieurodzonym z
    ciemnego ³ona snu, a ju¿ to szczêœcie ziœci³o siê, ju¿ czeka³o na nas,
    niedo³ê¿nie le¿¹ce na ch³odnej pod³odze kuchni, nie docenione przez
    Adelê i domowników. Dlaczego nie obudzono mnie wczeœniej! Talerzyk mleka
    na pod³odze œwiadczy³ o macierzyñskich impulsach Adeli, œwiadczy³
    niestety tak¿e i o chwilach przesz³oœci, dla mnie na zawsze straconej, o
    rozkoszach przybranego macierzyñstwa, w których nie bra³em udzia³u. Ale
    przede mn¹ le¿a³a jeszcze ca³a przysz³oœæ.
    Jaki¿ bezmiar doœwiadczeñ,
    eksperymentów, odkryæ otwiera³ siê teraz! Sekret ¿ycia, jego
    najistotniejsza tajemnica sprowadzona do tej prostszej, porêczniejszej i
    zabawkowej formy ods³ania³a siê tu nienasyconej ciekawoœci. By³o to
    nadwyraz interesuj¹ce, mieæ na w³asnoœæ tak¹ odrobinkê ¿ycia, tak¹
    cz¹steczkê wieczystej tajemnicy, w postaci tak zabawnej i nowej,
    budz¹cej nieskoñczon¹ ciekawoœæ i respekt sekretny sw¹ obcoœci¹,
    niespodzian¹ transpozycj¹ tego samego w¹tku ¿ycia, który i w nas by³, na
    formê od naszej odmienn¹, zwierzêc¹. Zwierzêta! cel nienasyconej
    ciekawoœci, egzemplifikacje zagadki ¿ycia, jakby stworzone po to, by
    cz³owiekowi pokazaæ cz³owieka, rozk³adaj¹c jego bogactwo i komplikacjê
    na tysi¹c kalejdoskopowych mo¿liwoœci, ka¿d¹ doprowadzon¹ do jakiegoœ
    paradoksalnego krañca, do jakiejœ wybuja³oœci pe³nej charakteru.
    Nieobci¹¿one splotem egzotycznych interesów, m¹c¹cych stosunki
    miêdzyludzkie, otwiera³o siê serce pe³ne sympatii dla obcych emanacji
    wiecznego ¿ycia, pe³ne mi³osnej wspó³pracuj¹cej ciekawoœci, która by³a
    zamaskowanym g³osem samopoznania. Piesek by³ aksamitny, ciep³y i
    pulsuj¹cy ma³ym, pospiesznym sercem. Mia³ dwa miêkkie p³atki uszu,
    niebieskawe, mêtne oczka, ró¿owy pyszczek, do którego mo¿na by³o w³o¿yæ
    palec bez ¿adnego niebezpieczeñstwa, ³apki delikatne i niewinne, z
    wzruszaj¹c¹, ró¿ow¹ brodaweczk¹ z ty³u, nad stopami przednich nóg.
    W³azi³ nimi do miski z mlekiem, ¿ar³oczny i niecierpliwy, ch³epc¹cy
    napój ró¿owym jêzyczkiem, a¿eby po nasyceniu siê podnieœæ ¿a³oœnie ma³¹
    mordkê z kropl¹ mleka na brodzie i wycofaæ siê niedo³ê¿nie z k¹pieli
    mlecznej. Chód jego by³ niezgrabnym toczeniem siê, bokiem na ukos w
    niezdecydowanym kierunku, po linii trochê pijanej i chwiejnej. Dominant¹
    jego nastroju by³a jakaœ nieokreœlona i zasadnicza ¿a³oœæ, sieroctwo i
    bezradnoœæ--niezdolnoœæ do zape³nienia czymœ pustki ¿ycia pomiêdzy
    sensacjami posi³ków. Objawia³o siê to bezplanowoœci¹ i niekonsekwencj¹
    ruchów, irracjonalnymi napadami nostalgii z ¿a³osnym skomleniem i
    niemo¿noœci¹ znalezienia sobie miejsca. Nawet jeszcze w g³êbi snu, w
    którym potrzebê oparcia siê i przytulenia zaspokajaæ musia³ u¿ywaj¹c do
    tego w³asnej swej osoby, zwiniêtej w k³êbek dr¿¹cy--towarzyszy³o mu
    poczucie osamotnienia i bezdomnoœci. Ach, ¿ycie--m³ode i w¹t³e ¿ycie,
    wypuszczone z zaufanej ciemnoœci, z przytulnego ciep³a ³ona
    macierzystego w wielki i obcy, œwietlany œwiat, jak¿e kurczy siê ono i
    cofa, jak wzdraga siê zaakceptowaæ tê imprezê, któr¹ mu proponuj¹--
    pe³ne awersji i zniechêcenia! Lecz zwolna ma³y Nemrod (otrzyma³ by³ to
    dumne i wojownicze imiêwink zaczyna smakowaæ w ¿yciu. Wy³¹czne opanowanie
    obrazem macierzystej prajedni ustêpuje urokowi wieloœci. Œwiat zaczyna
    nañ nastawiaæ pu³apki: nieznany a czaruj¹cy smak ró¿nych pokarmów,
    czworobok porannego s³oñca na pod³odze, na którym tak dobrze jest
    po³o¿yæ siê, ruchy w³asnych cz³onków, w³asne ³apki, ogonek, figlarnie
    wyzywaj¹cy do zabawy z samym sob¹, pieszczoty rêki ludzkiej, pod którymi
    zwolna dojrzewa pewna swawolnoœæ, weso³oœæ rozpieraj¹ca cia³o i rodz¹ca
    potrzebê zgo³a nowych, gwa³townych i ryzykownych ruchów--wszystko to
    przekupuje, przekonywa i zachêca do przyjêcia, do pogodzenia siê z
    eksperymentem ¿ycia. I jeszcze jedno. Nemrod zaczyna rozumieæ, ¿e to, co
    mu siê tu podsuwa, mimo pozorów nowoœci jest w gruncie rzeczy czymœ, co
    ju¿ by³o--by³o wiele razy--nieskoñczenie wiele razy. Jego cia³o
    poznaje sytuacje, wra¿enia i przedmioty. W gruncie rzeczy to wszystko
    nie dziwi go zbytnio. W obliczu ka¿dej nowej sytuacji daje nura w swoj¹
    pamiêæ, w g³êbok¹ pamiêæ cia³a, i szuka omackiem, gor¹czkowo--i bywa,
    ¿e znajduje w sobie odpowiedni¹ reakcjê ju¿ gotow¹: m&sup
  • Gość: () IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:37
    ULICA KROKODYLI Mój ojciec przechowywa³ w dolnej szufladzie swego
    g³êbokiego biurka star¹ i piêkn¹ mapê naszego miasta. By³ to ca³y
    wolumen in folio pergaminowych kart, które pierwotnie spojone skrawkami
    p³ótna, tworzy³y ogromn¹ mapê œcienn¹ w kszta³cie panoramy z ptasiej
    perspektywy. Zawieszona na œcianie, zajmowa³a niemal przestrzeñ ca³ego
    pokoju i otwiera³a daleki widok na ca³¹ dolinê Tyœmienicy, wij¹cej siê
    falisto bladoz³ot¹ wstêg¹, na ca³e pojezierze szeroko rozlanych moczarów
    i stawów, na pofa³dowane przedgórza, ci¹gn¹ce siê ku po³udniowi, naprzód
    z rzadka, potem coraz t³umniejszymi pasmami, szachownic¹ okr¹g³awych
    wzgórzy, coraz mniejszych i coraz bledszych, w miarê jak odchodzi³y ku
    z³otawej i dymnej mgle horyzontu. Z tej zwiêd³ej dali peryferii
    wynurza³o siê miasto i ros³o ku przodowi, naprzód jeszcze w nie
    zró¿nicowanych kompleksach, w zwartych blokach i masach domów,
    poprzecinanych g³êbokimi parowami ulic, by bli¿ej jeszcze wyodrêbniæ siê
    w pojedyncze kamienice, sztychowane z ostr¹ wyrazistoœci¹ widoków
    ogl¹danych przez lunetê. Na tych bli¿szych planach wydoby³ sztycharz
    ca³y zawik³any i wieloraki zgie³k ulic i zau³ków, ostr¹ wyrazistoœæ
    gzymsów, architrawów, archiwolt i pilastrów, œwiec¹cych w póŸnym i
    ciemnym z³ocie pochmurnego popo³udnia, które pogr¹¿a wszystkie za³omy i
    framugi w g³êbokiej sepii cienia. Bry³y i pryzmy tego cienia wcina³y
    siê, jak plastry ciemnego miodu, w w¹wozy ulic, zatapia³y w swej
    ciep³ej, soczystej masie tu ca³¹ po³owê ulicy, tam wy³om miêdzy domami,
    dramatyzowa³y i orkiestrowa³y ponur¹ romantyk¹ cieni tê wielorak¹
    polifoniê architektoniczn¹. Na tym planie, wykonanym w stylu barokowych
    prospektów, okolica Ulicy Krokodylej œwieci³a pust¹ biel¹, jak¹ na
    kartach geograficznych zwyk³o siê oznaczaæ okolice podbiegunowe, krainy
    niezbadane i niepewnej egzystencji. Tylko linie kilku ulic wrysowane tam
    by³y czarnymi kreskami i opatrzone nazwami w prostym, nieozdobnym
    piœmie, w odró¿nieniu od szlachetnej antykwy innych napisów. Widocznie
    kartograf wzbrania³ siê uznaæ przynale¿noœæ tej dzielnicy do zespo³u
    miasta i zastrze¿enie swe wyrazi³ w tym odrêbnym i postponuj¹cym
    wykonaniu. Aby zrozumieæ tê rezerwê, musimy ju¿ teraz zwróciæ uwagê na
    dwuznaczny i w¹tpliwy charakter tej dzielnicy, tak bardzo odbiegaj¹cy od
    zasadniczego tonu ca³ego miasta. By³ to dystrykt przemys³owo-handlowy z
    podkreœlonym jaskrawo charakterem trzeŸwej u¿ytkowoœci. Duch czasu,
    mechanizm ekonomiki, nie oszczêdzi³ i naszego miasta i zapuœci³ korzenie
    na skrawku jego peryferii, gdzie rozwin¹³ siê w paso¿ytnicz¹ dzielnicê.
    Kiedy w starym mieœcie panowa³ wci¹¿ jeszcze nocny, pok¹tny handel,
    pe³en solennej ceremonialnoœci, w tej nowej dzielnicy rozwinê³y siê od
    razu nowoczesne, trzeŸwe formy komercjalizmu. Pseudoamerykanizm,
    zaszczepiony na starym, zmursza³ym gruncie miasta, wystrzeli³ tu bujn¹,
    lecz pust¹ i bezbarwn¹ wegetacj¹ tandetnej, lichej pretensjonalnoœci.
    Widzia³o siê tam tanie, marnie budowane kamienice o karykaturalnych
    fasadach, oblepione monstrualnymi sztukateriami z popêkanego gipsu.
    Stare, krzywe domki podmiejskie otrzyma³y szybko sklecone portale, które
    dopiero bli¿sze przyjrzenie demaskowa³o jako nêdzne imitacje
    wielkomiejskich urz¹dzeñ. Wadliwe, mêtne i brudne szyby, ³ami¹ce w
    falistych refleksach ciemne odbicie ulicy, nie heblowane drzewo portali,
    szara atmosfera ja³owych tych wnêtrzy, osiadaj¹cych pajêczyn¹ i k³akami
    kurzu na wysokich pó³kach i wzd³u¿ odartych i krusz¹cych siê œcian,
    wyciska³y tu, na sklepach, piêtno dzikiego Klondike'u. Tak ci¹gnê³y siê
    jeden za drugim, magazyny krawców, konfekcje, sk³ady porcelany,
    drogerie, zak³ady fryzjerskie. Szare ich, wielkie szyby wystawowe nosi³y
    ukoœnie lub w pó³kolu biegn¹ce napisy ze z³oconych plastycznych liter:
    CONFISERIE, MANUCURE, KING OF ENGLAND. Rdzenni mieszkañcy miasta
    trzymali siê z dala od tej okolicy, zamieszkiwanej przez szumowiny,
    przez gmin, przez kreatury bez charakteru, bez gêstoœci, przez istn¹
    lichotê moraln¹, tê tandetn¹ odmianê cz³owieka, która rodzi siê w takich
    efemerycznych œrodowiskach. Ale w dniach upadku, w godzinach niskiej
    pokusy zdarza³o siê, ¿e ten lub ów z mieszkañców miasta zab³¹kiwa³ siê
    na wpó³ przypadkiem w tê w¹tpliw¹ dzielnicê. Najlepsi nie byli czasem
    wolni od pokusy dobrowolnej degradacji, zniwelowania granic i
    hierarchii, p³awienia siê w tym p³ytkim b³ocie wspólnoty, ³atwej
    intymnoœci, brudnego zmieszania. Dzielnica ta by³a eldoradem takich
    dezerterów moralnych, takich zbiegów spod sztandaru godnoœci w³asnej.
    Wszystko zdawa³o siê tam podejrzane i dwuznaczne, wszystko zaprasza³o
    sekretnym mrugniêciem, cynicznie artyku³owanym gestem, wyraŸnie
    przymru¿onym perskim okiem--do nieczystych nadziei, wszystko wyzwala³o
    z pêt nisk¹ naturê. Ma³o kto, nie uprzedzony, spostrzega³ dziwn¹
    osobliwoϾ tej dzielnicy: brak barw, jak gdyby w tym tandetnym, w
    poœpiechu wyros³ym mieœcie nie mo¿na by³o sobie pozwoliæ na luksus
    kolorów. Wszystko tam by³o szare jak na jednobarwnych fotografiach, jak
    w ilustrowanych prospektach. Podobieñstwo to wychodzi³o poza zwyk³¹
    metaforê, gdy¿ chwilami, wêdruj¹c po tej czêœci miasta, mia³o siê w
    istocie wra¿enie, ¿e wertuje siê w jakimœ prospekcie, w nudnych
    rubrykach komercjalnych og³oszeñ, wœród których zagnieŸdzi³y siê
    paso¿ytniczo podejrzane anonse, dra¿liwe notatki, w¹tpliwe ilustracje; i
    wêdrówki te by³y równie ja³owe i bez rezultatu jak ekscytacje fantazji,
    pêdzonej przez szpalty i kolumny pornograficznych druków. Wchodzi³o siê
    do jakiegoœ krawca, ¿eby zamówiæ ubranie--ubranie o taniej elegancji,
    tak charakterystycznej dla tej dzielnicy. Lokal by³ wielki i pusty,
    bardzo wysoki i bezbarwny. Ogromne wielopiêtrowe pó³ki wznosz¹ siê jedne
    nad drugimi w nie okreœlon¹ wysokoœæ tej hali. Kondygnacje pustych pó³ek
    wyprowadzaj¹ wzrok w górê a¿ pod sufit, który mo¿e byæ niebem--lichym,
    bezbarwnym, odrapanym niebem tej dzielnicy. Natomiast dalsze magazyny,
    które widaæ przez otwarte drzwi, pe³ne s¹ a¿ pod sufit pude³ i kartonów,
    piêtrz¹cych siê ogromn¹ kartotek¹, która rozpada siê w górze, pod
    zagmatwanym niebem strychu w kubaturê pustki, w ja³owy budulec nicoœci.
    Przez wielkie szare okna, kratkowane wielokrotnie jak arkusze papi
  • Gość: . IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:41
    WICHURA Tej d³ugiej i pustej zimy obrodzi³a ciemnoœæ w naszym mieœcie
    ogromnym, stokrotnym urodzajem. Zbyt d³ugo snadŸ nie sprz¹tano na
    strychach i w rupieciarniach, st³aczano garnki na garnkach i flaszki na
    flaszkach, pozwalano narastaæ bez koñca pustym bateriom butelek. Tam, w
    tych spalonych, wielkobelkowych lasach strychów i dachów ciemnoœæ
    zaczê³a siê wyradzaæ i dziko fermentowaæ. Tam zaczê³y siê te czarne
    sejmy garnków, te wiecowania gadatliwe i puste, te be³kotliwe
    flaszkowania, bulgoty butli i baniek. A¿ pewnej nocy wezbra³y pod
    gontowymi przestworami falangi garnków i flaszek i pop³ynê³y wielkim
    st³oczonym ludem na miasto. Strychy, wystrychniête ze strychów,
    rozprzestrzenia³y siê jedne z drugich i wystrzela³y czarnymi szpalerami,
    a przez przestronne ich echa przebiega³y kawalkady tramów i belek,
    lansady drewnianych koz³ów, klêkaj¹cych na jod³owe kolana, a¿eby
    wypad³szy na wolnoœæ, nape³niæ przestwory nocy galopem krokwi i
    zgie³kiem p³atwi i bantów. Wtedy to wyla³y siê te czarne rzeki, wêdrówki
    beczek i konwi, i p³ynê³y przez noce. Czarne ich, po³yskliwe, gwarne
    zbiegowiska oblega³y miasto. Nocami mrowi³ siê ten ciemny zgie³k naczyñ
    i napiera³ jak armie rozgadanych ryb, niepowstrzymany najazd pyskuj¹cych
    skopców i bredz¹cych cebrów. Dudni¹c dnami, piêtrzy³y siê wiadra, beczki
    i konwie, dynda³y siê gliniane st¹gwie zdunów, stare kapeluchy i
    cylindry dandysów gramoli³y siê jedna na drugie, rosn¹c w niebo
    kolumnami, które siê rozpada³y. I wszystkie ko³ata³y niezgrabnie ko³kami
    drewnianych jêzyków, me³³y nieudolnie w drewnianych gêbach be³kot kl¹tw
    i obelg, bluŸni¹c b³otem na ca³ej przestrzeni nocy. A¿ dobluŸni³y siê,
    doklê³y swego. Przywo³ane rechotem naczyñ, rozplotkowanym od brzegu do
    brzegu, nadesz³y wreszcie karawany, nadci¹gnê³y potê¿ne tabory wichru i
    stanê³y nad noc¹. Ogromne obozowisko, czarny ruchomy amfiteatr zstêpowaæ
    zacz¹³ w potê¿nych krêgach ku miastu. I wybuch³a ciemnoœæ ogromn¹
    wzburzon¹ wichur¹ i szala³a przez trzy dni i trzy noce...--Nie
    pójdziesz dziœ do szko³y--rzek³a rano matka--jest straszna wichura na
    dworze.--W pokoju unosi³ siê delikatny welon dymu, pachn¹cy ¿ywic¹. Piec
    wy³ i gwizda³, jak gdyby uwi¹zana w nim by³a ca³a sfora psów czy
    demonów. Wielki bohomaz, wymalowany na jego pêkatym brzuchu, wykrzywia³
    siê kolorowym grymasem i fantastycznia³ wzdêtymi policzkami. Pobieg³em
    boso do okna. Niebo wydmuchane by³o wzd³u¿ i wszerz wiatrami.
    Srebrzystobia³e i przestronne, porysowane by³o w linie si³, natê¿one do
    pêkniêcia, w srogie bruzdy, jakby zastyg³e ¿y³y cyny i o³owiu.
    Podzielone na pola energetyczne i dr¿¹ce od napiêæ, pe³ne by³o utajonej
    dynamiki. Rysowa³y siê w nim diagramy wichury, która sama niewidoczna i
    nieuchwytna, ³adowa³a krajobraz potêg¹. Nie widzia³o siê jej. Poznawa³o
    siê j¹ po domach, po dachach, w które wje¿d¿a³a jej furia. Jeden po
    drugim strychy zdawa³y siê rosn¹æ i wybuchaæ szaleñstwem, gdy wstêpowa³a
    w nie jej si³a. Oga³aca³a place, zostawia³a za sob¹ na ulicach bia³¹
    pustkê, zamiata³a ca³e po³acie rynku do czysta. Ledwie tu i ówdzie gi¹³
    siê pod ni¹ i trzepota³, uczepiony wêg³a domu, samotny cz³owiek. Ca³y
    plac rynkowy zdawa³ siê wybrzuszaæ i lœniæ pust¹ ³ysin¹ pod jej
    potê¿nymi przelotami. Na niebie wydmucha³ wiatr zimne i martwe kolory,
    grynszpanowe, ¿ó³te i liliowe smugi, dalekie sklepienia i arkady swego
    labiryntu. Dachy sta³y pod tymi niebami czarne i krzywe, pe³ne
    niecierpliwoœci i oczekiwania. Te, w które wst¹pi³ wicher, wstawa³y w
    natchnieniu, przerasta³y s¹siednie domy i prorokowa³y pod rozwichrzonym
    niebem. Potem opada³y i gas³y nie mog¹c d³u¿ej zatrzymaæ potê¿nego tchu,
    który lecia³ dalej i nape³nia³ ca³y przestwór zgie³kiem i przera¿eniem.
    I znów inne domy wstawa³y z krzykiem, w paroksyzmie jasnowidzenia, i
    zwiastowa³y. Ogromne buki ko³o koœcio³a sta³y z wniesionymi rêkami, jak
    œwiadkowie wstrz¹saj¹cych objawieñ, i krzycza³y, krzycza³y. Dalej, za
    dachami rynku, widzia³em dalekie mury ogniowe, nagie œciany szczytowe
    przedmieœcia. Wspina³y siê jeden nad drugi i ros³y, zesztywnia³e z
    przera¿enia i os³upia³e. Daleki, zimny, czerwony odblask zabarwia³ je
    póŸnymi kolorami. Nie jedliœmy tego dnia obiadu, bo ogieñ w kuchni
    wraca³ k³êbami dymu do izby. W pokojach by³o zimno i pachnia³o wiatrem.
    Oko³o drugiej po po³udniu wybuch³ na przedmieœciu po¿ar i rozszerza³ siê
    gwa³townie. Matka z Adel¹ zaczê³y pakowaæ poœciel, futra i kosztownoœci.
    Nadesz³a noc. Wicher wzmóg³ siê na sile i gwa³townoœci, rozrós³ siê
    niepomiernie i obj¹³ ca³y przestwór. Ju¿ teraz nie nawiedza³ domów i
    dachów, ale wybudowa³ nad miastem wielopiêtrowy, wielokrotny przestwór,
    czarny labirynt, rosn¹cy w nieskoñczonych kondygnacjach. Z tego
    labiryntu wystrzela³ ca³ymi galeriami pokojów, wyprowadza³ piorunem
    skrzyd³a i trakty, toczy³ z hukiem d³ugie amfilady, a potem dawa³ siê
    zapadaæ tym wyimaginowanym piêtrom, sklepieniom i kazamatom i wzbija³
    siê jeszcze wy¿ej, kszta³tuj¹c sam bezforemny bezmiar swym natchnieniem.
    Pokój dr¿a³ z lekka, obrazy na œcianach brzêcza³y. Szyby lœni³y siê
    t³ustym odblaskiem lampy. Firanki na oknie wisia³y wzdête i pe³ne
    tchnienia tej burzliwej nocy. Przypomnieliœmy sobie, ¿e ojca od rana nie
    widziano. Wczesnym rankiem, domyœlaliœmy siê, musia³ udaæ siê do sklepu,
    gdzie go zaskóczy³a wichura, odcinaj¹c mu powrót.--Ca³y dzieñ nic nie
    jad³--biada³a matka. Starszy subiekt Teodor podj¹³ siê wyprawiæ w noc i
    wichurê, ¿eby zanieœæ mu posi³ek. Brat mój przy³¹czy³ siê do wyprawy.
    Okutani w wielkie niedŸwiedzie futra, obci¹¿yli kieszenie ¿elazkami i
    moŸdzierzami, balastem, który mia³ zapobiec porwaniu ich przez wichurê.
    Ostro¿nie otworzono drzwi prowadz¹ce w noc. Zaledwie subiekt i brat mój
    z wzdêtymi p³aszczami wkroczyli jedn¹ nog¹ w ciemnoœæ, noc ich po³knê³a
    zaraz na progu domu. Wicher zmy³ momentalnie œlad ich wyjœcia. Nie widaæ
    by³o przez okno nawet latarki, któr¹ ze sob¹ zabrali. Poch³on¹wszy ich,
    wicher na chwilê przyci
  • Gość: kapitulacja? IP: *.acn.waw.pl 18.11.04, 02:41
    hm...nie wiem doktorze,czy nie skapitulowac.prowadzisz eksperyment ale....na
    czym?

    czytam, wgryzam sie.... ale.....nie umiem odpoiedziec na pytanie
    co chcesz przekazac tymi opowiadankami ?
    nie rozumiem i juz zaczynam tupac.

    prosze po podpowiedzi.., bo bardzo lubie wiedziec

  • Gość: dr FrÖid IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 02:47
    moze chodzi o pieniadze?
    slawe?
    zadowolenie z zycia?
    .....
    masz jakies popozycje?

