Odcinek 6
Występują:
Grohalowa
Wójtowa
Wójt
Manicka
- Bardzo dziękuję, pani Grohalowa, że pani tak szybko to sprawozdanie przepisała. Musimy mieć wszystkie papiery w porządku. To do rejestracji potrzebne.
- A pan to się tak do Towarzystwa włączył, że aż przyjemnie popatrzeć. Może pan jeszcze coś z tymi zaproszeniami na Galę pokombinuje i pani Wójtowej pomoże. Wszystkiemu kobieta sama nie da rady.
- Ja tam nie mam żadnych znajomości, ale popytam.
- A słyszeli państwo, że ci miłośnicy robactwa swój klub założyli?
- No właśnie, podobno, a dużo tych miłośników?
- Ile sztuk literalnie to nie wiem ale zebrali się do kupy, Dorocińska rej wodzi, Asiansonową na członka korespondenta wzięli i nawet mnie na inaugurację zaprosili. Poszłam, dlaczego nie, trzeba wiedzieć co tam się wyrabia.
- No i co się wyrabia? Zbierają te paskudztwa tak jak znaczki, czy co?
- Żywych ani martwych nie widziałam, zdjęcia tylko pokazywali. No i dobrze, bo nie wiem czy bym wytrzymała. Niektóre takie, że lepiej oczy zamknąć, bo się przyśni.
- Co to się wyrabia, dawniej to dziewczyny najwyżej kwiatki w pamiętniku zasuszone miały. A teraz robale!
- Co pani chce, pani Grohalowa. Wieś też idzie z postępem. Mody różne nastały i weszliśmy do Unii, więc musimy się dostosować. We wszystkim.
- W robactwie też? Koniec świata.
- Musimy już jechać, bo i gościa ma pani. Ktoś zajechał na podwórko. Do widzenia.
- Do widzenia i dzień dobry. A co to w lesie zdechło, że się pani Manicka pojawiła?
- Tak wpadłam po drodze na targ, piątek dzisiaj, muszę zakupy zrobić.
- To nie do marketu tylko na targ?
- Ja nie mam zdrowia do marketów a na targu wszystko świeże.
- Ja i targu nie bardzo lubię. Tylko po pszenicę na kutię chodzę a już po Wigilii, to nie muszę. Dawniej dwa sklepy na krzyż we wsi były, towaru niewiele ale człowiek z przyjemnością chodził. A teraz to huk, jazgot, za klapy łapią; kup to, kup tamto, tu promocja, tu okazja – aż głowa boli.
- A wie pani Grohalowa, że nowi się do wsi sprowadzili. Małżeństwo z małym dzieckiem. Jego kiedyś nawet widziałam jak przeprowadzkę szykował. Ona, nie powiem, bardzo miła, tylko na razie synkiem mocno zajęta. Ciekawe czy się we wsi przyjmą bo to miastowe.
- Zobaczymy, pani Manicka, czasami miastowe tak we wieś wrosną jak by od zawsze tu byli. A pani to się do naszego Towarzystwa zapisała? Bo nie wiem, raz widzę, raz nie.
- Zapisałam się już dawno tylko, że takie słuchy chodziły, że mamy sekcje robić - no niby te trupy kroić - indiańskie tańce ćwiczyć a teraz jeszcze coś o kartach mowa, to już całkiem nie wiem. O książki to chodzi czy o co innego zgoła?
- O książki, o książki, już się wszystko wyjaśniło i z sekcją i z tańcem. Tylko z kartami to jeszcze nie wiem do końca jak ma być. Bo ta autorka, to hazardzistka jest, w karty gra, a jakże, to może i my będziemy.
- Ja w karty grać nie lubię.
- To pani nie musi. Z resztą tak sobie pomyślałam, że tu nie całkiem o karty chodzi, bo tylko o asie była mowa. A jak as to pewnie as wywiadu. To by nawet pasowało, bo te książki to kryminał a nawet sensacja.
- Co pani powie, ciekawie się robi.
- No właśnie, rozmawiałam nawet o tym z Mężydłową, bo i ona się zapisała do Towarzystwa, ale ta mi mówi tak: as to na pewno z elementarza, dobrze pamiętam, "...As i osa, lata ta osa i lata...". Słyszy pani, z elementarza! Niby książki czyta i oblatana a poza podstawówkę nie wyszła. Dobra sobie As i osa. A może ona też do tych od robactwa przystała i jedno jej na myśli?
- Ja tam nie wiem. To jak, jedziemy do tej Warszawy czy nie jedziemy, bo o to się chciałam zapytać.
- Jak nie będzie zaproszeń to nie ma po co. Chociaż Mężydłowa mówiła, że jedzie. Zakłada platynową perukę, charakteryzuje się na autorkę i włazi na bezczelnego.
- To może by my wszystkie tak się poprzebierały?
- Tak, najlepiej za garbate sprzątaczki w ciąży. Od razu nas wpuszczą.
--
Otwórz szafę i mów do rzeczy.
