Dodaj do ulubionych

urlop zdrowotny a wypowiedzenie....

22.04.07, 20:20

-- czy ktos sie orientuje jak to wyglada, kiedy mozliwe jest rozwiazanie
umowy o prace ( umowa przez mianowanie ) podczas pobytu na urlopie
zdrowotnym.
Zaznaczam ze nie chodzi mi o nie spelnianie warunkow urlopu tylko o przyczyny
lezace po stronie pracodoawcy ( np przeksztalcenie placowki w fundacje,,,). A
moze dopiero po urlopie moga dac wypowiedzenie?
Pytalam juz na innych forach ale nie uzyskalam podpowiedzi, moze tu jest ktos
zorientowany w temacie?
www.pajacyk.pl
Edytor zaawansowany
  • 23.04.07, 08:22
    zadzwoń do kuratorium
    tam znają odpowiedzi na takie pytania
  • 23.04.07, 09:30

    -- dzieki. Problem polega na tym ze to nie jest szkola i my nie podlegamy pod
    kuratorium- nie maja nad nami nadzoru. To MOPS jest naszym organem nadzorujacym
    a tam kazdy mowi co innego
    www.pajacyk.pl
  • 23.04.07, 12:27
    Niestety, ale jest to możliwe. Jest nawet wyrok sądu w tej sprawie. Poszukaj w
    archiwum Rzeczpospolitej.
    W przypadku likwidacji placówki, albo reorganizacji. Należy się wtedy
    odszkodowanie zależne od ilości przepracowanych lat.
  • 23.04.07, 15:22
    no i obowiązują tu zapewne zasady kodeksu pracy - tego ogólnego, czyli wystarczy
    zwrócić się do organizacji broniących praw pracowników.
  • 29.04.07, 01:32
    Sąd Najwyższy

    Uchwała

    z dnia 7 grudnia 2006 r.

    (I PZP 4/2006)

    W przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym
    nauczycielem z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26
    stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 97,
    poz. 674 z zm.) nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
    Niepublikowane

    Skład Orzekający
    Przewodniczący: Sędzia SN Zbigniew Myszka (spr.).
    Sędziowie SN: Beata Gudowska, Roman Kuczyński.
    Protokolant: Edyta Jastrzębska.
    Wprowadzenie
    Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Danuty D. przeciwko Gimnazjum Nr 3 w K. o
    zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i
    Spraw Publicznych w dniu 7 grudnia 2006 r., zagadnienia prawnego przekazanego
    przez Sąd Okręgowy - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 24
    sierpnia 2006 r.,
    "Czy w przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem
    mianowanym z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
    znajduje zastosowanie art. 41 Kodeksu Pracy?"
    podjął uchwałę:
    W przypadku istnienia podstaw do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym
    nauczycielem z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26
    stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz.
    674 ze zm.) nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
    Uzasadnienie

    - Stan fakt.
    Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne ujawniło
    się w następującym stanie faktycznym. Powódka Danuta D. była nauczycielem
    dyplomowanym matematyki zatrudnionym od dnia 1 września 2001 r. na podstawie
    mianowania w Gimnazjum Nr 3 Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr 23 w K. Pismem
    z dnia 27 maja 2003 r. otrzymała wypowiedzenie rozwiązujące stosunek pracy z
    dniem 31 sierpnia 2003 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano zmiany
    organizacyjne w szkole powodujące zmniejszenie liczby oddziałów klasowych i
    zmianę planu nauczania, uniemożliwiające zatrudnienie powódki w pełnym wymiarze
    zajęć (art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta
    Nauczyciela, tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm., powoływanej
    dalej jako Karta Nauczyciela). W okresie od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2
    sierpnia 2003 r. powódka przebywała na płatnym urlopie dla poratowania zdrowia.
    Jej wynagrodzenie miesięczne wynosiło 2.329,20 zł brutto. Arkusz organizacyjny
    w swej pierwotnej wersji zakładał mniejszą liczbę oddziałów w roku szkolnym
    2003/2004 niż w roku szkolnym 2002/2003. W związku z zastrzeżeniami, jakie
    rodzice nauczanych przez powódkę dzieci mieli do prowadzonych przez nią lekcji
    w roku szkolnym 2001/2002, wystąpili oni do dyrekcji szkoły żądając reakcji na
    niepedagogiczne zachowania powódki oraz zmiany nauczyciela matematyki. Uchwałą
    Rady Pedagogicznej z dnia 30 sierpnia 2001 r. powódka wraz z dwojgiem innych
    nauczycieli została jednogłośnie pozytywnie zaopiniowana do pełnienia
    dodatkowych czynności określonych jako funkcja społecznego inspektora pracy.

