Refleksja o sposobach na odległość

Kilka wieczornych refleksji na temat bycia w związku korespondencyjnym

Ciężkie chwile przeżywałam kiedy to, po kilku miesiącach związku na odległość, mój amerykański chłopiec z Ameryki oznajmił, że nie może już całego dnia spędzać ze mną na Skypie, bo zawala robotę. Chyba mnie już nie kocha… pierwsza myśl. Następnie szereg poważnych rozmów na temat kształtu naszego związku, kiedy on tam - ja tu, między nami ocean i ośmiogodzinna różnica czasu. Jego rozum, moje emocje. Tak, tak drogie panie. Oni myślą, my czujemy. I tu źródło mają wszystkie kłopoty.

Kilka miesięcy mej rozpaczy i rozważań, czy aby na pewno to JA mam się poświęcać rezygnując z bycia koło niego, choćby za pośrednictwem stałego łącza, i rozumieć jego sytuację („baby, you HAVE to under stand”), kiedy on nie potrafi zrozumieć, że ja, romantyczna dusza, tęsknię za jego głęboko we mnie (a raczej w oko kamerki internetowej) wpatrzonymi zakochanymi oczami?

W końcu nabrałam dystansu, wzięłam 3 głębokie wdechy i przemyślałam sprawę. Skoro mówi, że nie ma czasu na gadanie, nie szukam drugiego dna (wspomniane „chyba mnie już nie kocha…”). Nie mówi „I love you” 27 razy dziennie? Gdyby nie kochał, nie byłby ze mną. Nie powtarza w co drugim mailu, jak na początku związku, że koniecznie muszę się do niego przeprowadzić? Spoko, przecież ustaliliśmy, że najpierw muszę zdać prawko.

Tym samym cieszę się z chwil, które wyrywamy swoim harmonogramom dla siebie, wysyłam głupie maile i uczę się parkowania równoległego.

Bycie kobietą w „związku korespondencyjnym” jest wyzwaniem. Słabsze momenty mogą prowadzić do głupot, których nie da się odwrócić. Nie warto.
Włącz rozum, emocje zbieraj na wasze spotkania. Ot, moja rada by zachować spokój ducha.