  • Gość: z agatka .... IP: *.acn.waw.pl 18.11.04, 02:53
    moge miecsmile

    nasuwa mi sie tu kilka skojarzen tego typu:

    piesek - emocjonalnosc, preludium do...macierzynstwa ( kurcze, a czemu ja to
    napisalem ? )
    wplyw Adeli na ojca ( dotkniecie palcem )- kontrola, slabosc?
    ojciec - paulina -polda -adela (slabosc,wstyd,radosc,akceptacja ?)


  • Gość: li8ido IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 03:12
    THE DISCOURSE ON PAINTING.

    Perspective, as bearing on drawing, is divided into three principal
    sections; of which the first treats of the diminution in the size of
    bodies at different distances. The second part is that which treats
    of the diminution in colour in these objects. The third [deals with]
    the diminished distinctness of the forms and outlines displayed by
    the objects at various distances.

    www.gutenberg.org/dirs/etext04/8ldvc10.txt
  • Gość: !d IP: *.cm-upc.chello.se 18.11.04, 03:32
    d08ranoc

    19.

    OF THE MISTAKES MADE BY THOSE WHO PRACTISE WITHOUT KNOWLEDGE.

    Those who are in love with practice without knowledge are like the
    sailor who gets into a ship without rudder or compass and who never
    can be certain whether he is going. Practice must always be founded
    on sound theory, and to this Perspective is the guide and the
    gateway; and without this nothing can be done well in the matter of
    drawing.

    20.

    The painter who draws merely by practice and by eye, without any
    reason, is like a mirror which copies every thing placed in front of
    it without being conscious of their existence.

    The function of the eye (21-23).

    21.

    INTRODUCTION TO PERSPECTIVE:--THAT IS OF THE FUNCTION OF THE EYE.

    Behold here O reader! a thing concerning which we cannot trust our
    forefathers, the ancients, who tried to define what the Soul and
    Life are--which are beyond proof, whereas those things, which can at
    any time be clearly known and proved by experience, remained for
    many ages unknown or falsely understood. The eye, whose function we
    so certainly know by experience, has, down to my own time, been
    defined by an infinite number of authors as one thing; but I find,
    by experience, that it is quite another. [Footnote 13: Compare the
    note to No. 70.]

    www.gutenberg.org/dirs/etext04/8ldvc10.txt
  • Gość: :))))))))))))))))) IP: *.acn.waw.pl 18.11.04, 03:38
    Jedna z najlepszych ksiazek przygodowo-historyczno-sensacyjnych jaka ostatnio
    czytalem !!!!!!!REWELACJA ! Aj juz sie nie moge doczekac na Kod Leonardo da
    Vinci 2 !!!!!!!!!

    "Miano czorta li dolina na video"
    1-1-2-3-5-8-13-21
    =======Ciag Fibonacciego========
    smile))))))))))))))))))))))))))))))))))))

    dzieki Tobie lepszanoc smile
  • 09.10.04, 03:02
    Gość portalu: d2D napisał(a):

    > www.nps.gov/caco/pphtml/nature.html
    > whyNoT
    > wink

    no wlasnie
    hihi
    --
    @
    ╩╦Ð
  • Gość: F1 IP: *.cm-upc.chello.se 10.10.04, 23:38
    Getting started with
    f1 to phaze 10

    Phase 10 Card Game
    Phase 10 is a family game that combines rummy with challenging and exciting
    twists. The phase to be completed is specific for each turn, those that
    complete the phase advance to the next, but those that do not must try again!
    Players are dealt 10 cards to start the game, and each player in turn draws one
    card from either the deck or the discard pile. After drawing a card, the player
    attempts to make one of the following hards, in turn:

    1. 2 sets of 3 6. 1 run of 9
    2. 1 set of 3 and 1 run of 4 7. 2 sets of 4
    3. 1 set of 4 and 1 run of 4 8. 7 cards of one color
    4. 1 run of 7 9. 1 set of 5 and set of 2
    5. 1 run of 8 10. 1 set of 5 and 1 set of 3


    If the hand can be made, the player lays it down, face-up, on the table. At the
    end of the turn, the player must place a card on the discard pile. Skip cards,
    wild cards, and more make this game fun and entertaining for the entire family.


    www.google.se/search?hl=sv&q=phase+10&spell=1
    centralnaInteli9encja©
  • Gość: 8O8 IP: *.cm-upc.chello.se 11.10.04, 00:57
    9AME o7 8O8
    RuleZ
    1 pLayeR
    36S <aRds RepReZenThin9 YeAR ZOOA
    WeRy WiLd (aR)S !!!
    ZNAC***A W***NA ...centralnaInteli9encja©
    ThYreaLitYsHoW!!!
    wink
  • Gość: >/\)<Z93W/\N) IP: *.cm-upc.chello.se 11.10.04, 07:50


    --------------------------------------------------------------------------------

    http://www.derridathemovie.com/comment-1.html

    --------------------------------------------------------------------------------
    HOME


    --------------------------------------------------------------------------------

    The Abocular Hypothesis, Or “Drawing the Blind”


    . . . there is no self-portrait without confession. The author of the self-
    portrait does not show himself, . . . does not lead one to knowledge, he admits
    a fault and asks for forgiveness. . . . At the moment when the self-portraitist
    fends off the temptations of sight and calls for this conversion from the light
    to the light, from the outward realm to the realm within, it is a theory of the
    blind that unfolds.

    --Jacques Derrida, Memoires of the Blind (117)



    Derridathemovie profoundly plays with the slippery issues of light, of
    enlightenment, of lightness, of cinematic spot-lighting. And it plays with the
    occlusion of en-lightenment, the dynamics of seeing and not seeing, saying and
    not saying, of the “telling” of and by Derrida. The layers and laminations of
    which the film is comprised slip across, under, and around one another in a
    textual and semiotic dance of light, at once coy and confrontive, uneasy and
    familiar, blinding us with insight and with lack of light. As a film, it is a
    remarkable achievement, the first of a new kind of cinematic pensum. Like
    deconstruction, Derridathemovie (as I will call it here, since though it is
    many things it is not, acknowledges that it is not, and refuses to be, Derrida)
    constructs, with great care that is simultaneously disguised as a kind of
    improvisation, the interrogation out of which Derrida’s own textual questions
    emanate. Derrida’s “own” question, who or what is writing?, transmutes in the
    film into the Nietzschean question, who is asking this question and of what
    might any adequate response consist? And, by extension, in what medium?



    What would be new and enlightening about a deconstructed film? a film on
    deconstruction? or on Derrida? How would such a project orchestrate with a
    larger notion of textuality or texturality, image and text? How to explore
    across the Derridean pensum without the conceit of accounting for it? In a
    world of grammatology, how is one to locate a/the voice or, indeed, the eye?



    How must an enlightenment au sujet de Derrida be structured? How much? How
    spontaneous must it—such a portrait—be to “capture” the “subject” adequately?
    Of what would this adequacy consist? Can such a portrait be captured only “on
    the run”? Or is the subject “himself” always on the run? Derrida’s work over
    the last four decades has so radically changed the nature, not merely the
    interpretation, of textuality, and thus of semiosis in general, precisely
    around the issue of what might be called “textual spontaneity” (différance, re-
    iteration, grammatological debt, etc.) that any such portraiture is ipso facto
    subject to a new sort of radical scrutiny. And Derrida is not only responsible
    for this, but energetically complicit in its implementation.



    Fortunately, so is Derridathemovie. In the film’s “Echo and Narcissus” section,
    Amy Kofman’s serene and thoughtful voice-over—and it is a most enigmatic and
    unenlightening—disembodied—voice, as though attempting not to disturb the
    limpid surface of the [cinematic] pond into which we gaze, gently intones a
    passage from what a superimposed text tells us is an “unpublished interview”—
    already an enigma of insight—in which Derrida says that “it’s not easy to
    improvise; it’s all prescribed. So I believe in improvisation.” Derrida’s
    deceptively soothing, inner (woman’s) voice then goes on to say that “to speak
    is not to see; in speech one is blind.” I am repeatedly particularly struck by
    this segment of the film precisely because of its pointing to what I find to be
    the film’s suspended central tension, the dynamic incommensurability of both
    seeing and not seeing, saying and not saying, a play of text and image or, said
    in another way, of revelation and concealment, all within the context of other
    central issues of confession.



    “In speech one is blind,” Derrida says. And since both words and images speak
    so elusively and so eloquently in the film that this assertion is persistently
    radically foregrounded. Within the context of this play of occlusion and
    confession, a provocative way to look at the impossible question of seeing and
    saying, saying and seeing, raised by the film is through another of Derrida’s
    works which is also about seeing and saying: Mémoires d’aveugle, though this is
    not one of the nine works directly cited in the film. Memoires too deals with
    autoportraiture, as does Derridathemovie. At the heart of Mémoires d’aveugle,
    whose subtitle is “The Self-Portrait and Other Ruins,” is an enigmatic
    proposition Derrida calls the “abocular hypothesis,” which literally frames
    that work, as Derrida thinks it through in depth in both Mémoires’s
    introductory and concluding sections. My hypothesis here is that a thinking
    through of Derridathemovie in light of this “abocular hypothesis” can enhance
    an appreciation of the readily-apparent triumphs of the film.



    The ab-ocular hypothesis, then, as applied to Derridathemovie.



    What does Derrida mean, in Memoires, by this curious word and phrase, “the
    abocular hypothesis,” which seems at once so specific and so inaccessible, so
    clear and yet so vague? A quick pre-mémoire or introduction:

    abocular = (Latin) ab (out of, from) + oculis (the eye)

    Thus, and immediately, the “abocular” is constructed on an in-built
    incommensurability, in that “out of or from the eye” can mean either

    a) emanating from within the eye, or

    b) away or separate, distant or discrete from, the eye, created from within
    or received from without by the eye—a perfect (im)balance of the conundrum of
    autoportraiture . . .

    In either case, Derrida is at play with blindness; indeed he points out at the
    beginning of Mémoires that “ab-oculis” is in fact the root, in French, of
    aveugle, blind. The work’s title, Mémoires d’aveugle, is itself a blind: not
    quite accurately translated into its published form in English as “memoires of
    the blind,” but also not quite by the more literal and odder “memoires of
    blind” nor by the equally accurate but equally ungrammatical “memoires of blind
    man.” The enigmatic blindness of the title itself reflects upon all of those
    memoires of the blind not mentioned by Derrida here—is the blind man Narcissus,
    with his particular version of reflective blindness? or so many others, from
    the blind Homer to Tiresias/Oedipus to Gloucester/Lear to Beckett’s Hamm/Clov
    to . . . But in fact Memoires is in fact at least at first glance a book not
    only about blindness but no less about drawing, and therefore about portraits
    or visual mémoires. In Derrida’s text, which is the accompanying text or
    memoire for an exhibition of images or portraits of blindness and the blind,
    selected by Derrida and mounted in the Napoléon Hall of the Louvre in 1990-91,
    the abocular hypothesis is a provisional interpretation of drawing-as-such, and
    of the blind-as-such. In Mémoires, “to draw” begins with its most literal
    meaning, to drawing as dessiner, the drawing of images; “dr
  • 11.10.04, 13:31
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=16576919&a=16587557
    abocular = (Latin) ab (out of, from) + oculis (the eye)

    Thus, and immediately, the “abocular” is constructed on an in-built
    incommensurability, in that “out of or from the eye” can mean either

    a) emanating from within the eye, or

    b) away or separate, distant or discrete from, the eye, created from within
    or received from without by the eye—a perfect (im)balance of the conundrum of
    autoportraiture . . .

    In either case, Derrida is at play with blindness; indeed he points out at the
    beginning of Mémoires that “ab-oculis” is in fact the root, in French, of
    aveugle, blind. The work’s title, Mémoires d’aveugle, is itself a blind: not
    quite accurately translated into its published form in English as “memoires of
    the blind,” but also not quite by the more literal and odder “memoires of
    blind” nor by the equally accurate but equally ungrammatical “memoires of blind
    man.” The enigmatic blindness of the title itself reflects upon all of those
    memoires of the blind not mentioned by Derrida here—is the blind man Narcissus,
    with his particular version of reflective blindness? or so many others, from
    the blind Homer to Tiresias/Oedipus to Gloucester/Lear to Beckett’s Hamm/Clov
    to . . . But in fact Memoires is in fact at least at first glance a book not
    only about blindness but no less about drawing, and therefore about portraits
    or visual mémoires. In Derrida’s text, which is the accompanying text or
    memoire for an exhibition of images or portraits of blindness and the blind,
    selected by Derrida and mounted in the Napoléon Hall of the Louvre in 1990-91,
    the abocular hypothesis is a provisional interpretation of drawing-as-such, and
    of the blind-as-such.
    In Mémoires, “to draw” begins with its most literal meaning, to drawing as
    dessiner, the drawing of images; “drawing the blind” is a question of producing
    images of the sightless. But of course (this is Derrida!) one would be
    neglectful at best in forgetting that other “to draw,” tirer, to draw or pull;
    in this sense, “drawing the blind” takes on imolications even more appropriate
    to Derridathemovie, revealing itself as a doubly re-doubled slippage of drawing
    the blind that is at once, and simultaneously, both an act of privacy, drawing
    the blind over someone or something as in covering or concealing oneself and
    protecting one’s privacy, and also drawing the blind as dis-covering oneself as
    in a revelation or confession, drawing the blind aside.

  • Gość: D1!CZ9231ND IP: *.cm-upc.chello.se 11.10.04, 18:09
    1Z113L

    zsoo N_1
    ll.l0.zooA
  • Gość: 273377 numery IP: *.cm-upc.chello.se 12.10.04, 00:42
    7777 alfa 2733777223 numeryczne
    run of 7 772 04 7
  • Gość: 9a IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 13.10.04, 02:30
    drawing the blind
    out of or from the eye

    malowanie
    z wewnatrz oka
    na slepo
    wink))
  • 14.10.04, 22:26
    Jacques Derrida (July 15, 1930 – October 8, 2004) was an Algerian-born French
    philosopher of Jewish descent, considered the first to
    develop "deconstruction". As Derrida explains in his "Letter to a Japanese
    Friend" the word "deconstruction" is his attempt both to translate and re-
    appropriate for his own ends the Heideggerian terms 'Destruktion' and 'Abbau'
    via a word from the French language, the varied senses of which seemed
    consistent with his requirements. Particularly through his long-time
    association with the literary critic Paul de Man, he had a significant effect
    on literary theory, (though the reception of deconstruction in literary
    criticism is not universally agreed to be consonant with Derrida's work).
    Deconstruction is related to vast tracts of the Western philosophical
    tradition, as well as its margins: discourses known in France as the "human
    sciences" such as linguistics and anthropology which are distinct but abutting
    academic disciplines, with philosophical foundations both conceptual and
    historical, which continue to use philosophy as their reserve, sharing with it
    problems and prospects. His work is often associated with post-structuralism
    and postmodernism (though the latter association needn't be fully credited,
    insofar Jean-François Lyotard is the closest relation between deconstruction
    and postmodernism, proposing philosophical senses of the latter, which Derrida
    used primarily in lengthy dialogues which admit no easy conjunction between
    their work -- see for example Derrida, "Writing Proofs" and
    Lyotard, "Translator's Notes", Pli vol. 6). Among his foremost influences are
    Sigmund Freud and Martin Heidegger.

    By his activities in convening the Estates General of Philosophy and in
    furtherance of his activities as a founder of the Philosophical Pedagogy
    Research Group (French acronym: GREPH), he was active in organizing French
    philosophers against the so-called Haby reform proposed by the government of
    Valéry Giscard d'Estaing. He was also a founder and the first president of the
    International College of Philosophy (French acronym: CIPH), a research
    institution intended to give a place to philosophical researches which could
    not be carried out elsewhere in the academy. In addition to de Man and Lyotard,
    his approximate contemporaries, many of whom were also friends (philosophically
    and personally), include Michel Foucault, Louis Althusser, Emmanuel Levinas,
    Maurice Blanchot, Gilles Deleuze, Jean-Luc Nancy, Philippe Lacoue-Labarthe,
    Sarah Kofman, Hélène Cixous, Bernard Stiegler, and Geoffrey Bennington (this
    list is not exhaustive).

    en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Derrida
    Jacques Derrida
    Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
    Jacques Derrida (15 lipca 1930 roku w El-Biar w Algierii - 9 października 2004
    roku w Paryżu), francuski filozof, przedstawiciel postmodernizmu.

    W 1950 roku rozpoczął studia na École Normale Supérieure, a następnie na
    Sorbonie. W latach 1960-1964 był asystentem na Sorbonie, następnie profesorem
    filozofii École Normale Supérieure (1965-1984) i dyrektorem École des hautes
    études en sciences sociales w Paryżu, współtwórca College Internationale de
    Philosophie (międzynarodowego kolegium filozofii).

    Uważany była za krytyka tradycyjnej filozofii, łączył zainteresowania filozofią
    z literaturą, antropologią, lingwistyką i psychoanalizą. Nawiązywał do Martina
    Heideggera. Jego prace, popularne zwłaszcza w USA, stoją u początków
    dekonstrukcjonizmu ukształtowanego na przełomie lat 70. i 80.

    Zmarł 9 października 2004 roku w paryskim szpitalu na raka trzustki.
    crying
  • Gość: .):(. IP: *.cm-upc.chello.se 10.11.04, 00:18
    Philosophical Qabala

    The Hebrew alphabet can be divided into nine groups of three letter-numbers
    each. Each group starts with one of the nine archetypes (numbers 1-9), followed
    by extensions of that archetype represented as the number times 10, then 100:



    Aleph (1) / Yod (10) / Qof (100)
    Bayt (2) / Khaf (20) / Raysh (200)
    Ghimel (3) / Lammed (30) / Sheen (300)



    Dallet (4) / Mem (40) / Tav (400)
    Hay (5) / Noun (50) / final Khaf (500)
    Vav (6) / Sammekh (60) / final Mem (600)



    Zayn (7) / Ayn (70) / final Noun (700)
    Hayt (8) / Phay (80) / final Phay (800)
    Tayt (9) / Tsadde (90) / final Tsadde (900)



    Philosophical Qabala consists of nine basic archetypes, represented by the
    first nine numbers. These archetypes are the building blocks of the Qabalistic
    cosmology, or concepts of creation and the Universe. They serve to represent
    symbolically much greater philosophies, thus the reading of them can be
    difficult. This primer will serve only to scratch the surface of the Infinity
    contained within the letter-numbers.

    Within each grouping, each letter progresses from one to the next, each letter
    building on or further explaining the letter before it. Each letter's place in
    its group must be taken into account when rendering philosophical readings.
    Also, in this way, does each group progress from one to the next.

    Aleph/Yod/Qof describes Infinity as the life-death cycle. Aleph is the abstract
    concept of all that is and is not; God exists and does not exist at one and the
    same time. Yod is the projection of this concept into continuity; the cycle
    itself; a circle in the sacred sense. Qof is the concept of Aleph grounded in
    reality: It is the life-death cycle in practice; the seasons; generations.

    Bayt/Khaf/Raysh is the concept of containers -- the physical supports for the
    projection of Aleph onto reality. Bayt is the archetype (or concept) of
    containers, while Khaf symbolizes the receiver that can hold all that will
    come. Raysh is this archetype in reality: the Universe.

    Ghimel/Lammed/Sheen is perhaps the heart of qabala. These three letter-numbers
    describe the process which we all must undertake, from base creature to god.
    Ghimel is a root, uncontrolled action (subconscious/instinct) to which Lammed
    acts as a controlling agent (conscious), allowing Ghimel -- the base creature --
    to achieve Sheen, the "spirit" or "breath" of God. Sheen, as the ideal, is
    often depicted as three flames, which is reminiscent of the Hebrew character
    for the letter.

    Dallet/Mem/Tav is the life cycle. Dallet is the potential for physical
    existence, Mem the maternal waters where all life originates, and Tav is
    physical existence (in the sense of the entire cosmos).

    At this point, we have created the Universe. From the Infinity of Aleph we
    built containers from Bayt which could hold the action of Ghimel and allow for
    the physical existence of Dallet. This is all still rather abstract, however,
    and we will need the rest of the letter-numbers to create life as we know it.

