Re: kobieta DDA w stałym związku

Im więcej wątków czytam na tym forum. Tym bardziej jestem
przekonana, że jednak jestem dda. Szczególnie bliski mi jest ten
wątek. Wiele opisów pasuje właśnie do mnie. Po trochu czuję się tak,
jakbym trafiła wreszcie do domu, do mego własnego domu.
Mam już 39 lat i zawsze uciekałam od związków. Miałam wielu
adoratorów. Ale gdy tylko facet próbował mnie zdobyć (tak wiecie z
błyskiem w oku i kwiatami w ręku), uciekałam. Śmiałam się z niego,
najczęściej odmawiałam, a jeżeli umówiłam się, to i tak nie szłam na
randkę. Wtedy myślałam, że chcę być niezależna i najważniejsza jest
dla mnie praca (bo tutaj radziałam sobie nadzwyczaj dobrze). Teraz
zdaję sobie sprawę z tego, że czułam, że jestem inna i nie mogłam
pozwolić na to, by ktoś dowiedział się o tym.
Spotykałam się zawsze z nieudacznikami, facetami z poplątanym
życiorysem, zagubionymi w świecie itd. Oczywiście i na to znalazłam
wytłumaczenie. Bo ja jestem taka dobra i chcę naprawiać świat i
pomagać ludziom. G... prawda! Posiadając tak niską samoocenę,
szukałam kogoś, kto według mojej oceny też niewiele sobą
reprezentował. Jak wiadomo z takiej wybuchowej mieszaniny nic
dobrego nie wychodziło. Mój mąż na początku też wydawał mi się
nieudacznikiem, bo miał bardzo poplątane życie. Używałam sobie na
nim przy każdej sposobności, ale pomogłam też wyprostować wiele
spraw, oczywiście w taki sposób, że nawet się tego nie domyśla.
Tak tylko chciałam się tym podzielić. Nareszcie moge mówić o sobie i
ktoś mnie zrozumie.