urlop zdrowotny a wypowiedzenie.... Dodaj do ulubionych

  • drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
  • drzewko odwrotne

  • -- czy ktos sie orientuje jak to wyglada, kiedy mozliwe jest rozwiazanie
    umowy o prace ( umowa przez mianowanie ) podczas pobytu na urlopie
    zdrowotnym.
    Zaznaczam ze nie chodzi mi o nie spelnianie warunkow urlopu tylko o przyczyny
    lezace po stronie pracodoawcy ( np przeksztalcenie placowki w fundacje,,,). A
    moze dopiero po urlopie moga dac wypowiedzenie?
    Pytalam juz na innych forach ale nie uzyskalam podpowiedzi, moze tu jest ktos
    zorientowany w temacie?
    www.pajacyk.pl
    • zadzwoń do kuratorium
      tam znają odpowiedzi na takie pytania
    • Niestety, ale jest to możliwe. Jest nawet wyrok sądu w tej sprawie. Poszukaj w
      archiwum Rzeczpospolitej.
      W przypadku likwidacji placówki, albo reorganizacji. Należy się wtedy
      odszkodowanie zależne od ilości przepracowanych lat.
    • Sąd Najwyższy

      Uchwała

      z dnia 7 grudnia 2006 r.

      (I PZP 4/2006)

      W przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym
      nauczycielem z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26
      stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 97,
      poz. 674 z zm.) nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
      Niepublikowane

      Skład Orzekający
      Przewodniczący: Sędzia SN Zbigniew Myszka (spr.).
      Sędziowie SN: Beata Gudowska, Roman Kuczyński.
      Protokolant: Edyta Jastrzębska.
      Wprowadzenie
      Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Danuty D. przeciwko Gimnazjum Nr 3 w K. o
      zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i
      Spraw Publicznych w dniu 7 grudnia 2006 r., zagadnienia prawnego przekazanego
      przez Sąd Okręgowy - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 24
      sierpnia 2006 r.,
      "Czy w przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem
      mianowanym z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
      znajduje zastosowanie art. 41 Kodeksu Pracy?"
      podjął uchwałę:
      W przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym
      nauczycielem z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26
      stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz.
      674 ze zm.) nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
      Uzasadnienie

      - Stan fakt.
      Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne ujawniło
      się w następującym stanie faktycznym. Powódka Danuta D. była nauczycielem
      dyplomowanym matematyki zatrudnionym od dnia 1 września 2001 r. na podstawie
      mianowania w Gimnazjum Nr 3 Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr 23 w K. Pismem
      z dnia 27 maja 2003 r. otrzymała wypowiedzenie rozwiązujące stosunek pracy z
      dniem 31 sierpnia 2003 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano zmiany
      organizacyjne w szkole powodujące zmniejszenie liczby oddziałów klasowych i
      zmianę planu nauczania, uniemożliwiające zatrudnienie powódki w pełnym wymiarze
      zajęć (art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta
      Nauczyciela, tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm., powoływanej
      dalej jako Karta Nauczyciela). W okresie od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2
      sierpnia 2003 r. powódka przebywała na płatnym urlopie dla poratowania zdrowia.
      Jej wynagrodzenie miesięczne wynosiło 2.329,20 zł brutto. Arkusz organizacyjny
      w swej pierwotnej wersji zakładał mniejszą liczbę oddziałów w roku szkolnym
      2003/2004 niż w roku szkolnym 2002/2003. W związku z zastrzeżeniami, jakie
      rodzice nauczanych przez powódkę dzieci mieli do prowadzonych przez nią lekcji
      w roku szkolnym 2001/2002, wystąpili oni do dyrekcji szkoły żądając reakcji na
      niepedagogiczne zachowania powódki oraz zmiany nauczyciela matematyki. Uchwałą
      Rady Pedagogicznej z dnia 30 sierpnia 2001 r. powódka wraz z dwojgiem innych
      nauczycieli została jednogłośnie pozytywnie zaopiniowana do pełnienia
      dodatkowych czynności określonych jako funkcja społecznego inspektora pracy.