    Hay/Noun/final Khaf is the cycle of the spirit. Universal existence (Hay) is
    channeled into individual existence (Noun), where it is then exalted back into
    the cosmos (Kaf). This is the journey of Ghimel to Sheen, but within individual
    lives, not the abstract Universe.

    Vav/Sammekh/final Mem is the birth cycle. Vav is male fertility, while Sammekh
    is female. Mem becomes both the material and spiritual result of this
    fruitfulness: A new life.

    Zayn/Ayn/final Noun is the potentional of each individual born of the last
    grouping. Zayn is an open doorway to all possibility, while Ayn
    (literally "eye") is the vision with which we must recognize our potential in
    order to exalt it individually (Noun) and overcome the indetermination of the
    life-death cycle in favor of life (freedom).

    Hayt/Phay/final Phay describes the unresolved energy of a wasted existence.
    This is energy without form (Hayt) and thus without potential (Phay), but it
    serves as a pool for future potential (Phay) in new lives.

    Tayt/Tsadde/final Tsadde is the pool of Phay in existence: The primitive cell
    of female energy (Tayt) that will grow into womanhood (Tsadde) and thus
    continue the life-death Infinity of Aleph through birth (final Tsadde).

    Producing readings based on philosophical qabala is more difficult than in
    literal qabala. It requires a more carefully attuned belief system and a decent
    understanding of qabalistic cosmology, neither of which these primers can
    honestly produce.



    As a quick example of how readings can be rendered, however, take the name of
    King David: DVD.

    This is Dallet-Vav-Dallet. Dallet is the potential for physical existence and
    Vav is the male fertilizing agent. By philosophical qabala, DVD is the
    archetypes of both the life and birth cycles -- not only the potential for
    existence, but the potential for the birth of a male in life (or "that lives").
    For a king seeking an heir, the "potential for male births that survive" would
    indeed make a good name.

    But notice that Dallet surrounds the male fertilizing agent: This is a reminder
    that potential is not existence -- "the potential for male births is only a
    potential." Furthermore, for Dallet to become Tav it must first cross the
    maternal waters -- man cannot propogate man alone. That the birth lives is also
    re-enforced by this arrangement, with the male agent surrounded by lfie, so if
    nothing else, it describes a child that survives.

    In this way, the name "David" is almost an amulet in and of itself -- a
    talisman to ensure the survival of births, while at the same time doing all it
    can to ensure that said birth is a male, thus also ensuring the survival of the
    dynasty.

    In Hebrew, David means "beloved," which can be seen to be related to the idea
    of an heir to the throne, or just a child who survives (either would be
    beloved).

    www.graveworm.com/occult/qabala/philo.html

    Grifasian Phonemes for Literal and Philosophical Qabala in English

    Others simply transliterate non-Hebrew words phonetically into Hebrew
    characters to garner literal and/or philosophical meanings. While the
    Hebrew "words" created are not necessarily words at all, and usually do not
    have the same meaning as the non-Hebrew words, some see this method as
    more "pure." However, one must be careful not to transliterate phonetics
    incorrectly (i.e: letter for letter instead of sound for sound).
    Phoneme Example Hebrew Value
    A father aleph 1
    B cab; bone bayt 2
    Ch church NONE 0
    CH J. S. Bach cheyt 8
    D/Dh god; dharma dallet 4
    E happy NONE 0
    F/final F graph; frank phay (fe) 80/800
    G/Gh bag; ghoul ghimel 3
    H house hay 5
    I side NONE 0
    J jury yod 10
    K/Kh/final K/Kh soft "k" (car) khaf 20/500
    K/Q hard "k" (kick) qof 100
    L bill; light lammed 30
    M/final M dam; mind mem 40/600
    N/final N pin; night noun 50/700
    Ng sing aiyn 70
    O bone NONE 0
    P/final P cap; pea pay 80/800
    Q/K hard "k" (quirk) qof 100
    R wrong raysh 200
    S hiss; sight sammekh 60
    Sh push; shut sheen 300
    T part; tiger tayt 9
    Th bath; thanks tav 400
    U under NONE 0
    V (W) votive vav (waw) 6
    W (V) water waw (vav) 6
    X kicks NONE (K(Q)+S) 160
    Y azure; young yod 10
    Z crazy; his zayn 7
    Tz/final Tz czar; bits tsadde 90/900

    www.graveworm.com/occult/qabala/charts.html
    www.wordsound.com/alphanumerics.html
  • Gość: zupaKO9rzy6oska IP: *.cm-upc.chello.se 22.10.04, 01:06
    A Behavior?
    B On the main sequence or cascade of behaviors?Yes or No
    C Frequency on the real list of behavors, including rare behaviors?
    D Probable main precessor?
    E Probable main succesor?
    F Fluctuations detected?Yes or No
    G Type?
    A B C D E F G
    00000 Y 0.1604 00001 00001 Y START
    00001 Y 0.0755 00000 00000 Y CCWCW
    00010 Y 0.1132 0000x 00000 N EDGE1
    00100 N 0.0566 00000 00000 Y WANDG
    00110 Y 0.0755 00010 01110 N ODOR
    01010 N 0.0660 11010 00000 N TRAP1
    01110 Y 0.1509 11110 11110 Y IN
    10000 N 0.0189 10XX0 0000X N WANDG
    10010 Y 0.0660 11010 11110 N OUT
    10100 N 0.0094 10110 10000 N WANDG
    10110 N 0.0283 11110 10010 N TRAP
    11010 Y 0.0945 X1110 10010 N IN
    11110 N 0.0849 11010 000X0 Y ODOR

    Alfred Korzybski opublikował w 1933 r. pracę Science and Sanity, która
    zapoczątkowała semantykę ogólną. Rozwijana przez niego semantyka jest też
    opisem, krytyką języka i rodzajem psychoanalizy — propozycją terapii schorzeń
    powodowanych przez słowa. Główne wnioski prowadzą do spostrzeżenia, że język
    jest narzędziem selekcji rzeczywistości oraz narzędziem jej deformacji.
    Człowiek miesza bezpośredni obraz rzeczywistości z własnymi domniemaniami,
    dotyczącymi tej rzeczywistości. Posługujący się językiem w celach perswazyjnych
    mogą jego cechy wykorzystać, np. nakłaniać do zapomnienia, że nazwy to nie
    rzeczy, a żadna charakterystyka nie wyczerpuje tego, co ma opisać258.
    ....zLODOWOCIALA POLSKA ...crying
  • Gość: hmmm.... IP: *.acn.waw.pl 22.10.04, 01:18
    "Na zagrożenia związane ze zbyt dosłownym pojmowaniem symboli językowych
    zwracał również uwagę Alfred Korzybski, postulując konieczność stworzenia
    semantyki niearystotelesowskiej. O tym, jak niebezpieczne mogą być czysto
    werbalne rozważania, zwane przez Hegla metodą dialektyczną, przekonuje nas
    historia. Właśnie idee tego filozofa zostały wykorzystane przez totalitarne
    systemy: komunistyczny i faszystowski"

    W sumie odnosi sie to nie tylko do historii komunizmu i faszyzmu.
    Spojrz obecnie na sekty.Jak one pojmuja Stary czy Nowy Testament ?


  • Gość: a jednak : IP: *.acn.waw.pl 22.10.04, 01:32
    jednak mam racje co do sekt smile
    "Odpowiednie dac rzeczy slowo" ( ale tez odpowiednio je pojac smile ( starac sie
    pojac zgodnie z intencja autora )
    Jesli oprzec sie na Science and Sanity niewlasciwe odczytanie danego slowa
    moze wywolac zaburzenia emocjonalne. Rozumowanie nawet oparte na prawidlowym
    pojeciu znaczen wyrazow w wielu przypadkach moze okazac sie bledne. A z kolei
    bledne rozumowanie...moze stac sie przyczyna owych zaburzen.
    No coz internet sprzyja nieodpowiedniemu czytaniu pojmowaniu slow. Tzn.czesto
    sa one odczytywane niezgodnie z intencja wypowiadajacego je.
    Hmmm...zatem czytac doslownie czy szperac miedzy wierszami ? W przypadku
    internetu o tyle to trudne, ze zmysly dostaja tylko slowa a nie przekaz
    pozawerbalny,ktory daje kilkadziesiat procent wyobrazenia o tym, co mowi dana
    osoba i o niej samej smile







  • Gość: PROJEKCJA IP: *.acn.waw.pl 22.10.04, 02:09
    jasne ze mozna
    pytanie po co ?
    dla odkrycia chyba wlasnych projekcji....
    potrzeb,pragnien itd
    doktorze... czesciej mieszy wierszami odczytasz wlasne projekcje ( warto
    przeczytac dokladna definicje, bo to arcyciekawy temat) niz rzeczywiste
    intencje osoby piszacej smile
    czytac i interpretowac moze postronny obserwator.a nie osoba zaangazowana w
    jedna czy druga stronesmile

  • Gość: projekcja cd IP: *.acn.waw.pl 22.10.04, 02:12
    Twoje wyobrazam wiec istnieje - oddaje istote projekcji w tym przypadku smile

    smile



  • Gość: Voila IP: *.acn.waw.pl 22.10.04, 02:15
    projekcja


    1. W psychoanalizie: jeden z mechanizmów obronnych Ego, polegający na
    przypisywaniu innym ludziom własnych negatywnych uczuć, cech lub motywów
    postępowania, które zostały wyparte do podświadomości, ponieważ budziły lęk
    bądź też z innych względów nie mogły być przez jednostkę zaakceptowane; wg
    założeń psychoanalizy treści wyparte ze świadomości funkcjonują dalej w
    podświadomych warstwach osobowości; w przypadku projekcji ujawniają się one w
    postaci nadmiernego uwrażliwienia na dostrzeganie nie akceptowanych u siebie
    cech w zachowaniu innych osób, prowadząc do nieadekwatnej interpretacji tych
    zachowań.
    2. W innych teoriach psychodynamicznych: proces nieświadomego przypisywania
    własnych przekonań, wartości lub innych procesów subiektywnych innym. Użycie
    to, typowe dla podejścia Melanie Klein, ma inną konotację. Proces jest tutaj
    postrzegany jako normalny aspekt rozwoju psychologicznego i nie musi
    odzwierciedlać skłonności nerwicowych.
    3. Postrzeganie zdarzeń i bodźców z otoczenia (zwłaszcza tych
    niejednoznacznych) pod kątem własnych oczekiwań, potrzeb, dążeń itd. Znaczenie
    to jest całkowicie neutralne w odniesieniu do patologicznego aspektu projekcji.
    (...)
    4. Przypisywanie innym własnych błędów i wad. Takie znaczenie terminu na ogół
    przyjmuje się w mowie potocznej. Nie jest ono prawidłowe pod względem
    specjalistycznym, ponieważ zostaje zawężone do błędów i wad będących tylko
    jednym z elementów znaczenia specjalistycznego.

    Reber A. (2000). Słownik psychologii (s. 553). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe
    SCHOLAR.
    Szewczuk W. (1985). Słownik psychologiczny (s. 228). Warszawa: Wiedza
    Powszechna.

    hi hi hi - polecana wszystkim tutejszym pacjentom lektura.......


  • 25.10.04, 19:26
    www.adrianbruce.com/Symmetry/religion/religon.html
    www.adrianbruce.com/Symmetry/rugs/flrrug.html
    mathworld.wolfram.com/Hypersphere.html

    www.bbc.co.uk/schools/gcsebitesize/maths/shape/symmetryrev3.shtml
    Two figures are congruent if there is an isometry taking one to the other.
    A translation is a shift and is specified by a direction and distance.
    A rotation is, well, a rotation and is specified by its center and an angle.
    A reflection is specified by a line of reflection, a.k.a a mirror.
    The product, or composition, of two isometries is the result of applying one
    and then the other in order.
    One more isometry will be important, a glide reflection, a special product of a
    reflection and a translation along the line of reflection. This produces
    a "footprint" pattern.

    wink))))

    comp.uark.edu/~strauss/symmetry.unit/

    comp.uark.edu/~strauss/symmetry.unit/sym.1.2.html

    comp.uark.edu/~strauss/symmetry.unit/sym.1.3.5.html
    comp.uark.edu/~strauss/k/mobius.html

    mathforum.org/geometry/rugs/carpets/patterns.html

    ...........................................................

    rotation, translation, reflection, glide reflection

    Symmetries preserve distances, angles, sizes, and shapes.


    For example, rotation by 90 degrees about a fixed point is an example of a
    plane symmetry.

    Another basic type of symmetry is a reflection. The reflection of a figure in
    the plane about a line moves its reflected image to where it would appear if
    you viewed it using a mirror placed on the line. Another way to make a
    reflection is to fold a piece of paper and trace the figure onto the other side
    of the fold.

    A third type of symmetry is translation. Translating an object means moving it
    without rotating or reflecting it. You can describe a translation by stating
    how far it moves an object, and in what direction.

    The fourth (and last) type of symmetry is a glide reflection. A glide
    reflection combines a reflection with a translation along the direction of the
    mirror line.

    The Four Types of Symmetry in the Plane
  • Gość: 6X5piR IP: *.cm-upc.chello.se 28.10.04, 17:56
    Król Lear według Cieplaka jest majętnym, porywczym ojcem, który z niewiadomych
    pobudek wydziedzicza jedną z córek. To przywódca nie znoszący sprzeciwu, gracz
    i manipulator, któremu dopiero obłęd przywraca prawdziwą jasność umysłu.

    Reżyser skupia się właśnie na ludzkim wymiarze tekstu Shakespeare'a, śledząc
    raczej przemianę duchową Leara (Zbigniew Zapasiewicz), rozpad rodziny, niż ich
    polityczne i historyczne skutki.
    "Dla mnie to jest ojciec chrzestny, przywódca klanu, szef rodzinnego interesu
    zwanego królestwem" - opowiada o granej przez siebie postaci Zapasiewicz.-
    "Lear popada w szaleństwo, obłęd, który rozumiem jako rodzaj oczyszczenia,
    dojścia do świadomości, zobaczenia wartości wyższych, uspokojenia, uzyskania
    wiedzy, że życie nie składa się z samych manipulacji, bo jest czymś niepojętym,
    niezrozumiałym." - mówił w rozmowie z Jackiem Cieślakiem ("Rzeczpospolita" 11
    kwietnia 2001).
    To Lear jest świadom, że epoka, której jest przedstawicielem, nieodwołalnie
    odchodzi.
    "Lear Zapasiewicza - pisał po premierze na łamach "Gazety Wyborczej" recenzent
    teatralny pisma, Roman Pawłowski - nie walczy z niewdzięczną rodziną, ale z
    chorobą i śmiercią. Zdrada córek, moralne rozprzężenie, bratobójcza wojna,
    szaleństwo - wszystko to kolejne etapy umierania Leara i jego królestwa.
    Dlatego, inaczej niż w sztuce, to Lear ma ostatnie słowo. Kiedy umiera, razem z
    jego życiem gaśnie światło na scenie. Król Lear z Powszechnego jest straszliwie
    niemodny. W czasach kiedy młodość stała się obowiązkową religią, a starość i
    choroba - ukrywaną dewiacją, kiedy wmawia się nam, że jesteśmy wiecznie młodzi
    i nieśmiertelni, kiedy śmierć stała się elementem masowej rozrywki, a jej
    prawdziwe oblicze ukryte jest za drzwiami hospicjów i szpitali, Piotr Cieplak*
    eksponuje brzydotę starzenia się i umierania. Nie znajdziecie w tym 'Learze'
    szybkiej akcji ani skrajnych emocji. Nie zachwyci was widowisko ani efekty
    specjalne. Warto go zobaczyć z jednego powodu: dla kawałka trudnej prawdy,
    której na co dzień do siebie nie dopuszczamy." - dodawał Pawłowski.
    ..........................................................
    ...TRZEBA DOROSNAC DO TEGO.TO WSZYSTKO. "

    Krol Lear

    Dziennikarka z poznańskiego radia nie była jedyną, która mówiąc o roli Leara,
    używała słów takich jak zwieńczenie, ukoronowanie, szczyt. Po dwóch dniach nikt
    już nie mówił inaczej. Po dwóch dniach Lear stał się nie tylko szczytem,
    ukoronowaniem i zwieńczeniem, lecz także rolą magiczną,
    symboliczną, „wymarzoną” i jedyną. Rolą-fetyszem. Rolą-absolutem. Heroiczną
    grą. Grą o najwyższą stawkę. W poniedziałkowym Teatrze TV, w dniu własnego
    pogrzebu, Tadeusz jako żydowski aktor, Icyk Sager, wyjaśniał Jerzemu Treli jako
    Stalinowi, że Lear „to dla aktora znakomita rola na zakończenie kariery”. Ale
    Lear Sagera był Learem z innego teatru, tego sprzed kilkudziesięciu lat! Z
    Moskwy. Z czasów żydowskiego spisku lekarzy, aktorów, reżyserów, dyrektorów
    teatrów, antyfaszystów, członków JOINT. To nie był Lear – to był aktor grający
    Leara. W konkretnych okolicznościach, w historycznym (choć pewnie
    ponadczasowym) kostiumie. Aktor-błazen, aktor-kapłan, aktor-człowiek, aktor-
    Żyd. Siedzący, stojący, klęczący przed drugim aktorem, błaznem, kapłanem,
    człowiekiem. Gruzinem, nie Żydem. (Może więcej imion trzeba by tu napisać
    dużymi literami? Człowiek to przecież brzmi dumnie, czy chodzi o Żyda, czy o
    Gruzina. Błazen to imię postaci tragedii, tak samo jak Lear... Ale wtedy trzeba
    by nietaktownie i arogancko zestawić pisanego dużą literą Błazna z pisanym małą
    literą kapłanem? Tak, tak właśnie trzeba by zrobić.) To nie była rola Leara! To
    była rola aktora, który w Związku Radzieckim grał Leara. Kiedyś. Dawno temu.



    Nie wiem, czy ludzie oglądający tamten poniedziałkowy Teatr TV nie utożsamiali
    ze sobą mimo woli kilku Learów, całkowicie odmiennych – Learów z różnych epok i
    różnych zamysłów, z różnych zakamarków świadomości i różnych życiowych
    katastrof. Nie wiem, czy zdawali sobie sprawę, że nie był to jeszcze ten
    mityczny Lear, wieńczący aktorską drogę Tadeusza Łomnickiego. I na dobrą sprawę
    nie wiem, czy istnieje powód, żeby to dziś roztrząsać. Był aktor. Nie ma
    aktora. Pozostała taśma z nagraniem widowiska pt. Stalin, widowiska, które jego
    reżyser, Kazimierz Kutz, i nie tylko on, nazwie „artystycznym testamentem”
    Tadeusza Łomnickiego, widowiska, które swą premierę miało w dniu pogrzebu
    aktora i które od tego czasu będzie mogło być przedstawiane widzom po
    wielokroć, w nieskończoność, póki będzie istniała telewizja, póki będzie
    istniał świat.

    www.tchu.com.pl/lear/lear_fragmenty02.htm
  • Gość: () IP: *.cm-upc.chello.se 07.11.04, 23:52
    Dungeons I,II,III Omnibus Reissue
    The Black Tower
    The Dark Abyss
    The Valley of Thunder
    The Lake of Fire
    The Hidden City
    The Final Battle

    World of Tiers
    Maker of Universes, The
    Gates of Creation, The
    A Private Cosmos
    Behind the Walls of Terra
    Lavalite World, The

    Riverworld
    Riverworld and Other Stories
    To Your Scattered Bodies Go
    Fabulous Riverboat, The
    Dark Design, The
    Magic Labyrinth, The
    Gods of Riverworld

    Exorcism Trilogy
    Image of the Beast, The
    Blown

    Dayworld
    Dayworld
    Dayworld Rebel

    Other
    A Feast Unknown
    Adventures of the Peerless Peer, The
    Flesh.
    Lord Tyger
    Wanderer, The

    www.fantasticfiction.co.uk/authors/Philip_Jose_Farmer.htm
    www.scifan.com/writers/ff/FarmerPhilip.asp
  • 08.11.04, 01:16

    www.amazon.com/gp/reader/0345419693/ref=sib_dp_ln/104-2144812-7718346#reader-page

    The Dark Design is the third book in the epic Riverworld saga, in which almost
    all of humanity has been resurrected on a strange planet along the shores of a
    river 22 million miles long. But why have humans been given another chance at
    life, and who is behind it all? That's what Sir Richard Francis Burton and Sam
    Clemens set out to discover in two earlier novels, one by riding the "suicide
    express" (if you die on Riverworld, you're resurrected again at a random point
    along the river) and the other steaming on the greatest riverboat ever seen.
    Now Milton Firebrass, Clemens's former enemy and now his No. 1 lieutenant, is
    planning to use the dwindling iron supply on the Riverworld to create a great
    airship, which can fly to the North Polar Sea far more quickly than any boat
    can travel. There he hopes to learn the secret of the mysterious tower thought
    to house the beings who created this planet.
    Jill Gulbirra does not care as much about the mission as she wants the chance
    to captain the great airship, which in all likelihood will be the last airship
    ever constructed by humankind. But in landing the coveted role, she faces stiff
    competition--especially from the greatest swordsman of all time, Cyrano de
    Bergerac, who turns out to be a natural pilot. But even if Jill can win the
    command of the airship and even if the ship can reach the river's headwaters,
    there is no guarantee it can get through the mountain wall that surrounds the
    tower. And it's likely that one or more agents of the Ethicals--the creators of
    Riverworld--are on board the airship, plotting its downfall. Worse still,
    somewhere along the way the airship is sure to encounter the Rex Grandissimus,
    the steamboat stolen by Sam's archnemesis, King John Lackland. --Craig E.
    Engler

    From the Inside Flap
    Years have passed on Riverworld. Entire nations have risen, and savage wars
    have been fought--all since the dead of Earth found themselves resurrected in
    their magnificent new homeworld. Yet the truth about the Ethicals, the powerful
    engineers of this mysterious "afterlife," remains unknown. But a curious cross-
    section of humanity is determined to change that situation . . . at any cost.

    Intrepid explorer Sir Richard Francis Burton leads the most remarkable voyage
    of discovery he has ever undertaken. Hot on his heels are Samuel Clemens, King
    John of England, and Cyrano de Bergerac. Spurred by the promise of ultimate
    answers, they chart a course across the vast polar sea--and toward the awesome
    tower that looms above it. But getting there will be more than half the battle.
    For death on Riverworld has become chillingly final . . .

