Dodaj do ulubionych

Dwudziesty rok króla Artakserksesa I - 455 p.n.e.

26.03.16, 16:00
W 20 roku panowania (455 p.n.e.) Artakserkses I zezwolił Nehemiaszowi wrócić do Jerozolimy i odbudować jej mury i bramy (Nehemiasza 2:1-8). Ponieważ według Daniela 9:25 wydarzenie to miało związek z czasem pojawienia się Mesjasza, 20 rok panowania Artakserksesa jest bardzo ważną datą.

Kserkses I panował 21 lat, od 486 p.n.e. do 465 p.n.e.

Artakserkses I panował 51 lat, od roku 475 p.n.e. do 424 p.n.e.
Przez okres 10 lat panował wraz z Kserksesem I (475-465 p.n.e.). Samodzielnie rządził więc 41 lat, od roku 465 p.n.e. do 424 p.n.e.

Dowody ze źródeł greckich: W ustaleniu początku panowania Artakserksesa może nam pomóc pewne wydarzenie z dziejów Grecji. Otóż tamtejszy mąż stanu i bohater wojenny Temistokles naraził się swym rodakom i poszukał schronienia w Persji. Słynny z dokładności historyk grecki Tukidydes podaje, że Temistokles wysłał wówczas "list do syna Kserksesa Artokserksesa, który niedawno objął panowanie" (Wojna peloponeska, I, 137, tłum. K. Kumaniecki, Warszawa 1988).

Zdaniem Diodora, gdy Temistokles przybył do Persji to Kserkses był wciąż na tronie (Diodor Sycylijczyk, Biblioteka Historyczna, XI, 54-59, zwłaszcza XI, 54,3 i XI, 56,5-6). W tych sprawozdaniach nie ma sprzeczności. Panował wtedy Kserkses I, i od niedawna także jego syn Artakserkses I.

Przetłumaczona przez Hieronima Kronika Euzebiusza świadczy, że Temistokles przybył do Persji w 4 roku 76 Olimpiady, czyli w 473 roku p.n.e. O czym to świadczy?
Edytor zaawansowany
  • 28.03.16, 15:41
    Artakserkses I i jego ojciec Kserkses I panowali razem (koregencja) jako królowie przez 10 lat, do śmierci Kserksesa w 465 roku p.n.e.

    Nehemiasz był podczaszym na dworze Artakserksesa I. Najwyraźniej uznał, że byłoby nietaktem z jego strony, gdyby podając lata panowania króla, pominął okres koregencji.

    Prawdą jest też to, że inni liczyli lata panowania, od momentu samodzielnych rządów. Stąd też wynikają sprzeczności w datowaniu.
  • 05.04.16, 13:28
    Przypomnę tu też tekst Ezdrasza 4:6,7a: "A podczas królowania Kserksesa, na początku jego królowania napisano oskarżenie przeciw mieszkańcom Judy i Jerozolimy.

    A za dni Artakserksesa napisał Biszlam, Mitredat, Tabeel i reszta towarzyszy jego do Artakserksesa króla Persji".

    Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do Kserksesa, Ezdrasz pisze tu o jego królowaniu [podkreśla, że stało się to "podczas królowania Kserksesa, na początku jego królowania"], a o Artakserksesie stwierdza, że stało się to za jego dni. To nie przypadek, że Ezdrasz nic nie wspomina tu o jego królowaniu i nazywa go jedynie królem. Natomiast późniejsze wydarzenia umiejscawia podczas królowania Artakserksesa (Ezd.7:1,7,8; 8:1). Wtedy Artakserkses był już "królem królów" (Ezd.7:12).

    Inaczej w odniesieniu do Artakseksesa liczy lata Nehemiasz: "I stało się w miesiącu Nisan, roku dwudziestego Artakserksesa króla" (2:1). W każdym późniejszym tekście w odniesieniu do Artakserksesa, Nehemiasz pisze podobnie, dając do zrozumienia, że nie ma na myśli okresu samodzielnego królowania (Neh.5:14; 13:6). W oryginale w żadnym z tych wersetów nie ma mowy o latach "w odniesieniu do królowania".