      --
      mała_a
    • Zmiany organizacyjne będące przyczyną wypowiedzenia powódce stosunku pracy
      polegały na zmniejszeniu ilości oddziałów w Zespole Szkół Ogólnokształcących w
      roku szkolnym 2003/2004. W pozwanym Gimnazjum zmniejszenie nastąpiło o trzy
      oddziały, a w szkole podstawowej o jeden. Zmniejszeniu uległa także liczba
      godzin matematyki. Nauczycieli posiadających kwalifikacje do nauczania
      matematyki oprócz powódki było czworo. Powodem wytypowania powódki do
      zwolnienia był jej staż pracy, a w szczególności okoliczność, iż aktywnie
      nauczała tylko przez jeden miesiąc. Arkusz organizacyjny musi zostać
      sporządzony na dzień 31 kwietnia roku poprzedzającego nowy rok szkolny. Z tą
      datą w 2003 roku zgłoszonych było 48 uczniów, a zatem możliwe było zaplanowanie
      tylko dwóch oddziałów w I klasie. Na dzień 26 maja 2003 r. liczba uczniów
      wynosiła 93, co oznaczało możliwość utworzenia jeszcze jednego oddziału, przy
      czym liczba ta była i tak mniejsza od liczby oddziałów w poprzednim roku
      szkolnym. Zgodnie z uchwałą nr XXXIX/354/04 Rady Miasta K. z dnia 25 lutego
      2004 r., z dniem 31 sierpnia 2004 r. doszło do "wygaszenia" Szkoły Podstawowej
      nr 14 wchodzącej w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 23. Zespół ten
      został rozwiązany, a Gimnazjum Nr 3 stało się stroną stosunku pracy dla
      zatrudnionych w Zespole pracowników.
      Sąd Rejonowy uznał, że roszczenie powódki zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie
      w rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy do rozwiązania z nią stosunku pracy
      w trybie art. 20 Karty Nauczyciela. Powódka, wbrew swoim twierdzeniom, nie była
      uprawniona do korzystania ze szczególnej ochrony przed rozwiązaniem stosunku
      pracy w związku z powierzeniem jej pełnienia funkcji społecznego inspektora
      pracy, ponieważ rada pedagogiczna w dniu 30 sierpnia 2001 r. jedynie
      zaopiniowała pozytywnie do pełnienia tej funkcji trzy osoby, a ponadto powódka
      nie pełniła de facto funkcji społecznego inspektora pracy. Jednakże, w ocenie
      Sądu pierwszej instancji, wypowiedzenie stosunku pracy zostało dokonane z
      naruszeniem przepisów o wypowiadaniu i rozwiązywaniu z pracownikami umów o
      pracę, ponieważ w chwili złożenia powódce oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku
      pracy przebywała ona na płatnym urlopie dla poratowania zdrowia. Powołując się
      na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003 r. (I PK 519/02,
      OSNP 2004, nr 19, poz. 337), Sąd Rejonowy uznał, że pracodawca naruszył art. 41
      k.p., który znajduje zastosowanie również w przypadku rozwiązywania stosunku
      pracy z nauczycielem na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela.