    From the Back Cover

    The Dark Design
    "Its publication is an event with a capital E!"
    --Parade of Books

    "Charts a territory somewhere between Gulliver's Travels and The Lord of the
    Rings."
    --Time


    Product Description:

    Years have passed on Riverworld. Entire nations have risen, and savage wars
    have been fought--all since the dead of Earth found themselves resurrected in
    their magnificent new homeworld. Yet the truth about the Ethicals, the powerful
    engineers of this mysterious "afterlife," remains unknown. But a curious cross-
    section of humanity is determined to change that situation . . . at any cost.

    Intrepid explorer Sir Richard Francis Burton leads the most remarkable voyage
    of discovery he has ever undertaken. Hot on his heels are Samuel Clemens, King
    John of England, and Cyrano de Bergerac. Spurred by the promise of ultimate
    answers, they chart a course across the vast polar sea--and toward the awesome
    tower that looms above it. But getting there will be more than half the battle.
    For death on Riverworld has become chillingly final . . .

    www.pjfarmer.com/
  • Gość: jejjju IP: *.acn.waw.pl 08.11.04, 01:54
    ale sie ostatnio narobilem bleeeeee......
    ale tez naczytalemsmile
    choinka czas zatem na randke smile
    bynajmniej nie mowie o choinkowym randkowaniu, bo umre do tego czasusmile

    w kazdym razie mialem urodziny.cuszzzz za koszmarrrr .....




  • Gość: .):(. IP: *.cm-upc.chello.se 08.11.04, 02:50
    firezone.w.interia.pl/strach.html
    en.wikipedia.org/wiki/Falluja
    Wiele osób twierdzi, że strach należy zwalczać, odsuwać na bok. Według mnie
    należy go zostawić tam, gdzie mogę go spotkać. Nawet objąć.

    www.nethut.pl/artykul/71
    STRACH I PANICZNY LĘK. Mity a rzeczywistość

    strachprzed.blox.pl/html
    Strach mit silu





    Meditace: Zeptej se strachu na jmeno



    Nasledujici meditace/ritual je urcena k prozkoumani odporu a strachu z prijmuti
    nasi vnitrni zenske sily,plne hloubky,magie a praveke moudrosti. Neni divu,
    pokud nas zmrazi na miste strach, v situaci kdy je treba postavit se v plne
    sile tvari v tvar vyzve. Casto nas nase vlastni osobni i prastara kolektivni
    historie uci, ze jsme za svoji odvahu musely draze platit. Ale verim, ze dnes
    neni jine cesty k leceni sebe i sveta nez sestoupeni do podsveti a poznani a
    naplnovani vlastniho potencialu. Toto cviceni muze byt krokem k proniknuti za
    prvni z bran sebepoznani, prisne strezenou nasimi vnitrnimi demony... Da se
    delat o samote nebo za podpory skupiny.



    Prozkoumej svuj strach



    Vytvorte si posvatny prostor a a doprostred kruhu dejte svicku a misu se slanou
    vodou. Divejte se do plamene svicky a pritom vstupte do lehkeho transu.
    Postupne se zeptejte tyto nasledujici otazky:



    Citis nekde ve svem tele strach, ze budes nazvana carodejnici?

    Kde to citis? Jakou ma ten strach barvu? Jak je velky? Pozadej ho, at ti rekne,
    jak se jmenuje.



    Citis ve svem tele strach z intimity a uprimnosti v kruhu skupiny? Kde v tele
    to citis? Jakou ma barvu? Jak je velky? At ti rekne sve jmeno.



    Citis ve svem tele strach z vlastnich paranormalnich a intuitivnich schopnosti?

    Kde je to ve tvem tele? Jakou to ma barvu? Jak je to velke? Pozadej ho, at ti
    rekne, jak se jmenuje.



    Citis v tele strach, ze na tebe druzi zautoci a pomsti se ti?

    Kde je to v tele? Jakou ma ten strach barvu? Jak je velky? At ti rekne, jak se
    jmenuje.



    Kdyz jste se zeptaly vsechny otazky, dovolte strachu, aby se vyjadril skrze
    nejake zvuky. Uvolnete energii, ktera se nahromadila v prubehu cviceni, do misy
    se slanou vodou skrze hlasy, ktery se promeni ve vyti, stenani, sprosta slova -
    cokoli prijde. Kdyz to vyvrcholi a zklidni se, obejmete se navzajem, projevte
    si sounalezitost. Idealni je skupinova masaz zad, kde v kruhu kazda z vas lehce
    masiruje zada te pred sebou.



    Pripomente si navzajem, ze at zivot prinese cokoli, nemusite tomu celit o
    samote. Pripomente jedna druhe, ze priroda a svet duchu jsou plne spojencu a
    uceni a sil, ktere nam pomohou. Vzpomente si, ze nekdy se nejvice bojime toho,
    po cem nejvice touzime - byt silni, intimni a v kontaktu se svoji intuici.



    Kdyz jste skoncily, pozehnejte jidlo a piti. Navzajem si pomozte, servirujte
    jedna druhe jidlo na talir, nabidnete si navzajem chutna sousta. Krmte se. Pri
    jidle a piti si trochu povidejte o tom, co jste pri cviceni zjistily. Zadna z
    nas se nemusi strachu postavit tvari v tvar sama.



    (The Twelve Wild Swans, Starhawk)



  • Gość: () IP: *.wroclaw.dialog.net.pl 08.11.04, 03:13
    ()()()
    oO0
    ...
    !??
  • 08.11.04, 03:30
    Pro strach židovský
    Psáno v roce 1869
    Jan Neruda
    (více o autorovi=)))
    12.6.2004
    Kdo by neznal Nerudovy fejetony! Učili jsme se o nich ve škole. Jenže musíme
    přiznat, že Nerudovi se to tenkrát psalo. Doba byla mnohem svobodnější. Nemusel
    si dávat pozor na jazyk jako my dnes. Slovo antisemitismus ještě neexistovalo,
    stejně jako neexistovali sionisté, a holocaust byl vzdálen téměř sto let.
    Pojďme se potěšit tímto starým textem, který ani po 135 létech neztratil na své
    aktuálnosti. (Editor)


    I.

    Evropskou společností lidskou zašplouchla nyní nová vlna myšlenková, palčivě
    náruživá. Nesmíme ji nechat odšplouchnout kolem sebe, abychom nezkusili loď
    svou po ní pošinout dál, nás se ta otázka nová týká víc než jiných, odpovídají-
    li jiní k ní jen z hlediště společenského či uměleckého, my máme k ní také
    odpověď politickou a národní. Míníme starou otázku židovskou, již nyní nově
    povznesl velký skladatel a ještě větší Němec a liberalista Richard Wagner.

    Nejedná se o to, mají-li či nemají Židé být emancipováni. Jsou již, a kde
    nejsou ještě zcela, budou co nejdřív, nikdo nezadrží proud osvěty lidské, k
    jasnosti se probírající - tím je otázka rozluštěna. 1) Nejedná se víc o
    emancipaci Židů, nýbrž o emancipaci od Židů, o to, abychom se vybavili z
    výstředností druhé a nestali se z tyranů 2) otroky. Z tohoto vybavování se
    nesmí nikdo vyčíst snad nenávist k Židům, jakož také ti, kdož historicky a
    psychologicky skumným okem pohlížejí na posavadní snahu celého vzdělaného
    světa, přející emancipaci Židů, netvrdí, že by přání to bylo vyrostlo právě z
    lásky k Židům. Wagnerův spis Das Judentum in der Musik mluví na jednom místě
    o "neuvědomělém pocitu, jakýž se v lidu jeví co nejvnitřnější nechuť k židovské
    bytnosti", a na druhém místě praví: "Vyjímečné postavení Židů volalo k
    spravedlnosti naší, jakmile v nás samých vzbudil se pud po vlastní společenské
    svobodě. Když jsme bojovali pro emancipaci Židů, byli jsme vlastně spíš
    bojovníky pro princip, než pro daný případ?" "při všem mluvení a rozepisování
    se pro emancipaci Židů cítili jsme přece vždy, jakmile jsme opravdu a činně se
    Židy se setkali, jenom odpuzování". Nechť je cokoliv pravdy ve výroku
    Wagnerově, co věc citu je to přec jen výrok osobní, každý nechť na sobě
    zpytuje, mnoho-li ve výroku tom je pro jeho osobu pravdy. Avšak spravedlivý,
    nalézaje třeba vrchovatou míru protivnosti a to odůvodněné, nesmí a nesmí
    zapomenout, že tak protivnými, jak jsou, učinilo je utrpení. 3)

    Co se mé osobnosti dotýče, k nenávisti k Židům nemohu se právě tak přiznat,
    jako se musím přiznat k politickému i národnímu, ale mužnému nepřátelství k
    nim. "A puncto" dovedu udat, kdy nepřátelství to počalo, bylo to, když jsem
    úplně poznal nesmiřitelně jízlivý, hluboký jich a činný antagonismus proti naší
    národnosti české a veškerým naším snahám národním a politickým. Jakmile jsem
    poznání toho došel, stal jsem se, přiznávám se, nesmírně chud ve vnitřku svém,
    byl jsem oloupen o celý svět ideálů. 4) Odkázav víru nejen v součinnost a
    vzájemnou lásku trpících, nýbrž i víru v nepodmíněnou všeobecnou humanitu a
    svobodomyslnost v říš poezie, ucítil jsem ledový chlad nepřátelského rozpočtu.

    Snad, ba nejspíš, odpoví mně některý žid úšklebkem svým pověstným; k vůli tomu,
    co ještě později říci chci, přec musím upřímně vyslovit své politování, že jsem
    ztratil ideálního toho svého názoru o židovstvu. Od dětinstva mělo židovstvo
    pro mne jen poezii. Pouliční žid, odpočívající s těžkým břemenem svým u
    nárožního kamene, byl mně malému chlapci předmětem živé soustrasti. Poctivý,
    krásný jistý čin, jehož jsem byl co dítě svědkem, nechal mne spatřovat v
    židovstvu ideál poctivosti všestranné. Na školách gymnasijních čítal jsem Židy
    k nejlepším svým přátelům, rval se za ně ve škole, studoval s nimi ve
    světničkách a po dumně šerých půdách pražského gheta, kde vše a vše se mně
    zdálo být poetické, a když jsem po prvé slyšel kolegu jednoho, který
    co "nationale" své před celou školou místo obvyklého, stydlavého "israelita" s
    unášející pýchou pronesl: "Ich bin ein Jude!", přiznávám se, teprv jsem se
    naučil být rozhodně pyšný na národnost svou, tenkrát hlupcům jen k posměchu
    sloužící, a hlásit se k ní ostentativně pro život celý. Ostatně-kdož z nás
    mladíků ideálnějších nebyl by tenkrát smýšlel podobně, kdož by byl z nás
    nespáchal "ebrejských elegii", jimiž vanuly vzdechy babelských vrb či vzdechy
    lidu posud hněteného, či nepsal "hymnu na starý národ proroků" a na
    nejkrvavější oběť surovosti středověké! Židovstvo, "živá ta, věčná hádanka
    lidských dějin", měla pro nás kouzlo neodolatelné-hádanka se nám rozlušťuje,
    ústa, na kteráž jsme tiskli políbení nejsvětějšího bratrství, skřivila se v
    nejprotivnější úšklebek. Kouzlo minulo, poezii jsme obmezili na dobu biblickou
    a na dobu šerého středověku 5) - dnes žijeme v nahé pravdě, v politickém
    nepřátelství s národem nám ve všem a úplně cizím. V jich politickém
    nepřátelství nemožno nám vidět, že by bylo následkem dřívějších jich utrpení -
    cit tedy nemá zde pranic více co dělat.

    Ruka naše více se nevztáhne, místo srdce vložil by se do ní úšklebek. Vidíme
    jej na vás již napřed, jak jej viděl otec Vavřinec vašeho Mosenthala na svých
    vnoučatech. Vaše tepny nebijí, jen počítají, vaše srdce je sobeckou cizotou
    vypáleno na uhel a ten - dle slov jednoho z vašich nejnovějších pěvců -
    nehřeje, jen třísní.

    II.

    Dvě jsou věci, na které při otázce židovské vždy zase připadnouti musíme: za
    prvé, že jsou Židé zcela svým, určitě vysloveným národem, za druhé, že jsou nám
    Čechům národem zcela cizím. Nechť oni sami mluví hlavně v Německu a nejvíc ve
    Vídni a v Praze cokoliv na př. o svém "němectví", Němci jsou přece právě tak
    málo, jak jinde zas Francouzi, všude jsou v přední řadě Židy. Mnohdy ovšem
    přiznávají se v zemích, v kterých právě bydlejí, živě a činně k té či oné
    straně politické (jejich němectví má také u nás čistě jen ráz politický), k
    národnosti cizí nepřiznává se ve vnitřku svém z nich žádný, třeba neznal z
    národního svého jazyka ani slova. Je to právě národ zcela zvláštní, polyglotní,
    vzdor své roztroušenosti a různojazyčnosti přece uvědoměle sjednocený, 6)
    mající neumořitelné uvědomění národní a jednu velkou národní, mesiášskou svou
    naději, národ i v tom ohledu "vyvolený", aby byl kuriositou v ethnografické
    sbírce tohoto světa.

    Židem je každý z nich především, i ten, kdož je indiferentním, nebo jak sami
    sobě se zálibou říkají "historickým" jen (sic!) Židem - zkuste slabou stránku i
    nejlhostejnějšího, uvidíte! Statistika počítá Židy všude zvlášť, ani u nás jich
    nepřipočítává k Němcům, má k tomu velmi dobré důvody. Nikdy se
    neřekne "židovský Němec", "židovský Polák", nýbrž jen "polský Žid", "ruský
    Žid" - "českých Židů" skoro ani není. Angličtí a francouzští Židé vždy se
    pozdraví co kmenovci, mezi polským a ruským není pražádného nepřátelství
    národního, rusko - polského.

    Velmi jasně vidíme z historie, proč se Židé nerozplynuli v národech
    ostatních."Mojžíš 7) dal lidu, aby jej ohradil pro všechny časy, nové zákony,
    se zákony ostatních smrtelníků naprosto se nesnášející; vše je jim nečisto, co
    nám svato, vše jim dovoleno, co se nám protiví," pozoroval již Říman Tacitus.
    Oni byli vyvoleným, pro všechen ostatní svět vzorným národem, jejich
    náboženství nebylo jen náboženstvím přiměřeným zcela jim, nýbrž jedině pro cely
    svět pravé a vzorné, Jehovah sama sebe obmezil na národ jeden, národnost a
    náboženství bylo totožné u nich. Pokud podrželi náboženství, byla zachována i
    národnost, v jinémť se národnost jich mravně nezakládala. A nevyhynou-li ze
    světa náboženství všechna, nerozplyne se dřív židovský národ. Tak rozumím
    Ahasveru, "věčný Žid" v tom ohledně zní: "Věčný je Žid!". Ovšem, přijde doba,
    kdy i Ahasver si ulehne tam, kde budou pochovány všecky náboženské náhledy
    o "věčnosti".

    V křesťanství mohlo židovství nalézt své n
  • Gość: 0oO=アニメ IP: *.cm-upc.chello.se 08.11.04, 03:36
    www.zvedavec.org/klasika_881.htm
    The word anime appears in written form in three katakana characters a, ni, me
    (アニメwink.
  • 08.11.04, 09:58
    What's the story with the "Protocols of the Elders of Zion"?
    30-Jun-2000


    --------------------------------------------------------------------------------

    Dear Straight Dope:

    I'd like to know about the history of that infamous forgery "The Protocols of
    the Learned Elders of Zion." Who wrote it, and more importantly (to me
    anyways), why is it that so many people, even today, refer to it as fact? That
    Nazis and their bretheren are knuckleheads is no big surprise, but it seems a
    lot of otherwise even minded people believe the text is legitimate. Any ideas? -
    -DG, Cambridge, Mass

    SDSTAFF David replies:

    I don't know that we can really answer why so many believe it, other than to
    say some people have beliefs that are simply immune to facts--for example,
    Holocaust deniers. To a rabid anti-Semite it makes no difference that the
    Protocols have been debunked countless times. I question whether somebody who
    believes in the Protocols is "otherwise even minded"--simple minded is more
    like it. The thing is so far out there it defies belief.

    The Protocols are the classic statement of the old notion of an international
    Jewish conspiracy. They purport to be the text of discussions showing how Jews
    planned to take over the world and enslave non-Jews. They've long been an
    excuse to persecute Jews and have been promoted by many famous and powerful
    people, including some in the U.S.

    In 1920, Henry Ford started a newspaper for the purpose of attacking Jews and
    communists. His paper, the Dearborn Independent, "printed every conceivable
    staple of contemporary anti-Semitism, including the Protocols of the Learned
    Elders of Zion" (A Legacy of Hate: Anti-Semitism in America, by Ernest Volkman,
    p. 33).

    A U.S. Congressman, Hamilton Fish of New York, once used his office to
    distribute copies of the Protocols. Accused of anti-Semitism, he responded, "It
    doesn't bother me any. There's been too much Jewism going around anyway." He
    was defeated in his 1944 re-election bid (A Legacy of Hate, p. 42).

    Where did the Protocols come from? Binjamin Segel's book (translated and edited
    by Richard S. Levy), A Lie and a Libel: The History of the ''Protocols of the
    Elders of Zion'' begins with a likely timeline. According to Segel, the
    Protocols were most likely fabricated in Paris between 1897 and 1899 under the
    supervision of the head of the Russian secret police abroad, Pyotr Ivanovich
    Rachkovsky. The intent was "to strengthen the czar Nicholas II's position by
    exposing his opponents as allies with those who were part of a massive
    conspiracy to take over the world" (Skeptic's Dictionary,
    http://skepdic.com/protocols.html.)

    The first known publication of the Protocols was August 26-September 3, 1903,
    when they appeared in abbreviated form in the Russian language paper Znamia
    ("The Banner"). In 1905, Sergei Nilus published the "full" version as an
    appendix to his book Velikoe v Malom ("The Great in the Small"). In 1906,
    another version was published by G. Butmi in his book Vragi Roda
    Chelovecheskago ("Enemies of the Human Race").

    In 1917, Nilus, who had already published the Protocols two more times,
    produced yet another edition, this time attributing them to Theodor Herzl (1860-
    1904), the founder of modern political Zionism, i.e., Jewish nationalism.

    In 1919, anti-communist Russians distributed copies of the Protocols to members
    of the U.S. cabinet, judiciary, and intelligence agencies. Henry Ford's edition
    appeared in 1920, as I said, and the document received attention in the British
    press as well. Thirty-three editions are known to have appeared by 1933.

    In 1921, a reporter for the Times of London, Philip Graves, found that the
    Protocols had been plagiarized. As it turned out, there were two sources:
    Dialogue between Machiavelli and Montesquieu in Hell, an 1864 satire of the
    French ruler Napoleon III by Parisian lawyer Maurice Joly, and Biarritz, an
    1868 novel by German anti-Semite Hermann Goedsche.

    Goedsche is credited with developing the whole “Jewish plan of world conquest”
    idea. Biarritz features a chapter, “In the Jewish Cemetery of Prague,” in which
    the princes of the twelve tribes of Israel gather at the cemetery to report the
    progress of their world takeover schemes. As Segel said in A Lie and a
    Libel, “The plot bore such a striking resemblance to the one developed in the
    Protocols that any reasonable person must conclude that either both were
    written by the same man or one was plagiarized from the other” (emphasis in
    original).

    Segel continues: “Thus the world-conquering plans of the Elders of Zion came
    out of Goedsche’s trashy novel. But the Elders’ political dogmas and schemes,
    as well as the moral principles that were their foundation, came almost word
    for word from the speeches of Machiavelli in Joly’s petty satire on Napoleon
    III.”

    Graves debunked the Protocols in the Times, the first in a long series of
    refutations. Among others, a South African court ruled them a forgery and a
    Swiss court declared them a fraud.

    Faced with the facts, some early promoters of the Protocols repented. Henry
    Ford published the Protocols along with his other anti-Semitic articles in a
    book entitled The International Jew: The World's Foremost Problem. But in 1927,
    he publicly retracted and apologized for the book, claiming his assistants had
    duped him.

    But Ford was the exception. Others continued to publish the Protocols in other
    countries long after they'd been debunked.

    A few even managed to explain away the evidence of plagiarism. Segel relates
    that Lord Alfred Douglas, an anti-Semitic leader in London, said that Joly was
    actually a Jew originally named Moses Joel, who interwove the real Jewish plan
    for world conquest into his satire. This meant that showing the Protocols were
    extremely similar to his satire proved nothing--of course they were, because
    they both were talking about the same real event!

    The truth is, the Protocols were a useful weapon against the Jews, and those
    who propagated them in all likelihood didn't care if they were true or not. In
    1933, excerpts were read at the Romanian parliament by Fascists as a reason to
    expel Jews from the country. Hitler cited them in Mein Kampf and again when
    castigating the Jews as warmongers in 1939. Franco cited the Protocols in his
    denunciations of the Jews as well.

    You'd think the Protocols might have been put to rest after World War II and
    the Holocaust, but no. Communists in the Soviet Union used the Protocols to
    stir up anti-Jewish sentiment, and they continued to be circulated around the
    world. Segel's timeline continues all the way up to 1994 (his book was
    published in 1995), when an Australian edition was produced by Christian
    fundamentalists.

    Web users can still find people promoting this hoax as if it were real. For
    example, a site called "Radio Islam" (http://abbc.com/islam/english/toread/pr-
    zion.htm) talks about the Jewish conspiracy against the Muslims, citing the
    Protocols as "evidence."

    Refutations of the Protocols have also continued. A Russian court in 1993 ruled
    the Protocols an anti-Semitic forgery. (See http://www.nizkor.org /ftp.cgi?
    documents/protocols/protocols.001.) But judicial rulings don't faze the
    believers--to them it just shows how the Jews have taken over the courts.

    The Protocols are part of a centuries-old tradition of antisemitism. Dr. Daniel
    Keren, in an essay on the topic (http://www.nizkor.org /ftp.cgi?
    documents/protocols/protocols.zion), notes that the hoax "draws on popular
    antisemitic notions which have their roots in medieval Europe from the time of
    the Crusades. The libels that the Jews used blood of Christian children for the
    Feast of Passover, poisoned the wells and spread the plague we
  • 08.11.04, 10:04
    www.antipasministries.com/oldnews/origmyth.html
    THE STUPIDITY OF IT ALL
    It is beyond belief that thoughtful men could possible accept such drivel! To
    those possessing even a modicum of knowledge concerning the "Enlightenment" and
    the French Revolution, such a tale represents absurdity and factual inaccuracy
    on such a vast scale that it hardly merits attention, let alone serious
    refutation.

