Dodaj do ulubionych

Choroba Alzheimera

06.08.06, 17:58
Mój tata ma podejrzenie tej choroby. Mam w związku z tym pytania, moze ktoś
będzie potrafił mi pomóc. Wiem, ze nie ma badania, które na 100% ja rozpozna,
ale np. czy w tomografii mózgu powinny być jakieś zmiany, czy są jakieś
typowe? (KT tata będzie miał 1.09.)Czy po tym badaniu można coś więcej
powiedzieć? Czy leki - tata dostaje Exelon - są w stanie zatrzymać chorobę
bądź spowolnić jej przebieg, czy ona postępuje nieuchronnie? W jakim tempie?
Tata ma 66 lat i wg neurologa szybko zauważyłam delikatne zmiany i szybko się
z ojcem zgłosiłam, ale w badaniach psychologicznych były jakieś typowe
zaburzenia i dlatego jest poważne podejrzenie tej choroby.
Bardzo proszę, jeżeli ktoś coś wie, niech napisze.
majka
Edytor zaawansowany
  • agakoziorowska 06.08.06, 18:13
    Niestety chorba na ogół postępuje..kwestia zeby to opoznic...w tomografii na
    ogół widac zaniki korowe z wtornym powiekszeniem komor mozgu
    podaje pare madrzejszych stron gdzie mozesz tez szukac wsparcia:

    www.alzheimer.pl/patients/faq.html
    www.resmedica.pl/alzheimer.html
    oraz artykuł:
    Najczęstszą przyczyną otępienia jest choroba Alzheimera (ch.A.), której pierwszy
    opis dotyczył 54-letniej kobiety, Augusty D. Stosunkowo młody wiek chorej
    skłonił Aloisa Alzheimera, opisującego ten przypadek w 1907 r., do zaliczenia
    choroby do zaburzeń przedstarczych, uważanych przez kolejne dekady za
    występujące rzadko. Dopiero prawie 70 lat później, kiedy wykazano, że
    obserwowane u większości osób w wieku podeszłym otępienie (nazywane otępieniem
    starczym) jest identyczne z punktu widzenia klinicznego i patologicznego z ch.A.
    została ona uznana za jeden z największych współczesnych problemów zdrowotnych.
    Odpowiada za ponad połowę wszystkich przypadków otępienia i dotyczy ok. 5 proc.
    osób powyżej 65. roku życia. Znaczne wydłużenie życia ludzkiego i związany z tym
    wzrost populacji ludzi starszych jest bezpośrednią przyczyną stale rosnącej
    liczby chorych, wymagających w miarę narastania otępienia opieki w coraz
    większym zakresie.

    Nadal nie dysponuje się markerem diagnostycznym, umożliwiającym pewne
    rozpoznanie ch.A. za życia pacjenta. Rozpoznanie kliniczne jest tylko
    rozpoznaniem prawdopodobnym lub możliwym. Kryteria diagnostyczne ch.A.,
    opracowane przede wszystkim z myślą o pracach badawczych, zawarte w Raporcie
    Roboczej Grupy ds. Rozpoznawania Choroby Alzheimera powołanej przez National
    Institute of Neurological and Communicative Disorders and Stroke oraz przez
    Alzheimer’s Disease and Related Disorders Association (NINCDS – ADRDA) [6]
    zostały przedstawione w tab. 1. Bardziej użyteczne z punktu widzenia lekarza
    klinicysty są kryteria rozpoznawania ch. A. zawarte w czwartej wersji Diagnostic
    and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM IV) [1], uwzględniające
    definicję otępienia, określające typowy przebieg choroby oraz wymieniające
    schorzenia, które należy wykluczyć przed postawieniem diagnozy (tab. 2.).

    Ch.A. jest procesem przewlekle postępującym, objawy deterioracji intelektualnej
    narastają stopniowo lecz systematycznie, bez okresów remisji lub nawet
    niewielkiej poprawy. Rozpoznanie zostaje na ogół postawione po 2–4 latach od
    chwili wystąpienia pierwszych objawów. Kolejność, w jakiej upośledzeniu ulegają
    funkcje poznawcze stanowi cechę charakterystyczną choroby i ważną wskazówkę w
    procesie diagnostycznym. Dokładny opis choroby przedstawili Reisberg i wsp. [7]
    dzieląc jej przebieg na 7 stadiów. Pierwsze 2 nie dotyczą osób otępiałych, nie
    budząca wątpliwości choroba rozpoczyna się w stadium 3.

    Stadium 1 – bez upośledzenia funkcji poznawczych. Pacjenci w tym stadium są
    całkowicie zdrowi, nie skarżą się na zaburzenia pamięci, badaniem klinicznym
    również nie stwierdza się upośledzenia pamięci.


