Re: kobieta DDA w stałym związku

Witam, jestem DDA, mój pierwszy związek zakończyłam po 13 latach
bycia razem, mamy syna więc było i jest mi ciężko z tego
powodu.Zaczęłam szukać pomocy kiedy stwierdziłam, ze po prostu
dłużej już nie wytrzymam. Nie wiem do dziś co jest normalne a co nie
więc przyjęłam zasadę: "nie jest normalne jeśli ja tego nie
akceptuję jeśli ja z tym źle się czuję"W czasie trwania związku,
skończyłam terapię DDA, terapię dla współuzależnionych, maraton
złości, stresu, poczucia wartości.Przeczytałam mnóstwo
ksiązek,czepialam się wszystkiego bo ciągle wierzylam, że to będzie
to co mi pomoże,polecam ksiązkę T. Niwińskiego JA i Lęk przed
Bliskościa - Janet G. Woititz.Ciągle pracuję nad sobą, prowadzę
zeszyt emocji, osiągnięć, obecnie pracuję z ABC Emocji. Ze związku
wyszłam z niczym, moja lojalność nie została nagrodzona, żyłam w
konkubinacie, wróciłam do domu rodziców, ojciec alkoholik, znalazłam
pracę, skończyłam studia, potem zamieszkałam z dziadkiem, gdzie
znalazłam spokój.Kupiłam działkę, wziełam kredyt kupiłam
domek,wynajęłam,obroniłam się,podałam o alimenty, mam
przyjaciól,odzyskałam wiarę w siebie, poraz pierwszy po latach
śmiałam się ot tak spontanicznie aż usta bolały, z synem nie mam
problemów wychowawczych, uczę go lojalności do ojca pozwalam na
kontakty, staram sie oddzielać jego relacje z ojcem i moje, nie
zawsze się udaje ale pracuję nad tym. Poznałam starszego mężczyznę
od siebie. zakochalam się,on po rozwodzie, powiedział mi z jakiego
powodu więc już na wstępie mu nie ufałam, bałam się ze nie myśli o
mnie poważnie, ponadto był rozbity po rozwodzie a ja silna radosna
kobieta byłam jego receptą - tak myślałam, związek skończył się po 8
mies. i sama nie wiem czy miałam rację czy nie, czy to własnie Lęk
przed bliskością był przyczyną? dużo mi dał ten związek aczkolwiek
nie czulam się bardzo ważna w tym wszystkim, i znów próbowałam
analizować, czy to przez DDA, czy to nie był dla mnie związek, nie
wiem? Patrząc na inne związki niewiele jest takich które uważam za
wzór, może szukam czegoś czego nie ma,?pragnę bliskości, wiem jak
powiniem wyglądać dobry związek, a nie umiem go stowrzyć, wiem jedno
że bycie DDA to ciągła praca ze sobą nad sobą, mam tyle zalet a
przychodzą dni że walczę z poczuciem bycia nic nie wartą, miewam
lęki, że sobie nie poradzę, że zostanę sama, analizuję, rozklejam
się i płaczę, nad utraconym dzieciństem, na tym że rozbiłam synowi
dom i jest rozdarty, on tego nie rozumie.pyta dlaczego?Tych dni jest
mniej od tych silnych radosnych pewnych siebie, ale ciągle pracuję
czytam, ciagle zastanawiam sie czy to jest dobrze co robię, czy
normalne...marzę by pewnego dnia obudzić się spontanicznie, wyrzucić
wszystkie ksiązki psychologiczne, zeszyty analizy, wziąść za rękę
męższczyznę z któym będę czula że chcę przeżyć swoje życie, pośrodku
mój syn, z nami i krzyknę: "jestem wolna"