    Diderot, Voltaire, Holbach and the other founders of the "Enlightenment" -
    whose writings in large part produced not only the French Revolution, but the
    American Revolution as well - were anything but "lovers of the Jews." Voltaire,
    perhaps the leading figure of the French Enlightenment, was often heard to say
    that all men were worthy of freedom and the benefits of the Enlightenment
    except the Jews!! Why? - because "... the Jews were not of the same species as
    the rest of mankind!" This is hardly a statement which could reasonably be
    attributed to the supposed leader of the Jewish Conspiracy in France. Indeed,
    in it one can hear the demonic footsteps of the coming Holocaust echoing up
    through the corridors of history to lodge themselves finally in the hellish
    darkness of Hitler's Germany. Similar statements are easily attributable to
    many of the other leaders of the Enlightenment. But then such facts have never
    dissuaded anti-Semites before, and they could hardly be thought able to do so
    today.

    motlc.wiesenthal.com/text/x27/xr2775.html
    The Poison Spreads.

    When opponents of the Russian Revolution fled to the West, they brought the
    Protocols with them. Among those who reached Germany were Pyotr Nikolayevich
    Shabelsk - Bork and Fyodor Viktorovich Vinberg, who published the full text of
    the Protocols in the third edition of their yearbook, Luch Sveta (A Ray of
    Light; Berlin, 1920). One year earlier, a German - language edition of the
    Protocols, Die Geheimnisse der Weisen von Zion (The Secrets of the Elders of
    Zion), had been published by Ludwig Muller (alias Muller von Hausen) under the
    pseudonym Gottfried zur Beck. Soon the Nazis began to make use of the
    Protocols. Between 1919 and 1923 their ideologist, Alfred Rosenberg, also a
    Russian emigre, wrote five pamphlets about the conspiracy. Until the collapse
    of the Third Reich, Julius Streicher's newspaper, Der Sturmer, and the Nazi
    party newspaper, the Volkischer Beobachter, often cited the Protocols; a Nazi
    party edition was published in 1933.
    In the 1920s the Protocols made their first appearance in the United States,
    where a number of newspapers publicized their essence, linking the Jewish
    conspiracy to Bolshevism. Among them was Henry Ford's paper, The Dearborn
    Independent, which published a series of articles based on the Protocols in the
    summer of 1920 and then issued them in book form as The International Jews: The
    World's Foremost Problem, in 500,000 copies. In June 1927 Ford disclaimed
    responsibility for the articles and tried to take the book out of circulation,
    but in the meantime it had been translated into six languages.

  • 10.11.04, 16:10
    All the Schemes That Are Fit To Print
    The Exciting History of a Conspiracy and Its Protocols

    The original Cabal in Prague Cemetery gave rise to few protocols - only 24, in
    fact - but the Elders of Zion have diligently added to that list over the
    years. Here are some examples of past protocols, each devilishly designed to
    confound the gentiles:

    1866: Protocol XCI, the Size of Currency Protocol, makes the US five-cent
    piece, or nickel, thicker and broader than the more valuable dime. Mass
    confusion ensues, and many people under-pay charwomen, thereby fomenting
    Bolshevism among the scrubbing classes. An addendum to this protocol leads, in
    the 1970s, to the creation of the Susan B. Anthony dollar, sized the same as a
    quarter. Mass panic follows as many people unknowingly over-pay for their
    newspapers and leave extravagant tips. The unclaimed tip revenue alone results
    in a massive $970 loss for the IRS, a deficit erstwhile CIA director George
    Bush, Sr., can only recoup through the sale of chemical weapons to Saddam
    Hussein. The International Jewish Conspiracy brokers the transfer of what is
    later revealed to have been 30,000 liquid tons of ginger ale. The real
    chemicals are diverted to make the orange color used in cheese-flavored snacks.

    1891: The Tiny French Elevator Protocol means dozens of French claustrophobics
    are forced to take the stairs, resulting in many hours of lost work time.
    Leaving for their offices early in order to compensate, these poor gentiles are
    forced to drink less coffee, resulting in a 0.000000385% fall in coffee exports
    from both Africa and South America, and a general feeling of sluggishness, or
    else to drink faster, causing hypertension. Possibly related to the growth of
    the divorce rate in northern Europe. American tourists, shocked at the
    stinginess of French elevators, begin planning holidays in the Poconos.

    1895: The Sound and Light Protocol calls for the invention of moving pictures.
    Auguste and Louis Lumierewitz change their names and go undercover to plant the
    seeds of globalized bad taste. A visionary plan. Mass panic ensues but is
    quickly replaced by inertia. Jewish grain dealers around the world diligently
    unload tons of otherwise worthless kernels of dried corn devoid of flavor.
    International Jewish Conspiracy members celebrate at the home of a man named
    Oscar.

    1920: The Eighteenth Amendment Protocol is enacted by the puppet Congress of
    the United States and becomes more widely known as Prohibition. At least
    fourteen people die at the mere idea of the ban; seizing their chance, the
    Elders of Zion institute the Mafia, create the Canadian border, and invent
    bootleg liquor. Meanwhile, unprecedented incidents of sober driving incite car
    manufacturers to build increasingly fast vehicles. Coupled with crippling
    traffic, these potential speeds will one day lead to a phenomenon known to the
    gentiles as Road Rage, but to International Jewish Conspiracy members by its
    more accurate and menacing name, Goy Rage.

    1942: Protocol CVII – the so-called Barbra Streisand Protocol - leads to the
    birth of Barbra Streisand. Mass panic ensues. The US, Belgium, France,
    Uzbekistan, Spain and Madagascar sever diplomatic ties with the Conspiracy.
    Reconciliation requires several years of difficult negociations and, in strict
    accordance with IJC tradition, performance of the ancient Ritual of the Armed
    Invation of Grenada, executed in 1983 to confirm ratification.

    1950: Media manipulation under the Shlong Directive (sub-section D-6 of the
    infamous Protocol CLXI) creates an explosion of stories about the virility of
    black males. The American Heritage Foundation fights back with the ill-
    fated “Size Doesn’t Matter” Initiative; no one buys it. Their next counter
    offensive, “The Motion of the Ocean,” meets with greater success but is finally
    dismissed by most observers as “too little, too late."


    www.internationaljewishconspiracy.com/articles/archive.html
  • Gość: D3F!N!C!A IP: *.cm-upc.chello.se 12.11.04, 02:27
    Arafat, the Nazi symphatizer

    By Joseph Farah, WorldNetDaily, August 14, 2002



    Yasser Arafat is a murderer of Christians, Jews, Israelis and Americans -
    including U.S. diplomats, tourists, innocent women and children. Yasser Arafat
    is an unrepentant terrorist - the modern-day inventor of Arab terrorism, an
    inspiration for Osama bin Laden and others. Yasser Arafat is an exploiter of
    his own people, keeping them in squalor and perpetuating their hatreds while
    padding his own Swiss bank accounts.

    You might think that track record would be enough for Arafat to be targeted for
    termination or at least relegated to political obscurity once and for all as
    America and its allies wage an international war against terrorism.

    For some reason, it has not been enough. Arafat is continually resurrected
    politically by Americans, Europeans and Israelis. So let me offer one more bit
    of Arafat's sociopathic history for consideration.

    Arafat is a Nazi sympathizer.

    In an interview last week, published in Al Sharq al Awsat, a London Arabic
    daily, reprinted in the Palestinian daily Al Quds, Aug. 2, and translated by
    Palestinian Media Watch, Arafat called the Arab leader and Nazi ally, Hajj Amin
    al-Husseini, "our hero." He drew an analogy between himself and al-Husseini who
    survived as a leader despite world pressure against him because of his Nazi
    ties.

    "We are not Afghanistan," said Arafat in the interview. "We are a mighty
    people. Were they able to replace our hero Hajj Amin al-Husseini? There were a
    number of attempts to get rid of Hajj Amin, whom they considered an ally of the
    Nazis. But even so, he lived in Cairo, and participated in the 1948 war, and I
    was one of his troops."

    Arafat seldom tells the truth, but, in this case, his facts are correct. Hajj
    Amin al-Husseini was the grand mufti of Jerusalem leading up to World War II.
    He supported the Nazis. He met with Adolph Hitler. He was a strong proponent of
    the Nazi program for mass murder of the Jews.
    In fact, Arafat's hero became a German agent, and the British tried repeatedly
    to arrest him as a spy.

    Perhaps the mufti's "greatest achievement" was the recruitment of tens of
    thousands of Muslims in Bosnia-Herzegovina and Albania to the German SS. His
    Arab Legions later participated in the massacres of thousands of partisan
    Serbs, Jews and Gypsies.

    On March 1, 1944, Arafat's hero was in Berlin making a dramatic radio
    broadcast: "Arabs! Rise as one and fight for your sacred rights. Kill the Jews
    wherever you find them. This pleases God, history and religion. This saves your
    honor."

    The Nazi mufti visited numerous death camps and encouraged Hitler to extend
    the "Final Solution" to the Jews of North Africa and Palestine. In fact, his
    only condition for recruiting the Arab Legions in the Balkans was a promise
    from Hitler to wipe out the Jews of the Middle East after the war.

    In 1945, Yugoslavia sought to indict the mufti as a war criminal for his role
    in the massacres. He escaped from French detention in 1946. He then traveled to
    Egypt where he lived until 1974.

    The grand mufti was not just Arafat's "hero," as he says. Arafat was, in fact,
    so close to al-Husseini that the young terrorist called him "uncle." Arafat's
    real name is Rahman Abdul Rauf el-Qudwa al-Husseini, though his actual blood
    relationship with al-Husseini is in question. His entire career was sponsored
    by the dreaded Nazi mufti. He was, indeed, Arafat's mentor, his inspiration for
    40 years of terror, murder, hatred and international duplicity.

    The world's people are too forgetful. This history is well-documented. Now
    Arafat, in his own words, has reminded us once again about the bloody ties
    between his movement and the Nazi monsters. He even reminds his own people of
    why the mufti was scandalized. He knows his own people have no ill feelings
    toward the Nazis. He knows his movement and the Nazis still share a common
    goal - the death of all Jews. He knows this history can't haunt him among his
    constituency.

    But why do decent people, freedom-loving people, Christians and Jews, Americans
    and Europeans, even Israelis, allow Arafat to escape accountability for his
    words and his deeds?

    Let this be Arafat's final political epitaph: He was a terrorist. He was a
    murderer. He was a liar. He was pro-Nazi scum.

    www.likud.nl/extr219.html
  • 13.11.04, 19:10
    Campaign Slogans


    of the

    Great Philosophers



    We're unhappy with the current round of presidential candidates, so we're
    nominating our favorite philosophers and kicking off their campaigns with the
    following slogans and sound-bites.
    Heraclitus: He's for Change!

    Parmenides for President: He's the One!

    Don't Be a Fool . . . Vote for Anselm

    Descartes . . . He has a dream!

    Pascal: In your heart you know he's right

    Pascal . . . The Best Bet!

    Vote for Spinoza . . . (Like you have a choice)

    Leibniz . . . For the Best Possible World!

    Hegel . . . He's got the Spirit!

    Kierkegaard: Take the leap to a new level of politics

    Schopenhauer: He's got the Will!

    F. H. Bradley: The Absolutely Ideal Candidate

    Bergson . . . For more vitality!

    James . . . Bring pragmatism back into politics!

    Wittgenstein . . . Because running the country is not just a game!

    www.olemiss.edu/depts/philosophy/politics.html

    www.olemiss.edu/depts/philosophy/policy.html
    THE PHILOSOPHY OF HUMOR
    AND THE HUMOR OF PHILOSOPHY
    by Ralph Dumain

    As the philosophy of humor is the only topic I take seriously these days, I
    could not resist buying the humor issue of Philosophy Now, the very first issue
    I have bought or read. I was excited to see a confirmation of the possibility
    that my personal obsession could be in tune with the zeitgeist, though my
    expectations were not high, as I have never been satisfied with the
    philosophical treatments of the subject I have read. A characteristic example
    is John Allen Paulos' Mathematics and Humor. While examining the mathematical
    structure of jokes has its merits, the treatment of humor and the type of humor
    that is adduced for such treatment tends to be rather shallow and formalistic.
    Paulos refers to Wittgenstein as Madigan does, i.e. that a philosophical work
    consisting of jokes could be written, and Paulos went on to write another book,
    of that sort, I Think, Therefore I Laugh. Your humor issue, much like Paulos,
    engages both the philosophy of humor and the humor of philosophy. However, the
    tendency here too is to flatten out the potential depth of both topics by
    drawing parallels between them that focus upon logical, semantic, and epistemic
    puzzles and paradoxes. Such is Madigan's and Rickman's approach. Could this be
    because of the dominance of analytical philosophy over other traditions in the
    English-speaking world? I fear that when I finally get my hands on William
    Irwin's Seinfeld and Philosophy, I'm likely to find the same sort of thing. Not
    that there's anything wrong with that, but it's a shame to see a great
    opportunity wasted.

    The only article that approaches a serious philosophy of humor is Garcia's "The
    Secret of Seinfeld's Humor." Garcia is on the right track when he argues that
    humor highlights the significance of the insignificant, thus drawing attention
    to the minutiae, mores, arbitrariness, and absurdities of cultures and human
    behavior. However, Garcia did not go the whole distance. The real secret of
    Seinfeld's appeal is the severely simplified and restricted moral universe in
    which the characters dwell and their relentless one-dimensionality. Seinfeld
    and his friends, unlike even the shallowest of real people, can never
    experience real tragedy: their psychic lives are entirely reduced to the
    superficial mechanics with which they negotiate their interpersonal
    interactions.

    So much for the philosophy of humor; now what about the humor of philosophy?
    What would it mean to make philosophy humorous? My approach is to examine irony
    as a philosophical method. The figures that most interest me are Friedrich
    Schlegel, Kierkegaard, and Adorno, though one would have to add Nietzsche to
    this list. Irony comes to the fore when communication is suspect and philosophy
    becomes an object of distrust. Adorno's philosophy of non-identity dwells in a
    different universe from the technocratic smugness of analytical philosophy,
    whose social role is to suppress the actualization of philosophical self-
    consciousness of society as a whole.

    www.autodidactproject.org/my/philhum2.html
    www.philosophersnet.com/games/taboo.htm
    wink))

    www.olemiss.edu/depts/philosophy/solipst.html
  • Gość: (.)7 IP: *.cm-upc.chello.se 15.11.04, 23:12
    Postulate 1: Knowledge is power

    Postulate 2: Time is money

    As every engineer knows: Power=Work/Time

    Since: Knowledge=Power

    and: Time=Money

    by substitution we have: Knowledge=Work/Money

    Solving for Money, we get: Money=Work/Knowledge

    Thus, as Knowledge approaches zero, Money approaches infinity, regardless of
    the amount of work done.

    CONCLUSION: The less you know, the more you make.

    www.goatism.org/misc.htm#taoist%20heresy
    ...............................................
    The Jean-Paul Sartre Cookbook
    by Marty Smith, Portland OR
    forwarded by Alastair Sutherland (kaidan@ix.netcom.com)

    from Free Agent March 1987 (a Portland Oregon alternative newspaper),
    Republished in the Utne Reader Nov./Dec. 1993

    We have been lucky to discover several previously lost diaries of French
    philosopher Jean-Paul Sartre stuck in between the cushions of our office sofa.
    These diaries reveal a young Sartre obsessed not with the void, but with food.
    Apparently Sartre, before discovering philosophy, had hoped to write "a
    cookbook that will put to rest all notions of flavor forever." The diaries are
    excerpted here for your perusal.


    October 3
    Spoke with Camus today about my cookbook. Though he has never actually eaten,
    he gave me much encouragement. I rushed home immediately to begin work. How
    excited I am! I have begun my formula for a Denver omelet.

    October 4
    Still working on the omelet. There have been stumbling blocks. I keep creating
    omelets one after another, like soldiers marching into the sea, but each one
    seems empty, hollow, like stone. I want to create an omelet that expresses the
    meaninglessness of existence, and instead they taste like cheese. I look at
    them on the plate, but they do not look back. Tried eating them with the lights
    off. It did not help. Malraux suggested paprika.

    October 6
    I have realized that the traditional omelet form (eggs and cheese) is
    bourgeois. Today I tried making one out of cigarette, some coffee, and four
    tiny stones. I fed it to Malraux, who puked. I am encouraged, but my journey is
    still long.

    October 10
    I find myself trying ever more radical interpretations of traditional dishes,
    in an effort to somehow express the void I feel so acutely. Today I tried this
    recipe:

    Tuna Casserole
    Ingredients: 1 large casserole dish

    Place the casserole dish in a cold oven. Place a chair facing the oven and sit
    in it forever. Think about how hungry you are. When night falls, do not turn on
    the light.

    While a void is expressed in this recipe, I am struck by its inapplicability to
    the bourgeois lifestyle. How can the eater recognize that the food denied him
    is a tuna casserole and not some other dish? I am becoming more and more
    frustated.


    October 25
    I have been forced to abandon the project of producing an entire cookbook.
    Rather, I now seek a single recipe which will, by itself, embody the plight of
    man in a world ruled by an unfeeling God, as well as providing the eater with
    at least one ingredient from each of the four basic food groups. To this end, I
    purchased six hundred pounds of foodstuffs from the corner grocery and locked
    myself in the kitchen, refusing to admit anyone. After several weeks of work, I
    produced a recipe calling for two eggs, half a cup of flour, four tons of beef,
    and a leek. While this is a start, I am afraid I still have much work ahead.

    November 15
    Today I made a Black Forest cake out of five pounds of cherries and a live
    beaver, challenging the very definition of the word cake. I was very pleased.
    Malraux said he admired it greatly, but could not stay for dessert. Still, I
    feel that this may be my most profound achievement yet, and have resolved to
    enter it in the Betty Crocker Bake-Off.

    November 30
    Today was the day of the Bake-Off. Alas, things did not go as I had hoped.
    During the judging, the beaver became agitated and bit Betty Crocker on the
    wrist. The beaver's powerful jaws are capable of felling blue spruce in less
    than ten minutes and proved, needless to say, more than a match for the tender
    limbs of America's favorite homemaker. I only got third place. Moreover, I am
    now the subject of a rather nasty lawsuit.

    December 1
    I have been gaining twenty-five pounds a week for two months, and I am now
    experiencing light tides. It is stupid to be so fat. My pain and ultimate
    solitude are still as authentic as they were when I was thin, but seem to
    impress girls far less. From now on, I will live on cigarettes and black
    coffee.


    www-berkeley.ansys.com/wayne/sartre-cookbook.html
    ,)
  • 02.03.04, 16:35
    Error 500--Internal Server Error
    From RFC 2068 Hypertext Transfer Protocol -- HTTP/1.1:
    10.5.1 500 Internal Server Error
    The server encountered an unexpected condition which prevented it from
    fulfilling the request.

  • Gość: mis IP: *.bchsia.telus.net 03.03.04, 01:54
    "Nikt nas nie rozumie" sad
    "us against the world"
    "traditional european antisemitism"
    "Co araby od nas chca,przeciez sam Bog dal nam ziemie"
    "Urodzilem sie w 1985 i jestem 3 pokoleniem holokaust survivor"
    "Moja rodzina miala obrazy Rembrandta i dwie kamienice w Lodzi w 1939"
  • Gość: *©*©* IP: *.cm-upc.chello.se 19.03.04, 18:22
    What is Absurd?:

    On page 13 of his Introduction, Hughes tells us (in Hughes' words, Buridan
    thinkssmile,

    www.quantonics.com/What_Is_Absurd.html
    "One commonly held view in Buridan's day was that a proposition is true if and
    only if 'as it (the proposition) signifies, so it is' (sicut significat, ita
    est). Buridan, however, insists emphatically that no such account of the truth-
    conditions of propositions will hold water if 'signification' is understood as
    he understands it, or in any approximately analogous way...[briefly]...Since,
    according to him, signification is a relation between a linguistic expression
    and the things it signifies, 'as it signifies, so it is' will have to be taken
    to mean that the things signified by the proposition actually exist. But
    now...suppose that what is intended by 'signification' is signification within
    the mind. Then 'as it signifies, so it is' will have to mean that the concept
    that the proposition expresses does actually exist in the mind of the speaker.
    This, however, gives the absurd result that every spoken proposition is true,
    since every spoken proposition expresses a corresponding concept (in this case
    a mental proposition) that exists in the mind of the speaker."
    =======================================================================
    EUinPragProG/inteRn
    S@S: !!! rowNosc.PLaskosc.idENty©znosc!MojaFil©Zoska:Telef.ON.sieZnalazl!!!
    dalZnalezc…ajaka France
    TyCzytasz?znanaJakas?id
    =======================
    naszCzlowiekZpragiJeszczeNicNieWie...
    (((:usCiskiPaTsmile))e
  • 19.03.04, 19:17
    hihiihii tlumacz powinien za to dostac dodatkowe wynagrodzenie za prace w
    warunkach szkodliwych dla zdrowia. A nowe literki widziales?

    Tom France czytam pszez ciebie i Buridana:

    users.compaqnet.be/cn111132/Voltaire/volpreci.htm

    ...Chance is a word empty of sense; nothing can exist without a cause. The
    world is arranged according to mathematical laws; it is therefore arranged by
    an intelligence. It is not an intelligent being such as I am, who directed the
    formation of this world, for I cannot form a mite; therefore this world is the
    work of a prodigiously superior intelligence.
    ...

    All that exists appears to exist necessarily, since it exists. For if to-day
    there is a reason for the existence of things, there was one yesterday, there
    was one in all time; and this cause must always have had its effect, without
    which it would have been during eternity a useless cause.

    But how shall things have always existed, being visibly under the hand of the
    prime author? This power therefore must always have acted; in the same way,
    nearly, that there is no sun without light, so there is no movement without a
    being that passes from one point of space to another point.

    There is therefore a potent and intelligent being who has always acted; and if
    this being had never acted, of what use would his existence have been to him?

    ...

    To say that this eternal Being, this omnipotent God, has from all time
    necessarily filled the universe with His productions, is not to deprive Him of
    His liberty; on the contrary, for liberty is only the power of acting. God has
    always acted to the full; therefore God has always made use of the fullness of
    His liberty.

    The liberty that is called liberty of indifference is a phrase without idea, an
    absurdity; for it would be determination without reason; it would be an effect
    without a cause. Therefore, God cannot have this so-called liberty which is a
    contradiction in terms. He has therefore always acted through this same
    necessity which makes His existence.

