Witaj,
nie wiem czy wróciłem. Póki co wpadłem na chwilę :)
Sprawa z czarnoskórymi jest oczywista. Trzeba posłużyc się sztuką
empatii.
W historii USA ludzie czarni przeżyli gehennę z rąk białej
większości, to trudno sobie wyobrazić jaką. Odczuwają jej ślady do
dziś, niemal w każdym spojrzeniu białego człowieka, zasadnie czy
nie, ale odczuwają. Wszak segregacja rasowa znikła raptem 50 lat
temu i do dziś żyją ludzie, którzy pamiętają autobusy, kina i
szalety tylko dla białych. I do dziś żyją ludzie, którzy w białych
kapturach palili krzyże.
W takiej sytuacji program polityczny kandydata, póki nie jest
ekstremalny, nie ma większego znaczenia.
Ta sytuacja emocjonalnie bardzo przypomina głosowanie w Polsce w
1989, kiedy naród (czyli ciemiężona większość) zobaczył swoich ludzi
na listach wyborczych po raz pierwszy w życiu. Nie wnikał, kim jest
kadydat, jakie ma kompetencje. Dlatego w Sejmie znalazło siępotem
wielu ludzi zupelnie przypadkowych, ale mechanizm ich wyboru
emocjonalnie był ten sam.
Sądzę, że tak by się zachowali przedstawiciele wszystkich nacji czy
ras, gdyby ich kandydat został kimś wielkim dl aswiata. Pamiętasz
jaka była nasza polska radość, kiedy wybrano Polaka papieżem? Sądzę,
że gdyby wówczas papieża wybierano w głosowaniu globalnym Polacy w
99% oddaliby głos na kardynała Karola Wojtyłę.
Chociaż... My jesteśmy specjalni :)
Swego czasu wojna między dwoma polskimi kadydatami na burmistrza
Chicago była tak wyniszczająca, że obydwaj polonijni kandydaci
dostali po 25 procent, a ich konkurent 40 i wygrał.
Pozdr.
Wilk
