na odległość - stracone zaufanie

cześć,
jestem od 1,5 roku w związku na odległość (razem jesteśmy już 5,5 roku). ostatnio wydarzyło się coś, co podważyło mocno moje zaufanie do niego. a może jednak nic się nie wydarzyło? pomóżcie mi to ocenić - ja chyba zbyt emocjonalnie podchodzę.
otóż jakieś 3 tygodnie temu weszłam mojemu chłopakowi na fb. wiem, wiem, to jest godne potępienia i wiem że to źle że to zrobiłam, nie musicie mi już tego pisać. jedyne co moge powiedzieć, to że zdarzyło mi się to pierwszy raz.
przeczytałam kilka rozmów mojego chłopaka z koleżanką. jest to koleżanka z którą poznali się bo uprawiają razem sport, i tam mój chłopak poznał w ogóle wielu znajomych, wcześniej był dość samotny (wyjechał robić doktorat).
no i czytam tą rozmowę. a tam oprócz normalnej rozmowy, takiej bez znaczenia, było kilka tekstów które mnie poraziły. np. ona mu pisze że ma gorszy dzień, on że w takim razie zabierze ją na czekoladę. albo on jej pisze że miała dziś bardzo ładną sukienkę. był też jeden tekst z jego strony, który dwuznacznie nawiązywał do seksu, był taki trochę żartobliwy, a trochę flirciarski jak dla mnie.
ubodło mnie też to, że ja i on czasem sobie rozmawiamy, że kiedyś chcemy mieć agroturystyke, dużo psów, stajnie z końmi, gdzieś w bieszczadach i tak żyć. i on tej dziewczynie to opisał, ale jako swoje własne marzenie, w ogóle nie wspominając o mnie.

no więc od razu zadzwoniłam do chłopaka, długo rozmawialiśmy, ja płakałam, szczerze chciałam się z nim rozstać bo trudno mi było znieść myśl, że on z kimś tak rozmawia. no i on obiecał, że wobec tego nie będzie już zagadywał ani jakoś ciągnął rozmowy z tą laską przez fb. o to go poprosiłam (wiem, to trochę bez sensu, ale poprosiłam) i biecał, że tak zrobi.

potem odbiło mi, wręcz obsesyjnie wchodziłam na tego jego facebooka, to strasznie głupie, ja wiem, non stop sprawdzałam, czy on z nią nie rozmawia. a on kasował wszystkie rozmowy, jakie z nią prowadził, teraz to wiem.

no i w ten weekend on zmienił hasło i chyba myślał, że nie znam nowego. następnego dnia po zmianie hasła znów rozmawiał z tą dziewczyną i tym razem nie zdążył skasować rozmowy. znow była 'zwykła' rozmowa plus parę tekstów o tym, że ślicznie wygląda na jakimś zdjęciu i ładnie w szaliczku, że ma super zdjęcia i jeszcze chwila o tym.

znowu zaczęłam z nim o tym rozmawiać, mówię mu, że chcę się z nim rozstać, bo mu nie wierzę, nie ufam, cały czas rozmyślam, czy np. w tym momencie nie rozmawia ze swoją 'koleżanką' i nie prawi jej komplementów. najgorsze, że raz już powiedziałam mu, że nie chcę, aby on w ten sposób z nią rozmawiał, on obiecał, że nie będzie, a za chwilę znów to zrobił.
on z kolei twierdzi, że dla niego takie teksty w ogóle nie mają znaczenia, że ta dziewczyna go nie pociąga, nie podoba mu się, że kocha mnie i chce ze mną być.
mi jest bardzo źle, bo z jednej strony najczęściej z nim jest wspaniale, kocham go i wiązałam z nim przyszłość, ale nie mogę przestać myśleć o tym, że on tak będzie z nią rozmawiał cały czas, na żywo czy przez smsy czy cokolwiek i że wreszcie do czegoś dojdzie przy bardziej sprzyjających okolicznościach. a nawet jeśli nie to mi już przeszkadza to, że on prawi jej komplementy i jakoś tak flirtuje.

jeśli zostaniemy razem to czeka nas jeszcze conajmniej rok związku na odległość (fakt, że nie na bardzo dużą odległość, możemy się widywać praktycznie co weekend). jednak ja jak tylko myślę o nim to stają mi przed oczami jego komplementy i teksty z tych rozmów. jestem na 100% pewna, że między nimi nic więcej się wydarzyło, ale już to jak ze sobą rozmawiają nie daje mi spać.

aha, dodam jeszcze że ona i on mają conajmniej kilka wspólnych zainteresowań, i wydaje mi się, że to naprawdę niebrzydka i bardzo miła dziewczyna. może się podobać, choć on mówi, że jemu ona się nie podoba.

no i teraz proszę was, oceńcie, czy to faktycznie mogą być rozmowy kompletnie bez znaczenia? czy któreś z was przechodziło przez coś podobnego? ja wiem, że to jest nieporównywalne do jakiejś fizycznej zdrady, ale mam wrażenie że długo jeszcze nie będę mogła spać spokojnie i mu ufać, jeśli z nim zostanę. czy jest szansa, aby mi to uczucie w ogóle przeszło? czy warto z nim zostać i czy mogę mu uwierzyć?
naprawdę nie wiem co robić i najczęściej myślę, że rozstanie byłoby dla mnie lepsze niż ta obsesyjna zazdrość i niepewność, które mnie opętały.