    --
    mała_a
  • 29.04.07, 01:32
    Zmiany organizacyjne będące przyczyną wypowiedzenia powódce stosunku pracy
    polegały na zmniejszeniu ilości oddziałów w Zespole Szkół Ogólnokształcących w
    roku szkolnym 2003/2004. W pozwanym Gimnazjum zmniejszenie nastąpiło o trzy
    oddziały, a w szkole podstawowej o jeden. Zmniejszeniu uległa także liczba
    godzin matematyki. Nauczycieli posiadających kwalifikacje do nauczania
    matematyki oprócz powódki było czworo. Powodem wytypowania powódki do
    zwolnienia był jej staż pracy, a w szczególności okoliczność, iż aktywnie
    nauczała tylko przez jeden miesiąc. Arkusz organizacyjny musi zostać
    sporządzony na dzień 31 kwietnia roku poprzedzającego nowy rok szkolny. Z tą
    datą w 2003 roku zgłoszonych było 48 uczniów, a zatem możliwe było zaplanowanie
    tylko dwóch oddziałów w I klasie. Na dzień 26 maja 2003 r. liczba uczniów
    wynosiła 93, co oznaczało możliwość utworzenia jeszcze jednego oddziału, przy
    czym liczba ta była i tak mniejsza od liczby oddziałów w poprzednim roku
    szkolnym. Zgodnie z uchwałą nr XXXIX/354/04 Rady Miasta K. z dnia 25 lutego
    2004 r., z dniem 31 sierpnia 2004 r. doszło do "wygaszenia" Szkoły Podstawowej
    nr 14 wchodzącej w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 23. Zespół ten
    został rozwiązany, a Gimnazjum Nr 3 stało się stroną stosunku pracy dla
    zatrudnionych w Zespole pracowników.
    Sąd Rejonowy uznał, że roszczenie powódki zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie
    w rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy do rozwiązania z nią stosunku pracy
    w trybie art. 20 Karty Nauczyciela. Powódka, wbrew swoim twierdzeniom, nie była
    uprawniona do korzystania ze szczególnej ochrony przed rozwiązaniem stosunku
    pracy w związku z powierzeniem jej pełnienia funkcji społecznego inspektora
    pracy, ponieważ rada pedagogiczna w dniu 30 sierpnia 2001 r. jedynie
    zaopiniowała pozytywnie do pełnienia tej funkcji trzy osoby, a ponadto powódka
    nie pełniła de facto funkcji społecznego inspektora pracy. Jednakże, w ocenie
    Sądu pierwszej instancji, wypowiedzenie stosunku pracy zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów o wypowiadaniu i rozwiązywaniu z pracownikami umów o
    pracę, ponieważ w chwili złożenia powódce oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku
    pracy przebywała ona na płatnym urlopie dla poratowania zdrowia. Powołując się
    na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003 r. (I PK 519/02,
    OSNP 2004, nr 19, poz. 337), Sąd Rejonowy uznał, że pracodawca naruszył art. 41
    k.p., który znajduje zastosowanie również w przypadku rozwiązywania stosunku
    pracy z nauczycielem na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela.
    W apelacji od powyższego wyroku strona pozwana podniosła zarzut naruszenia
    prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 20 i art. 91c Karty
    Nauczyciela, polegającą na przyjęciu, że do wypowiedzenia stosunku pracy
    nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela stosuje się
