podepnę sie pod wątek

A jak powinna się zachowywać druga strona jak już do ataku wściekłości dojdzie?
W sensie ta umownie "ofiara", Bo próbowałem na różne sposoby: ogon pod siebie i
przepraszanie za to, czego nie zrobiłem, rozładowywanie sytuacji i przyznawanie
racji, zamykanie się w sobie i nie odzywanie się (nie wytrzymuje za długo),
racjonalna dyskusja i próba obalania nieracjonalnych argumentów - nie bardzo się
sprawdza bo albo jest jatka albo brak odzewu. Ostatnio doszedłem do tego, że
jednak DDA może wcale nie są tacy zwichrowani - przynajmniej ten jeden
przypadek, który znam na co dzień i może faktycznie awantury mają podstawy tylko
to ja mam wykrzywione kryteria. W sumie może za późno na takie pytania bo moja
DDA się wyprowadza, co oczywiście oznacza święty spokój ale jakoś nie mogę się
skupić na pozytywach tego faktu. No więc gdyby się jakoś ułożyło to co
powinienem robić? Czy myślicie , ze dostosowanie się do wszystkich żądań
załatwiłoby sprawę? Albo: czy któraś/któryś z was wybrał się kiedyś ze swoim
partnerem razem na jakieś spotkanie z terapeutą lub psychologiem żeby ustalić
kto i gdzie przegina z pomocą osoby trzeciej i czy to coś pomogło? Aha
uwzględniając, że to jednak ze mną jest też kompletnie nie w porządku też się
wybieram do poradni- żeby nie było, że za erozje związku winie tylko drugą stronę.