Pocztowa kasa PiS

Podam przykład z poczty. Wchodzę z paczką, mówię „dzień dobry”. Zero
odpowiedzi. Zamiast tego babus mruczy „a czemu ta paczka tak dziwnie
powiązana tym sznurkiem, jak ja mam to teraz chwycić?!”. Staram się
rozładować atmosferę grzecznym „przepraszam, rzadko wysyłam paczki,
następnym razem zwiążę lepiej”. Pocztowy ponurak tylko kręci głową.
W końcu załatwiam sprawę, rzucam uprzejme „miłego dnia, do
widzenia”, uff, wychodzę.

Inna poczta. Szykuję się do innej „zbrodni”, zakłócającej miły
letarg innej poczciarce. Chcę wysłać polecony. Na powitanie
słyszę „a gdzie tu jest miejsce żeby coś nakleić?!”. Nie wiedziałem
gdzie. A przecież powinienem. W końcu panienka z okienka jest ważną
urzędniczką a ja tylko petentem czyli po łacinie „proszącym”. Więc
takiego dziada proszalnego można robić na szaro.