kochani, 24 marca, odszedł od nas nasz synek Kacper, może część z Was znala go z naszej strony internetowej. Miał prawie siedem lat, był ciężko chory, gdy miał dwa lata dopiero wyszedł ze szpitala, po raz pierwszy poznał dom. Miał encefalopatię niedotlenieniowo-niedokrwienną, był pod respiratorem. Przez pięć lat był z nami w domu-jeździł na turnusy, uczestniczył aktywnie w codziennym życiu, miomo, iż sie nie poruszał, był zależny od maszyn. Nie wyobrażaliśmy sobie zycia bez niego. Długo nie chcieliśmy mieć kolejnego dziecka, ale widziałam jak inne dzieci się garną do niego-nie odrzucały go bo był "inny". W styczniu tego roku pojawil się na śwecie jego brat. Bardzo załuje, ze tak krótko byli razem, ale wiem, że Kacper jest dalej z nami tylko duchowo. To On mój dzielny chłopczyk przygotował nas na jego doejście-zmarł w nocy podczas snu-żaden sprzęt nie alarmował, ze coś sie dzieje-wstalismy do niego o drugiej w nocy aby amienić mu pozycję spania, a on juz nie żył-miał zamkniete oczka, więc odszedł bez bólu. On wiedział, ze odejdzie, bo poprzedniej nocy przyśnił się kilkakrotnie mojej maie/swojej babci mówiąc jej-"babciu, ja niedługo odejde, ale Ty się nie bój i nie mów nikomu"-ten sen był kilkakrotnie tej nocy. Następnej nocy nie moglismy zasnąć, ponieważ nasz drugi synek, który miał niecałe 3 miesiące, cały czas sie śmiał, odwracał głowe w kierunku łożeczka Kacpra i wyciągal do sufitu rączki. On Bawił się z bratem, z Kacprem-tak było cały czas, dzień i noc, potem zaczą odwracać się ciągle na portret Kacpra i smiać się do niego. Dodatkowo następnej nocy po śmierci Kacpra gdy zasnęłam przyśnił mi sie Kacper. Był to dziwny sen, bo nie widziałam go ale zadawałam mu pytania. Był w nim strasznie zabieganym, roztrzepotanym dzieckiem-takim wręcz urwiskiem, powiedział mi, ze on teraz wszystko może, że zaraz biegnie na zupę śliwkową, spytałam się czy jest teraz szczęśliwy powiedział, że jeszcze nie wie, ale to był etap największego bólu, wiem, ze teraz jest szczęśliwy. Poprosiłam go aby powiedział do mnie mama, bo on nie mówił-miał tracheotomie, nie połykał i Kacper powiedził, dobrze-podejdź do ściany i usłyszałm głośno i wyraźnie słowo -MAMA aż krzyknęłam z radości. Potem dostałam od znajomej , która straciła dziecko książkę, którą polecam Wam z całego serca-Farnçois Brune "Powiedzcie im że śmierć nie istnieje". I wiecie, co?-mój sen i opis wydarzeń zawartych w tej książce(to jest zapis osób, które kontaktowały się z tamtego świata za pomocą pisma automatycznego), to jest jedno i to samo. Wierze, że oni są szczęśliwi, gdy tylko o nich pomyślimy, to są z nami. Dzieli nas tylko niewidzialna bariera. Kochajmy ich dalej-oni nas kochają i zawsze przy nas są. To oni nam wyjdą na spotkanie-przeprowadzą nas do drugiego świata. Na razie każdy z nas musi spełnić swoje zadanie tutaj, ale nie bójmy się-nasi bliscy nam pomogą. Przeczytajcie tą książkę-zobaczycie, że oni nie chcą łez. Mój Kacper mi to powiedział we śnie. Pamiętajcie, ze dzieci, które odeszly są Święte, macie swoich małych Świętych, którzy odeszli fizycznie. Duchowo są zawsze z Wami. Powiem, Wam, ze gdy myślę o Kacprze, słuchając muzyki , którą razem sluchaliśmy z Kacprem, to Wiem, ze on przychodzi słuchać jej z nami. Mozę mi jest łatwiej, bo mam drugie dziecko i przez niego widzę, ze Kacper jest-przykład z muzyką, mały wtedy wrok kieruje do góry i uśmiecha się przez cały czas-czy to przypadek?-nie-To przychodzi jego brat- brat, który zasze będzie przy nim i przy nas. Wiem, ze boli rozstanie, mnie też boli, płacze, ale zaraz staram sie przestawać płakać, bo nie chcę aby Kacper myślał, że to przez niego te łzy. Jeszcze raz plecam Wam książke, może ona Wam troche pomoże...
--
www.mozeszpomoc.u2.pl/
