Mama odeszła prawie 2 miesiące temu, został Ojciec. On i ta jego dziwna,
zwaśniona rodzina. Babsztyl, z którą on nie ma odwagi od 25 wziąć rozwodu,
córka, która ma go w odwłoku. Relacje Mamy z nim były od wielu lat bardzo
dobre, wręcz przyjacielskie. Nie ukrywam, że miała w nim wsparcie, odwiedzał i
pomagał.
Jak już wielokrotnie na tym forum pisałem moje relacje z nim są dziwne, nie ma
więzi emocjonalnych. To facet, który kiedyś tam mnie zrobił, jak miałem kilka
miesięcy znikł z domu, odwiedzał nas jak miał odwagę. Szybko ożenił się i
wlazł pod pantofel. W pewnym momencie znikł i nie przychodził wiele lat, a
spotkany na ulicy zachowywał się delikatnie mówiąc dziwnie. Mama koniecznie
chciała, abym miał z nim choć minimalny kontakt, ale mając 13 lat zbuntowałem
się i postawiłem sprawę jasno - nie będę tam chodził na siłę.
Potem choroba Mamy, śmierć brata, pojawił się po pogrzebie i tak zaczął
przychodzić. Potem pomagał w zakupach, wypił herbatkę, jak Mama lądowała w
szpitalach to odwiedzał i dbał.
Jestem mu za to wdzięczny, ale to nie zmienia faktu, że dzwonię do niego i
odwiedzam, bo wiem że tak chciałaby Mama. Nie z siebie, nie z poczucia
tęsknoty. Idę do starszego faceta, posłucham go, coś tam opowiem i tyle. W
jakiś sposób to straszne, ale nie chcę udawać, że ostał mi się jako rodzic. On
też przeżywa żałobę po Mamie, widzę to. Nie mam prawa oceniać, ale teraz widać
jakim strasznym skutkiem jest brak więzi z własnym dzieckiem. Wiem też, że gdy
Go zabraknie to moja żałoba po nim nie będzie się umywała do obecnej. Czuję
się dorosłym sierotą, odeszła osoba która naprawdę bezgranicznie mnie kochała,
nikt już taki nie będzie, On też nie.
--
W
spodniach, czy w sukience
