Obejrzane w „Rozmowach w toku”

Zaznaczam, że nie widziałam samego początku rozmowy. Relacjonowała mama delikwentki.

Córka poznała Araba (nie wiem gdzie). Obie były zachwycone człowiekiem. Przystojny, wykształcony prawnik, pracował kilka lat w Europie i ma europejski stosunek do życia i rodziny. Robił doskonałe wrażenie – grzeczny, uprzejmy, inteligentny (słowa mamy – nie wiem w jakim języku rozmawiali). Potem córka z dnia na dzień zdecydowała się na wyjazd do Egiptu i zaczęły się schody. Córka urodziła dziecko (nie wiem, gdzie wzięli ślub), mąż nie pracuje jako prawnik bo „praca za 400 funtów to dla niego obraza” i jest jakimś „ręcznikowym” w hotelu. Bieda z nędzą, a dziewczyna pomimo polskiego paszportu nie może wrócić do Polski, bo straci dziecko. Są jakieś duże problemy z kontaktem z rodziną w Polsce. Na koniec mama stwierdziła, że żadnych dokumentów potwierdzających wykształcenie i pracę zięcia w Europie żadna z nich nie widziała na oczy. A teraz mama błaga o pomoc polską ambasadę i MSZ.
Byłam wstrząśnięta. Mogę zrozumieć, że młoda zakochana dziewczyna traci rozum i obiektywny osąd. Ale jeśli jej dojrzała matka nie sprawdza podstawowych rzeczy o obcym kulturowo narzeczonym, jeśli jest przekonana że każde jego słowo to święta prawda i utwierdza córkę w przekonaniu, że ten facet jest świetną szansą na wspaniałe życie, to dziewczyna jest bez szans. Pójdzie jak owca na rzeź. Bo przecież jeśli nawet mama jest zachwycona kandydatem, to znaczy że dobrze wybrała faceta.
I kto tak naprawdę jest winien?