Re: żółtaczka przenoszona drogą płciową

Znalazlam jeszcze coś takiego:
Zagrożenia związane z życiem seksualnym kojarzą się na ogół z możliwością
zarażenia się chorobami wenerycznymi lub wirusem HIV. Tymczasem ryzyko stanowią
też inne schorzenia.

Błona śluzowa wyścielająca narządy płciowe to wrota infekcji i to nie tylko dla
chorób wenerycznych, które od wieków kojarzone są z kontaktem seksualnym -
kiła, rzeżączka, ale także schorzeń, które pozornie nie są wiązane z seksem,
np. wirusowe zapalenie wątroby typu B i C, opryszczka, cytomegalia.

Intymne okolice ciała kobiety są szczególnie narażone na zakażenie. Wynika to z
ich budowy anatomicznej, funkcji życiowych, cyklicznych zmian hormonalnych,
jakim podlegają. Dlatego częściej niż mężczyźni są narażone na schorzenia
przenoszone drogą płciową.

W przypadku ludzi podejmujących życie płciowe tylko stały związek z jedną osobą
nie przynosi zagrożenia, pod warunkiem że obydwie osoby dotrzymują sobie
wierności. Natomiast ryzyko przygodnych kontaktów może być znacznie zmniejszone
(ale nie całkowicie wyeliminowane) przez stosowanie środków mechanicznych
(prezerwatywy i kapturki naszyjkowe) oraz chemicznych.


Nie lekceważ tego!



Objawy zakażenia w obrębie skóry i błony śluzowej narządów płciowych, wyciek z
cewki moczowej, zmieniona wydzielina pochwowa bądź też wystąpienie
jakichkolwiek objawów ogólnych, np. gorączki czy wysypki, to sygnał do
natychmiastowej wizyty u lekarza.


Podejmowanie prób samoleczenia, wstyd przed wizytą u lekarza są niebezpieczne
dla naszego zdrowia oraz dla partnera.


Musimy pamiętać, że podjęcie przez nas leczenia to tylko połowa sukcesu,
leczony bowiem musi być także nasz partner.
Wirusowe zapalenie wątroby typu B
Szerzy się najczęściej przez zabrudzone strzykawki, zainfekowaną krew, ale
także przez intymne kontakty.
Objawy zapalenia wątroby mogą się pojawić od 14 do 120 dni po zakażeniu pod
postacią osłabienia, utraty apetytu, nudności, stanów podgorączkowych,
bolesności. Żółtaczka nie zawsze występuje.
Infekcje można potwierdzić badaniami serologicznymi krwi.
W większości przypadków dochodzi do pełnego wyleczenia i eliminacji wirusa z
organizmu, jednakże u części przypadków proces zapalny się przewleka, mogąc
doprowadzić do marskości wątroby. W leczeniu stosuje się dietę wątrobową,
eliminuje się potrawy i napoje drażniące. W przewlekłym zapaleniu konieczne
jest leczenie specjalistyczne z zastosowaniem leków immunomodulujących.
Istnieje szczepionka, która chroni przed wirusem.
Wirusowe zapalenie wątroby typu C
Przebieg choroby jest podstępny i skryty. Okres wylęgania trwa około 50 dni.
Większość przypadków w początkowym okresie choroby przebiega bezobjawowo.
Takie objawy jak: osłabienie, brak apetytu, bóle stawowo-mięśniowe, stany
podgorączkowe przypisuje się innym chorobom, np. przeziębieniom czy grypie.
Tylko u około 10-25 % zakażonych występuje żółtaczka. Można również
zaobserwować podniesienie stężenia enzymów wątrobowych - aminotransferaz.
Leczenie jest podobne do stosowanego w wirusowym zapaleniu wątroby typu B.
Większość osób zakażonych po kilkunastu latach cierpi na przewlekłe zapalenie
wątroby, które może doprowadzić do jej marskości bądź też raka wątroby.
Do tej pory nie została odkryta szczepionka zabezpieczająca przed zachorowaniem.