Witajcie. Kiedyś pisywałam na forach, głównie będąc w pierwszej ciąży. Potem urodziłam córeczkę (dziś prawie 7 lat), a 3 lata później pojawił się synek - Piotruś.
Pisywać przestałam - nie wystarczało czasu. Praca, dom, dzieci, cała logistyka.
Dzieci były cudowne i zdrowe, chociaż oczywiście nie obywało się bez większych czy mniejszych chorób i szybkich wycieczek/telefonów do lekarzy.

Grom spadł w czwartek 12.01.2012.
Piotruś zadławił się przy śniadaniu KAWAŁKIEM BUŁECZKI. Nie pomogło, potrząsanie, stukanie, wymioty. Pogotowie próbowało go reanimować przez godzinę. Może gdyby przyjechali 3 minuty wcześniej. Sekcja zwłok potwierdziłam, że przyczyną śmierci było utkwienie pokarmu...

Nie wierzę w to co się stało. Zdrowe, pogodne, cudowne dziecko. Nawet katar przechodził mu w 4 dni... Kochał tańczyć, żartować (tak, trzylatek), uwielbiał Zygzaka i Agenta Ozzo, chciał zostać pilotem "ale samolotu, bo helikoptery nie są fajne".
Jego energia rozpierała cały dom, dawała mi siły do życia. Córeczka jest zupełnie inna, cicha, spokojna, zamknięta w sobie. W dwójkę szaleli. "Piotruś, ty jesteś małe ADHD :-) " Nie mama, nie jestem ADHTE!" i śmiech. Śmiech, którym potrafił zarazić wszystkich do o koła. Obcy ludzie oglądali się na ulicy i uśmiechali do niego.

Nie mam sił do życia, ktoś wyrwał mi serce, odłączył zasilanie. Biorę silne leki, a i tak cały czas wyję.

Wiem, że muszę żyć dla córeczki, że muszę być dla niej silna. Tylko nikt nie potrafi mi powiedzieć, skąd mam te siły wziąć. Spotkaliśmy się z mężem z cudownym psychologiem - czy pomogło? Może tak, ale głównie pokazało jak potwornie dużo ciężkich chwil przed nami, na co mamy być gotowi.

We wtorek, 24.01 jest pogrzeb Piotrusia. Nie potrafię bez niego żyć.

A może to ja nie żyję i to jest moje piekło?