Re: urlop zdrowotny a wypowiedzenie.... Dodaj do ulubionych


W odpowiedzi na apelację powódka twierdziła, że Sąd Rejonowy prawidłowo
zastosował art. 41 k.p., powołała się na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z
dnia 10 lutego 2005 r., II PK 71/04, którym wprawdzie oddalono kasację
pracownika - nauczyciela, jednakże tylko z przyczyn formalnych. W uzasadnieniu
tego wyroku Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż nie ma żadnych podstaw do tego,
aby urlop dla poratowania zdrowia traktować inaczej niż zwykły urlop, a co za
tym idzie, że w stosunku do nauczycieli przebywających na urlopie dla
poratowania zdrowia znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 41 k.p.
Sąd Okręgowy w Krakowie powziął wątpliwości, czy w przypadku istnienia podstaw
do rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym z przyczyn wskazanych w
art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, znajduje zastosowanie art. 41 k.p.
Rozstrzygnięcie tych wątpliwości ma, zdaniem tego Sądu, podstawowe znaczenie
dla oceny zasadności apelacji strony pozwanej i w konsekwencji merytorycznej
zasadności roszczenia powódki o odszkodowanie za niezgodne z prawem
wypowiedzenie w powyższym trybie stosunku pracy. Argumentem przemawiającym za
zasadnością stosowania art. 41 k.p. przy wypowiadaniu stosunku pracy
nauczycielowi mianowanemu w przypadkach określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2
Karty Nauczyciela jest literalne brzmienie art. 5 k.p. oraz brak w Karcie
Nauczyciela uregulowań, które wprost wyłączałyby stosowanie tego przepisu do
opisanej grupy pracowników. Wyłączenie stosowania art. 41 k.p. musiałoby zatem
mieć uzasadnienie w takiej wykładni przepisów, która wskazałaby na jednoznaczną
wolę ustawodawcy całościowego i zupełnego uregulowania kwestii związanych z
rozwiązaniem stosunku pracy nauczycieli mianowanych w Karcie Nauczyciela.
W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażane były w tej kwestii
rozbieżne stanowiska. Pogląd, iż regulacja ta nie jest wyczerpująca wyraził Sąd
Najwyższy w powołanym przez Sąd Rejonowy wyroku z dnia 21 października 2003 r.
(I PK 519/02, OSNP 2004/19/337). W jego uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że
po zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela, wprowadzonej art. 1 pkt 15 ustawy
z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 87,
poz. 396) nie jest dopuszczalna interpretacja, zgodnie z którą regulacja
rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym zawarta w Karcie
Nauczyciela jest wyczerpująca. Uznał więc, że do wypowiedzenia stosunku pracy
nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
stosuje się zarówno tryb konsultacji określony w art. 38 k.p., jak również
ochronę przed rozwiązaniem stosunku pracy w okresie niezdolności do pracy z
powodu choroby z art. 41 k.p. Za poglądem, że regulacje zawarte w Karcie
Nauczyciela dotyczące rozwiązania stosunku pracy nie są wyczerpujące, przemawia
analiza regulacji statusu prawnego pracowników mianowanych przyjętych w innych
ustawach. Skoro ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz o pracownikach
samorządowych, określające przesłanki rozwiązania stosunku pracy znacznie
precyzyjniej niż Karta Nauczyciela, dopuszczają konsultację związkową oraz
ochronę szczególną przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy, to tym
bardziej instytucje te powinny znajdować zastosowanie do wypowiedzenia stosunku
pracy nauczycielowi mianowanemu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty
Nauczyciela.
