strój góralski Dodaj do ulubionych

  • drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
  • drzewko odwrotne
  • Czy ktoś może napisać jak w gwarze góralskiej nazywają się poszczególne
    części stroju góralskiego?
      • Gość: jessyk IP: *.bialy-dunajec.sdi.tpnet.pl 28.01.05, 18:25
        Cy wiycie skąd wziyna siy góralsko moda
        urodziyła jom nasa śleboda
        niós jom ze śniygym wiater spod holi
        i zakorzyniył w sercak góroli

        górol jak oreł góry rod widzi
        przy wolnyk kwilak rod po nik chodzi
        mo biołom kosule do śniega podobnom
        spinanom pod garłem spinkom ozdobnom

        bukowe portki z parzenicami
        na nogak kiyrpce ze rzemiyniami
        kiedy na polu zimny wiater ducho
        zdobi górola wysywano cucha

        corny kapelus na głowie nosi
        jako se downo nosiył Janosik
        mo orle pióro za kapelusem
        w piersiak prowdziwom góralskom duse

        Nie ozmazanom, ba twardom jak skole
        bo twarde zycie majom górole
        musom paść owce, choć pierany bijom
        pilnujom ik w nocy, choć wilki wyjom

        Górolki tyz siy piykniy ubiyrajom
        cyrwone gorsety cudniy wysywajom
        kozdo mo kosule haftowanom biołom
        a we warkocak mo stązke cyrwonom

        Mo dwa warkoce przy potylicy
        zawse w syrokiyj chodzi spodnicy
        na karku zaś nosi cyrwone korole
        coby jom radzi widzieli górole

        Zaś góralskie nuty momy od holnioka
        i od sumu wody bystrego potoka
        a góralskie śpiywki w tyn sposób siy rodzom
        kiedy se juhasi za owcami chodzom

        I góralski toniec tyz tak siy urodziył
        Kiedy se Janicek poza bućki chodziył
        to se ku Giewontu co kwile spoziyroł
        ozwodnom nozkami drobniućko przebiyroł

        Górole przy tońcu zbyrcom ciupagami
        jako holny wiater kie piere smrekami
        nolepiyj byściy siy przekonali sami
        kiebyście tońcyli i śpiywali s nami

        (fragment wiersza Franciszka Sikonia)



        • Jessyk! Od takiyj piyknie ubranyj dziywecki to wara Wom Dunajcanie!Hej!
          wara!. Znos tyn śpiywke( muzka i słowa Andrzeja Knapczyka -Ducha): " Hej! wara
          wom Dunajcanie!" O takie piyknie ubrane, do tego bogate dziywki to ino bitka
          była.

          Hej! Wara wom Dunajcanie od dziywcyny wara,
          By sie na wos skóra nie padała.
          Nie popuścim tyj dziywcyny skoda nawet godać,
          choć nie bedzie skora na nos padać.

          Ej, zagrojciez nom Duchowie na nucicke i nom,
          potońcymy z tom swarnom dziywcynom.
          I tańcujom Dunajcanie z tom dziywcynom swarnom,
          Cichowianie z ciupagami garnom.

          Hej! Zawrzała strasno bitka, fyrcy krew i ciało...
          dziywce płacąc, ocka wyciyrało.
          Porubali Cichowianie -ej, za w imie ojca
          śwarnyk chłopców z Cornego Dunajca.

          Lezom trupy- karcma jakby rana...
          Cichowianie tańcujom do rania.
          Przysły pote nad raniućkiem- ej, z miasta ziandary,
          brali, kuli Cichowianów, ustawiali w pary,
          Dunajcanów kładli zaś na mary.

          Pognali ik w miasto sądzić - w Wiśnic na męcarnie,
          a dziywcyna w rzyce ginie marnie.

          Tak sie chłopcy o dziywcyne ciupagami zbiyli,
          pięciu padło od ciupagi, trzók zaś powiysili,
          reśta w lochak na Wiśnicu zgniyli.
          Hej!
        • Moi bracia Podtatrzanie - same pany, same panie,
          rzodko kiedy oko moje doźre downe ojców stroje,
          dziewki w płosce powłaziły, portek z kręplin nakupiły,
          chłopcy wleźli w anielany, no i pany, same pany.

          jo tyz przy tym wielgo pani, bo mom suknie z ogonami

          Ale mnie to syćko złości, ludzie, weźmy sie do gorzci!
          otwierojmy downe skrzynie, nasej mamy gospodynie,
          tam spodnice, smatki, sole, barankule i korole,
          przy korolach złoty medol, dziś na niego krowe przedoj

          I gorsecik wysywany, złotom nitkom bryzowany,
          i kyrpcoski z nowłokami z bielućkimi onuckami,
          serdok z perskim dookoła - cy bych się go włozyć boła?
          kie wdziejemy takie stroje, odnowimy wnet Podhole.