      W apelacji od powyższego wyroku strona pozwana podniosła zarzut naruszenia
      prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 20 i art. 91c Karty
      Nauczyciela, polegającą na przyjęciu, że do wypowiedzenia stosunku pracy
      nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela stosuje się
      ochronę przed rozwiązaniem umowy o pracę przewidzianą w art. 41 k.p., a tym
      samym przyjęcie, że przepisy Karty Nauczyciela dotyczące rozwiązywania
      stosunków pracy z nauczycielami z przyczyn określonych w art. 20 nie zawierają
      zupełnej i wyczerpującej regulacji. Powołując się na orzecznictwo Sądu
      Najwyższego, strona pozwana wskazała, że przepisy Karty Nauczyciela w zakresie
      rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym, w tym w trybie art. 20
      Karty Nauczyciela, zawierają pełną regulację prawną i w związku z powyższym do
      rozwiązania stosunku pracy w tym trybie nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
      Równocześnie stanowisko prezentowane w przytoczonym przez Sąd Rejonowy wyroku
      Sądu Najwyższego było odosobnione, w konsekwencji pogląd o zupełnym unormowaniu
      rozwiązania z nauczycielem mianowanym stosunku pracy przepisami Karty
      Nauczyciela należy uznać za ugruntowany na gruncie licznych pozostałych
      orzeczeń Sądu Najwyższego. Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że do
      rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym w trybie art. 20 Karty
      Nauczyciela nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy jest to, iż żadne przepisy
      szczególne, z wyjątkiem właśnie przepisów Karty Nauczyciela, nie ograniczają
      możliwości wypowiedzenia stosunku pracy tylko do "jednego razu" w roku i w to w
      określonym ustawowo terminie - co jest podyktowane specyfiką zawodu nauczyciela
      i specyfiką pracy szkoły. W tym stanie rzeczy nieobecność w pracy nauczyciela w
      okresie, w którym dyrektor szkoły jest zobowiązany do dokonywania wypowiedzeń,
      uniemożliwiałoby pracodawcy dokonanie prawidłowego wyboru nauczycieli do
      zwolnienia, bo jedynym kryterium, jakie decydowałoby o tym wyborze, byłaby
      obecność lub nieobecność nauczycieli w tym okresie w pracy. Prowadziłoby to do
      obniżenia poziomu nauczania, a nauczyciel nieobecny przewidziany do zwolnienia
      uzyskiwałby dodatkową roczną (lub dłuższą) ochronę przed wypowiedzeniem
      stosunku pracy, co w ocenie pozwanego mogłoby prowadzić do nadużywania prawa.
      Powołując się na pozakodeksowe, szczególne przepisy ograniczające swobodę
      rozwiązywania stosunku pracy w innych zawodach, pozwany twierdził, że
      zredagowanie przepisów Karty Nauczyciela prowadzi do wniosku, że jest to
      regulacja i art. 41 k.p. przy rozwiązywaniu stosunku pracy w trybie art. 20
      Karty Nauczyciela nie znajduje zastosowania. Gdyby ustawodawca miał zamiar
      zastosować taką ochronę z Kodeksu pracy, to wyraźnie by na to wskazał poprzez
      użycie analogicznego sformułowania, jak w przepisach ustawy o pracownikach
      samorządowych, o pracowniach urzędów państwowych, czy też w ustawie o służbie
      cywilnej. W ocenie apelującego, jedna z ostatnich nowelizacji Karty
      Nauczyciela, dotycząca konsultacji z organizacją związkową zamiaru
      wypowiedzenia stosunku pracy, a w szczególności sposób zredagowania w związku z
      tą zmianą przepisów wskazuje na to, że art. 41 k.p. nie ma zastosowania przy
      dokonywaniu wypowiedzeń na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela.

      --
      mała_a
    • W odpowiedzi na apelację powódka twierdziła, że Sąd Rejonowy prawidłowo
      zastosował art. 41 k.p., powołała się na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z
      dnia 10 lutego 2005 r., II PK 71/04, którym wprawdzie oddalono kasację
      pracownika - nauczyciela, jednakże tylko z przyczyn formalnych. W uzasadnieniu
      tego wyroku Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż nie ma żadnych podstaw do tego,
      aby urlop dla poratowania zdrowia traktować inaczej niż zwykły urlop, a co za
      tym idzie, że w stosunku do nauczycieli przebywających na urlopie dla
      poratowania zdrowia znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 41 k.p.
      Sąd Okręgowy w Krakowie powziął wątpliwości, czy w przypadku istnienia podstaw
      do rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym z przyczyn wskazanych w
      art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, znajduje zastosowanie art. 41 k.p.
