Miejsce: korporacja, stolica.
Czas: zima ergo śnieg, mróz, błoto pośniegowe.
Styl ubierania się: elegancki i wyglądający, a więc pewnie i będący drogim.
Kobiety w eleganckich sukienkach biurowych, cienkich rajstopkach, szpilkach z nienagannymi, bez jednego zahaczenia obcasami. A to klasyczne, a to z wężowej skórki, wszystko zgodne z najnowszymi trendami. Żadnych czubów, to przecież od stu lat niemodne.
Do tego kożuszki, futerka, torebki - widać, że drogo. Ekskluzywnie.
Pewnie, ja też dojeżdżam samochodem, ja też zmieniam kozaki na lżejsze obuwie.
Ja też mam w szafie więcej niż 2 spódnice. Ale jednak czuje się jakąś taką presję. Coś niewypowiedzianego wisi w powietrzu. Takie - równaj do nas. Dyskretne wzajemne obserwowanie, co też to koleżanka dziś na siebie założyła.
Do tego wieczne imprezy - kolacje służbowe, bale. A więc i sukienki wieczorowe, bo jak tu się pokazać dwa razy w tej samej. Do tego torebki wieczorowe, buty.
No, ciężko trzymać poziom.
A to dopiero początek. Wieczne gadki o urlopach. Jak narty to tylko Austria, wyjazdy letnie - wiadomo, na inne kontynenty.
Można się nie przejmować, zostać abnegatem ubraniowym i urlopowym, albo zarzynać się, aby równać.
Znacie to z waszej pracy?
Ps. O przerzucaniu się markami samochodów nawet nie wspomnę.
--
"bo przyszła pani prezes do firmy i jej sie nieopłacało robic okien a cały park maszynowy sprzedała i pracowników wyje.bała a kase z sprzedazy kupiła sobie futro z misich cipek" by pracownik