          Lesce nom zadudniom basy - wróciły sie downe casy.

          Zofia Graca.

          A tak właściwie to co tao jest "serdok z perskim dookoła"?
          --
          kuulka
          • Gość: Ciupazka IP: *.it-net.pl 29.01.05, 12:03
            Nei tak jedyn za drugim to samo w koło Wojtek przepisujom i sie
            autoryzujom....Hehe...Serdok z perskim- tp serdol obsyty perskim barankiem
            dlo ozdoby wokoło - tako syrso lamówka i piykno srebrzysto, abo corno
            karakułowo.Bees na Podholu to sie przyjrzyj babom, abo chłopom w serdokak.
            Teroz troske inkso moda na te ozdóbki przy serdokak.
            Telo.Pozdr,
            • Gość: jessyk IP: *.bialy-dunajec.sdi.tpnet.pl 04.03.05, 13:30
              A mnie roz jeden ucony pon w Krakowie pedzioł, ze górolki nie som patriotkami,
              bo ni majom nic polskiego na sobie.
              Bo tak:
              korole z koralowca - Australia
              tybyty z Tybetu
              korolicki do gorsetów tyz skądsik nie z Polski - hamarykańskie heba. Jedynie to
              co pod spodem - polskie, fartuchy i kosule haftowane. Ale tako jest góralsko
              dusa. Dyć bocymy jako to za Miymców godali górolom. Góralu jakiż z was Polak,
              kiedy portki mocie góralskie. Coz tego, ze portki góralskie, kie to co w
              portkak polskie.
              • Nie strój zdobi cłeka, ba to co mo we nuku , odzionko nawet kie bylo ino
                zgrzebne, tyz o nicym nie świadcyło, a downo stroje ludowe były barz
                skromne, hale i tu moda włazła. Na to ni ma rady.
                • Gość: jessyk IP: *.bialy-dunajec.sdi.tpnet.pl 04.03.05, 15:45
                  Babskie paradne ubranie wziyno sie z tego, ze zbójnicy brali przewożnie kupcom,
                  ftorzy przejyzdzali ślakiem bez Tatry? z Włoch,a potem te zrabowane np.korole i
                  zwoje materiału na spodnice (tybyt) darowali swoim kochankom. Miara na spodnice
                  była od buka do buka. Cy fto wiy co na tyn temat?
                  • A wies jessyk, ze spodnice góralskom syje sie z trzók syrzyn? To sie
                    znacy z trzók długości materiału, ftoro dlo kozdyj baby bee troske inksi,
                    zolezy to od tego kieło długasno baba, hehe. Musi sie jyj fajnie marscyć,
                    coby nawet kie przydzie, sować brzusek, nej wte, kie idęcy rzycopm
                    ( biedrami) kręci, coby jakiego siuhaja chycić w myśl zasady:

                    "tako sie mi podobo,
                    co syrokie krzyze mo,
                    a na plecak wysycie,
                    tako sie mi słysycie!"

                    Znos tom śpiywke nasom, he?

                    A teroz kie spodnice syjom prawie jaze do kostek(takie jako downo), to
                    rzeczywiście trza na niom "od buka do buka".
                    A co to znacy ? Nei przecie drzewo ni moze rosnąć blisko drzewa, co
                    nojmniyj odległość między drzewami musi być 2,5 - do 3 metrów. Cobyś
                    wiedziała, kie Twój syn bee musioł drzewo zasadzić. Wies, ze chłop musi
                    wybudować dom, spłodzić siuhaja i zasadzić drzewo, wtej je jest chłop!

                    Telo.Pozdr.
                    • Gość: jessyk IP: *.bialy-dunajec.sdi.tpnet.pl 04.03.05, 18:31
                      To tak jak taki stary dziadek godoł do babki : chałpe zek postawiył, drzewo zek
                      posadziył, ale co to jo mioł jesce zrobić?
                      • To dobrze, ze se jesce zbocył...hehe jako to śpiywoł Zdzisio Barglik?

