Nauka w Polsce potrzebuje reformy opartej na trzech filarach:

1. Zmiana sposobu organizacji nauki poprzez odejście od systemu
feudalno-socjalistycznego na rzecz bardziej wolnorynkowo-demokratycznego. Chodzi
o to, aby o karierze naukowca decydowały przede wszystkim osiągnięcia, a nie
układy i zdobyte tytuły, a przez karierę rozumiem również dostęp do pieniędzy...
nie może być tak, że tylko habilitacja otwiera drzwi do nich! Można pewno
jeszcze wiele w tym miejscu napisac...

2. Reforma stopni naukowych i awansu naukowego. Dzisiaj profesor Harvardu nie
dostałby bez tysiąca różnych formalności pozycji kierownika katedry lub zakładu
w Polsce, bo przecież w USA nie ma habilitacji i profesury dożywoniej (poza
pewnymi wyjątkami), które są wymagane. Za to turystyka habilitacyjna kwitnie,
naukawcy jeżdżą po Polsce czy na Białoruś lub Ukraine żeby zdobyć upragniony
tytuł dr hab, piszą za swoich studentów prace magisterskie a po uzyskaniu dobrej
pozycji w swoim światku przyjmują kilka etatów na różnych uczelniach... Nie będę
już wspominał o ogromie problemów na jakie mogą napotkać wracający do Polski
naukowcy.

3. Pieniądze. Trzeba co najmniej 5-krotnie zwiększyć nakłady na naukę, ale nie
na emerytowanych profesorów PANu, bo oni niech lepiej idą na emeryturę, bo ktoś
może ich instytut pomylić z hospicjum. Istnieje potrzeba stworzenia Krajowego
Programu Ramowego, do którego dostęp będą miały wszystkie placówki naukowe, nie
tylko wielkie państwowe zakłady naukowe, ale także młode, prężne placówki
naukowe zakładane przez doktrów po zagranicznych stażach typu: postdoc... taka
instytucja nawet u nas nie istnieje... :-(

Obcięcie w dniu dzisiejszym pieniędzy na naukę i tak nic nie zmieni. Jak się
dyrektorzy podadzą do dymisji, to od razu pójdą emeryturę, a zwolnieni doktranci
nic nie stracą, przynajmniej łatwiej im będzie podjąć decyzję o wyjeździe, który
w dłuższej perspektywie będzie dla nich korzystny.

Pozdrawiam,

Młody naukowiec,