Boże do czego oni chcą wrócić?
Za moich czasów wprawdzie nie było hłosty ale było bicie linijką po głowie
i po plecach,walenie drewnianym piórnikiem po łapach.
Mieliśmy Polonistę, wywołał do tablicy, czterech chłopców i cztery dziewczynki,
mielśmy nauczyć się Ody Do Młodości.
Wierszy zawsze uczyłam się 1o minut przed lekcją,
kiedy zaczęłam wirsz, zrozumiałam, że tego nawet nie ugryzę, dałam spokój,
chłopaki dostali po cztery łapy na każdą rękę, nauczyciel walił z całych sił,
diewczynki bały się podać rękę, wyleciały z trzaskiem otwiranych podwójnych
drzwi pchnięte siłą przez nauczyciela.
Miałam wybór, podać rękę albo wylecieć z klasy do dyrektora,wybrałam łapy,
polonista walił a ja nawet nie drgnęłam, zrozumiałam że albo się posikam
albo odgryzę nauczycielowi nos,sporzałam nauczycielowi w oczy,
opuścł rękę z piórnikiem, i wrzasnął, cisza, chociaż w klasie słychać było
przelatującą muchę,
wróciłam na miejsce, nawet łza nie zaszkliła mi oka,
chociaż ręce pulsowały mi jak tramwaj który dudni po szynach,
dziś niema drewnianych piórników,ale chłosta jest bolesna i poniżająca,w
dodatku na goły tyłek.
Czy do tego mamy wrócić? Skandal!