                        " Choć na karku ósmy krzyzyk,
                        Jesce mi sie włos nmie śniyzy,
                        Jesce w rynkak tako krzepa
                        Co sie z młodym moge siepać.

                        Choć na karku ósmy krzyzyk,
                        Jescek bystry, jescek chyzy
                        Jesce w nogak tako krzepa,
                        Co skry z dyli moge krzesać.

                        Choć na karku ósmy krzyzyk,
                        Gymba mi sie do bab scyrzy,
                        Jesce we mnie tako krzepa,
                        Co spód gro mi jak fortepian.

                        Choć na karku ósmy krzyzyk,
                        Nie wylywom za kołniyrzyk,
                        Choć wte słabnie we mnie krzepa;
                        Cóś mnom prasko po wertepak.

                        "Ósmy krzyzyk" autor: Zdzisław Barglik ze Skawy.

                        Piykno ta śpiywka dziadków, wiiidzis kielo on jesce moze, hehe...
                        Telo.Pozdr.

                        • Ryktować dziywecki stroje góralskie ze skrzynie, bo na majówke trza sie bedzie
                          piyknie pozbiyrać i poparadzić, haj! Jo swój tyz wyciągom. Do uwidzynio!
                          • Zaś trza przyryktować sie na msze świętom Tiscnerowskom na Turbaczy ,
                            zawse w piyrsom niedziele siyrpnia, a pote na odpust do Ludźmiyrza ( 15
                            siyrpnia Matki Boskiyj Zielnej). Fto fce stroje widzieć, niek tam pojedzie
                            blisko Nowego Targu i worce ucestnicyć w urocystyj mszy góralskiyj.
                            • Tu mocie piyknie wyubiyranyk w stroje góralskie nase dziewcęta i nasyk
                              krzesnojców, parobków podcos wyboru nośwarniyjsyj górolecki w Biołym Dunajcu
                              wedle ostatniyj mody, bo i tu sie moda zmiynio, kie pojrzycie na stare
                              fotografie górola w jednym tu ze zamiesconyk wątków to sami dopatrzycie
                              sie róźnicy:


                              www.watra.pl/rozne/nojsworniejso2005/index.html
                              • Co mnie tknyno, ze na tyk staryk fotografiach ni ma bob, telo były w
                                niełasce u górola? Moze nie telo u górola , ino u tyk, ftorzy
                                fotografowali...


                                tatry-old.prv.pl/
                                • W artykule wykorzystano materiały z przygotowywanej przez dr Stanisławę Staszel
                                  pracy w ramach projektu "Śladami góralskiej mody" realizowanego przez Gminny
                                  Ośrodek Kultury Regionalnej w Kościelisku.

                                  "Fenomen góralskiego odzienia"(ECZ) "Strój góralski" co trza tłumacyć:Kosula
                                  blisko ciału i sercu.. Nie dodała pani redaktor, ze górola Tatrzańskiego!

                                  Górale ubierają się tradycyjnie nie tylko "na pokaz", ale także z wewnętrznej
                                  potrzeby.
                                  Ceper przyjeżdża na Podhale, żeby zobaczyć cudowne tatrzańskie krajobrazy i
                                  zdobyć górskie szlaki. To jednak nie jedyne piękno, które go urzeka. Wrażenie
                                  na nim robi zwykły człowiek, góral, który spaceruje ulicami np. Zakopanego w
                                  pięknym regionalnym stroju, tak po prostu, bo idzie do kościoła lub akurat ma
                                  swoje rodzinne święto. To może zdarzyć się tylko tu, pod Tatrami.

                                  To nie są przebieranki

                                  - Strój podhalański nie tylko nie zaniknął, ale nadal rozwija się i zmienia -
                                  dowodzi Stanisława Staszel, pracownik naukowy Instytutu Etnologii i
                                  Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. - Podhalanie chętnie
                                  przywdziewają swoje góralskie ubranie, które towarzyszy im nie tylko w czasie
                                  uroczystości regionalnych i imprez folklorystycznych, ale także w ważnych
                                  chwilach życiowych. Górale cenią swój strój, z którym łączą określone wartości
                                  i emocje. Zakładają go nie tylko na pokaz, by zademonstrować swoją góralskość,
                                  ale także z wewnętrznej potrzeby.

