Re: hihi

Dawid i Goliat
W 1940 r. generał Aziz Ali al Masri, jeden z przywódców faszyzującej
Partii
Młodego Egiptu, zbudował w Egipcie i Libii niemiecką siatkę
szpiegowską. Byli z
nią związani dwaj młodzi oficerowie - Gamal Abdel Naser i Anwar as
Sadat. Obaj
rządzili Egiptem kolejno podczas wojny sześciodniowej i wojny Jom
Kippur.
Organizacja Wyzwolenia Palestyny Arafata istniała już od 1964 r.,
ale nie
odgrywała większej roli. Na znaczeniu zyskała dopiero po wojennych
klęskach
Egiptu i Syrii. Klęska w październiku 1973 r. rozpoczęła proces
pokojowy z
Izraelem, zakończony Pokojową Nagrodą Nobla dla Sadata i Menachema
Begina w
1978 r. Zmieniła się strategia. Kraje arabskie już nie ryzykowały
wojny - w ich
imieniu i za ich pieniądze walkę z państwem żydowskim w Palestynie
zaczęła
prowadzić OWP Arafata i jej odłamy.
Największym sukcesem trwającej od dziesięcioleci wojny zastępczej
przeciwko
Izraelowi jest zmiana wizerunku propagandowego: w oczach świata już
nie
zjednoczone potęgi arabskie ponoszą klęski w wojnie z małym i słabym
przeciwnikiem, lecz rewolucyjni bojownicy o wolność samotnie
opierają się
przeważającym siłom izraelskiej potęgi. Jak to ujął Bernard Lewis,
izraelski
Dawid walczący z arabskim Goliatem zmienił się nagle w izraelskiego
Goliata
usiłującego zabić arabskiego Dawida. Tylko jedno się nie zmieniło -
cele Arabów
są takie same jak cele muftiego al Husajniego, którego duch nadal
krąży nie
tylko nad Palestyną.