      Rozstrzygnięcie tych wątpliwości ma, zdaniem tego Sądu, podstawowe znaczenie
      dla oceny zasadności apelacji strony pozwanej i w konsekwencji merytorycznej
      zasadności roszczenia powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem
      wypowiedzenie w powyższym trybie stosunku pracy. Argumentem przemawiającym za
      zasadnością stosowania art. 41 k.p. przy wypowiadaniu stosunku pracy
      nauczycielowi mianowanemu w przypadkach określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2
      Karty Nauczyciela jest literalne brzmienie art. 5 k.p. oraz brak w Karcie
      Nauczyciela uregulowań, które wprost wyłączałyby stosowanie tego przepisu do
      opisanej grupy pracowników. Wyłączenie stosowania art. 41 k.p. musiałoby zatem
      mieć uzasadnienie w takiej wykładni przepisów, która wskazałaby na jednoznaczną
      wolę ustawodawcy całościowego i zupełnego uregulowania kwestii związanych z
      rozwiązaniem stosunku pracy nauczycieli mianowanych w Karcie Nauczyciela.
      W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażane były w tej kwestii
      rozbieżne stanowiska. Pogląd, iż regulacja ta nie jest wyczerpująca wyraził Sąd
      Najwyższy w powołanym przez Sąd Rejonowy wyroku z dnia 21 października 2003 r.
      (I PK 519/02, OSNP 2004/19/337). W jego uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że
      po zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela, wprowadzonej art. 1 pkt 15 ustawy
      z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 87,
      poz. 396) nie jest dopuszczalna interpretacja, zgodnie z którą regulacja
      rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym zawarta w Karcie
      Nauczyciela jest wyczerpująca. Uznał więc, że do wypowiedzenia stosunku pracy
      nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
      stosuje się zarówno tryb konsultacji określony w art. 38 k.p., jak również
      ochronę przed rozwiązaniem stosunku pracy w okresie niezdolności do pracy z
      powodu choroby z art. 41 k.p. Za poglądem, że regulacje zawarte w Karcie
      Nauczyciela dotyczące rozwiązania stosunku pracy nie są wyczerpujące, przemawia
      analiza regulacji statusu prawnego pracowników mianowanych przyjętych w innych
      ustawach. Skoro ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz o pracownikach
      samorządowych, określające przesłanki rozwiązania stosunku pracy znacznie
      precyzyjniej niż Karta Nauczyciela, dopuszczają konsultację związkową oraz
      ochronę szczególną przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy, to tym
      bardziej instytucje te powinny znajdować zastosowanie do wypowiedzenia stosunku
      pracy nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty
      Nauczyciela.
      Sąd Okręgowy wskazał jednak, że w wyrokach Sądu Najwyższego, które zapadły po
      zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela wprowadzonej ustawą z dnia 14 czerwca
      1996 r., Sąd Najwyższy konsekwentnie wyrażał pogląd, iż rozwiązanie stosunku
      pracy z nauczycielami mianowanymi zostało uregulowane w Karcie Nauczyciela w
      sposób całościowy i wyczerpujący. Pogląd taki został przedstawiony zarówno w
      wyroku z dnia 16 kwietnia 2003 r. (I PK 91/02), jak również w wyrokach: z dnia
      25 stycznia 2001 r. (I PKN 215/00, OSNP 2002, nr 20, poz. 482), z dnia 11
      kwietnia 2001 r. (I PKN 343/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 34) oraz z dnia 17
      grudnia 2001 r. (I PKN 752/00, OSNP 2003, nr 24, poz. 52). Chociaż te trzy
      ostatnie orzeczenia dotyczą stanów faktycznych związanych z przeniesieniem
      nauczyciela w stan nieczynny, to jednak w uzasadnieniach tych wyroków
      przedstawiony został szerszy pogląd prawny niż konieczny do rozstrzygnięcia
      tych spraw. Zgodnie z tym poglądem, przepis art. 41 k.p. nie ma w ogóle
      zastosowania do nauczycieli mianowanych, gdyż rozwiązanie, zmiany, a także
      nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem mianowanym unormowane zostały w Karcie
      Nauczyciela w sposób zupełny. Za taką argumentacją przemawia okoliczność, że
      stosunki pracy nauczycieli mianowanych należą do szczególnych stosunków pracy
      uregulowanych odrębnym aktami zwanymi pragmatykami służbowymi. Wykładnia
      celowościowa art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, który ogranicza możliwość
      rozwiązania stosunku pracy z przyczyn określonych w tym przepisie tylko z
