Re: Motto na dziś

Jest wczesne popołudnie, czwarta wiosna mojego życia. Na skrawku ziemi przed
naszym budynkiem prężą się kwiaty na fioletowych łodygach. Przez otwarte na
oścież okna wpada delikatne, aromatyczne powietrze tej pory roku, ale też
zelektryzowane energią matki – skończyła pranie z całego tygodnia i rozwiesiła
na sznurze, upiekła na deser marmurkowe ciasto, krewko wpuszczając nożem
czekoladę – znów ta krew! znów ten nóż! – mniejsza o to, zręcznie wpuszczając
czekoladę w masę waniliową, co graniczyło dla mnie z cudem, podobnie jak
umiejętność zatapiania brzoskwiń w lśniącej salaterce galaretki. Zrobiła pranie,
upiekła ciasto, wyszorowała posadzkę w kuchni i w łazience, wyłożyła ją
gazetami, odkurzyła, a jakże, mieszkanie, nie muszę chyba dodawać, że
przejechała wszędzie elektroluksem, sprzątnęła ze stołu po drugim śniadaniu,
umyła naczynia i (ze swym dzielnym, małym pomocnikiem) poustawiała je na miejsce
do kredensu z naczyniami mlecznymi w spiżarni... pogwizdując przy tym całe rano
jak kanarek niemelodyjną piosenkę zdrowia i radości, beztroski i
samowystarczalności. Kiedy rysuję dla niej obrazek, ona bierze prysznic... a
teraz w słonecznym blasku sypialni ubiera się, żeby zabrać mnie do miasta.
Siedzi na krawędzi łóżka w wypchanym biustonoszu i pasie elastycznym, wciąga
pończochy i gawędzi sobie pod nosem. Kto jest grzecznym synkiem mamusi? Kto jest
najlepszym synkiem, jakiego mamusia kiedykolwiek miała? Kogo mamusia kocha
najbardziej na świecie? Nie posiadam się wprost ze szczęścia, a zarazem śledzę
obcisłą, powolną, cudowną w swej udręce wędrówkę przezroczystych nylonów, które
nadają jej ciału podniecający odcień. Przysuwam się bliżej, żeby móc wąchać talk
na jej szyi i żeby się lepiej przyjrzeć elastycznym splotom zwisających
podwiązek, do których za chwilę przypnie pończochy (niewątpliwie przy dźwięku
fanfar). Czuję zapach pasty, jaką wypolerowała cztery błyszczące podpórki
mahoniowego łóżka, gdzie sypia z mężczyzną, który spędza z nami noce i
niedzielne popołudnia. Podobno to mój ojciec. Na końcach palców, chociaż wymyła
każdy z tych świntuszków ciepłą, wilgotną ściereczką, czuję woń drugiego
śniadania, sałatki z tuńczyka. A może to woń jej kobiecości? Może! Chce mi się
mruczeć z zadowolenia. Mam dopiero cztery lata, a już czuję we krwi – aha, znów
ta krew – jak ta chwila pulsuje namiętnością, obfituje w możliwości. Gruba,
długowłosa istota, którą nazywają moją siostrą, jest w szkole. Ten facet, mój
ojciec, też bawi poza domem, stara się jak umie, żeby zarobić na życie. W każdym
razie tych dwojga nie ma w domu, i kto wie, jeśli będę miał szczęście, może
nigdy nie wrócą... Tymczasem jest popołudnie, wiosna, a ta kobieta dla mnie i
tylko dla mnie wkłada pończochy i śpiewa piosenkę o miłości. Kto zostanie z
mamusią na zawsze? Ja. Kto pójdzie z mamusią choćby na koniec świata?
Oczywiście ja. Co za głupie pytanie, ale proszę mnie źle nie zrozumieć,
podejmuję uczciwą grę! Kto zjadł pyszne drugie śniadanie z mamusią, kto
wybiera się z mamusią autobusem do miasta jak grzeczny chłopczyk, kto wybiera
się z mamusią do domu towarowego... i tak dalej i dalej... aż ddziś, bo jakiś
tydzień temu, kiedy wróciłem cały i zdrów z Europy, mamusia tak mnie powitała: –
Czujesz?
– Co? – chociaż bierze moją rękę i przyciąga ją do swojego ciała. – Mamo...
– Nie przybyło mi nawet dwa kilo – mówi – od twojego urodzenia. Czujesz? – pyta
i przytyka moje sztywne palce do krągłości swoich bioder, które są całkiem niezłe...
No i te pończochy. Minęło przeszło dwadzieścia lat (cała zabawa powinna się
była dawno skończyć!), ale mamusia nadal przypina sobie pończochy w obecności
synka. Teraz jednak on już dba o to, żeby odwrócić wzrok, kiedy flaga wjeżdża
łopocząc na maszt – i to nie tylko z troski o swoje zdrowie psychiczne. Spójrzmy
prawdzie w oczy, odwracam wzrok nie tyle z własnego powodu, ile z powodu tego
biedaka, mojego ojca! Ale co ojciec naprawdę woli? Gdyby raptem ich dorosły
synalek rzucił się z mamusią na dywan w salonie, jak by tatuś zareagował?
Oblałby wiadrem wrzątku szalejącą, obłąkaną parę? Wyciągnąłby swój nóż czy tez
wyszedłby do drugiego pokoju oglądać telewizję, dopóki nie skończą?
– Dlaczego odwracasz wzrok...? – pyta rozbawiona matka, wyrównując szwy. –
Myślałby kto, że jestem młodą dziewczyną, myślałby kto, że nie podcierałam ci
pupy i nie całowałam twojego dyndaska przez tyle lat. Patrzcie go... – to już do
ojca, w razie gdyby nie zwracał dostatecznej uwagi na rozgrywający się właśnie
spektakl – patrzcie, zachowuje się, jak gdyby jego sześćdziesięcioletnia matka
była królową piękności.

(Kompleks Portnoya)