    To wyraźnie wskazuje, że druga skarga, o której pisze Ezdrasz (w 4:7), miała miejsce w okresie koregencji. Kserkses prowadził wiele wojen. Prawo perskie wymagało, aby w takim przypadku wyznaczono koregenta, inaczej mówiąc współkróla. Kserkses zapewne powierzył tą rolę swojemu synowi, dlatego to on później rozpatrywał skargi.

    Ta druga skarga też była skierowane przeciwko odbudowie Jerozolimy i jej murów. Artakserkses nakazał wówczas powstrzymać odbudowę aż do czasu, gdy wyda rozkaz w tej sprawie (Ezd.4:16,21). Co by się stało, gdyby Jerozolima została wówczas odbudowana i to bez jakiegokolwiek rozkazu królewskiego? Nie wypełniłoby się proroctwo z Daniela 9:25, mówiące o tym, kiedy pojawi się Mesjasz. Ta odbudowa musiała być powstrzymana, aby w przyszłości, w odpowiednim czasie mógł pojawić się rozkaz, mówiący o odbudowie tego miasta. Data wydania tego rozkazu miała uruchomić zegar. Bez tego rozkazu zegar nie zostałby uruchomiony. Nie można byłoby ustalić daty pojawienia się Mesjasza. Proroctwo obróciłoby się wniwecz. A przecież Bóg czuwa nad swym słowem, aby je wypełnić (Jer.1:11,12).

    Dlaczego ta informacja została zaszyfrowana? Dlaczego głupiec nie jest też w stanie samodzielnie ustalić momentu włączenia tego zegara? Zobacz do Da.12:8-10 i Mt.13:10-16. To nie przypadek, że wszystkie zaszyfrowane informacje są różnie interpretowane (por. 2Tes.2:11,12). Kto nie miłuje prawdy pogubi się w tym wszystkim.

    Wróćmy do wizji Daniela z 9 rozdziału tej Księgi: "Siedemdziesiąt tygodni (lat) postanowione zostało nad miastem świętym twoim, aby powstrzymać odstępstwo (bunt) i aby zatkać (zapieczętować) grzechy i aby przebłagać [w znaczeniu okupu] winę (nieprawość) i aby wprowadzić sprawiedliwość wieczną i aby potwierdzić (opieczętować) wizję i proroka i aby namaścić Święte Świętych [ten zwrot dotyczy tego co należy do Boga]" (9:24).

    "Wyraz hebrajski ???? szabua, którego tu prorok używa właściwie znaczy siódemka. Bywa używany tylko w dwojakim znaczeniu: dla wyrażenia siódemki dni czyli tygodnia, albo też tygodnia lat. Nigdy się nie używa siódemki tygodni lub siódemki miesięcy. Dwojakie to znaczenie pochodzi stąd, że Żydzi obserwowali siódmy dzień czyli szabbat, i siódmy rok czyli rok szabbatowy. Stąd dwojakie użycie wyrazu szabua czyli siódemka. Prawda, że w innych księgach Pisma św. znajdujemy ten wyraz użyty wyłącznie w znaczeniu tygodnia dni; ale Daniel używa go widocznie w znaczeniu tygodnia lat, gdyż dalej nieco, gdy mówi o zwykłych tygodniach, dodaje wyraz dni. ?Ja Daniel pokładałem przez dni trzech tygodni... chleba pożądanego nie jadłem, a mięso i wino nie weszło w usta moje, ale ani olejkiem mazałem się, aż się wypełniły dni trzech tygodni.? (Daniel X, 3). Gdyby więc w rozdziale IX była mowa o zwyczajnych tygodniach, prorok byłby dodał wyraz dzień, jak to uczynił w rozdziale X. Zresztą fakty, które według proroka miały się wydarzyć w ciągu tych sześćdziesięciu dwóch tygodni, a przede wszystkim w ciągu ostatniego tygodnia, dostatecznie wskazują, że nie o zwyczajnych tygodniach tu mowa" (SŁOWNIK APOLOGETYCZNY WIARY KATOLICKIEJ, Tom I, 1894, s. 403).