    It is therefore impossible for the world to be without God, it is impossible
    for God to be without the world.

    This world is filled with beings who succeed each other, therefore God has
    always produced beings who succeed each other.


    ===
    A moj sie rozladowal i nie chce mi sie go wetknac do pradu. Na pewno beda afery
    bo nie odpowiadamsmile)))))

    usciskismile))))))))))))))))))))))))))))
    --
    www.freenorthkorea.net
  • 19.03.04, 23:44
    What is the rate of compression!!!!?
    Hey you...(??????)parampampam baby love it.
    wrrrrr
    --
    www.freenorthkorea.net
  • Gość: Rar! Ιs€ IP: *.cm-upc.chello.se 20.03.04, 10:29
    Rar! Ιs€
    ÉqÈ
    ¡ ìH@b;CÐÊK8­ÙäHú£Ýñ†F%NÚxÆÍnk0T†?÷~0Ü›ìÎb˲5rbó¡ezÜÓpîR:Ü¢ÈÜ"4´¾ä¼`
    d²Fǒ̸޶s.öJKŸ‰·/) Xã×~Uôí-¤VÛvyöH½Ïh{ç&@ÉqÈ
    ¡ ìH¡mz¯š¿V(‚þ†µ«{ÑWî©|¨y’+ö åÕ·5á«Ô?å«Îˆ‰šóqN,_mVŒC·Ü g?SÐêl!
    ì×i`4EsŠÊAª«ÇÑ-cÕ45ˆB­‡R  »7?³8WþC-
    ËR¯ƒ2Þ¡uêœç$ëPÃù5SK¿à?"w4 ݆ ûÕÙqâܤA?32*ú;›óë´6ϺPÚ¶ d…%©›d,f ]çöDëÇDO—
    \w·iD',’D,(CÞèªÔý¬Gv[“=Q\sÄì²K^‚?EôD
    ¶y ^cÙÄ{™•Q®áæó#÷® r‘øøîWÙzWzÀç#‹bìÏÌ'ï÷‘f I—ݦ'wŒÇépnæš@¢î8E7kkfYl~i!
    Z±Šäc©ÏwinkwÒ û¥?¹^ú‘M·àï™ÂÀ
    +ðŸD|ÛÞ¾¢—b»,‚Æ
    0¢/Ü3ß©ºb¸b ­ºû6†ÅaѬ/Í29
    ˜&;·,÷­ŒfÙk[ôÑ2
    6ŸnC]ò–»×ô–§¶iA~ì¨8°*fÙ¢\‡¹Æjú‘aÄ õ ¡EH’ B ??BÕ®á§Ã²Ç¬õ:ý°c…cryingùÚß]KÝQ~©
    "»Z8ä¹Çª9˜)ôV MyVA|Ÿ¹.H‰Ö†›winkZÆÂ"9jpe(mÿrgðî7®Gƒ}:#¿›"ÁÐ]LJÜEŒcrying!
    ¶á´¤Ú'=ÿs™" ÑuM‚À볟"cr·%ß îµ[Í?'&&+ žA Üê,\À¤Ñ{8 º Ÿcryingvsˆwink‡¶°
    R`›à?z\ùûeÆPÿíZ²¦Î«ôˆ”C’’’û‘¡$ÿIäü­EÅ›Î1i¨§3ÞzÍ 9•šU²QŸßg wC\Âr´I­
    ì™÷Ùõæ‡8°zj¹µˆwinký «üí[®À”O&¡þçÜ­ÛÅ-Qdô•šž%ƒ…WQ#à?v‰NiÁšß×ê“„'l
    ÈÝåœÃ|zÚgÁ–C1]X—,V Я°\
    œÜ#d¸-wHX(«gge$ÿºâ-ö` žT^R)€ã?©Åµ¶¸'?²°¥ÿ]¥©Îh*|N϶^Æ£`(fpÔÚ0ò× ø$‰
    ¼Èíé²ZW‰½­¿?êλ’šSô{ŒâÛYË8bO&ÙWŠ´¡,5–ÂNÓ TÇ°c’¯¾’¤ß¨L×[k°
    íc=‚34PÖ~(=M”N¾?^&؃œn&o³÷-¤£T'õú+›ÛMŽ³\¨@ó‰J%ŽF˜ÅLÄ0»YÉN2§p-¥¶winkG(
    –Á…oZ¨”Ö6—È&’pdCP ت•s]×`x­»[â½·õá(âÎêç¥U«Ô7 @c܃j$ú¢¸^¿Í««u]?
    ±£z‹ÐIg+·ÝÍ0gXE»÷#R@b=2HŠb)Àÿ¦-–΋õé`[“XˆºÜB1óv`2Çœçñ7;]‰È–
    ?uWòžá51(£îZc»'~õDh•œ_”k3óÒ¯lÞ§öòÇI?ÙºÇ\ƒ=RvOo¢éF?÷´5¢G¼ÄejH
    («wºÝÉMÕÝ×¾ºcô½?ÌýÇÃö,v‘hg\3Åß·‘I^‘_c&˜4i/{{â9VÎumÕ±õ¸òwòwinkB!‹+`lRsÍK@‘Xr
    hÄ{Ë{v3‹­ˆ_–ën¡t
    |Å7^f0Ø ]FšøåÉ~ H힢q'+(¬PšûÉé(9Õ°X‹Z!
    dº'/vF¨p§ŒaDK¤¯¯`±ò½Šù=Q¶ª7KaŸÅ.ã*·Ÿ_áÝÑŽ±JŽk(¿¹8,:ò˜«wink ù¡Žºéêô–
    º¥*:›L?;{›&Ù®g²Ù/]¨”‹×c]ÚÄ÷Y€D9÷²H3Ø f ü
    µMbÓ¦Ö:ׄ³Z€£&qœ§ƒŒpÎDn’A?ؤz$e’»?GJ·™Í4¿òR&ëÀSê§G{Ô«þ¸‰€W¿çÉ0™‰%
    þ?eúüI?8/qMÊkiss¥AÅå’`?§ŒåØOí:ǹ?W:Ù˜…@æΫIKì",U5+· P0󚨻/*°
    ò¬T¸F,=ïÜ›u?1ð *1Œ®rÁwÝ‹"Q‘7ø¶¦·SÆæ+´c??\½ʪ|õG‹ñdÁ
    4L(N£mSÞhüó@Y¹ßB]ƒ‹ŽOØþÇ웸Jtè‚bÅ`ºœnÞÅÏbMï©n_ì«ù«ŽëQð±Re€ÏÍÌj€Ò?ï°
    ©m;sþiÓûK™‚1sk®Òhܳaªæ/3p&‡ôÕ
    $¸–|e‚‘£èÛõ-T?¹Ê{xâ„«LÍ–ÿ8ö8ÑÈõ«¤
    {H¤ÏööyPK @Ý&4ÈÚÐ̆ AYÐFDýú½=çŒ×?„ÊI팉 ÍlÓÞ€=‚Ùi\uìüà
    3F£çî$‰!Nº' )VT.¹Ó¢winkø–Àµú¼s8R Å€aÇÄq2`·?P¹g?Z
    Ê£aÎz{ÐõÑ–,Ës™ùÿ÷,t¬I"3‚…ìIƒ¼[ålä:VtDiróè¾^ñ¦crying\uї̉q&ÿi°ªžDq3+Ž-}
    €¬+å!+ã
    —ïZ??»Ï]W?¾^FÁ8ÓCO‘U;ÉCTÈÅ“©u)Ú}vªZĽ+)ç*5?!;ÖxÑ•pJ“ð5?ÒÌ(´+=#­$
    ¥æ?Q¦€ú;ÍŒ°Œ|SY‡¦'Áâñ·ˆQÅ'R5£`þ Œp74šÕ@~c_f\@ì©ñ¼Üiåî©À:9bG4EC#³winkœÏ·Hƒ
    x4W©á[Î(Š)8TYÏ­ZGôK
    ‰·“aÎýœÅæ1 ØâP3Ã?{L
    y)ÁœD^P]ÆåèÅ ®B‡‹í‡Ÿ?`DŠúðrÛ ÄÇ­?ç ‰ñv8Ðù»}é{j£#7ã &)¢Â«ô#ˆå”Yvtm-
    íkåyÆe??lÆ*•Œ ï?=ÔƒJúRÁþÊ4Š(9ß¼ëQŽ¤„˜âó ¿®áçü!™ Ö`  ù–
    ×:Ø™©ÖºÓQ’hÙôñõ "¤“YÆvi˜?0è!äg~F€k,ñ
    bõ4Íø:Ó¯wink4‡¸€1v4)8û-­qK%FlC»ù“5Bn#F?} º–?w•KvlÏ2z÷CΑ‰îÑh Þ„Æ9%
    šn.j+ôŒ˜p»áØçhN Uqâêà!ÙÍ·JÕ Z ¾ÐPˆŒ¯ÙƮӼ
     ÊÜ׸-fæàRÙø,†iÛ.Ã?^7QÌ,”/¨KFL)Õ~Ýã}VÔ-|Wü˜}ÚÆÔçÀÖŽÇ 'À-en?
    „~ÅõcryingäíF–PCŽ.¸ÍÔkD*ǘ*•ÍS–²ö?ð÷¸‡Â¹ÌrÙˆ,úÓ¢¯mLåxYÞCB˜!úëÇÒõ üû„}P(}
    ¯ºQH¹E)m ª_æè«|¹¥ÔHÕ̸
  • Gość: ME*TEM*PSY*CHOS*IS IP: *.cm-upc.chello.se 20.03.04, 10:18
    users.compaqnet.be/cn111132/Voltaire/volmetam.htm
    METAMORPHOSIS, METEMPSYCHOSIS
    Is it not very natural that all the metamorphoses with which the world is
    covered should have made people imagine in the Orient, where everything has
    been imagined, that our souls passed from one body to another? An almost
    imperceptible speck becomes a worm, this worm becomes a butterfly; an acorn
    transforms itself into an oak; an egg into a bird; water becomes cloud and
    thunder; wood is changed into fire and ash; everything in nature appears, in
    fine, metamorphosed. Soon people attributed to souls, which were regarded as
    light figures, what they saw in more gross bodies. The idea of metempsychosis
    is perhaps the most ancient dogma of the known universe, and it still reigns in
    a large part of India and China.

    ME*TEM*PSY*CHOS*IS
  • Gość: CaLCOOL IP: *.cm-upc.chello.se 26.05.04, 18:25
    <!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 3.2 Final//EN">
    <HTML>
    <HEAD>
    <META NAME="Generator" CONTENT="TextPad 4.4">
    <LINK href="general.css" rel="stylesheet" type="text/css">
    <SCRIPT LANGUAGE="JavaScript">



    <!-- Begin



    // DECLARE AND INITIALIZE VARIABLES

    var zero = '0';

    var one = '1';

    var two = '2';

    var three = '3';

    var four = '4';

    var five = '5';

    var six = '6';

    var seven = '7';

    var eight = '8';

    var nine = '9';

    var add = '+';

    var subtract = '-';

    var multiply = '*';

    var divide = '/';

    var decimal = '.';

    var power = '^';



    // FUNCTION: compute

    function compute(f)

    {

    f.view.value = eval(f.view.value);

    }



    // FUNCTION: getNum

    function getNum(f, val)

    {

    f.view.value += val;

    }



    // End -->

    </script>


    </HEAD>

    <BODY Background=../graphics/grayback.jpg>
    <center><BR><BR><BR>
    <TABLE CELLPADDING=0 CELLSPACING=0 BORDER=1 BORDERCOLOR=DDDDDD>

    <TR><TD>

    <TABLE CELLPADDING=7 CELLSPACING=0 BGCOLOR=AABBCC>



    <!----------------------BEGIN CALCULATOR------------------------->

    <FORM NAME="calc">

    <TR>

    <TD COLSPAN=2>

    <DIV ALIGN=LEFT><SMALL><FONT COLOR=000000>

    BG-78 Calculator

    </FONT></SMALL></DIV>

    <INPUT TYPE=text NAME="view" SIZE=30 action="compute(this)"><BR>

    <HR>

    </TD>

    </TR>



    <TR>

    <TD COLSPAN=2><DIV ALIGN=RIGHT>

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 7 " onClick="getNum(this.form, seven)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 8 " onClick="getNum(this.form, eight)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 9 " onClick="getNum(this.form, nine)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" . " onClick="getNum(this.form, decimal)">

    <INPUT TYPE=reset VALUE=" C ">

    </DIV></TD>

    </TR>

    <TR>

    <TD COLSPAN=2><DIV ALIGN=RIGHT>

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 4 " onClick="getNum(this.form, four)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 5 " onClick="getNum(this.form, five)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 6 " onClick="getNum(this.form, six)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" * " onClick="getNum(this.form, multiply)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" / " onClick="getNum(this.form, divide)">

    </DIV></TD>

    </TR>

    <TR>

    <TD COLSPAN=2><DIV ALIGN=RIGHT>

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 1 " onClick="getNum(this.form, one)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 2 " onClick="getNum(this.form, two)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 3 " onClick="getNum(this.form, three)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" - " onClick="getNum(this.form, subtract)">

    <INPUT TYPE=button VALUE=" + " onClick="getNum(this.form, add)">

    </DIV></TD>

    </TR>

    <TR>

    <TD><DIV ALIGN=CENTER>

    <INPUT TYPE=button VALUE=" 0 " onClick="getNum(this.form, zero)">

    </DIV>

    </TD>

    <TD>

    <DIV ALIGN=RIGHT>

    <INPUT TYPE=button VALUE=" = " onClick="compute(this.form)">

    </DIV>

    </TD>

    </TR>

    <TR>

    <TD COLSPAN=2>

    <HR>

    <CENTER><SMALL><FONT COLOR=000000>

    Bryan Gamble © Copyright 2001.<BR>

    All Rights Reserved.

    </FONT></SMALL></CENTER>

    </TD>

    </TR>

    </FORM>

    <!------------------------END CALCULATOR---------------------------->



    </TABLE>

    </TD></TR></TABLE>

    </center>
    </BODY>
    </HTML>
  • Gość: feelingSoft IP: *.cm-upc.chello.se 30.07.04, 01:37
    Das Phänomen der kollektiven Bewegung ist von großem allgemeinen Interesse, was
    einen Anstieg der Forschungstätigkeiten auf diesem Gebiet in den letzten Jahren
    zur Folge hatte. Gerade bei biologischen und sozialen Systemen, welche sich
    fast ausschließlich fernab vom Gleichgewicht befinden, lassen sich oft
    kohärente Bewegungen von Gruppen verschiedener Spezies beobachten, gedacht sei
    hier nur an Schwärme von Vögeln, Fischen oder auch Mikroorganismen. Spezies wie
    diese und die meisten anderen Spezies auch sind in der Lage, Energie aus der
    Umgebung aufzunehmen und diese wiederum in interne Freiheitsgrade umzuwandeln.
    Die so aufgenommene Energie ermöglicht es den Individuen, sich mit konstanter
    Geschwindigkeit zu bewegen, da jegliche Dissipation kompensiert werden kann.
    Genau dieser Umstand läßt sich in den o.g. Systemen beobachten: gerichtete,
    permanente Bewegung. Aus diesem Grunde ist das Konzept der Aktiven
    wechselwirkenden Brown'schen Teilchen Gegenstand detaillierterer
    Untersuchungen, welche in dieser Arbeit betrachten werden.

    Nach einer Einführung in die grundlegenden Ideen der Theorie Aktiver Brown'-
    scher Teilchen werden verschiedene Wechselwirkungsszenarien betrachtet und die
    Grundbewegungszustände solcher wechselwirkenden Teilchen extrahiert.

    Im Rahmen einer Doktorarbeit entstanden, richtet sich dieses Buch an Leser mit
    Vorwissen in statistischer Physik, nichtlinearer Dynamik und physikalischer
    Kinetik.

    www.logos-verlag.de/
    Eine der größten Bedrohungen für das Internet stellt die überfrachtung mit
    Werbe-E-Mails dar. Das so genannte "Spamming" ist in aller Munde: Provider
    kämpfen mit der Datenflut, Nutzer suchen in einer unüberschaubaren Menge von
    Werbenachrichten die E-Mails ihrer Freunde und Bekannten, der (nationale wie
    auch europäische) Gesetzgeber stellt Regeln auf, mit denen das Spamming
    unterbunden werden soll und auch Gerichte mussten schon entscheiden, ob diese
    Form des Direktmarketing zulässig ist. Mittlerweile ist mehr als die Hälfte des
    E-Mail-Aufkommens im Internet Spam. Thomas Frank hat in seiner Arbeit "Zur
    strafrechtlichen Bewältigung des Spamming" die strafrechtlichen Aspekte der E-
    Mail-Werbung beleuchtet. Er untersucht dabei sowohl die möglichen Sanktionen
    des Versendens von Werbenachrichten im Internet als auch besondere Formen von
    Massen-E-Mails wie etwas die Werbung für Dialer oder das Durchführen einer
    Denial-of-Service-Attacke. Auch stellt er überlegungen an, ob die
    Kriminalisierung des Spamming de lege ferenda wirklich wünschenswert ist.

    www.logos-verlag.de/
  • 30.07.04, 03:33
    z e s v ll le lv lg ze zg
    el ev al ae av se sg bl bv vl
    ve vg oe og gv l.l l.e l.v l.g lle
    lzv lel lev leg lag lsl lsv lbe lbv lve
    lvg lol lgl lge lgv lgg zll zze zzv zzg
    zee zeg zal zsl zsv zbe zbg zvl zvv zol
    zoe zge e.v ell ele elv eel eev eav eag
    ese esg ebv eve evg eoe eog egv a.l a.g
    alg azl ael aee aeg aae aag asv abl abe
    abv avg aov agl agg s.e s.g szl sze sal
    sav ssv sbe sbg svl svv sov sge sgg b.l
    b.v ble blv blg bel bal bae bav bse bsg
    bbl bve bvv boe bgl v.l v.g vlg vzv vee
    veg vae vsl vsv vbl vbg vve vov vgv o.g
    oll ozl oze ozv ozg oeg ose osv osg obe
    ovv ool ooe oov g.v gll glg gzg gev gal
    gav gse gbv gvl gvv goe ggl ggv l..g l.le
    l.lg l.zl l.el l.ee l.eg l.ag l.sl l.bl l.be l.bg
    l.ov l.gl l.ge l.gv ll.e ll.g lllv llze llzg llsl
    llse llbe llvl llol llov llge lz.l lzle lzlv lzze
    lzzg lzel lzev lzag lzsg lzvv lzvg lzoe lzog lzgl
    lzgv le.l le.e le.v lelg lezl lezv lebl lebv leve
    leol legg la.g laze lazv lazg laee laeg laav lasl
    lase lasg lavl laol laoe laov laog lage lagg lsll
    lsze lsel lsae lsag lsse lssg lsbv lsvl lsvg lsoe
    lsgv lb.l lb.v lb.g lble lblg lbzl lbzv lbev lbsv
    lbbe lbbv lbbg lbge lbgv lbgg lv.g lvzl lvze lvee
    lval lvav lvse lvsg lvvv lvoe lvov lvog lo.l loll
    loze loel loav lobl lobv lovl love lovv lovg loog
    lg.l lg.v lgle lgel lgee lgag lgsl lgve lgvg lgov
    lgge lggv lggg z..e z.ll z.lv z.zv z.zg z.eg z.se
    z.be z.bg z.ol z.oe z.ov z.og z.gg zlll zlle zlzg
    zlel zlev zlal zlae zlse zlbl zlvg zz.e zz.v zzle
    zzzl zzev zzeg zzae zzsl zzbv zzbg zzve zzol zzov
    zzge zzgv ze.g zell zeee zeeg zeal zeav zesl zesv
    zevl zevv zeol zeoe zeog zege zegg zall zalv zaze
    zaev zaal zaav zasg zabv zave zavv zs.e zszl zsel
    zseg zsae zsag zssl zssv zsvg zsgl zsge zb.g zblv
    zbzl zbee zbav zbsv zbsg zbbe zbvl zbvv zboe zbov
    zbog zbge zbgg zv.v zvll zvle zvlg zvzg zvel zval
    zvag zvse zvbv zvvv zvog zvgl zvgv zo.l zo.e zolg
    zoee zoev zoae zosl zosv zobl zovg zoov zogv zg.e
    zg.g zglv zgzv zgeg zgse zgsv zgbe zgbg zgvl zggg
    e..l e.ll e.lg e.ze e.ev e.al e.ag e.bl e.bv e.vg
    e.oe e.og el.g ellg elzl elev elbe elbv elbg elol
    elov elgl ez.e ez.g ezlv ezzl ezzg ezsl ezse ezsv
    ezsg ezvl ezgg ee.l ee.v eele eelg eeze eezg eeel
    eeae eeav eesg eebl eevl eeve eeog eegl ea.v eale
    eaee eaag easv eabl eabe eabv eabg eagl eagg esll
    eslv eszv eszg esee eseg esal esav essv essg esvl
    esol esoe esge eb.v eble eblv ebze ebel ebev ebae
    ebsg ebvl ebve ebvv ebgl ebgv ev.l ev.g evlg evzv
    evee eveg evbl evbv evbg evvg evge evgv eo.e eozl
    eoze eoee eoav eosl eose eobe eovv eool eoog eg.v
    egll eglv eglg egze egzg egel egae egav egbv egog
    a..l a..e a..v a.le a.lg a.zl a.zv a.ag a.sl a.sv
    a.ve a.vg a.gl a.ge a.gg alll alzv alzg alee aleg
    alse alsv alsg alvv az.l azll azlv azlg azzg azel
    azal azae azse azsg azbl azvl azve azoe azog azgv
    aezv aeev aeeg aeag aesv aebe aeve aegl aegv aa.g
    aazl aaze aaal aaav aasl aasv aabe aaol aaoe aage
    as.v asle aslv aslg asze asav asag asbl asbv asoe
    asgl asgv ab.e abzl abev abeg abae abag absl absv
    abbe abve abvg abgl av.e avzl avze avzg avee avsl
    avsg avoe avov avog avge avgg ao.l aole aolv aoel
    aobl aovl aovv aoog ag.e ag.g aglg agel agee agev
    agae agsl agsv agbv agbg agve agov agge aggg s..e
    s..g s.ll s.zl s.ze s.eg s.sl s.sg s.vv s.ol s.ov
    s.gg sl.l sl.v slle sllg slav slse slbv slvl slvg
    slog slgv sz.g szzv szel szee szev szbl szve szvg
    szol szgv se.e se.g seze seee seav sesl seol seov
    sege segg sa.v sale salv salg sael saev saal saae
    saag savl savv savg saoe ss.l ss.e ss.v sslg sszl
    sszv ssel sssv ssbe ssbg ssve ssol ssgl sbze sbeg
    sbal sbav sbsl sbse sbsv sbsg sbbg sboe sbog sbge
    sv.l svll svlv svev sval svae svag svvg svoe svgl
    so.l so.v sole sozl sozv soeg soae soag sosl sosv
    sobl sobv sobg sovg sool sogv sg.e sgze sgzv sgeg
    sgse sgol sgov b..v b.ll b.zg b.ev b.ae b.av b.se
    b.bv b.ve b.vg b.og b.gl bl.l blle blzl blel blee
    blae blsl blbe blve blgv blgg bz.e bzll bzlv bzzl
    bzzg bzav bzsv bzbe bzbg bzvl bzvv bzov bzgg be.l
    bell belv beze bezg beev beae bese besg bebl bebv
    beve bevg beog begv bazl bazv baag basl babg bave
    baol bagl bszl bszg bsav bssl bsse bsbe bsbg bsvl
    bsvv bsol bsgg bb.v bblg bbev bbse bbsg bbbl bbve
    bbvg bbog bbgl bv.l bv.e bv.g bvlg bvee bvev bvbl
    bvbe bvvg bvol bvgl bvge bo.e boze bozv bozg boee
    boal bosv bobe bobg bovl booe bogg bg.v bgll bglv
    bgav bgag bgsg bgbl bgbv bgvl bgvv bgoe bggl bggv
    v..l v.le v.lg v.zv v.eg v.ae v.sv v.bg v.vg vl.e
    vl.g vlzl vlzv vlzg vlsl vlsg vlvv vlov vlge vz.v
    vzll vzle vzlg vzzg vzev vzae vzav vzse vzoe vzgv
    ve.v ve.g vezl veel veee veag vesl vebg vege vall
    valv vaee vasl vasv vasg vavv vaol vaov vaog vagg
    vs.v vslv vsze vszg vsev vsal vsav vsag vssg vsbl
    vsve vsvv vsoe vsog vsgl vb.e vb.v vbzl vbeg vbae
    vbag vbbg vbve vbol vbov vbgl vbgg vv.e vvlv vvze
    vvzv vval vvse vvsv vvsg vvog vvge volv voze vozg
    voal vose vobv vove vovv vovg vooe vg.l vg.v vglg
    ................................................................
    lzeasbvog.=1234567890
    1l
    2z
    3e
    4a
    5s
    6b
    7v
    8o
    9g
    0.

    wink))
  • 17.10.04, 20:28

    Jacques Derrida
    Niemand ist unschuldig
    Wie denken Sie über die Terroranschläge vom 11. September?