Sąd Okręgowy wskazał jednak, że w wyrokach Sądu Najwyższego, które zapadły po
zmianie treści art. 20 Karty Nauczyciela wprowadzonej ustawą z dnia 14 czerwca
1996 r., Sąd Najwyższy konsekwentnie wyrażał pogląd, iż rozwiązanie stosunku
pracy z nauczycielami mianowanymi zostało uregulowane w Karcie Nauczyciela w
sposób całościowy i wyczerpujący. Pogląd taki został przedstawiony zarówno w
wyroku z dnia 16 kwietnia 2003 r. (I PK 91/02), jak również w wyrokach: z dnia
25 stycznia 2001 r. (I PKN 215/00, OSNP 2002, nr 20, poz. 482), z dnia 11
kwietnia 2001 r. (I PKN 343/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 34) oraz z dnia 17
grudnia 2001 r. (I PKN 752/00, OSNP 2003, nr 24, poz. 52). Chociaż te trzy
ostatnie orzeczenia dotyczą stanów faktycznych związanych z przeniesieniem
nauczyciela w stan nieczynny, to jednak w uzasadnieniach tych wyroków
przedstawiony został szerszy pogląd prawny niż konieczny do rozstrzygnięcia
tych spraw. Zgodnie z tym poglądem, przepis art. 41 k.p. nie ma w ogóle
zastosowania do nauczycieli mianowanych, gdyż rozwiązanie, zmiany, a także
nawiązanie stosunku pracy z nauczycielem mianowanym unormowane zostały w Karcie
Nauczyciela w sposób zupełny. Za taką argumentacją przemawia okoliczność, że
stosunki pracy nauczycieli mianowanych należą do szczególnych stosunków pracy
uregulowanych odrębnym aktami zwanymi pragmatykami służbowymi. Wykładnia
celowościowa art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, który ogranicza możliwość
rozwiązania stosunku pracy z przyczyn określonych w tym przepisie tylko z
końcem roku szkolnego, w sytuacji kiedy plany organizacyjne szkół sporządzane
są dopiero na przełomie kwietnia i maja, również przemawia za interpretacją, iż
regulacja ta jest wyczerpująca. Ochrona trwałości stosunku pracy nauczyciela
mianowanego, która jest dużo szersza niż ochrona trwałości umownego stosunku
pracy, uzasadnia interpretację, zgodnie z którą ograniczenia dopuszczalności
lub zmiany tego stosunku mogą być w pewnych sytuacjach mniej rygorystyczne, niż
w przypadku umownego stosunku pracy. Na tej płaszczyźnie rozważań istotne
wydają się argumenty strony pozwanej przedstawione w apelacji, iż w sytuacji
gdy nauczyciel, "który w niezwykle krótkim okresie kiedy może dojść do
wypowiedzenia mu stosunku pracy w trybie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
będzie z przyczyn usprawiedliwionych nieobecny w pracy, zyskuje ochronę przed
rozwiązaniem stosunku pracy na dalszy i to co najmniej roczny okres, a
niezbędne i uzasadnione redukcje zatrudnienia dotyczą wyłącznie tych
nauczycieli, którzy są w pracy obecni i którzy przy uwzględnieniu jednolitych
kryteriów doboru do zwolnienia mogliby pozostać nadal w zatrudnieniu, gdyby
tylko nauczyciel nieobecny świadczył pracę". Sąd Okręgowy zaznaczył także, że z
treści art. 41 k.p. wynika, iż dotyczy on tylko umów o pracę, a zatem nie
powinien mieć zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie
mianowania, jeśli nie został przeniesiony na płaszczyznę właściwej dla nich
pragmatyki służbowej. Ponadto jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z
dnia 11 kwietnia 2001 r., analiza szczególnych (pozakodeksowych) przepisów
ograniczających swobodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę prowadzi do
wniosku, że ilekroć przepisy te mają być odnoszone do innych niż umowny
stosunek pracy, ustawodawca werbalizuje swój zamiar używając
sformułowania "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) stosunku pracy", nie
zaś "rozwiązanie (lub wypowiedzenie) umowy o pracę". Również fakt i zakres
nowelizacji Karty Nauczyciela, polegający na dodaniu z dniem 31 sierpnia 2004
r. do art. 20 ust. 5, przewidującego obowiązek konsultacji rozwiązania stosunku
pracy z organizacją związkową może wskazywać, że regulacja rozwiązania,
nawiązania i zmiany stosunku pracy nauczyciela mianowanego jest w Karcie
Nauczyciela zupełna. Konsultacja ta została bowiem wprowadzona tylko w
przypadku rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem z przyczyn określonych w
art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela i reguluje tryb jej przeprowadzania
wyczerpująco, a także nieco inaczej niż w art. 38 k.p. Dopuszczalny jest jednak
również inny pogląd, zgodnie z którym brak tej regulacji w poprzednim stanie
prawnym nie był wynikiem przemyślanego wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu
pracy, a powyższa zmiana ma na celu usunięcie wątpliwości związanych z
interpretacją Karty Nauczyciela. W takiej jednak sytuacji należałoby
przypuszczać, że racjonalny ustawodawca dokonując noweliza
Przeczytaj całą dyskusję
  • drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
  • drzewko odwrotne

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.