                                  Trudno znaleźć takie drugie miejsce w Polsce, gdzie tyle osób ma w swoich
                                  szafach regionalne odzienie, i to nie jedno. Często pytani o noszenie
                                  tradycyjnego stroju, podkreślają, że to nie jest przebieranie, a ubieranie się
                                  po góralsku.

                                  Regionalny zawrót głowy

                                  Boże Ciało na Podhalu, ale też zwykła niedziela czy inne święto, to momenty, w
                                  których regionalne ubranie zakłada się powszechnie. Wtedy przyjezdny turysta ma
                                  do czynienia ze swoistym show. W różnorodności noszonych strojów trudno się
                                  połapać. Spódnice w kwiaty i gładkie, gorsety lub proste bluzki, cuchy albo
                                  czarne marynarki szyte na styl wojskowy. Jak na pokazie mody! Skąd takie
                                  bogactwo w stylach? Który strój jest tym tradycyjnym? - Noszone aktualnie
                                  stroje nawiązują, ale nie są wiernym odwzorowaniem ornamentyki z przełomu XIX i
                                  XX w. Starodawne wzornictwo jest jedynie źródłem inspiracji - twierdzi
                                  Stanisława Staszel - chętnie wskazywanym i przywoływanym, co rzadko znajduje
                                  potwierdzenie w samej formie współczesnego stroju, często niemającej wiele
                                  wspólnego z pierwowzorem. Obecnie różnorodność fasonów, form i motywów
                                  zdobniczych, zwłaszcza w stroju kobiecym, jest tak ogromna, że wprawia w
                                  zakłopotanie nie tylko obserwatorów z zewnątrz, ale i samych górali.

                                  Współczesne, szczególnie kobiece szaleństwo w góralskiej modzie, to tylko
                                  kolejny dowód na to, jak naturalnym dla mieszkańca Podhala jest tradycyjne
                                  ubranie. Stroju nie odkopuje się w zabytkowych kufrach, nie rekonstruuje na
                                  potrzeby zespołu regionalnego. Cały czas "żył" i zmieniał się tak, jak
                                  zmieniają się ludzie. To, co widzimy obecnie na ulicach, to wypadkowa tego, jak
                                  góralski ubiór przekształcał się z prostego, skromnego odzienia w bardziej
                                  szykowny i bogatszy.

                                  Od pętelki do parzenicy

                                  Kiedyś strój góralski był wykonywany z najzwyklejszych materiałów, takich jak
                                  lniane płótno, białe i ciemne sukno, skóry zwierzęce. Na przełomie XVIII i XIX
                                  w. (z tego okresu pochodzą pierwsze materiały źródłowe na temat stroju
                                  noszonego przez górali) tutejsza ludność była dość uboga. Dopiero gdy zaczęło
                                  się jej lepiej powodzić, zwłaszcza na Skalnym Podhalu, choćby dlatego, że
                                  zjeżdżali tu letnicy, przyszła ochota na strojenie się. Górale otworzyli się na
                                  świat i świat do nich dotarł. Łatwiej było zdobyć fabryczne materiały, można
                                  też było podpatrzyć, jak ubierają się inni i zapożyczyć parę pomysłów.

                                  Góral z przełomu XVIII i XIX w. zakładał: czarny kapelusz ozdobiony piórkiem,
                                  muszelkami lub tasiemką, krótką koszulę z luźnymi rękawami, serdak z jasnych
                                  skór, sukienne portki podtrzymywane skórzanym opaskiem oraz kierpce. Jak było
                                  zimno, na wierzch miał długą, ze zwykłego ciemnego sukna gunię albo białą
                                  cuchę. Zamożniejsi ubierali kożuchy. Całe ubranie było prawie pozbawione
                                  ornamentów. Noszono jedynie ozdoby w postaci spinek, mosiężnych łańcuchów i
                                  wisiorów z kolorowych szkiełek. Młodego kawalera rozpoznać można było po
                                  kolorowej tasiemce, którą przypinał do kapelusza lub serdaka. Pierwsze skromne
                                  wyszycia pojawiły się w XIX w. Na spodniach, wzdłuż szwu znalazły się oblamki
                                  ze skręconej biało-czerwonej wełny oraz niewielki ornament, dający początek
                                  parzenicy, która zaczęła przybierać kształty i rozmiary przypominające te
                                  dzisiejsze na początku naszego stulecia. Wprowadzano również ozdabianie okrycia
                                  wierzchniego. Dużo zmian przyniosły lata międzywojenne. Wtedy to spodobał się
                                  styl miejski i wiele z niego zaczerpnięto. Rezygnowano z kierpca zamieniając je
                                  na turystyczne trzewiki, mężczyźni zdejmowali cuchy i zastępowali je czarnymi,
                                  granatowymi i zielonymi bluzkami - rodzajem marynarek, wzorowanymi na
                                  austriackich mundurach wojskowych. Również białe koszule szyto, podobnie jak
                                  miejskie, nakładając na nie czarne kamizelki.