    Proroctwo dotyczy okresu siedemdziesięciu tygodni lat. Ten odcinek czasu podzielony jest na trzy części:
    I) Tygodni siedem - podczas których miało dojść do przywrócenia i odbudowy miasta, wraz z murem miejskim.
    II) Tygodni sześćdziesiąt dziewięć (7 + 62), prowadzących do pojawienia się Mesjasza.
    III) Tydzień jeden, podczas którego miało dojść do:
    1) powstrzymania odstępstwa;
    2) zapieczętowania (zatkania) grzechów;
    3) przebłagania winy;
    4) wprowadzenia wiecznej sprawiedliwości;
    5) potwierdzenia wizji i proroka;
    6) namaszczenia tego co należy do Boga.

    TERMIN ODBUDOWY I PRZYJŚCIA MESJASZA

    "A wiedz i rozważ wnikliwie. Od wyjścia słowa, aby przywrócić i odbudować Jerozolimę, aż do Wodza Mesjasza - tygodni (lat) siedem i tygodni (lat) sześćdziesiąt i dwa. Zostanie przywrócona i odbudowana szeroko i mur obronny, ale w czasach ucisku" (Da.9:25).

    Słowo o przywróceniu i odbudowie miasta, zostało wypowiedziane przez króla perskiego Artakserksesa w dwudziestym roku od momentu koregencji, a nie samodzielnego królowania (Neh.2:1-8). Wcześniejsze dekrety nie dotyczyły przywrócenia i odbudowy Jerozolimy, lecz jedynie świątyni (Ezd.1:1-3; 6:1-14; 7:11-27). Według proroctwa miasto miało być rozbudowane na rozległym obszarze, i otoczone murem obronnym (por. Mich.7:11, BW; BP; BT). Odbudowa miała mieć miejsce w czasach ucisku (por. Neh.9:37). Mesjasz Wódz w tym tekście, to niewątpliwie Jezus z Nazaretu (por. Ps.2:2,7; Iz.55:4).

    455 p.n.e. + 483 lata = 29 n.e. (Nie ma roku zerowego. Od 1 roku p.n.e. do 1 roku n.e. = 1 rok)

    W latach trzydziestych I wieku n.e., Żydzi spodziewali się przyjścia Mesjasza (Ł.2:25; 3:15).

    "Mając lat ok. 30 (Łk.3:23) Jezus w piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza, więc w 29 r. po Chr. (według obecnej rachuby czasu) przyjął w Jordanie chrzest z rąk św. Jana Chrzciciela i rozpoczął publiczną działalność (publicznie nauczając zgodnie z ówczesnym prawem powinni mieć co najmniej 30 lat, czyli osiągnąć tzw. wiek legalny). Działalność ta trwała nieco ponad trzy lata" (Maksymilian Rode, MAŁA ENCYKLOPEDIA TEOLOGICZNA, t. I, 1988, s. 717).

    Tyberiusz formalnie objął rządy 17 września 14 n.e. W piętnastym roku jego panowania (wiosną 29 n.e.) rozpoczął działalność Jan Chrzciciel (Ł.3:1). Jezus był od Jana 6 miesięcy młodszy (Ł.1:26). Około pół roku później został ochrzczony i namaszczony (Ł.3:1, 21,22).

    ŚMIERĆ MESJASZA I ZBURZENIE JEROZOLIMY

    "A po tygodniach (lat) sześćdziesięciu i dwóch zgładzony będzie Mesjasz, i nic dla siebie [to oznacza, że nie pozostawi po sobie potomstwa], a to miasto i miejsce święte zniszczy lud wodza przychodzącego. A dopełnienie jego w powodzi. I aż do końca wojna. Postanowione są spustoszenia" (Da.9:26).

    Mesjasz miał być zabity po upływie 69 tygodnia lat, a więc w siedemdziesiątym tygodniu lat (to stało się akurat w środku 70 tygodnia). Nie miał pozostawić po sobie żadnego potomka. Potem Jerozolima wraz ze świątynią miała być zniszczona przez wodza, który miał pojawić się w przyszłości.

    OSTATNI (70) TYDZIEŃ I SĄD

    "I umocni (wzmocni) przymierze z wieloma jeden tydzień (lat). A pośrodku tygodnia (lat) będą powstrzymane - ofiara i dar ofiarny. I z powodu skrzydła (wojska) ohyd [tu jest liczba mnoga!] - spustoszenia i aż do końca (sens: do zupełnego zniszczenia; por. Ezd.9:14). I co postanowione wyleje się [??-???] na spustoszenie (aby spustoszyć)" (9:27).