    Derrida: Die Anschläge konfrontieren uns erneut und in grausamster Weise mit
    der Problematik der Globalisierung, aber auch mit dem überkommenen Begriff des
    Krieges. Was ist das für ein Krieg, der keinem Nationalstaat erklärt wird,
    keinem identifizierbaren Gegner? Ein "Krieg", der von enormen Kapitalbewegungen
    begleitet wurde - man weiß mittlerweile, dass es unmittelbar vor den Anschlägen
    große Spekulationsgewinne an der Börse gab. All das zwingt uns, die
    Globalisierung neu zu denken, den Kapitalismus und den Krieg.

    Wie haben Sie selbst diese Anschläge erfahren? Was bedeutet diese Katastrophe
    für Sie?

    Derrida: Wie jedermann war ich völlig bestürzt. Außerdem fühle ich mich New
    York sehr verbunden, ich habe mich oft und gern dort aufgehalten. Ich empfinde
    tiefes Mitleid mit den Opfern. Aber dieses Mitleid darf einen nicht blind
    machen für die Verantwortlichkeiten.

    Wer sind in Ihren Augen die Verantwortlichen?

    Derrida: Natürlich in erster Linie die Attentäter und ihre Hintermänner.
    Verantwortlich ist aber auch eine bestimmte, seit langem betriebene
    amerikanische und europäische Politik gegenüber diesem Teil der Welt.

    Welche Verantwortung, welche Aufgabe hat jetzt der Philosoph?

    Derrida: Es ist die allgemeine Verantwortung des politischen Staatsbürgers.
    Aber er hat auch die Aufgabe, die Begriffe zu überprüfen, von denen ich
    gesprochen habe. Er darf nicht nachlassen in seiner kritischen Befragung, auch
    wenn er sich seinem Empfinden nach auf Seiten der Opfer, der unschuldig
    Getroffenen befindet.
    Ich glaube, dass alle Menschen des Westens gegenwärtig direkt oder indirekt
    Opfer sind dessen, was geschehen ist - und gleichzeitig nicht unschuldig. Ich
    bin weit davon entfernt, Partei zu ergreifen für diejenigen, die diese
    barbarischen Anschläge verübt haben. Ich frage mich nur, ob jemand wie Osama
    bin Laden, wenn er es denn war - denn das ist ein Name, eine Metonymie - nicht
    auf derselben Seite steht wie das, was er bekämpft. Er ist Großkapitalist, er
    ist Teil eines Netzes von Macht- und Geldströmen.

    Wie soll man ihn oder dieses Netz bekämpfen? Mit Militärschlägen?

    Derrida: Es mag sein, dass es solcher Schläge, also einer militärischen und
    polizeilichen Antwort bedarf. Aber eine solche Antwort wird nicht ausreichen,
    wenn nicht eine veränderte Politik dem Terror den Boden entzieht. Sonst kann
    man sicher sein, dass bald wieder alles von neuem beginnt. Man muss den
    Angreifern das Terrain in der öffentlichen Meinung entziehen. Und dazu muss man
    die amerikanische und europäische Politik gegenüber den arabischen oder
    moslemischen Ländern ändern.

    Worin besteht der Zusammenhang zu der "Politik des Traums", von der Sie in
    Ihrer Dankesrede sprechen? Träumt nicht die gesamte westliche Welt zurzeit
    einzig und allein den Traum von der Sicherheit?

    Derrida: Wohlgemerkt, "Politik des Traums", das ist keine Politik von Träumern
    oder für Träumer. Der Traum, von dem ich spreche, ist der Traum des Denkens,
    nicht das gegenwärtige kollektive Phantasma von Sicherheit, Patriotismus oder
    Rache. Mit diesem Albtraum muss man brechen, ihm muss man eine Politik des
    Aufweckens entgegensetzen. Aus diesem Traum müssen wir erwachen.

    Können wir denn in der jetzigen Situation überhaupt auf Sicherheit verzichten?

    Derrida: Keineswegs. Es wäre vollständig unverantwortlich zu sagen, man sollte
    auf die Sicherheit verzichten. Ich glaube an die Notwendigkeit der Polizei, an
    die Notwendigkeit der Armee. Ich glaube an die Notwendigkeit des Gebrauchs von
    Gewalt im Dienst der Gerechtigkeit. Ich sage nicht: Legen wir die Waffen weg.
    Aber das allein ist nicht wirksam und reicht nicht aus, weder für die
    Sicherheit noch für die Gerechtigkeit. Ein Krieg, wie er jetzt vorbereitet
    wird, kann nicht allein die Antwort sein. Der Traum wäre zu sagen: Erfinden wir
    etwas anderes.

    Was könnte das sein?

    Derrida: Das lässt sich nicht in einem Wort zusammenfassen. Das ist Sache nicht
    allein des Militärs und der Polizei, sondern aller Bürger, in Amerika wie in
    Europa, und ich habe keine Lektionen zu erteilen, was zu tun wäre.

    Sind die "Politiken der Freundschaft", von denen Sie in einem Ihrer jüngsten
    Bücher sprechen, heute noch möglich? Wenn ja, wie?

    Derrida: Die Freundschaft, die ich meine, ist ebenso unmöglich wie der Traum,
    von dem ich in meiner Dankesrede spreche. Eine Unmöglichkeit, die nicht das
    Gegenteil, das Negative des Möglichen ist. Man muss dieses Unmögliche tun, man
    muss das Unmögliche denken und tun. Wenn nur das geschähe, was möglich ist,
    geschähe gar nichts mehr. Wenn ich nur das täte, was ich tun kann, würde ich
    gar nichts tun.

    Aber sind nicht die Ereignisse vom 11. September aus demselben
    Unvorhersehbaren, demselben Unmöglichen entsprungen?

    Derrida: Nein, es handelte sich um einen Ausbruch von Hass, der trotz aller
    Entsetzlichkeit der Dimension nicht unvorhersehbar war. Das hat alle Welt
    überrascht, aber vollkommen unvorhersehbar war der Ausbruch nicht. Der
    Widerstand in der arabischen Welt wuchs seit langem.
    Das Netzwerk des Terrors wurde ebenfallls seit langem militärisch und
    finanziell immer enger geknüpft. Zwei oder drei Tage vorher wurde an der Börse
    spekuliert. Das war nicht absolut unvorhersehbar. Es war ein Programm, eine
    Verkettung von Elementen, die bereits möglich waren.

    Interview: Ulrich Raulff

    www.hydra.umn.edu/derrida/unschuldig.html

    www.igs.net/~tril/bif/
  • Gość: ........©........ IP: *.cm-upc.chello.se 16.03.04, 23:19


    ©id( / x : x XmeTa )
    x : }(HolyWooDu) }(MaGeeK)
    X ; (/HyPERteXt)©
    hTtp://foRum.gazeta.pl/foRum/73,46481,1540823.hTml?
    f=13&w=741459&a=4378110&reP=3
  • 19.03.04, 19:35
    <HTML>
    <HEAD>
    <SCRIPT LANGUAGE="Javascript"
    SRC="http://science.nasa.gov/Host/Content.js"></SCRIPT>
    </HEAD>
    <body>
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    <SPAN STYLE="font-size: 12px; font-family: Arial; color: navy;">

    <SCRIPT LANGUAGE="Javascript"><!--
    nasaShowLeadIn("Science", 1, 1);
    nasaShowHeadline("Science", 2, 5);
    //--></SCRIPT><p>

    </SPAN>

    .
    .
    .
    .
    .
    </BODY>
    </HTML>


    Tylko gdzie to archiwum?
  • Gość: Vòd IP: *.cm-upc.chello.se 23.03.04, 23:53
    \\V//
    //A\\
  • Gość: .@. IP: *.cm-upc.chello.se 09.05.04, 22:02
    web.moove.com/moove_news01/html/news01.htm

    Shortcuts

    F2-
    opens the file of the corresponding room

    F3-
    opens the 'text commands' box

    F5-
    opens the dialog box 'Mouse Controlled Camera'

    F7-
    selects the next camera, use shift key to speed up (External View only, see F12)

    Ctrl + F7-
    returns to the previous camera, use Shift key to speed up (External View only, see F12)

    [F12]-
    selects next camera inside the room (focused on the Actor)

    Page up-
    zooms out (in the Actor's view the camera swings upward)

    Page down-
    zooms in (in the Actor's view the camera swings downward)

    Home-
    your Actor sidesteps left

    End-
    your Actor sidesteps right

    Ins-
    turns your Actor 90 degrees to the left

    Del-
    turns your Actor 90 degrees to the right

    Backspace-
    turns your Actor 180 degrees

    Esc-
    stops the action, if possible

    Alt + A-
    Shake: Your Actor will shake its body in an exaggerated way.

    Alt + B-
    Backflip: Your actor will be energetic. (1 Backflip=20 Kcal)

    Alt + C-
    Clap: Your Actor will be less energetic. (1 Clap=1 kcal)

    Alt + D-
    No: Your Actor will shake its head.

    Alt + E-
    Exercise: Your Actor starts exercising.

    Alt + F-
    Flatten: Your Actor will be flattened out of proportion.

    Alt + G-
    Grow: Your Actor will grow, click by click.

    Alt + H-
    Higher: Your Actor will stand on tiptoes. (Higher, click by click)

    Alt + I-
    Lie Down: Your Actor will lie down.

    Alt + J-
    Jump: Your Actor will jump across the room.

    Alt + K-
    Kiss: sounds like a real kiss

    Alt + L-
    Lower: Your actor will bend its knees. (Lower, click by click)

    Alt + M-
    Mutate: Your Actor's limbs will be randomly deformed, click by click.

    Alt + N-
    Neutral Posture: Your Actor returns to a neutral posture.

    Alt + O-
    moove: Your Actor will make its own individual actions. Some of the actions depend on its mood.

    Alt + P-
    Potato Head: The head will grow while the body will shrink, click by click.

    Alt + Q-
    Squash: The Actor will be squashed out of proportion, click by click.

    Alt + R-
    Reset Body: The Actor will return to a normal shape.

    Alt + S-
    Shrink: The Actor will shrink out of proportion, click by click.

    Alt + T-
    Stretch: The Actor will stretch out of proportion, click by click.

    Alt + U-
    Undo: This will undo your last changes, step by step. (Is at the beginning deactivated)

    Alt + V-
    Shot: You will hear a shot.

    Alt + W-
    Wave: Your Actor will give a friendly wave.

    Alt + X-
    Dance: Your Actor will start dancing.

    Alt + Y-
    Yes: Your Actor will nod its head.

    Alt + Z-
    Walk Around: Your Actor will walk around the room until you click again to stop.

    Alt + 1-
    Emotions or feelings: normal

    Alt + 2-
    Emotions or feelings: Happy

    Alt + 3-
    Emotions or feelings: Laughing

    Alt + 4-
    Emotions or feelings: Sad

    Alt + 5-
    Emotions or feelings: Mad

  • Gość: _.__._ IP: *.cm-upc.chello.se 15.11.02, 20:58
    HEADLINES

    http://www.debka.com/index.php


    21:40 IT: Eleven Israelis killed, 20 injured - some gravely - in heavy
    Palestinian shooting-grenade attack Friday night from several directions on
    Jewish worshippers walking from Hebron’s Kiryat Arba to Cave of Patriarchs in
    town

    Among casualties, soldiers and officers who counter-attacked Palestinian
    assailants and ran into ambush. Ambulances caught in shooting trap

    Old Hebron and Kiryat Arba Jewish residents ordered to shutter and darken
    homes as fierce battle rages in Hebron. Several Palestinian houses under
    siege. All roads heading north from Hebron to Gush Etzion are blocked

    Last month, Israeli forces withdrew from Hebron under ex-defense minister Ben
    Eliezer`s plan to hand over security to Palestinians

    Earlier Friday, al Aqsa Brigades of Arafat`s Fatah announced in Jerusalem
    suicide attacks would continue in Israel.

    China transfers power to new generation of leaders. Next President after Jiang
    Zemin: 59-year old Hu Jintao

    Read DEBKA-Net-Weekly`s Year of the (Dark) Horse below

    Pakistani national Aimal Khan Kansi, 38, is executed Thursday night in
    Virginia for gunning down two CIA officers outside Agency HQ in 1993

    State governor refused clemency after Kansi denied remorse for protest at
    US “anti-Muslim policy”

    State Department closes Pakistan legations for fear of extremist retaliation

    Terror warnings issued in Britain, Germany, France including threat of
    chemical or other weapons of mass destruction

    US intelligence faces increasing criticism in Congress for failing to find Bin
    Laden since al Qaeda leader’s threat over al Jazeera this week

    Bin Laden first reported alive by DEBKA-Net-Weekly on October 18

    Jordanian security forces collect weapons in southern town of Ma’an on sixth
    day of sweep for killers of US diplomat Foley and wanted Islamist terrorists

    Read DEBKAfile Exclusive Report on Iraqi-Palestinian subversion in Jordan

    Last Updated on November 15, 2002, 9:50 PM (GMT+02:00)



    Saddam Uses Palestinian Terror Proxies for Jordan

    From DEBKAfile’s Exclusive Counter-Terror Sources

    November 12, 2002, 6:36 PM (GMT+02:00)





    For Yasser Arafat, suicide attacks in Kibbutz Metzer, at the Karkur Junction
    or on Jerusalem’s Jaffa Street are not enough. In the last few hours, reports
    have reached DEBKAfile’s military and intelligence sources that the three
    thousands Jordanian special forces and police, after sealing off the southern
    towns of Ma’an and Kerak for three days and battling local Islamic zealots,
    are closing in on their quarry: the assassins who shot dead the senior
    American diplomat, Lawrence Foley, on his doorstep in Amman on October 28, and
    their dispatchers. The wanted men include Iraqi military intelligence agents
    and Palestinian members of the Arab Liberation Front, whose leader, Abul
    Abbas, has his headquarters in Baghdad.

    The diplomat, a senior USAID administrator, was shot dead by a professional
    marksman who fired 8 bullets from a silenced weapon.

    Jordanian intelligence and CIA officers in Amman have homed in on two likely
    paths of inquiry: One is al Qaeda, which maintains secret cells...
    In full

    Print Send to Friend


    Related articles:

    America Folds Its Tents in the Caucasian and Black Sea Republics Making Way
    for Moscow’s Return

    -------------------------------------------------------------------------------
    -
    Year of the (Dark) Horse: Hu Jintao

    From a DEBKA-Net-Weekly Special Profile

    November 14, 2002, 5:51 PM (GMT+02:00)





    Thursday, November 14, Chinese President Jiang Zemin and five other leaders
    resigned their posts in a well-choreographed transfer of power to the “fourth
    generation” of leaders, as the Chinese Communist party Congress drew to a
    close in Beijing. Prime Minister Zhu Rongji and Party Number Two Li Peng also
    stepped down, while vice president Hu Jantao stepped forward into the
    limelight as the new ruler of the most populous country on earth.

    Friday, November 15, the new Central Committee will hold its first session to
    choose the new Politburo and the select group that will act as China’s next
    supreme governing council.

    On February 22, DEBKA-Net-Weekly No. 50, carried a profile of China’s next
    ruler, who appears to have sprung from the more obscure recesses of Chinese
    government. Not quite, as we see from a summary of that article hereunder.

    Would-be reformer or faceless apparatchik?

    The enigmatic profile of China’s next ruler, 59-year old Vice-President Hu
    Jintao will be examined...
    In full

    Print Send to Friend

    -------------------------------------------------------------------------------
    -

    US Forces Tighten Military Noose on SE Iraq as UN Countdown Begins

    DEBKAfile Exclusive Military Analysis – Part I

    November 9, 2002, 7:31 PM (GMT+02:00)





    Friday, November 8, while international attention was fixed on the UN Security
    Council vote by 15 to nothing in favor of the US-UK-Ireland ultimatum to Iraq
    to disarm, US aircraft dropped hundreds of thousands of leaflets over Iraqi
    troop concentrations that are building up in southwest Iraq, calling on them
    not to fire on US and British forces. The leaflets fluttered down over a 250-
    mile strip running close to the Iranian border from the big Iraqi land and air
    base at Al Kut, 135 miles southeast of Baghdad in the north, to the Shatt al
    Arb port city of Basra, Iraq’s only outlet to the Persian Gulf, in the south.

    In Baghdad’s first comment on the UN vote Saturday, November 9, Iraqi foreign
    minister Naji Sabri praised the UN Security Council for thwarting US plans to
    attack Iraq, clearly disregarding events on the ground. He promised a detailed
    response would be forthcoming within days.

    DEBKAfile’s military sources report the American leaflets targeted two major
    Iraqi military...
    In full

    Print Send to Friend


    Related articles:

    Battle for Tigris, Euphrates Rivers of S. Iraq

    Bush Prepares Nation for War: B. Israeli & American Assessments Differ

    Bush Prepares Nation for War: A. Israel Officials Play down Dangers

    -------------------------------------------------------------------------------
    -
    Arafat’s Road Map: More Killing

    DEBKAfile Special Analysis

    November 11, 2002, 1:34 PM (GMT+02:00)


    Mattan Ochayon, 5, shot dead with his mother and brother


    The terrorists Yasser Arafat’s Fatah admitted sending to Kibbutz Metzer on the
    Israel-West Bank border carried out their killing rampage on Sunday, November
    10, concurrently with the Fatah-Hamas conference taking place in Cairo under
    the European Union’s aegis.

    Far from being mutually contradictory, the two events fit neatly together.

    Sunday night, two or more Palestinians burst into an avowedly pacifist rural
    kibbutz, shot dead its secretary Yitzhak Dori, 44, and a visitor from Moshav
    Eliachin, Tirza Damari, 42. They then burst into a home and murdered Revital
    Ochayon and the two small sons, Matan 5 and Noam, 4, she sheltered with her
    body, before disappearing into the night. They struck hours after the Israeli
    military pullback from the Palestinian city of Jenin.

    In Cairo, “External Hamas”, and Arafat’s Fatah representatives were charged by
    their European sponsors with discussing ways and means of ending terrorist and
    suicide attacks in Israel.

    The Hamas is represented by its...
    In full

    Print Send to Friend


    Related articles:

    Arafat Molds Tanzim, al Aqsa Brigades into Private Army of Suicides

    Arafat-Saddam-Bin Laden Links Surface

    Arafat Lands on Feet, Plots More Terror

    -------------------------------------------------------------------------------
    -

    Bat
  • Gość: prawda IP: bierki:* / 192.168.9.* 17.11.02, 10:53
    Obraz działalności żydowskiego podziemia gospodarczego byłby niepełny,
    gdybyśmy nie wspomnieli choć pokrótce o działalności tzw., hien licytacyjnych,
    żerujących na cudzym nieszczęściu.
    W samej Warszawie funkcjonowało parę takich szajek. Ich przedstawiciele
    pełnili stałe dyżury w sądach, snuli się za komornikami, podpłacali urzędników
    sądowych byle dowiedzieć się szczegółów licytacji wcześniej niż inni. Szajki
    licytacyjne dysponowały niemal nieograniczoną gotówką, co świadczy, że stał za
    nimi jakiś większy i dyspozycyjny kapitał. Szajki nie konkurowały ze sobą,
    kiedy któraś włączała się do licytacji, pozostałe już nie wchodziły jej w
    drogę, co oczywiście przekreślało wszelki sens sprzedaży drogą licytacji,
    prawdopodobnie było to uzgadniane w gminie żydowskiej (chazaka). Natomiast ćma
    wynajętych naganiaczy-licytatorow, działała bezwzględnie wobec innych,
    chrześcijańskich konkurentów. Bywały nieraz przypadki ciężkiego pobicia i
    okalecznia w czasie prób przedarcia się na licytację kogoś nieprzewidzianego.
    Swego czasu wstrząsnął Warszawą proces byłego komornika Barylskiego, skazanego
    za zmowę z „zawodowymi licytantami” Herszem Wolfrydem i Moszkiem
    Kenigsweinem. Bandzie udowodniono inscenizację jednej licytacji, a ile im
    uszło na sucho? Wejście do posesji, gdzie odbywała się licytacja ruchomości
    zablokował tłum złożony ze stu wynajętych naganiaczy. Przepuszczono tylko
    komornika Barylskiego i nieszczęsną właścicielkę ruchomości. Licytacja miała
    przebieg błyskawiczny, za sumę 133 złotych Hersz Wolfryd kupił zbiór cennej
    porcelany, platery, perskie dywany i inne drogie tkaniny, meble, kolekcję
    starych sreber i zbiór złotych monet wartości stu tysięcy złotych.
    Natychmiast po licytacji, na tym samym podwórku posesji wypłacono wszystkim
    stu podnajętym licytatorom honorarium za „rajwoch” i zawiązano spółkę do
    sprzedaży zlicytowanych rzeczy.