      końcem roku szkolnego, w sytuacji kiedy plany organizacyjne szkół sporządzane
      są dopiero na przełomie kwietnia i maja, również przemawia za interpretacją, iż
      regulacja ta jest wyczerpująca. Ochrona trwałości stosunku pracy nauczyciela
      mianowanego, która jest dużo szersza niż ochrona trwałości umownego stosunku
      pracy, uzasadnia interpretację, zgodnie z którą ograniczenia dopuszczalności
      lub zmiany tego stosunku mogą być w pewnych sytuacjach mniej rygorystyczne, niż
      w przypadku umownego stosunku pracy. Na tej płaszczyźnie rozważań istotne
      wydają się argumenty strony pozwanej przedstawione w apelacji, iż w sytuacji
      gdy nauczyciel, "który w niezwykle krótkim okresie kiedy może dojść do
      wypowiedzenia mu stosunku pracy w trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
      będzie z przyczyn usprawiedliwionych nieobecny w pracy, zyskuje ochronę przed
      rozwiązaniem stosunku pracy na dalszy i to co najmniej roczny okres, a
      niezbędne i uzasadnione redukcje zatrudnienia dotyczą wyłącznie tych
      nauczycieli, którzy są w pracy obecni i którzy przy uwzględnieniu jednolitych
      kryteriów doboru do zwolnienia mogliby pozostać nadal w zatrudnieniu, gdyby
      tylko nauczyciel nieobecny świadczył pracę". Sąd Okręgowy zaznaczył także, że z
      treści art. 41 k.p. wynika, iż dotyczy on tylko umów o pracę, a zatem nie
      powinien mieć zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie
      mianowania, jeśli nie został przeniesiony na płaszczyznę właściwej dla nich
      pragmatyki służbowej. Ponadto jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z
      dnia 11 kwietnia 2001 r., analiza szczególnych (pozakodeksowych) przepisów
      ograniczających swobodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę prowadzi do
      wniosku, że ilekroć przepisy te mają być odnoszone do innych niż umowny
      stosunek pracy, ustawodawca werbalizuje swój zamiar używając
      sformułowania "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) stosunku pracy", nie
      zaś "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) umowy o pracę". Również fakt i zakres
      nowelizacji Karty Nauczyciela, polegający na dodaniu z dniem 31 sierpnia 2004
      r. do art. 20 ust. 5, przewidującego obowiązek konsultacji rozwiązania stosunku
      pracy z organizacją związkową może wskazywać, że regulacja rozwiązania,
      nawiązania i zmiany stosunku pracy nauczyciela mianowanego jest w Karcie
      Nauczyciela zupełna. Konsultacja ta została bowiem wprowadzona tylko w
      przypadku rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem z przyczyn określonych w
      art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela i reguluje tryb jej przeprowadzania
      wyczerpująco, a także nieco inaczej niż w art. 38 k.p. Dopuszczalny jest jednak
      również inny pogląd, zgodnie z którym brak tej regulacji w poprzednim stanie
      prawnym nie był wynikiem przemyślanego wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu
      pracy, a powyższa zmiana ma na celu usunięcie wątpliwości związanych z
      interpretacją Karty Nauczyciela. W takiej jednak sytuacji należałoby
      przypuszczać, że racjonalny ustawodawca dokonując noweliza
    • dokonując nowelizacji Karty Nauczyciela uregulowałby precyzyjniej zasady
      stosowania przepisów Kodeksu pracy - w tym również art. 41 - do stosunków pracy
      nauczycieli mianowanych, którego stosowanie wielokrotnie budziło w
      orzecznictwie wątpliwości. Przy ocenie omawianego zagadnienia należy również
      brać pod uwagę rozważania Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu do wyroku z
      dnia 21 lutego 2002 r. (I PKN 963/00), w którym Sąd Najwyższy dopuścił
      możliwość przeniesienia nauczyciela w stan nieczynny z przyczyn określonych w
      art. 20 ust. 1 Karta Nauczyciela z pominięciem zastosowania art. 177 k.p., co
      nie dotyczyło wprawdzie rozwiązania za wypowiedzeniem stosunku pracy z
      nauczycielem mianowanym, jednakże dotykało ważkiej kwestii związanej z ochroną
      trwałości stosunku pracy kobiet w ciąży. Konsekwencją przeniesienia w stan
      nieczynny jest bowiem ustanie stosunku pracy. Skoro w tak istotnej kwestii Sąd
      Najwyższy wyłączył spod ochrony przewidzianej w art. 177 k.p. nauczycielkę w
      ciąży, to należałoby przyjąć, iż Karta Nauczyciela reguluje wyczerpująco
      materię dotyczącą ustania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym.