    ochronę przed rozwiązaniem umowy o pracę przewidzianą w art. 41 k.p., a tym
    samym przyjęcie, że przepisy Karty Nauczyciela dotyczące rozwiązywania
    stosunków pracy z nauczycielami z przyczyn określonych w art. 20 nie zawierają
    zupełnej i wyczerpującej regulacji. Powołując się na orzecznictwo Sądu
    Najwyższego, strona pozwana wskazała, że przepisy Karty Nauczyciela w zakresie
    rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym, w tym w trybie art. 20
    Karty Nauczyciela, zawierają pełną regulację prawną i w związku z powyższym do
    rozwiązania stosunku pracy w tym trybie nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy.
    Równocześnie stanowisko prezentowane w przytoczonym przez Sąd Rejonowy wyroku
    Sądu Najwyższego było odosobnione, w konsekwencji pogląd o zupełnym unormowaniu
    rozwiązania z nauczycielem mianowanym stosunku pracy przepisami Karty
    Nauczyciela należy uznać za ugruntowany na gruncie licznych pozostałych
    orzeczeń Sądu Najwyższego. Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że do
    rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym w trybie art. 20 Karty
    Nauczyciela nie stosuje się art. 41 Kodeksu pracy jest to, iż żadne przepisy
    szczególne, z wyjątkiem właśnie przepisów Karty Nauczyciela, nie ograniczają
    możliwości wypowiedzenia stosunku pracy tylko do "jednego razu" w roku i w to w
    określonym ustawowo terminie - co jest podyktowane specyfiką zawodu nauczyciela
    i specyfiką pracy szkoły. W tym stanie rzeczy nieobecność w pracy nauczyciela w
    okresie, w którym dyrektor szkoły jest zobowiązany do dokonywania wypowiedzeń,
    uniemożliwiałoby pracodawcy dokonanie prawidłowego wyboru nauczycieli do
    zwolnienia, bo jedynym kryterium, jakie decydowałoby o tym wyborze, byłaby
    obecność lub nieobecność nauczycieli w tym okresie w pracy. Prowadziłoby to do
    obniżenia poziomu nauczania, a nauczyciel nieobecny przewidziany do zwolnienia
    uzyskiwałby dodatkową roczną (lub dłuższą) ochronę przed wypowiedzeniem
    stosunku pracy, co w ocenie pozwanego mogłoby prowadzić do nadużywania prawa.
    Powołując się na pozakodeksowe, szczególne przepisy ograniczające swobodę
    rozwiązywania stosunku pracy w innych zawodach, pozwany twierdził, że
    zredagowanie przepisów Karty Nauczyciela prowadzi do wniosku, że jest to
    regulacja i art. 41 k.p. przy rozwiązywaniu stosunku pracy w trybie art. 20
    Karty Nauczyciela nie znajduje zastosowania. Gdyby ustawodawca miał zamiar
    zastosować taką ochronę z Kodeksu pracy, to wyraźnie by na to wskazał poprzez
    użycie analogicznego sformułowania, jak w przepisach ustawy o pracownikach
    samorządowych, o pracowniach urzędów państwowych, czy też w ustawie o służbie
    cywilnej. W ocenie apelującego, jedna z ostatnich nowelizacji Karty
    Nauczyciela, dotycząca konsultacji z organizacją związkową zamiaru
    wypowiedzenia stosunku pracy, a w szczególności sposób zredagowania w związku z
    tą zmianą przepisów wskazuje na to, że art. 41 k.p. nie ma zastosowania przy
    dokonywaniu wypowiedzeń na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela.