                                  Podobnie wygląda historia kobiecego stroju góralskiego, który przeszedł
                                  przeobrażenie od ubogiego i skromnego po bogatszy i kształtowany przez mody
                                  przynoszone z zewnątrz. Góralka na przełomie XVIII i XIX w. ubierała: koszulę
                                  marszczoną wokół szyi z doszytym na dole kawałkiem grubego płótna, gorset
                                  spinany z przodu na haftki lub zawiązywany wstążeczką, długą, ponad kostkę suto
                                  marszczoną spódnicę oraz zapaskę. W chłodne dni otulała się dużą płócienną
                                  chustą lub kożuchem z owczych skór, a na głowę zakładała chustkę wiązaną pod
                                  brodą. Na nogi kierpce lub pantofle z sukna. Mężatki miały na głowach zawiązki -
                                  podłużne chusty okrywające czoło i wiązane z tyłu na karku. Panny nosiły głowy
                                  odsłonięte, a zdobił je zwykle piękny warkocz. Góralki jako biżuterię nosiły
                                  naturalne i szklane korale, mosiężne pierścionki i kolorowe wstążki. Kiedy w
                                  XIX w. zaczęły pojawiać się materiały fabryczne, popularne stały się
                                  jednokolorowe spódnice wykończone na dole trzema tasiemkami. Z mody miejskiej
                                  pożyczono katanki, a od przyjeżdżających tu kuracjuszek ubrania dwuczęściowe.
                                  Popularne stały się duże wełniane chusty oraz chusty z kaszmiru zdobione
                                  frędzlami. Na początku naszego stulecia wkroczyły tybetowe spódnice, zwane
                                  później "tybetkami", a na gorsetach pojawiły się stylizowane wzory roślinne
                                  wyszywane najpierw czarną, potem złotą nitką i cekinami. Tuż przed pierwszą
                                  wojną najmodniejsze góralki zaczęły nosić gorsety z białego, różowego i
                                  jasnobłękitnego atłasu, zakładały coraz bardziej urozmaicane szale i chusty.
                                  Nowością były też luźne bluzki wcinane w pasie, zapinane z przodu na zatrzaski
                                  zwane "wizytkami".

                                  W latach międzywojennych góralki zapatrzyły się na "krakowszczyznę" i zmieniły
                                  swój strój prawie nie do poznania. Stał się niezwykle kolorowy i bardziej
                                  przypominał ten krakowski niż tradycyjny, góralski.

                                  - Należy pamiętać, że paradne elementy ubioru nie występowały powszechnie -
                                  dodaje Stanisława Staszel. - Podhale w XIX w. było ubogą i zapóźnioną w
                                  gospodarczym rozwoju krainą. Miejscowa ludność nierzadko egzystowała na granicy
                                  nędzy. Charakter ubioru w tradycyjnej społeczności silnie określony był
                                  statusem majątkowym. Jego zróżnicowanie wynikało oprócz tego z pozycji i roli
                                  społecznej, grupy wiekowej i lokalnych upodobań.

                                  Moda współczesnej ulicy

                                  Góralska moda jest wciąż na nowo kreowana. Były już powroty do staroświeckiego
                                  stylu, pojawiają się współczesne pomysły, chociażby malowanych gorsetów.
                                  Współcześni krawcy z pracowni strojów góralskich stają się dyktatorami w
                                  obowiązujących trendach. - Wszyscy obserwujemy odrodzenie się tradycyjnego
                                  ubioru - komentuje pani Staszel. - Etnografowie zauważają ciągłe zmiany, ale
                                  świadczą one o tym, że s
                                  • cd.:Charakter ubioru w tradycyjnej społeczności silnie określony był statusem
                                    majątkowym. Jego zróżnicowanie wynikało oprócz tego z pozycji i roli
                                    społecznej, grupy wiekowej i lokalnych upodobań.