    X
    DOBRA Hrabiego POTOCKIEGO
    ZA DZIESIĄTĄ CZĘŚĆ WARTOŚCI
    Kogo jak kogo, ale Ksawerego Pruszyńskiego publicysty znanego z filosemickich
    sentymentów, doprawdy trudno posądzić nie tylko o antysemityzm, ale nawet o
    jakąś choćby śladową niechęć do Żydów. Tymczasem w wileńskim „Słowie” (nr. 202
    z 1934r), znajdujemy publikację jego pióra, którą dzisiaj zakwalifikowanoby
    jako objaw antysemityzmu. Czytając tę publikację, wprost wierzyć się nie
    chce, że nie została napisana na przykład wczoraj, po jakimś kolejnym
    przetargu prywatyzacyjnym urządzonym przez Ministra Lewandowskiego i jego
    następców. Przytaczamy obszerne jej fragmenty:
    DOBRA MAGNACKIE KUPILI OBCY ZA DARMO
    Jutro w Lidzie odbywa się w sądzie znamienna dla obecnych stosunków rozprawa.
    Mianowicie przejdzie przed forum sądowym historia „transakcji licytacyjnej” z
    czerwca br., kiedy to jeden z większych majątków magnackich w tych stronach
    przeszedł za bezcen w ręce obce.
    Dobra te to lwie hr. Tomasza Zamojskiego, składające się z majętności
    położonych w gminach iwiejskiej i sobotnickiej powiatu lidzkiego oraz
    ługomowieckiej i baksztańskiej powiatu wołożyńskiego. Poszły one na
    zaspokojenie pretensji firmy „Fides Treuhand Vereinigung” w Zurychu
    (Szwajcaria)
    CHAIM NACHIMOWSKI
    i DAWID SZERESZEWSKI
    Do licytacji stanęły dwie firmy, mianowicie „Heller Horacy Tow. Przem. Handl.
    Sp. Akc.,” w Warszawie, Mazowiecka 7, pełnomocnik Chaim Nachimowski, i „Dom
    Bankowy D.M Szereszewski” w Warszawie, Żelazna Brama 1. Po bardzo krótkim
    przetargu dobra ziemskie lwie nabyła firma „Heller Horacy Tow. Przem. Handl.,”
    w Warszawie, Mazowiecka 7 za sumę
    425 000 złotych, czyli po cenie 56,6 za hektar (…wink Należy zaznaczyć, że według
    oficjalnego szacunku dobra te, sprzedane za 425 000 złotych, posiadają wartość
    4 milionów złotych.
    W dzisiejszych ciężkich czasach licytacja pozwoliła właścicielom firmy Heller
    na wcale niezły business.(…wink
    Na licytację wystawiono obszar 7.493 ha, przeważnie przestrzeni zalesionych,
    ze 160 budynkami gospodarczymi i mieszkalnymi, i gospodarstwem przemysłowym,
    składającym się z młyna walcowego, elektrowni dostarczającej energię do
    oświetlenia i siły w gospodarstwie rolnym i przemyśle, i dla oświetlenia
    przyległego miasteczka lwie i dwugatrowego tartaku.
    Słowem jeden z najkulturalniejszych, najbardziej postępowych majątków w tych
    stronach (…wink
    Przyczyny zadłużenia tego wielkiego warsztatu rolnego są też symptomatyczne.
    Wszystkie długi majątku, to były długi zaciągnięte bądź na jego odbudowanie po
    wojnie, bądź na jego uprzemysłowienie – po reformie rolnej. (…wink
    Kto na tym stracił, kto zyskał?
    Dawny właściciel – to jedno. Liczni drobni wierzyciele hipoteczni, którzy
    dzięki licytacji grosza nie zobaczą – to drugie. Kto zyskał? Anonimowe „Heller
    Horacy, Towarzystwo Przemysłowo Handlowe, Warszawa”.
    Heller Horacy nie będzie orał. Heller Horacy – to aferzyści. Kupią i
    sprzedadzą. Przyszli, odeszli. (…wink
    Tyle Pruszyński o tej jawnie złodziejskiej transakcji. Jaki rząd pozwalał na
    takie niszczenie gospodarki rolnej i to w tak wysokiej kulturze. Gdzie jest
    prawo państwa, które ma bronić swoich obywateli i stać na straży przynajmniej
    własnych interesów, jeśli już nie interesów swoich obywateli? – Chciałoby się
    wołać czytając ten tekst.
    A czy nam współczesnym czegoś to nie przypomina?
    Jeszcze większe majątki przechodzą w obce ręce za jeszcze mniejsze sumy. Jaka
    jest przyszłość przed narodem, który na to pozwala?
    XI
    Seria najbardziej niezwykłych AFER
    Z pewnością autorem serii najbardziej niezwykłych afer i to nie tylko w
    polskiej skali, bo działał w Polsce, we Francji, Monako, USA – był Hersz
    Wiesenfield, znany pod nazwiskiem hrabiego Mieczysława Henryka Łąkopolańskiego.
    Łąkopolański, to oczywiście dosłowne tłumaczenie poprzedniego nazwiska:
    Wiesenfeld (Wiese-łąka, Feld-pole).
    O pochodzeniu tego człowieka trudno cokolwiek powiedzieć pewnego. Musiał się
    urodzić około roku 1900, bo w roku 1920 długo i umiejętnie uchylał się od
    służby wojskowej, aż nagle zorientował się, że wojna może być świetną
    platformą startową do powojennych geszeftów. Nagle więc pojawiła się – nie –
    gdzieś pod Wyszkowem czy Radzyminem – ale na salonach warszawskich, jako
    przystojny kapral żandarmerii, w nienagannie skrojonym mundurze, który zdobi
    jakieś nieznaczące odznaczenie bojowe.
    Po wojnie bryluje już jako hrabia Łąkopolański pieczętując się herbem
    Polańskich, jako że nie sposób było znaleźć herbu rodziny Łąkopolańskich. Poza
    tym przybyło mu i orderów „za wojnę z bolszewikami”.
    Jego karierę wielkiego aferzysty rozpoczął premier Prystor, który opublikował
    po powrocie z Wilna, pełen zachwytu artykuł o doskonale prosperującej fabryce
    włókien drzewnych (!) To zwróciło uwagę aferzysty na ten zakład.
  • 19.03.03, 00:43
    1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 1991 2003.
  • Gość: wbiegu... IP: *.acn.waw.pl 23.10.04, 02:27
    I za 5 godzin wychodze...
    Psiamac!

    Zachcialo mi sie wystawiac menazerie. Tak wiec podejrzewam ,ze nie bedzie mnie
    do niedzieli.....

    sad

    PS.Moze wpadne jeszcze w ciagu tych 5 godz. ale....nie obiecuje


    Uklony smile
  • Gość: Valquiria IP: *.acn.waw.pl 26.10.04, 19:01
    Opis hi hi zdobytych zaszczytowsmile
    2 razy EX1
    Raz CACIB
    2 razy Nominacja do Bisu smile
    2 raz EX2 - ( buuuuuu ...sad
  • Gość: sUF!T IP: *.cm-upc.chello.se 27.10.04, 19:19
    phiLosufiT
    wink
  • Gość: 5325:SENS IP: *.cm-upc.chello.se 10.11.04, 18:28
    Luxembourg Flirts with Dark Side

    Aug. 14, 2002— The Luxembourg Jewish Conspiracy (LUXJEWCON) has asked the
    International Jewish Conspiracy to consider a proposal for making the small
    Western European country a member of the Axis of Evil. Speaking for LUXJEWCON,
    spokesman Jean-Pierre "Woody" Spelman said, "We are concerned about the
    nation's low profile." The proposal is under consideration by the Malevolence
    Committee and will be reviewed by the Elders of Zion late next month.

    www.365gay.com/newscon04/11/110104arafat.htm
  • 19.03.03, 00:37
    1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 1991 2003.
  • Gość: *©*©* IP: *.cm-upc.chello.se 29.02.04, 00:23
    www.humanities.mq.edu.au/Ockham/blatcor.html
    Meta-philosophy
    From Wikipedia, the free encyclopedia.

    Meta-philosophy is the philosophical study of the methods and aims proper to
    philosophy. It is, as it were, the "philosophy of philosophy".

    The paradigmatic questions of meta-philosophy are questions concerning the
    nature of philosophical problems (or, as some would prefer, puzzles), and the
    proper methods for setting about to answer them. Another set of related
    questions, particularly important to ancient philosophers, dealt with the value
    of philosophy and philosophical knowledge, and the closely related problem of
    the relationship between philosophical criticism and ordinary life. Other
    questions, which are perhaps of somewhat more concern to scientifically-minded
    modern philosophers, are concerned with the relationship between philosophy and
    the natural sciences, and the question of whether philosophy can make progress
    in the same sense as the special sciences.


    How is meta-philosophy possible?
    Philosophers are notorious for being able to make the most commonplace topic
    collapse into a self-referential hall of mirrors, and the existence of "meta-
    philosophy" may seem the clearest confirmation imaginable. It may seem that the
    whole affair cannot help but fall into a massive exercise in circular
    reasoning; after all, what method could you use to philosophize about
    philosophical method? If you don't have a method, what can you use to find one?
    And if you do have one, why go looking? It seems that meta-philosophical
    questions can hardly be asked unless they are already answered.
    Nevertheless, while it certainly seems weird for philosophy to turn its own
    methods upon itself, it's far from clear what other methods might be
    appropriate for addressing such questions. After all, if philosophy of language
    is a valid study, then it seems that one of the things that it can validly
    study is the nature of philosophical language, and if epistemology (the theory
    of knowledge) is a valid study, then it seems that one of the things it can
    validly study is philosophical knowledge. The lesson here, then, may not be so
    much that philosophy cannot address questions of philosophical method, but
    rather that questions of the methods and nature of philosophy must be (as it
    were) explored from the inside, rather than discovered from some impossible
    outside perspective. A philosopher who does meta-philosophy, then, is not
    taking some special standpoint from outside of philosophy to look in and
    determine what philosophy is; rather, she is doing exactly what she does in all
    other sorts of philosophy. If this is the case, then there is a certain
    flattening of meta-philosophy back into the mainstream of philosophical
    inquiry. As Ludwig Wittgenstein was fond pointing out, by way of analogy, when
    you learn spelling, one of the words you learn to spell is "SPELLING." But we
    don't speak of "spelling of the second-order."

    It may not be surprising, then, to find that many seminal works of philosophy
    end up in meta-philosophical reflection as a central part of doing philosophy
    in what seem to be entirely different fields. Although Ludwig Wittgenstein's
    Tractatus Logico-Philosophicus and Philosophical Investigations are works
    directly concerning logic, the philosophy of language, and the philosophy of
    mind, the nature of philosophical puzzles and philosophical understanding is
    central to all of the discussions; Wittgenstein frequently diagnoses
    philosophical errors as involving confusions about the nature of philosophical
    inquiry. Nor is this a new feature in the philosophical world: the tradition
    goes back to no less a philosopher than Plato, whose dialogues are directly
    concerned with ethics, but constantly raise questions of philosophical method
    (most explicitly addressed in the Meno), the value and proper aims of
    philosophy (in the Apology, Gorgias, Protagoras, etc.), and the proper
    relationship between philosophical criticism and everyday life (a theme running
    throughout all his works, but explored most famously in the Republic).

    See also: progress (philosophy), philosophy of mathematics, core ontology

    en.wikipedia.org/wiki/Meta-philosophy
    en.wikipedia.org/wiki/Philosophical_method
    pl.wikipedia.org/wiki/Filozofia
  • Gość: ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ IP: *.cm-upc.chello.se 02.04.04, 01:08
    .://:....................

    simPleX

    ¨.¨
    ¨:¨


    ¨-¨
    ¨|¨
  • Gość: aRgenTYna IP: *.cm-upc.chello.se 08.04.04, 02:48
    wiNny z pOdejrzenia
    paRaNoYES
    pzdr
    drf
  • 18.11.04, 00:26
    By journeying through the glass mountain they had reached a delightful valley
    that was shaped like the hollow of a great cup, with another rugged mountain
    showing on the other side of it, and soft and pretty green hills at the ends.
    It was all laid out into lovely lawns and gardens, with pebble paths leading
    through them and groves of beautiful and stately trees dotting the landscape
    here and there. There were orchards, too, bearing luscious fruits that are all
    unknown in our world. Alluring brooks of crystal water flowed sparkling between
    their flower-strewn banks, while scattered over the valley were dozens of the
    quaintest and most picturesque cottages our travelers had ever beheld. None of
    them were in clusters, such as villages or towns, but each had ample grounds of
    its own, with orchards and gardens surrounding it.

    As the new arrivals gazed upon this exquisite scene they were enraptured by its
    beauties and the fragrance that permeated the soft air, which they breathed so
    gratefully after the confined atmosphere of the tunnel. Several minutes were
    consumed in silent admiration before they noticed two very singular and unusual
    facts about this valley. One was that it was lighted from some unseen source;
    for no sun or moon was in the arched blue sky, although every object was
    flooded with a clear and perfect light. The second and even more singular fact
    was the absence of any inhabitant of this splendid place. From their elevated
    position they could overlook the entire valley, but not a single moving object
    could they see. All appeared mysteriously deserted.

    The mountain on this side was not glass, but made of a stone similar to
    granite. With some difficulty and danger Jim drew the buggy over the loose
    rocks until he reached the green lawns below, where the paths and orchards and
    gardens began. The nearest cottage was still some distance away.

    "Isn`t it fine?" cried Dorothy, in a joyous voice, as she sprang out of the
    buggy and let Eureka run frolicking over the velvety grass.

    "Yes, indeed!" answered Zeb. "We were lucky to get away from those dreadful
    vegetable people."

    "It wouldn`t be so bad," remarked the Wizard, gazing around him, "if we were
    obliged to live here always. We couldn`t find a prettier place, I`m sure."

    He took the piglets from his pocket and let them run on the grass, and Jim
    tasted a mouthful of the green blades and declared he was very contented in his
    new surroundings.

    "We can`t walk in the air here, though," called Eureka, who had tried it and
    failed; but the others were satisfied to walk on the ground, and the Wizard
    said they must be nearer the surface of the earth then they had been in the
    Mangaboo country, for everything was more homelike and natural.

    "But where are the people?" asked Dorothy.

    The little man shook his bald head.

    "Can`t imagine, my dear," he replied.

    They heard the sudden twittering of a bird, but could not find the creature
    anywhere. Slowly they walked along the path toward the nearest cottage, the
    piglets racing and gambolling beside them and Jim pausing at every step for
    another mouthful of grass.

    Presently they came to a low plant which had broad, spreading leaves, in the
    center of which grew a single fruit about as large as a peach. The fruit was so
    daintily colored and so fragrant, and looked so appetizing and delicious that
    Dorothy stopped and exclaimed:

    "What is it, do you s`pose?"

    The piglets had smelled the fruit quickly, and before the girl could reach out
    her hand to pluck it every one of the nine tiny ones had rushed in and
    commenced to devour it with great eagerness.

    "It`s good, anyway," said Zeb, "or those little rascals wouldn`t have gobbled
    it up so greedily."

    "Where are they?" asked Dorothy, in astonishment.

    They all looked around, but the piglets had disappeared.

    "Dear me!" cried the Wizard; "they must have run away. But I didn`t see them
    go; did you?"

    "No!" replied the boy and the girl, together.

    "Here,--piggy, piggy, piggy!" called their master, anxiously.


    www.underthesun.cc/Baum/dorothy/dorothy9.html
  • Gość: :::V::: IP: *.cm-upc.chello.se 24.12.01, 01:01
  • 04.09.02, 12:17
    Gość portalu: :::V::: napisał(a):

    http://www.israelpr.com/latestnews.html

    Five Ways to Make Your Body Speak

    by Lenny Laskowski

    Dr. Ralph C. Smeadly, the founder of Toastmasters International,
    wrote, "The speaker who stands and talks at ease is the one who can be heard
    without weariness. If his posture and gestures are so graceful and
    unobtrusive, that no one notices them, he may be counted as truly successful."
    When your actions are wedded to your words, the impact of your speech will be
    strengthened. If your platform behavior includes mannerisms unrelated to your
    spoken message, those actions will call attention to themselves and away from
    your speech. Below I have provided 5 ways you can rid yoursel of your
    distracting mannerisms. 1. Rid Yourself of Distracting Mannerisms Eliminate
    vocal and visual impediments. Some common faults of inexperienced or in-
    effective speakers are: · Gripping or leaning on the lectern · Finger tapping
    · Lip biting or licking · Toying with coins or jewelry · Frowning · Adjusting
    hair or clothing · Head wagging These have two things in common: · They are
    physical manifestations of simple nervousness. · They are performed
    unconsciously. When you make a verbal mistake, you can easily correct it,
    because you can hear your own words, but you can't see yourself, so most
    distracting mannerisms go uncorrected. You can't eliminate them unless you
    know they exist. Videotape yourself. The first step in eliminating any
    superfluous behavior is to obtain an accurate perception of your body's image.
    This should include: · Posture · Gestures · Body movement · Facial expressions
    · Eye contact The next step is to free yourself of physical behaviors that do
    not add to your speech. This can be accomplished by simply becoming aware of
    your problem areas. After you have videotaped yourself speaking, review the
    tape several times and make a list of all the distracting mannerisms you
    notice. First review. Review your tape the first time without looking for
    mannerisms. Just listen to the presentation as if you were hearing it for the
    first time and evaluate the overall impact you experience from watching the
    tape. Second review. Review your tape a second time (with the volume turned
    down) and look for visual distractions. Take notes on what you observe. Third
    review. During this review, have the picture turned off and listen only to
    your voice. Many people have never even heard a taping of their own voice
    before. Become accustomed to listening to your voice. Get to know it as others
    hear it. Note what you like and what you don't like. Pay attention to the
    speed, the volume, and the tone of your voice. Fourth review. Once you have
    made lists both of your distracting mannerisms and your more positive points,
    you are ready to have one or two family members watch the tape with you. Get
    their initial impression. Ask them to be honest. Once you have completed these
    reviews, go over the list of all the distracting mannerisms you saw and heard.
    The next time you are having a conversation with someone you know well, try to
    notice whether you use any of these distracting mannerisms even in casual
    circumstances. Tackle each of your negative points one at a time. 2. Build
    Self-confidence by Being Yourself The most important rule for making your body
    communicate effectively is to be yourself. The emphasis should be on the
    sharing of ideas, not on the performance. Strive to be as genuine and natural
    as you are when you speak to family members and friends. Large vs. small
    audiences. Many people say, "I'm okay in a small group, but when I get in
    front of a larger group I freeze." The only difference between speaking to a
    small informal group and to a sizable audience is the number of listeners. To
    compensate for this, you need only to amplify your natural behavior. Be
    authentically yourself, but amplify your movements and expressions just enough
    so that the audience can see them. 3. Let Your Body Mirror Your Feelings If
    you are interested in your subject, truly believe what you are saying, and
    want to share your message with others, your physical movements will come from
    within you and will be appropriate to what you are saying. By involving
    yourself in your message, you'll be natural and spontaneous without having to
    consciously think about what you are doing or saying. For many of us, this
    isn't as easy as it sounds because it requires us to drop the mask that
    shields the "real self" in public. To become an effective speaker, it is
    essential that you get rid of your mask and share your true feelings with your
    audience. Your audience wants to know how you feel about your subject. If you
    want to convince others, you must convey your convictions. Speak from the
    heart and to the soul. 4. Build Self-confidence Through Preparation Nothing
    influences a speaker's mental attitude more than the knowledge that he or she
    is thoroughly prepared. This knowledge leads to self-confidence, which is a
    vital ingredient of effective public speaking. How many of us have ever
    experienced a situation in which we had not prepared well for a presentation?
    How did we come across? On the other hand, think of those presentations that
    did go well. These are the ones that we had properly prepared for. 5. Use Your
    Everyday Speaking Situations Whenever you speak to people, make an extra
    effort to notice how you speak. Observe, too, whether the facial expressions
    of your listeners indicate they do or do not understand what you are saying.
    Before calling to request something on the phone, plan and practice what you
    are going to say. Even this is essentially a short presentation. Another
    exercise is to prepare a 90-second presentation about yourself. Describe who
    you are and what you do. Record your presentation and review it using the four
    steps described above. Since you are talking about yourself, you don't need to
    research the topic; however, you do need to prepare what you are going to say
    and how you are going to say it. Plan everything including your gestures and
    walking patterns. Facial Expressions Leave that deadpan expression to poker
    players. A speaker realizes that appropriate facial expressions are an
    important part of effective communication. In fact, facial expressions are
    often the key determinant of the meaning behind the message. People watch a
    speaker's face during a presentation. When you speak, your face-more clearly
    than any other part of your body-communicates to others your attitudes,
    feelings, and emotions. Remove expressions that don't belong on your face.
    Inappropriate expressions include distracting mannerisms or unconscious
    expressions not rooted in your feelings, attitudes and emotions. In much the
    same way that some speakers perform random, distracting gestures and body
    movements, nervous speakers often release excess energy and tension by
    unconsciously moving their facial muscles (e.g., licking lips, tightening the
    jaw). One type of unconscious facial movement which is less apt to be read
    clearly by an audience is involuntary frowning. This type of frowning occurs
    when a speaker attempts to deliver a memorized speech. There are no rules
    governing the use of specific expressions. If you relax your inhibitions and
    allow yourself to respond naturally to your thoughts, attitudes and emotions,
    your facial expressions will be appropriate and will project sincerity,
    conviction, and credibility. Eye Contact Eye contact is the cement that binds
    together speakers and their audiences. When you speak, your eyes involve your
    listeners in your presentation. There is no surer way to break a communication
    bond between you and the audience than by failing to lo