      W końcowej części rozważań Sąd Okręgowy powołał również wyrok Sądu Najwyższego
      z dnia 19 września 1996 r. (I PRN 70/96, OSNP 1997, nr 7, poz. 113),
      stwierdzający, że z uwagi na cel urlopu dla poratowania zdrowia, w trakcie
      trwania tego urlopu nie jest dopuszczalne rozwiązanie z nauczycielem stosunku
      pracy, o ile nie zachodzi całkowita likwidacja szkoły. Podkreślił jednak, że w
      stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy rozwiązanie stosunku pracy z powódką
      nastąpiło blisko miesiąc po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia, a w
      jego trakcie złożono jej jedynie oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy,
      co jednak związane jest ze specyfiką możliwości rozwiązania stosunku pracy w
      trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela. Cel urlopu, na którym przebywała
      powódka nie został zatem naruszony ani nawet zagrożony. W tej sytuacji, w
      przypadku dokonania interpretacji, zgodnie z którą Karta Nauczyciela nie
      reguluje wyczerpująco rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym,
      powstaje wątpliwość, czy i ewentualnie w jakim zakresie może znajdować
      zastosowanie art. 41 k.p., w przypadku rozwiązywania z takim nauczycielem
      stosunku pracy w sytuacji określonej w art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela.
      - Waga
      Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
      Wykładnia gramatyczna art. 41 k.p., który stanowi, iż pracodawca nie może
      wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej
      usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze
      okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, nie
      pozostawia wątpliwości, że przewidziane w tym przepisie zakazy dotyczą
      wypowiadania umów o pracę, a zatem nie dotyczą wypowiadania stosunków pracy
      opartych na innych niż umowa o pracę podstawach nawiązania i realizowania
      takich stosunków prawnych. Oznacza to, że zakazy wypowiadania umów o pracę
      zawarte w art. 41 k.p. nie mają waloru powszechnego zasady generalnej
      oddziałującej normatywnie na pozaumowne stosunki pracy. Już z tej przyczyny
      trudno byłoby zakładać lub usprawiedliwiać zastosowanie zakazów wypowiadania
      umów o pracę do zakazu wypowiadania pozaumownych stosunków pracy, w tym
      stosunków pracy z mianowania regulowanych przepisami szczególnymi pragmatyk
      służbowych, do których przepisy Kodeksu pracy stosuje się wyłącznie w zakresie
      nieuregulowanym tymi przepisami szczególnymi (art. 5 k.p. lub w szczególności
      art. 91c Karty Nauczyciela). To, że przepisy Karty Nauczyciela nie zawierają
      unormowania wyłączającego wprost stosowanie art. 41 k.p. do stosunków pracy
      mianowanych nauczycieli, nie sprawia, że zakazy wypowiadania umów o pracę mogą
      być rozszerzająco rozumiane oraz interpretowane także jako zakazy wypowiadania
      pozaumownych stosunków pracy, w tym stosunku pracy z nominacji, zważywszy że w
      istotnych zakresach dotyczących bytu i trwałości stosunków pracy z mianowania -
      szczegółowa materia normatywna pragmatyk służbowych ma charakter zupełny i
      wyczerpujący, a jedynie wyjątkowo i w sposób wyraźny (pozytywny) odsyła do
      stosowania niektórych konkretnie wskazanych przepisów Kodeksu pracy.