    Stadium 2 – bardzo łagodne upośledzenie funkcji poznawczych. Charakterystyczne
    dla tego okresu jest zapominanie, roztargnienie. Pacjenci skarżą się na kłopoty
    z pamięcią, zapominają, gdzie położyli rozmaite przedmioty, jak nazywają się
    znajome osoby. Funkcjonowanie zawodowe i społeczne pozostaje w tym okresie
    niezaburzone.


    Stadium 3 – łagodne zaburzenia funkcji poznawczych. Wyraźne stają się zaburzenia
    koncentracji uwagi i zaburzenia pamięci bezpośredniej, uchwytne w badaniu
    klinicznym. Pojawiają się trudności w radzeniu sobie w sytuacjach nowych lub
    wymagających szczególnej sprawności intelektualnej. Współpracownicy zauważają,
    że chory jest mniej sprawny w pracy, wyraźne stają się kłopoty ze znalezieniem
    słów i nazwisk. Pacjent gubi cenne przedmioty, może po raz pierwszy zabłądzić w
    nieznanej okolicy.


    Stadium 4 – umiarkowane zaburzenia funkcji poznawczych. Deficyt intelektualny
    jest w tym okresie wyraźny. Pacjenci wykazują zaburzoną pamięć niedawnych
    wydarzeń dotyczących zarówno ich samych, jak i świata wokół nich. Dokładne
    badanie psychiatryczne może wykazać trudności z przypominaniem sobie faktów z
    historii ich życia. Wyraźne stają się kłopoty z samodzielnym podróżowaniem,
    prowadzeniem spraw finansowych. Zachowana natomiast pozostaje orientacja w
    czasie i dotycząca własnej osoby. Chorzy odróżniają twarze osób znajomych od
    nieznajomych. Na ogół krytycyzm jest zaburzony, życie uczuciowe ulega
    spłaszczeniu, zawężają się zainteresowania.

    Stadium 5 – umiarkowanie głębokie upośledzenie funkcji intelektualnych. Pacjent
    w tym okresie choroby wymaga już pomocy w różnych codziennych sytuacjach. W
    czasie badania nie potrafi podać istotnych faktów dotyczących swojego życia, np.
    nie pamięta numeru swojego telefonu, imion bliskich członków rodziny. Pojawiają
    się zaburzenia orientacji w czasie i miejscu. Mogą występować trudności w
    wykonywaniu prostych działań arytmetycznych. Chory nadal pamięta swoje nazwisko
    i imię oraz imiona współmałżonka i dzieci. Nie jest potrzebna pomoc w utrzymaniu
    higieny lub przygotowywaniu posiłków, ale należy przypominać o wykonywaniu tych
    czynności i pomagać przy wyborze odzieży odpowiedniej do pogody i sytuacji.


    Stadium 6 – głębokie upośledzenie funkcji poznawczych. W tym okresie zdarza się
    choremu zapomnieć imienia współmałżonka, na barkach którego spoczywa niekiedy
    cały ciężar sprawowania opieki. Chory nie pamięta tego co się wokół niego
    dzieje, a pamięć danych z wcześniejszego życia staje się nieostra i
    powierzchowna. Konieczna staje się pomoc we wszystkich codziennych sytuacjach.
    Zmiany osobowości stają się coraz bardziej wyraźne.


    Stadium 7 – bardzo głębokie upośledzenie funkcji poznawczych. To ostatni etap
    choroby. Pacjent traci możliwość kontaktu werbalnego, kontroli zwieraczy,
    samodzielnego przyjmowania posiłków, poruszania się. Chorzy, którzy przeżywają
    do końca tego stadium wymagają pełnej pielęgnacji, nie są w stanie podnosić
    głowy, przewracać się z boku na bok ani śledzić wzrokiem poruszających się
    przedmiotów. Tracą umiejętność połykania. Przyczyną śmierci są infekcje dróg
    oddechowych, układu moczowego, odleżyny.

    Otępienie jest stanem skracającym życie. Przewidywany czas przeżycia chorego od
    momentu wystąpienia pierwszych objawów wynosi od 5 do 9,3 lat. Wieloośrodkowe
    badanie prospektywne przeprowadzone we Włoszech wykazało, że u chorych
    otępiałych w wieku 65–84 lat wskaźnik ryzyka śmierci w ciągu 2 lat wynosił 3,61,
    podczas gdy dla chorych na choroby nowotworowe 2,01, z zawałem serca 1,87, a dla
    chorych na cukrzycę 1,62 [2].