    --
    mała_a
  • 29.04.07, 01:33
    W odpowiedzi na apelację powódka twierdziła, że Sąd Rejonowy prawidłowo
    zastosował art. 41 k.p., powołała się na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z
    dnia 10 lutego 2005 r., II PK 71/04, którym wprawdzie oddalono kasację
    pracownika - nauczyciela, jednakże tylko z przyczyn formalnych. W uzasadnieniu
    tego wyroku Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż nie ma żadnych podstaw do tego,
    aby urlop dla poratowania zdrowia traktować inaczej niż zwykły urlop, a co za
    tym idzie, że w stosunku do nauczycieli przebywających na urlopie dla
    poratowania zdrowia znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 41 k.p.
    Sąd Okręgowy w Krakowie powziął wątpliwości, czy w przypadku istnienia podstaw
    do rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym z przyczyn wskazanych w
    art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, znajduje zastosowanie art. 41 k.p.
    Rozstrzygnięcie tych wątpliwości ma, zdaniem tego Sądu, podstawowe znaczenie
    dla oceny zasadności apelacji strony pozwanej i w konsekwencji merytorycznej
    zasadności roszczenia powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem
    wypowiedzenie w powyższym trybie stosunku pracy. Argumentem przemawiającym za
    zasadnością stosowania art. 41 k.p. przy wypowiadaniu stosunku pracy
    nauczycielowi mianowanemu w przypadkach określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2
    Karty Nauczyciela jest literalne brzmienie art. 5 k.p. oraz brak w Karcie
    Nauczyciela uregulowań, które wprost wyłączałyby stosowanie tego przepisu do
    opisanej grupy pracowników. Wyłączenie stosowania art. 41 k.p. musiałoby zatem
    mieć uzasadnienie w takiej wykładni przepisów, która wskazałaby na jednoznaczną
    wolę ustawodawcy całościowego i zupełnego uregulowania kwestii związanych z
    rozwiązaniem stosunku pracy nauczycieli mianowanych w Karcie Nauczyciela.
    W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażane były w tej kwestii
    rozbieżne stanowiska. Pogląd, iż regulacja ta nie jest wyczerpująca wyraził Sąd
    Najwyższy w powołanym przez Sąd Rejonowy wyroku z dnia 21 października 2003 r.
    (I PK 519/02, OSNP 2004/19/337). W jego uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że
    po zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela, wprowadzonej art. 1 pkt 15 ustawy
    z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 87,
    poz. 396) nie jest dopuszczalna interpretacja, zgodnie z którą regulacja
    rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym zawarta w Karcie
    Nauczyciela jest wyczerpująca. Uznał więc, że do wypowiedzenia stosunku pracy
    nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
    stosuje się zarówno tryb konsultacji określony w art. 38 k.p., jak również
    ochronę przed rozwiązaniem stosunku pracy w okresie niezdolności do pracy z
    powodu choroby z art. 41 k.p. Za poglądem, że regulacje zawarte w Karcie
    Nauczyciela dotyczące rozwiązania stosunku pracy nie są wyczerpujące, przemawia
    analiza regulacji statusu prawnego pracowników mianowanych przyjętych w innych
    ustawach. Skoro ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz o pracownikach
    samorządowych, określające przesłanki rozwiązania stosunku pracy znacznie
    precyzyjniej niż Karta Nauczyciela, dopuszczają konsultację związkową oraz
    ochronę szczególną przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy, to tym
    bardziej instytucje te powinny znajdować zastosowanie do wypowiedzenia stosunku
    pracy nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty
    Nauczyciela.
    Sąd Okręgowy wskazał jednak, że w wyrokach Sądu Najwyższego, które zapadły po
    zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela wprowadzonej ustawą z dnia 14 czerwca
    1996 r., Sąd Najwyższy konsekwentnie wyrażał pogląd, iż rozwiązanie stosunku
    pracy z nauczycielami mianowanymi zostało uregulowane w Karcie Nauczyciela w
    sposób całościowy i wyczerpujący. Pogląd taki został przedstawiony zarówno w
    wyroku z dnia 16 kwietnia 2003 r. (I PK 91/02), jak również w wyrokach: z dnia
    25 stycznia 2001 r. (I PKN 215/00, OSNP 2002, nr 20, poz. 482), z dnia 11
    kwietnia 2001 r. (I PKN 343/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 34) oraz z dnia 17
