Odcinek 8
Występują:
Edkowa
Edyciakowa
Kropczyńska
Kott-Pierzycka
Manicka
Mężydłowa
- Z wami to można dostać małpiego rozumu. Tygodniami nie ma nikogo a jak się pojawią, to wszystkie na raz.
- Nie wszystkie, tylko pięć. Przyszłyśmy w sprawie marcowego spotkania, pani teraz przezesuje, to niech pani ustala gdzie będzie. Ale ładnie nas pani przywitała, Mężydlowa, nie ma co.
- Bo siedzę tu sama nie wiadomo po co. Dziedzic ciągle lata jak z propelerem, rzadko kiedy zje kolację, że o obiadach nie wspomnę. Po co ja gotuję? Zwolnię się z tej posady, nie lubię gotować dla nikogo.
- A gdzie to Dziedzic tak ciągle wyjeżdża?
- Czort jego wie. Jakieś sprawy majątkowe załatwia, remonty uzgadnia. Jak pani ma sprawę, pani Manicka do Dziedzica, to niech pani lepiej kartkę napisze, jak wróci to przeczyta. A pani to kto? Nie znam jeszcze.
- To jest pani Kott-Pierzycka, niedawno się sprowadziła do wsi i od razu się zapisała do naszego Towarzystwa.
- To panie są dwie? Bo i Kott i Pierzycka.
- Co pani, to nazwisko podwójne jest.
- Pokręcone teraz wszystko pani Edkowa. Kiedyś kobiecie wystarczało jedno nazwisko, albo zgoła jak u pani, po mężowskim imieniu, choć po prawdzie to Sławkowa powinno być. Ale mówcie, gdzie zrobimy zebranie, mamy mendel spraw do omówienia.
- A nie można by w Gminie albo w gospodzie? Choć w gospodzie, to taki łomot, że własnych myśli nie słychać.
- Wójt Goposiński ma przeprowadzkę i na Gminę nie ma co liczyć, Wójtowa jakaś osowiała się zrobiła i mało co się odzywa a Grohalową dopadły choróbska w rodzinie. Zrobiłabym tu, u Dziedzica ale za nim się nie trafi. Onegdaj mówił, że parapetówkę musi zrobić i jedzie do Kłodzka po białą Mariannę. Ja już całkiem
głupia jestem. Parapety chce wymieniać na marmurowe żeby przyjęcie wyprawić i po Mariannę jedzie. To ta Marianna będzie parapety wymieniać czy przyjęcie robić?
- Prawda, że trudno się połapać. A co do spotkania, to u pani Manickiej było w styczniu, więc może u mnie?
- A co, pani Kropczyńska, mąż szuka w gruncie rzeczy i pani sama na gospodarstwie?
- Nie sama, Edyciakowo, ale chętnie przyjmę towarzystwo z Towarzystwa.
- To i dobrze, mamy na spotkanie taki ładny zapasik naleweczek, że szkoda by było odkładać na później.
- Na zebraniu trzeba nareszcie ustalić jaki dajemy prezent na urodziny Autorki. Ja słyszałam jakieś straszne rzeczy na ten temat.
- Jakie straszne rzeczy? Pani Pierzycka, co pani strasznego słyszała?
- Najpierw była mowa o kwiatach a doszły do tego kartki. Już nawet kupiłam taką ładną z życzeniami ale słyszę, że nie o takie kartki chodzi tylko o talony jakieś. Talony czy bony - na wyprowadzanie kotów i mięsko na gorąco. Co to w ogóle ma być?
- O matko i córko, to kartki mają wrócić? Najpierw, jak zwykle, zrobią na cukier. Lecę do sklepu zapas zrobić, bo mi zabraknie do nalewek zdrowotnych.
- Spokojnie, pani Edyciakowa, to pomysł na prezent, taki żartobliwy ma być.
- Ja tam, pani Kropczyńska, wolę być przewidująca. Jak mówią, to zawsze coś wymówią i zostanę bez cukru.
- Zdąży pani po ten cukier, tu o prezent idzie. Nie tylko o talon tu chodzi, ja słyszałam, że jeszcze coś paskudnego z Kanady, córka Guniowej ma przysłać. Śmierdziela jakiegoś.
- O panie mój, śmierdziela?
- Z Kanady?
- Na prezent?
- Dla Autorki?
- Tak, i to lepiej, że tylko z Kanady, bo podobno z Anglii jakaś Lolka miała przysłać jeszcze gorszego śmierdziela i to dużo większego.
- A ja wam mówię, że wszystkiemu winna Asiansonowa. Najpierw przysyłała Grohalowej nalewki z robactwem a teraz podżega do śmierdzieli.
- Świat całkiem oszalał, śmierdziele w paczkach przesyłają, żeby dać w prezencie. Przecież Jubilatka się obrazi.
- Chyba się nie obrazi, Ona podobno uwielbia śmierdziele.
Kto może uwielbiać śmierdziele? Na pewno, że się obrazi. A jeśli już ma być śmierdziel, to dlaczego z zagranicy? Mało własnych śmierdzieli mamy?
--
Otwórz szafę i mów do rzeczy.
