Nie wiem czy to jest dobry sposób, ale chcę się po prostu wygadać. Dopiero niedawno trafiłam na to forum i dowiedziałam się, że mam syndrom DDRR. Tzn. już wcześniej wiedziałam o tym, ale nie wiedziałam, że istnieje na to fachowa nazwa. Moja historia jest jak wiele innych. Gdy miałam 13 lat mój tata znalazł sobie kochankę i do niej odszedł. Po prostu uciekł od problemów domowych. Zanim to się stało, byłam zupełnie szczęśliwą osobą, łatwo nawiązywałam kontakty z innymi ludźmi. Jednak po tym wydarzeniu całe moje życie się posypało i ten stan trwa do dziś, a mam już prawie 21 lat. Bywają okresy, że jest lepiej, jednak są i takie gdzie siedziałabym tylko i płakała. Z najbliższego otoczenia nikomu nie powiedziałam, że moi rodzice się rozstali. Nie umiem o tym mówić, ani zaufać na tyle, żeby o tym opowiedzieć. Uważam, że są to konsekwencje odejścia mojego taty. Czuję się przez to gorsza i nie umiem już nawiązywać nowych znajomości, bo ciągle siedzi we mnie lęk, że ktoś mnie odrzuci, przestanie się ze mną spotykać, więc w konsekwencji to ja odpycham ludzi. Przez to wszystko nie mam przyjaciół, a jedynie znajomych z którymi mogę pogadać co najwyżej o studiach. Powoli dojrzewa we mnie myśl, że powinnam iść z tym do psychologa, ale bardzo się tego boję, a z drugiej strony nie mam już siły tak żyć, ani też nie chce tak żyć. Chcę być znowu tą usmiechniętą osobą...