    grudnia 2001 r. (I PKN 752/00, OSNP 2003, nr 24, poz. 52). Chociaż te trzy
    ostatnie orzeczenia dotyczą stanów faktycznych związanych z przeniesieniem
    nauczyciela w stan nieczynny, to jednak w uzasadnieniach tych wyroków
    przedstawiony został szerszy pogląd prawny niż konieczny do rozstrzygnięcia
    tych spraw. Zgodnie z tym poglądem, przepis art. 41 k.p. nie ma w ogóle
    zastosowania do nauczycieli mianowanych, gdyż rozwiązanie, zmiany, a także
    nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem mianowanym unormowane zostały w Karcie
    Nauczyciela w sposób zupełny. Za taką argumentacją przemawia okoliczność, że
    stosunki pracy nauczycieli mianowanych należą do szczególnych stosunków pracy
    uregulowanych odrębnym aktami zwanymi pragmatykami służbowymi. Wykładnia
    celowościowa art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, który ogranicza możliwość
    rozwiązania stosunku pracy z przyczyn określonych w tym przepisie tylko z
    końcem roku szkolnego, w sytuacji kiedy plany organizacyjne szkół sporządzane
    są dopiero na przełomie kwietnia i maja, również przemawia za interpretacją, iż
    regulacja ta jest wyczerpująca. Ochrona trwałości stosunku pracy nauczyciela
    mianowanego, która jest dużo szersza niż ochrona trwałości umownego stosunku
    pracy, uzasadnia interpretację, zgodnie z którą ograniczenia dopuszczalności
    lub zmiany tego stosunku mogą być w pewnych sytuacjach mniej rygorystyczne, niż
    w przypadku umownego stosunku pracy. Na tej płaszczyźnie rozważań istotne
    wydają się argumenty strony pozwanej przedstawione w apelacji, iż w sytuacji
    gdy nauczyciel, "który w niezwykle krótkim okresie kiedy może dojść do
    wypowiedzenia mu stosunku pracy w trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
    będzie z przyczyn usprawiedliwionych nieobecny w pracy, zyskuje ochronę przed
    rozwiązaniem stosunku pracy na dalszy i to co najmniej roczny okres, a
    niezbędne i uzasadnione redukcje zatrudnienia dotyczą wyłącznie tych
    nauczycieli, którzy są w pracy obecni i którzy przy uwzględnieniu jednolitych
    kryteriów doboru do zwolnienia mogliby pozostać nadal w zatrudnieniu, gdyby
    tylko nauczyciel nieobecny świadczył pracę". Sąd Okręgowy zaznaczył także, że z
    treści art. 41 k.p. wynika, iż dotyczy on tylko umów o pracę, a zatem nie
    powinien mieć zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie
    mianowania, jeśli nie został przeniesiony na płaszczyznę właściwej dla nich
    pragmatyki służbowej. Ponadto jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z
    dnia 11 kwietnia 2001 r., analiza szczególnych (pozakodeksowych) przepisów
    ograniczających swobodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę prowadzi do
    wniosku, że ilekroć przepisy te mają być odnoszone do innych niż umowny
    stosunek pracy, ustawodawca werbalizuje swój zamiar używając
    sformułowania "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) stosunku pracy", nie
    zaś "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) umowy o pracę". Również fakt i zakres
    nowelizacji Karty Nauczyciela, polegający na dodaniu z dniem 31 sierpnia 2004
    r. do art. 20 ust. 5, przewidującego obowiązek konsultacji rozwiązania stosunku
    pracy z organizacją związkową może wskazywać, że regulacja rozwiązania,
    nawiązania i zmiany stosunku pracy nauczyciela mianowanego jest w Karcie
    Nauczyciela zupełna. Konsultacja ta została bowiem wprowadzona tylko w
    przypadku rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem z przyczyn określonych w
    art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela i reguluje tryb jej przeprowadzania
    wyczerpująco, a także nieco inaczej niż w art. 38 k.p. Dopuszczalny jest jednak
    również inny pogląd, zgodnie z którym brak tej regulacji w poprzednim stanie
    prawnym nie był wynikiem przemyślanego wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu
    pracy, a powyższa zmiana ma na celu usunięcie wątpliwości związanych z
    interpretacją Karty Nauczyciela. W takiej jednak sytuacji należałoby
    przypuszczać, że racjonalny ustawodawca dokonując noweliza
  • 29.04.07, 01:34
    dokonując nowelizacji Karty Nauczyciela uregulowałby precyzyjniej zasady
    stosowania przepisów Kodeksu pracy - w tym również art. 41 - do stosunków pracy