      --
      mała_a
    • Na takie uwarunkowania adekwatne w rozpoznawanej sprawie zwrócił uwagę Sąd
      Okręgowy, który trafnie wskazał na dodanie ust. 5 do art. 20 Karty Nauczyciela,
      przewidującego obowiązek konsultacji zamiaru wypowiedzenia nauczycielowi
      stosunku pracy wyłącznie z przyczyn określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2, co
      przemawiało za zamierzoną konkretną interwencją ustawodawcy zmierzającą do
      usunięcia pojawiających się niekiedy w orzecznictwie wątpliwości co do
      obowiązywania konsultacji związkowej zamiaru rozwiązania stosunku pracy z
      mianowanym nauczycielem, która w zakresie koniecznego wyboru konkretnego
      nauczyciela do zwolnienia z pracy z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2
      Karty Nauczyciela - wywodzona była z racjonalnej potrzeby zapewnienia udziału
      czynnika społecznego "w procesie oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy na
      podstawie tego przepisu" (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21
      października 2003 r., I PK 519/02, OSNAP 2004, nr 19, poz. 337). Ponadto w
      rozważanym kontekście dostrzega się również to, że ilekroć przepisy prawa pracy
      mają być odnoszone do innych niż umowne stosunki pracy, to ustawodawca
      werbalizuje taki cel lub zamiar używając zwrotu "rozwiązanie (lub
      wypowiedzenie) stosunku pracy", nie zaś "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) umowy
      o pracę (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2001 r.,
      I PKN 343/00, OSNAPiUS 2003, nr 3, poz. 24) i w tym rozumieniu zakazy z art. 41
      k.p. dotyczą wyłącznie wypowiadania umów o pracę.
      Powyższe okoliczności sprawiały, że Sąd Najwyższy przychylił się do poglądów,
      że regulacja sposobów i trybu rozwiązania, zmiany lub rozwiązania stosunku
      pracy mianowanego nauczyciela jest w Karcie Nauczyciela wyczerpująca i zupełna,
      co prowadzi do uznania, iż art. 41 k.p. reguluje wyłącznie zakazy wypowiadania
      umów o pracę, a zatem nie można go odnosić do zakazu wypowiadania pozaumownych
      stosunków pracy z nominacji ani wprost, ani odpowiednio, ani per analogiam, a
      przeto niedopuszczalne jest jego zastosowanie na podstawie art. 5 k.p. ani art.
      91c Karty Nauczyciela (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 stycznia 2001
      r., I PKN 215/00, OSNP 2002, nr 20, poz. 482), z dnia 11 kwietnia 2001 r., I
      PKN 343/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 34) oraz z dnia 17 grudnia 2001 r., IPKN
      752/00, OSNP 2003, nr 24, poz. 52). Oznacza to, że przepis art. 41 k.p. nie
      znajduje w ogóle zastosowania do nauczycieli mianowanych, w tym w szczególności
      do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym nauczycielem z przyczyn wskazanych w
      art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, które w przypadku całkowitej likwidacji
      szkoły (pkt 1) bądź częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian
      organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian
      planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnienia nauczyciela w pełnym
      wymiarze zajęć (pkt 2) wymuszają obowiązek zwolnienia wszystkich nauczycieli,
      bądź usprawiedliwiają redukcję zatrudnienia nauczycieli, którzy nie mogą być
      dalej zatrudnieni w pełnym wymiarze zajęć. Okoliczności wskazane w art. 20 ust.
      1 Karty Nauczyciela wymuszają zatem rozwiązanie stosunku pracy, które następuje
      z końcem roku szkolnego po uprzednim trzymiesięcznym wypowiedzeniu (art. 20
      ust. 3 Karty Nauczyciela), a zatem sprawia, że rozwiązanie stosunków pracy z
      przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela jest dopuszczalne tylko
      raz w roku z końcem roku szkolnego. Z tego istotnego dla sprawy powodu,
      okolicznościowa usprawiedliwiona nieobecność nauczyciela w pracy w okresie
      podejmowania decyzji o zwolnieniu wszystkich nauczycieli w przypadku całkowitej
      likwidacji szkoły (pkt 1) bądź wymuszonej obiektywnej redukcji zatrudnienia - w
      razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych
      powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania
      uniemożliwiających dalsze zatrudnienia nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć (pkt
      2), nie może być przeszkodą do rozwiązania stosunków pracy w trybie
      analizowanego przepisu.