    W każdym stadium ch.A., niekiedy jeszcze przed pojawieniem się upośledzenia
    funkcji poznawczych, mogą wystąpić objawy psychotyczne lub zaburzenia
    zachowania. We wczesnym okresie choroby częściej są to stany depresyjne, w
    późniejszych omamy, urojenia, stany pobudzenia i agresji. Właśnie te zaburzenia
    stanowią najczęstszą przyczynę szukania pomocy lekarza i umieszczania chorych w
    domach opieki. Typowe dla ch.A. treści urojeń to przekonanie o tym, że chory
    jest okradany, że ktoś wchodzi do jego mieszkania i zabiera lub przekłada jego
    rzeczy. Do mizidentyfikacji urojeniowych należy zaliczyć rozpoznawanie w
    znajomych osobach obcych ludzi, nierozpoznawanie własnego domu, czemu towarzyszy
    pakowanie się i gotowość pójścia do domu, traktowanie swojego odbicia w lustrze
    jako obcej osoby, podejmowania z nią rozmów.

    Przebieg ch.A. jest więc na tyle charakterystyczny, że jego dokładne poznanie
    pozwala na postawienie właściwego rozpoznania przede wszystkim na podstawie
    obrazu klinicznego. Badanie stanu psychicznego powinno zawierać ocenę takich
    funkcji, jak uwaga, uczenie się, język, funkcje wzrokowo-przestrzenne, pamięć,
    liczenie i zdolność myślenia abstrakcyjnego. Interpretacja uzyskanych wyników
    p
  • flextronics.com 06.08.06, 18:17
    agakoziorowska napisała:

    (.......)

    .....jestem pelen uznania dla tego co robisz na forach GW.

    Bedziesz (a moze juz jestes?) wspanialym lekarzem....

    Serdecznie pozdrawiam
    Flex_o
  • majka365 06.08.06, 18:39
    Bardzo dziękuję Ci za odpowiedź. Wg mojej oceny - jeżeli to jest to, to jest to
    I stopień. Ale - czas przeżycia od 5-9 lat - tego nie wiedziałam. Nie
    wiedziałam, że choroba ta wpływa na długość życia ...
  • majka365 06.08.06, 18:51
    Przeczytałam to wszystko. Nie wiem, czy nie lepiej nie wiedzieć. Ale chyba nie.
    Wiem, jak mogę pomóc, co mogę zrobić. Teraz wiem. Dziękuję.
  • agakoziorowska 06.08.06, 21:41
    zycze zdrowia z calego serca, mam nadzieje ze diagnoza sie jednak nie potwierdzi
    , ale jesli nawet to w niektorych przypadkach, tym bardziej ze jest to wczesne
    stadium, chorobe da sie dlugo skutecznie opozniac. Twoj tata moze rowniez
    sprobowac cwiczyc pamiec..to w pewien sposob tez pomaga-niech czyta, rozwiazuje
    krzyzowki i ogolnie stara sie byc aktywny umyslowo. Wiem ze te wszystkie
    informacje sa troche przybijajace, zwlaszcza na poczatku w takiej ilosci, ale
    wierz mi ze nie jestes odosobniona i ze moze byc znacznie lepiej niz Ci sie
    wydaje... najlepiej porozmawiaj z ludzmi którzy znaja te chorobe od lat na
    przykład na ktoryms z forum. Jest to bardzo nieciekawa choroba nie bede
    oszukiwac, ale trzeba byc zawsze dobrej mysli. Głowa do góry!! Jesli znajdziesz
    w sobie siłe zeby walczyc, Twoj Tata przejmie ją od Ciebie... A i jeszcze tak
    patrze na ten artykul i troche dziwnie to ujeli-choroba Alzheimera nie ma
    bezposrednio wplywu na dlugosc zycia (statystyki klamia czasem- bo zalezy z
    ktorej strony patrzec) także dodatkowo sie tym nie przejmuj. Pozdrawiam serdecznie
  • agakoziorowska 06.08.06, 21:46
    dzieki-to miłe ,chociaż troche mi głupio bo jeszcze uwazam ze to moj psi
    obowiazek:) obecnie jednak dostaję za takie podejscie cięgi na forum homeopatia
    :) a tak nawiasem jestem farmaceutką. Juz trochę. Pozdrawiam również
  • majka365 07.08.06, 13:29
    agakoziorowska napisała:

    > :) a tak nawiasem jestem farmaceutką.

    A ja myślę, że jesteś poprostu dobrym człowiekiem - czytałam juz Twoje
    wypowiedzi na tym forum. I taka zostań.
    Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję za pomoc.

    majka

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.