O szkołach waldorfowskich pozytywnie (??)
A teraz coś napisanego przez zwolenników i propagatorów pedagogiki waldorfowskiej (pedagogiki Steinera);
szkoły waldorfowskie, realizujące w praktyce założenia filozoficzne i pedagogiczne Rudolfa Steinera. Zorganizował on alternatywną, prywatną i niezależną szkołę dla dzieci robotników i urzędników fabryki papierosów „Waldorf - Astoria’’ w Stuttgardzie. Jądrem tej koncepcji jest idea wolności. Steiner uważał, iż człowiek od urodzenia powinien dorastać w wolności i otrzymywać wykształcenie niezależne od interesu państwa i życia gospodarczego. Nauczyciele w szkołach „ Waldorf’’ powinni się kierować zasadami antropozofii stworzonej przez Steinera, nawiązującej do religii Wschodu, głoszącej możliwość poznawania świata duchowego za pomocą jasnowidztwa osiągalnego dla człowieka poprzez system ćwiczeń i praktyk. Poznanie człowieka jest możliwe dzięki nauce o reinkarnacji, która głosi, że człowiek jest wiecznym duchem wcielającym się co jakiś czas w ciało własne o coraz wyższym stopniu uduchowienia życia doczesnego. Okresy życia ludzkiego Steiner dzieli na siedmiolecia, które stanowią trzykrotne „narodziny’’ rozstrzygające o rozwoju dziecka. Są to:
· Narodziny cielesności fizycznej- osadzanie przeżyć i marzeń w konkretnych obrazach
· Narodziny twórczych sił wyobraźni- wiedza staje się własnością człowieka. Dzieci czego się nauczą w tym wieku, pozostaje im na cale życie.
· Narodziny wrażliwości i uczciwości – dojrzewają wyobrażenia i spajają pojmowane relacje.
Wiedza na temat stadiów rozwoju dziecka jest ważna dla nauczycieli i rodziców. Twórca tej pedagogiki dużą wagę przywiązuje do typów temperamentu i zaleca według nich dzielić klasy. Proces kształcenia w szkołach waldorfowskich dostosowano do naturalnego rytmu: czuwanie, sen, zapamiętanie i zapominanie. W myśl tej logiki buduje rozkład zajęć w szkole. W szkole Steinera istotne znaczenie mają cykle tematyczne np. wiedza o rzeczach, wiedza o życiu. Uczniowie nie posiadają podręczników. Do głównych przedmiotów prowadzą „ albumy tematyczne’’, w których zapisują najważniejsze treści, bogato je ilustrując. Nauczyciel materiał lekcyjny przekazuje nie po to , by się go dziecko nauczyło, lecz by wspierać jego rozwój, objaśniać jego przeżycia, uwrażliwiać jego spostrzeganie. W procesie dydaktycznym obowiązuje pierwszeństwo żywego słowa nad drukowanym. Nie ma tradycyjnego systemu ocen i drugoroczności. Pod koniec roku nauczyciel wystawia opinię o uczniu. Jest to więc szkoła bez lęku. Ważnym czynnikiem kształcącym i wychowawczym jest system często organizowanych przez uczniów, rodziców i nauczycieli różnych uroczystości, festynów i przedstawień. Pedagogika steinerowska zakłada, że właściwie kształcenie dokonuje się tam, gdzie zdobywa się wiedzę. Dlatego też, lekcje muszą być ciekawe, a nauczyciele muszą uczyć tego, co ich samych interesuje. Pedagogika Steinera to wychowanie w wolności i do wolności. Wychowanie do samodzielności, wyzwolenie indywidualności ma za zadanie pomóc młodemu człowiekowi w znalezieniu własnej drogi. Szkoły waldorfowskie są organizowane na zasadzie wolnego stowarzyszenia rodziców, nauczycieli i uczniów, którzy wzajemnie szanują swoją wolność. Nie ma w nich dyrektora. Wszyscy nauczyciele otrzymują równe pensje zasadnicze. Szkoły te są prywatne, w pełni samorządne, autonomiczne we wszystkich sprawach oraz niezależne od państwowych władz oświatowych.