    nauczycieli mianowanych, którego stosowanie wielokrotnie budziło w
    orzecznictwie wątpliwości. Przy ocenie omawianego zagadnienia należy również
    brać pod uwagę rozważania Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu do wyroku z
    dnia 21 lutego 2002 r. (I PKN 963/00), w którym Sąd Najwyższy dopuścił
    możliwość przeniesienia nauczyciela w stan nieczynny z przyczyn określonych w
    art. 20 ust. 1 Karta Nauczyciela z pominięciem zastosowania art. 177 k.p., co
    nie dotyczyło wprawdzie rozwiązania za wypowiedzeniem stosunku pracy z
    nauczycielem mianowanym, jednakże dotykało ważkiej kwestii związanej z ochroną
    trwałości stosunku pracy kobiet w ciąży. Konsekwencją przeniesienia w stan
    nieczynny jest bowiem ustanie stosunku pracy. Skoro w tak istotnej kwestii Sąd
    Najwyższy wyłączył spod ochrony przewidzianej w art. 177 k.p. nauczycielkę w
    ciąży, to należałoby przyjąć, iż Karta Nauczyciela reguluje wyczerpująco
    materię dotyczącą ustania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym.
    W końcowej części rozważań Sąd Okręgowy powołał również wyrok Sądu Najwyższego
    z dnia 19 września 1996 r. (I PRN 70/96, OSNP 1997, nr 7, poz. 113),
    stwierdzający, że z uwagi na cel urlopu dla poratowania zdrowia, w trakcie
    trwania tego urlopu nie jest dopuszczalne rozwiązanie z nauczycielem stosunku
    pracy, o ile nie zachodzi całkowita likwidacja szkoły. Podkreślił jednak, że w
    stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy rozwiązanie stosunku pracy z powódką
    nastąpiło blisko miesiąc po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia, a w
    jego trakcie złożono jej jedynie oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy,
    co jednak związane jest ze specyfiką możliwości rozwiązania stosunku pracy w
    trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela. Cel urlopu, na którym przebywała
    powódka nie został zatem naruszony ani nawet zagrożony. W tej sytuacji, w
    przypadku dokonania interpretacji, zgodnie z którą Karta Nauczyciela nie
    reguluje wyczerpująco rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym,
    powstaje wątpliwość, czy i ewentualnie w jakim zakresie może znajdować
    zastosowanie art. 41 k.p., w przypadku rozwiązywania z takim nauczycielem
    stosunku pracy w sytuacji określonej w art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela.
    - Waga
    Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
    Wykładnia gramatyczna art. 41 k.p., który stanowi, iż pracodawca nie może
    wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej
    usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze
    okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, nie
    pozostawia wątpliwości, że przewidziane w tym przepisie zakazy dotyczą
    wypowiadania umów o pracę, a zatem nie dotyczą wypowiadania stosunków pracy
    opartych na innych niż umowa o pracę podstawach nawiązania i realizowania
    takich stosunków prawnych. Oznacza to, że zakazy wypowiadania umów o pracę
    zawarte w art. 41 k.p. nie mają waloru powszechnego zasady generalnej
    oddziałującej normatywnie na pozaumowne stosunki pracy. Już z tej przyczyny
    trudno byłoby zakładać lub usprawiedliwiać zastosowanie zakazów wypowiadania
    umów o pracę do zakazu wypowiadania pozaumownych stosunków pracy, w tym
    stosunków pracy z mianowania regulowanych przepisami szczególnymi pragmatyk
    służbowych, do których przepisy Kodeksu pracy stosuje się wyłącznie w zakresie
    nieuregulowanym tymi przepisami szczególnymi (art. 5 k.p. lub w szczególności
    art. 91c Karty Nauczyciela). To, że przepisy Karty Nauczyciela nie zawierają
    unormowania wyłączającego wprost stosowanie art. 41 k.p. do stosunków pracy
    mianowanych nauczycieli, nie sprawia, że zakazy wypowiadania umów o pracę mogą
    być rozszerzająco rozumiane oraz interpretowane także jako zakazy wypowiadania
    pozaumownych stosunków pracy, w tym stosunku pracy z nominacji, zważywszy że w
    istotnych zakresach dotyczących bytu i trwałości stosunków pracy z mianowania -
    szczegółowa materia normatywna pragmatyk służbowych ma charakter zupełny i
    wyczerpujący, a jedynie wyjątkowo i w sposób wyraźny (pozytywny) odsyła do
    stosowania niektórych konkretnie wskazanych przepisów Kodeksu pracy.