                                    Moda współczesnej ulicy

                                    Góralska moda jest wciąż na nowo kreowana. Były już powroty do staroświeckiego
                                    stylu, pojawiają się współczesne pomysły, chociażby malowanych gorsetów.
                                    Współcześni krawcy z pracowni strojów góralskich stają się dyktatorami w
                                    obowiązujących trendach. - Wszyscy obserwujemy odrodzenie się tradycyjnego
                                    ubioru - komentuje pani Staszel. - Etnografowie zauważają ciągłe zmiany, ale
                                    świadczą one o tym, że strój jest wciąż ważny, naturalny i wpisany w kulturę.
                                    Są tacy, którzy krytykują innowacje, i tacy, którzy patrzą na nie z optymizmem.
                                    Czas pokazuje, co się przyjmuje, a co nie. Wydaje mi się, że dziwne,
                                    wynaturzone zmiany nigdy nie zostaną do tradycji wchłonięte i o to możemy być
                                    spokojni.

                                    Uwaga! W artykule wykorzystano materiały z przygotowywanej przez dr Stanisławę
                                    Staszel pracy w ramach projektu "Śladami góralskiej mody" realizowanego przez
                                    Gminny Ośrodek Kultury Regionalnej w Kościelisku i Związek Podhalan Oddział w
                                    Kościelisku.

                                    Teroz juz syćko wiycie o stroju górola tatrzańsdkiego! O innyk gorolak
                                    niek pisom prace inksi!
                                    Telo.Pozdr.
                                • Uczestnikom Międzynarodowej Konferencji w Zokopanym "Podhalanie we
                                  świecie" zaprezentowano obecnom mode góralskom . Troske sie nom moda
                                  zmiyniyła, spodnice po kostki, gładkie, casami przyozdobione ino
                                  lamówkom , serdocki tyz kansi inkse, scuplyjsce i mniej ozdóbek i wysycio
                                  na nik. Piykni sie prezentowły panny góralskie do ślubu na bielućko
                                  ubrane, całe rodziny góralskie z dzieciskami, a i starse baby i gazdy. To
                                  trza widzieć, mozna se taki stroj zamowić i kupić, hale je nie toni, nie!
                                  A kie dodocie do niego prowdziwe korole, kierpce, złote kulcyki
                                  i pierzcionki, to juz majątek mozna kupić za te dudki, ftore baby
                                  wydajom na strój góralski, coby to był ino jedyn w sofie, bajako...Majom
                                  po pięć i więcej na rózne okazyje, haj.
                                  • Zosia Bukowska w wiersycku: " Góralskie ubranie" tak to opisuje:

                                    Gorsecie z lelujom, babcyne kórole,
                                    Posłyście wroz ze mnom w dobrom i złom dole.
                                    Na hafcie kosulka z garzondkom i kryskom,
                                    przy krysce krzyzycek we złocie sie błyskoł.
                                    Tybetka na biedrak starodownyj mody
                                    Taki zwyk wse miały podholańskie rody.

                                    A Zosia Graca w wiersu: "Moi bracia Podtatrzanie" nawołuje ku tradycji w
                                    zakresie ubioru, zachęco:

                                    "Otwiyrojmy downe skrzynie nasyj mamy, gospodynie,
                                    tam spodnice, smatki, sole, barankuke i korole,
                                    przy korolach złoty medol,
                                    I gorsecik wysywany, złotom nitkom bryzowany.
                                    I kyrpcoski z nowołkami, z bielućkimi onuckami.
                                    Serdok z perskim dookoła - cy byk sie go włozyć boła..."

                                    Strój góralski choć sie zmiynio, to nojwoźniyjsy nośnik tradycyji na
                                    Podholu i symbol ciągłości dziedzictwa. Wyobrozocie se góroli bez tyk
                                    ik strojów?
                                    Telo.Pozdr.
    • Gość: obserwator IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 25.10.05, 08:35
      Mężatki miały na głowach zawiązki
      > -
      > podłużne chusty okrywające czoło i wiązane z tyłu na karku. Panny nosiły głowy
      >
      > odsłonięte, a zdobił je zwykle piękny warkocz.

      Moda sie zmienia. Teraz beret zakłada sie na głowicke.

      www.joemonster.org/article.php?sid=5210
    • Gość: MartuChNa^^ IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 29.09.08, 17:40
      Też bym chciała to wiedzieć

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Okazje.info.pl

Bestsellery

Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.