Re: brak obecności ojca a wpływ na życie córki..

Gorgi31 napisał:
>Dzisiaj mam 31 lat i wiem na pewno, że
>szczerze nienawidzę mojej matki. A o moim ojcu myślę raczej
>obojętnie, ot po prostu był sobie facet, który w wakacje przeleciał
>takiego przygłupa jak moja matka.

Ja bardzo kochałam moją mamę,która dała mi dużo miłości ,wsparcia i dom, który
moje koleżanki bardzo lubiły,niektóre nazywając nawet cieplarnią.
Moja mama była piękną,inteligentną kobietą( oboje byli urodziwi),której jakiś
niekompetentny lekarz powiedział,że nigdy nie będzie miała dzieci...
Mój ojciec był od niej 13 lat starszy.
Romans ,czy miłość zakwitła w pracy-on był wówczas jeszcze jej dyrektorem.
Potem nieoczekiwana ciąża mamy,porzucenie żony i rodziny przez mojego ojca.
Miał już troje dzieci.
Wybuchł skandal.
W jego wyniku moja mama została nakłoniona przez swojego ojca, a mojego dziadka
do zerwania,pomimo okoliczności, z moim ojcem.
Długo nie docierało do mnie,że to co się później działo w jej życiu było
skutkiem tego odrzucenia.
Miał swoją Canossę!Wrócił do żony i dzieci.
Mama zaś kilkakrotnie była, to zwalniana ,to przyjmowana do pracy z powrotem.
Przypłaciła to wielomiesięczną depresją by w końcu sama zmienić pracę na inną.
Ja przez wiele lat tak bardzo identyfikowałam się z nią,że nie widziałam-jego i
tej jego Canossy.
Widziałam tyko swoje niewyrównane krzywdy.
Wolność przyniosło mi dopiero spojrzenie (odczucie)na nich oboje, na sytuację z
wielu stron.
>uspokojenie mojego wewnętrznego dziecka
> ujrzenie ich obojga jako ludzi,którzy popełnili błąd i musieli za >to zapłacić
> postawiłam między nimi znak równości
Oczywiście nie obyło się bez terapii.