    --
    mała_a
  • 29.04.07, 01:34
    Na takie uwarunkowania adekwatne w rozpoznawanej sprawie zwrócił uwagę Sąd
    Okręgowy, który trafnie wskazał na dodanie ust. 5 do art. 20 Karty Nauczyciela,
    przewidującego obowiązek konsultacji zamiaru wypowiedzenia nauczycielowi
    stosunku pracy wyłącznie z przyczyn określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2, co
    przemawiało za zamierzoną konkretną interwencją ustawodawcy zmierzającą do
    usunięcia pojawiających się niekiedy w orzecznictwie wątpliwości co do
    obowiązywania konsultacji związkowej zamiaru rozwiązania stosunku pracy z
    mianowanym nauczycielem, która w zakresie koniecznego wyboru konkretnego
    nauczyciela do zwolnienia z pracy z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 2
    Karty Nauczyciela - wywodzona była z racjonalnej potrzeby zapewnienia udziału
    czynnika społecznego "w procesie oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy na
    podstawie tego przepisu" (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21
    października 2003 r., I PK 519/02, OSNAP 2004, nr 19, poz. 337). Ponadto w
    rozważanym kontekście dostrzega się również to, że ilekroć przepisy prawa pracy
    mają być odnoszone do innych niż umowne stosunki pracy, to ustawodawca
    werbalizuje taki cel lub zamiar używając zwrotu "rozwiązanie (lub
    wypowiedzenie) stosunku pracy", nie zaś "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) umowy
    o pracę (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2001 r.,
    I PKN 343/00, OSNAPiUS 2003, nr 3, poz. 24) i w tym rozumieniu zakazy z art. 41
    k.p. dotyczą wyłącznie wypowiadania umów o pracę.
    Powyższe okoliczności sprawiały, że Sąd Najwyższy przychylił się do poglądów,
    że regulacja sposobów i trybu rozwiązania, zmiany lub rozwiązania stosunku
    pracy mianowanego nauczyciela jest w Karcie Nauczyciela wyczerpująca i zupełna,
    co prowadzi do uznania, iż art. 41 k.p. reguluje wyłącznie zakazy wypowiadania
    umów o pracę, a zatem nie można go odnosić do zakazu wypowiadania pozaumownych
    stosunków pracy z nominacji ani wprost, ani odpowiednio, ani per analogiam, a
    przeto niedopuszczalne jest jego zastosowanie na podstawie art. 5 k.p. ani art.
    91c Karty Nauczyciela (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 stycznia 2001
    r., I PKN 215/00, OSNP 2002, nr 20, poz. 482), z dnia 11 kwietnia 2001 r., I
    PKN 343/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 34) oraz z dnia 17 grudnia 2001 r., IPKN
    752/00, OSNP 2003, nr 24, poz. 52). Oznacza to, że przepis art. 41 k.p. nie
    znajduje w ogóle zastosowania do nauczycieli mianowanych, w tym w szczególności
    do rozwiązania stosunku pracy z mianowanym nauczycielem z przyczyn wskazanych w
    art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, które w przypadku całkowitej likwidacji
    szkoły (pkt 1) bądź częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian
    organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian
    planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnienia nauczyciela w pełnym
    wymiarze zajęć (pkt 2) wymuszają obowiązek zwolnienia wszystkich nauczycieli,
    bądź usprawiedliwiają redukcję zatrudnienia nauczycieli, którzy nie mogą być
    dalej zatrudnieni w pełnym wymiarze zajęć. Okoliczności wskazane w art. 20 ust.
    1 Karty Nauczyciela wymuszają zatem rozwiązanie stosunku pracy, które następuje
    z końcem roku szkolnego po uprzednim trzymiesięcznym wypowiedzeniu (art. 20
    ust. 3 Karty Nauczyciela), a zatem sprawia, że rozwiązanie stosunków pracy z
    przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela jest dopuszczalne tylko
    raz w roku z końcem roku szkolnego. Z tego istotnego dla sprawy powodu,
    okolicznościowa usprawiedliwiona nieobecność nauczyciela w pracy w okresie
    podejmowania decyzji o zwolnieniu wszystkich nauczycieli w przypadku całkowitej
    likwidacji szkoły (pkt 1) bądź wymuszonej obiektywnej redukcji zatrudnienia - w
    razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych
    powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania
