Depresja została zdiagnozowana już podczas naszego związku. Miałam coraz niższą
samoocenę, czułam się pusta. To jest naprawdę długa i zawiła historia. Jak
odszedł było ciężko, nie dlatego że już nie będzie go u mojego boku, nie poradzę
sobie w życiu, ale dlatego że tak się przed nim kajałam.
Za wszystko co nawet on źle zrobił - przepraszałam ja, byleby tylko zatrzymać go
przy sobie. Płakałam, błagałam, brałam go na litość. I tak odszedł a ja czułam
się jak ostatnia szmata bez szacunku dla siebie.
To było dwa lata temu. Wyleczyłam się. Dzisiaj jestem w szczęśliwym związku, a
co najważniejsze zdrowym związku. Wiem, że jakby M. chciał teraz odejść
to nie zatrzymywałabym go, nie prosiłabym o kolejną szansę, bo jak będzie chciał
odejść to i tak odejdzie. Skupiłabym się na sobie, aby stać się jeszcze bardziej
atrakcyjną kobietą(przede wszystkim intelektualnie, ale wizualnie też, a co
niech widzi co stracił!)
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.