    Hebrajski wyraz ??? (szamem) niektórzy tłumaczą tu na "pustoszącego", lub na "spustoszone". To co w tej wizji zostało postanowione miało wylać się i na spustoszone i na pustoszącego, na naród żydowski i imperium rzymskie, na symboliczną Jerozolimę [mniejszości chrześcijańskie] i na "ohydę spus
  • 05.04.16, 13:31
    c.d.
    Hebrajski wyraz "szamem" niektórzy tłumaczą tu na "pustoszącego", lub na "spustoszone". To co w tej wizji zostało postanowione miało wylać się i na spustoszone i na pustoszącego, na naród żydowski i imperium rzymskie, na symboliczną Jerozolimę [mniejszości chrześcijańskie] i na "ohydę spustoszenia" [przyszły rząd światowy] (por. Łk.21:22; Da.9:26b; Ml.3:19; Ap.19:19,20). Podobnym stwierdzeniem kończy się wcześniejszy werset (26): "Postanowione są spustoszenia".

    Co wydarzyło się w latach 29 ? 36 n.e.? W roku 29 został opieczętowany Jezus z Nazaretu (Jn.1:32-34; 6:27b). W roku 33 w dniu Pięćdziesiątnicy na tych, którzy uwierzyli w Jezusa, spełniła się po raz pierwszy obietnica z Księgi Joela (Dz.2:1-4,16-18). W ten sposób oni również zostali opieczętowani (Ef.1:13,14). Bóg potwierdził, że są jego własnością.

    W połowie (środku) tego tygodnia (w piątek, 3 kwietnia, 33 r. n.e.) Jezus został zamordowany, spełniając tym samym liczne proroctwa (Iz.53:5,7,8,9,10,12).
    Przez jego ofiarną śmierć:
    1) Zostały zapieczętowane (zatkane) grzechy (Ł.22:20; Je.31:31-34);
    2) Została przebłagana nieprawość (1Jn.2:2);
    3) Została wprowadzona wieczna sprawiedliwość (He.10:10,14);
    4) Od tej pory ludzie z narodów, pragnący służyć prawdziwemu Bogu, nie muszą się już obrzezywać, ani składać ofiar za grzechy (Dz.15:28,29). W odniesieniu do Jezusa z Nazaretu, Jan Chrzciciel stwierdził: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata" (Jn.1:29).

    W odniesieniu do Żydów ofiary zostały powstrzymane w roku 70 n.e., gdy została zburzona świątynia. Od tego czasu Żydzi, którzy odrzucili Jezusa nie mogą w żaden sposób oczyścić się ze swoich grzechów. Natomiast Żydzi, którzy przychodzą do Jezusa i wchodzą w Nowe Przymierze, nie muszą dziś składać żadnych dodatkowych ofiar, aby się uświęcić (Je.31:34). Nie składają literalnych ofiar, gdyż nie ma literalnej świątyni i ołtarza. Obecne ofiary to "owoc warg" (He.13:15; Ps.50:14; Oz.14:2). Te ofiary zostaną powstrzymane podczas drugiego wypełnienia, w "dniach ostatnich" (por. Mt.24:15; Objawienie 11:3,7,11).

    Wyraz hebrajski "kanaph" (skraj, brzeg, kraniec) oznacza też skrzydło. Biblia określa tym terminem również wojska (por. Iz.8:8; Je.49:22). Skrzydłem ohydy powodującym zgrozę i spustoszenie, były w I wieku n.e. wojska Rzymu (Ł.21:20). Już w roku 66 n.e. spowodowały przerażenie. Jezus ostrzegał, by w tym momencie uciekać w góry, gdyż będą to dni ukarania i wypełni się wszystko, co napisane (Ł.21:20-22). Dalej mówił otwarcie o tym, że na Jerozolimę i naród żydowski wyleje się spustoszenie (Ł.21:23,24). W języku hebrajskim wyraz "ohyda" wyrażony jest tu w liczbie mnogiej (por. Ezechiela 7:20). Na co to wskazuje? Mateusz, cytując wypowiedzi Jezusa, powołującego się na to proroctwo, zachęcił do wykazania rozeznania. Dlaczego?

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła lub ?

Zapamiętaj mnie

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.