    uniemożliwiających dalsze zatrudnienia nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć (pkt
    2), nie może być przeszkodą do rozwiązania stosunków pracy w trybie
    analizowanego przepisu.
    Równocześnie nie budzi bowiem zastrzeżeń stanowisko, że wybór nauczyciela do
    zwolnienia z pracy w razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian
    organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian
    planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnienie nauczyciela w pełnym
    wymiarze zajęć (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela) nie może być dowolny
    oraz nie powinien naruszać zasady równego traktowania pracowników (nauczycieli)
    lub zakazu dyskryminacji (art. 112 i 183a k.p. w związku z art. 91c Karty
    Nauczyciela). W razie wymuszonej obiektywnie potrzeby redukcji zatrudnienia -
    zwolnienie konkretnego nauczyciela z pracy powinno opierać się zatem na
    jednolitych dla wszystkich zatrudnionych kryteriach pozostawienia w
    zatrudnieniu nauczycieli o wyższych walorach zawodowo-dydaktycznych, co
    prowadzi do usprawiedliwionego rozwiązywania stosunków pracy z nauczycielami o
    niższych kwalifikacjach lub obniżonej sprawności czy przydatności zawodowej lub
    dydaktycznej, a nawet zdrowotnej (np. nauczycieli częściej korzystających ze
    zwolnień lekarskich, itp.). Przy uwarunkowaniach dopuszczających zwolnienie
    tylko raz w roku (z końcem roku szkolnego) nauczycieli z przyczyn określonych w
    art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela (z zastrzeżeniem ust. 4), uznanie
    obowiązywania zakazów wypowiadania stosunków pracy w okolicznościach
    określonych w art. 41 k.p. mogłoby prowadzić do łamania lub pogwałcenia wymagań
    obiektywnego wyboru do zwolnienia z pracy nauczycieli mniej przydatnych kosztem
    nauczycieli o wyższych kwalifikacjach zawodowych tylko dlatego, że ci pierwsi w
    okresie możliwego wypowiadania stosunków pracy okolicznościowo korzystali z
    usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Inaczej rzecz ujmując, obecność w pracy
    nauczycieli z wyższymi kwalifikacjami lub walorami zawodowymi w okresie
    wymuszonego obiektywnymi przyczynami organizacyjnymi szkoły rozwiązywania
    stosunków pracy byłaby oczywiście dyskryminującym, a przeto niedopuszczalnym
    kryterium ograniczającym możliwości dokonywania wyborów do zwolnienia z pracy
    tylko spośród obecnych nauczycieli w pracy, zamiast spośród wszystkich
    nauczycieli, a zatem obejmujących także nauczycieli potencjalnie mniej
    przydatnych zawodowo tylko dlatego, że ci ostatni w okresie dokonywania
    wypowiedzeń korzystali z usprawiedliwionej nieobecności w pracy.
    Powyższe rozważania prowadziły do przyjęcia, że art. 20 Karty Nauczyciela
    zawiera regulacje wyczerpujące i zupełne dotyczące przyczyn oraz trybu
    rozwiązywania stosunków pracy z mianowanymi nauczycielami, a jego prawidłowa
    wykładnia nie może niweczyć lub ograniczać wynikającej z tego przepisu
    kompetencji dyrektora szkoły do redukcji zatrudnienia wymuszonej obiektywnymi
    względami organizacyjnymi. Takie ograniczenia przez zakazy z art. 41 k.p.
    mogłyby prowadzić do niezapewnienia nauczycielom dalszego zatrudnienia w pełnym
    wymiarze zajęć w kolejnych latach szkolnych. W konsekwencji, reguły całościowej
    wykładni językowej, logicznej, celowościowej i systemowej sprzeciwiają się
    stosowaniu art. 41 k.p. do rozwiązywania stosunków pracy z mianowanymi
    nauczycielami z przyczyn wskazanych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela
    (podobnie - przepis ten nie ma zastosowania do alternatywnego przeniesienia
    mianowanego nauczyciela w stan nieczynny - por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia
    25 stycznia 2001 r., I PKN 215/00, OSNAP 2002, nr 20, poz. 482 lub powołany już
    wcześniej wyrok z dnia 17 grudnia 2001 r., I PKN 752/00). Z tych względów Sąd
    Najwyższy rozstrzygnął o przedstawionym zagadnieniu prawnym jak w sentencji.

    --
    mała_a

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła lub ?

Zapamiętaj mnie

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.