      Równocześnie nie budzi bowiem zastrzeżeń stanowisko, że wybór nauczyciela do
      zwolnienia z pracy w razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian
      organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian
      planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnienie nauczyciela w pełnym
      wymiarze zajęć (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela) nie może być dowolny
      oraz nie powinien naruszać zasady równego traktowania pracowników (nauczycieli)
      lub zakazu dyskryminacji (art. 112 i 183a k.p. w związku z art. 91c Karty
      Nauczyciela). W razie wymuszonej obiektywnie potrzeby redukcji zatrudnienia -
      zwolnienie konkretnego nauczyciela z pracy powinno opierać się zatem na
      jednolitych dla wszystkich zatrudnionych kryteriach pozostawienia w
      zatrudnieniu nauczycieli o wyższych walorach zawodowo-dydaktycznych, co
      prowadzi do usprawiedliwionego rozwiązywania stosunków pracy z nauczycielami o
      niższych kwalifikacjach lub obniżonej sprawności czy przydatności zawodowej lub
      dydaktycznej, a nawet zdrowotnej (np. nauczycieli częściej korzystających ze
      zwolnień lekarskich, itp.). Przy uwarunkowaniach dopuszczających zwolnienie
      tylko raz w roku (z końcem roku szkolnego) nauczycieli z przyczyn określonych w
      art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela (z zastrzeżeniem ust. 4), uznanie
      obowiązywania zakazów wypowiadania stosunków pracy w okolicznościach
      określonych w art. 41 k.p. mogłoby prowadzić do łamania lub pogwałcenia wymagań
      obiektywnego wyboru do zwolnienia z pracy nauczycieli mniej przydatnych kosztem
      nauczycieli o wyższych kwalifikacjach zawodowych tylko dlatego, że ci pierwsi w
      okresie możliwego wypowiadania stosunków pracy okolicznościowo korzystali z
      usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Inaczej rzecz ujmując, obecność w pracy
      nauczycieli z wyższymi kwalifikacjami lub walorami zawodowymi w okresie
      wymuszonego obiektywnymi przyczynami organizacyjnymi szkoły rozwiązywania
      stosunków pracy byłaby oczywiście dyskryminującym, a przeto niedopuszczalnym
      kryterium ograniczającym możliwości dokonywania wyborów do zwolnienia z pracy
      tylko spośród obecnych nauczycieli w pracy, zamiast spośród wszystkich
      nauczycieli, a zatem obejmujących także nauczycieli potencjalnie mniej
      przydatnych zawodowo tylko dlatego, że ci ostatni w okresie dokonywania
      wypowiedzeń korzystali z usprawiedliwionej nieobecności w pracy.
      Powyższe rozważania prowadziły do przyjęcia, że art. 20 Karty Nauczyciela
      zawiera regulacje wyczerpujące i zupełne dotyczące przyczyn oraz trybu
      rozwiązywania stosunków pracy z mianowanymi nauczycielami, a jego prawidłowa
      wykładnia nie może niweczyć lub ograniczać wynikającej z tego przepisu
      kompetencji dyrektora szkoły do redukcji zatrudnienia wymuszonej obiektywnymi
      względami organizacyjnymi. Takie ograniczenia przez zakazy z art. 41 k.p.
      mogłyby prowadzić do niezapewnienia nauczycielom dalszego zatrudnienia w pełnym
      wymiarze zajęć w kolejnych latach szkolnych. W konsekwencji, reguły całościowej
      wykładni językowej, logicznej, celowościowej i systemowej sprzeciwiają się
      stosowaniu art. 41 k.p. do rozwiązywania stosunków pracy z mianowanymi
      nauczycielami z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela
      (podobnie - przepis ten nie ma zastosowania do alternatywnego przeniesienia
      mianowanego nauczyciela w stan nieczynny - por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia
      25 stycznia 2001 r., I PKN 215/00, OSNAP 2002, nr 20, poz. 482 lub powołany już
      wcześniej wyrok z dnia 17 grudnia 2001 r., I PKN 752/00). Z tych względów Sąd
      Najwyższy rozstrzygnął o przedstawionym zagadnieniu prawnym jak w sentencji.

      --
      mała_a

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.