Grażynko, wkleilabym ci dobry link do bardzo szcegolowego i dobrego artykulu, ale sprawdzilam ze nie da sie go otworzyc. Ja jestem zarejestrowana w portalu dla lekarzy wiec mam do niego dostep, no ale za to przeklejam najciekawsze fragmenty:
Wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV) jest wysoce zakaźny i szerzy się drogą kropelkową. Ponieważ po zakażeniu pierwotnym ulega on latencji w komórkach zwojów nerwowych, każda osoba, która przebyła to zakażenie, jest narażona na jego reaktywację w przypadku osłabienia odporności z jakiejkolwiek przyczyny.
Wykwity mają tendencję do grupowania się, a ich skupiska często się obserwuje na obszarach skóry unerwianych przez gałęzie nerwów czuciowych (np. przymostkowo, w okolicy środkowo-pachowej i przykręgosłupowo, co odpowiada przednim i bocznym gałęziom skórnym nerwów międzyżebrowych oraz gałęziom tylnym nerwów rdzeniowych piersiowych). Pod koniec pierwszego tygodnia od momentu pojawienia się osutki, a niekiedy wcześniej, pęcherzyki zmieniają się w krosty, a po kolejnych 3-5 dniach w owrzodzenia i pokrywają się strupami. Pojawienie się nowych pęcherzyków po tygodniu powinno nasuwać podejrzenie współistniejącego niedoboru odporności. Strupki odpadają zwykle pod koniec 3. lub 4. tygodnia, lecz zmiany bliznowate, odbarwienia lub przebarwienia mogą być widoczne jeszcze przez długi czas. U mniej niż 20% pacjentów występują znaczące objawy ogólne, takie jak gorączka, ból głowy, złe samopoczucie lub zmęczenie.
Półpasiec lokalizuje się w obrębie dermatomów i dotyczy zawsze jednej połowy ciała, z wyjątkiem sytuacji, gdy prawidłowe unerwienie skóry przekracza linię pośrodkową na niewielkim obszarze. U chorych z prawidłową odpornością zwykle zajęty jest pojedynczy dermatom. Niekiedy w związku z rozwojowymi odmianami unerwienia choroba może obejmować ograniczone obszary przylegających dermatomów. W typowym półpaścu nie dochodzi do uogólnionego zajęcia wielu dermatomów, zwłaszcza znacznie oddalonych od siebie. Osutce towarzyszy zwykle ból o podobnym charakterze jak ból prodromalny o większym lub mniejszym natężeniu; ból może się pojawić po raz pierwszy dopiero w czasie fazy skórnej półpaśca. Świąd w półpaścu występuje równie często jak ból, ale zwraca znacznie mniejszą uwagę lekarzy. W niektórych łagodnych przypadkach półpaśca to świąd, a nie ból stanowi główny objaw.
Półpasiec u dzieci:
Mimo że częstość występowania półpaśca zwiększa się w wiekiem, co odzwierciedla słabnąca z wiekiem swoistą odpowiedź przeciwko VZV, to półpasiec pojawia się również u dzieci. Donoszono, że częstość półpaśca u dzieci w wieku 10-14 lat (50-100 przypadków na 105 dzieci na rok) wynosi 1/5-1/10 częstości u dorosłych w wieku 55-65 lat. Ogólnie rzecz biorąc, półpasiec u dzieci ma mniejsze nasilenie niż u osób starszych i znacznie rzadziej powoduje ciężki ostry lub przedłużający się ból. Znane czynniki ryzyka półpaśca w okresie dzieciństwa to ospa wietrzna u ciężarnej matki lub pierwotne zakażenie ospą wietrzną u dziecka w 1. roku życia.
Głównym celem leczenia półpaśca u chorych bez upośledzenia odporności jest zmniejszenie bólu, a u chorych z niedoborem odporności oraz z półpaścem ocznym - zahamowanie replikacji wirusa. a wiec terapia lekami przeciwwirusowymi.
Miejscowe leki przeciwwirusowe nie są skuteczne u chorych na półpasiec i nie zaleca się ich stosowania. Mocno zalecane jest ogólnoustrojowe leczenie przeciwwirusowe jako terapia pierwszego wyboru u chorych na półpasiec z prawidłową odpornością, którzy spełniają jakiekolwiek z następujących kryteriów (tab. 1):
1) wiek >=50 lat
2) skarżą się na umiarkowany lub silny ból
3) mają umiarkowaną lub nasiloną osutkę lub
4) choroba zlokalizowana jest poza tułowiem.
wnosek z tego Twoja corcia raczej nie kwalifikuje sie do leczenia przeciwwirusowego.
U chorych obciążonych małym ryzykiem powikłań półpaśca (np. młodszych, z niewielkim ostrym bólem i osutką na tułowiu) potencjalne korzyści z leczenia nie są znane. Mogą być one jednak znaczące, gdyż w tej grupie również istnieje ryzyko PHN (neuralgia posherpetyczne). Zarówno acyklowir, jak i famcyklowir i walacyklowir są lekami wyjątkowo bezpiecznymi, dzięki czemu bilans potencjalnych pożądanych efektów i ryzyka związanego z leczeniem jest korzystny. Dlatego zaleca się rozważenie leczenia przeciwwirusowego także u chorych, u których ryzyko rozwoju PHN i innych powikłań półpaśca jest prawdopodobnie niewielkie.
Potencjalna korzyść z rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego u pacjentów, którzy zgłosili się po 72 godzinach od pojawienia się osutki, nie jest znana, lecz może być znaczna wobec minimalnego ryzyka związanego ze stosowaniem acyklowiru, famcyklowiru i walacyklowiru.
Słaby lub umiarkowany ból można leczyć paracetamolem lub niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NSLPZ) w monoterapii lub w połączeniu ze słabym analgetykiem opioidowym (np. kodeiną) lub tramadolem. Należy pamiętać o konieczności odpowiedniego dawkowania tych leków, aby uzyskać stały stopień analgezji (np. co 6 h), a nie stosować tylko doraźnych dawek w czasie większego natężenia bólu. Niestety nie badano tych powszechnie stosowanych leków w leczeniu półpaśca. U osób z umiarkowanym lub silnym bólem, który często zaburza sen, zaleca się stosowanie silnych opioidów (np. oksykodonu lub morfiny).
To tak dla potwierdzenia mojego poprzedniego postu. Nie mam teraz na codzien kotaktu z medycyna i chcialam sie upewnic czy wszytsko dobrze pamietam
Pozdrawiam!
