Witam mamusie,
przypadkiem trafiłam na to forum, nie mam poparzonego dziecka, sama
tez nie byłam, ale czytając Wasze posty musiałam coś napisać.
Miałam w szkole podstawowej koleżankę, była bardzo poparzona - cała
buzia, zdeformowane usta, cały tułów, ręce, równiez zdeformowane
palce. Poparzyła sie mając 4 latka, zapaliła sie kurtka od ogniska.
to były lata późne siedemdziesiąte.Pamietam tylko jak kolezanka
ciągle jedziła na przeszczepy, po podstawówce kontakt sie urwał. Ale
nie o tym chciałam pisać. Ona nie miała kompleksów, miała kochająca
rodzinę, zupełnie od reszty klasy nie odstawała a i dla nas patrzę z
mojego punktu i reszty klasy niczym sie nie różniła, była takim
samym dzieckiem - nie pamiętam, żeby ktoś jej dokuczał czy w
jakikolwiek inny sposób dawał do zrozumienia, że cos jest nie tak.
piszę to bo zauważyłam, że niektóre mamy boja sie reakcji innych
dzieci w przedszkolu, szkole. Była pewną siebie dziewczynką.
Pamietam nawet lekcję kiedy sama opowiadała jak doszło do wypadku.
Przy całej klasie, nie bała sie mówić. Poźniej skończyła szkołę
średnią,poznała kogoś kto ja kocha - ma dwójkę wspaniałych dzieci.
Może to pomoże niektórym mamom, które czuja sie winne - teraz
potrzebna jest miłosc, uśmiech zarówno Wam jak i dzieciom to buduje
wiare w siebie i potrzebne jest obojgu. Ta moja koleżanka była
naprawdę bardzo poparzona i na pewno jej rodzice nie raz płakali nad
losem córki, bo zawsze chcemy jak najlepiej dla dzieci...ale ona
dzięki miłości, akceptacji, tolerancji wyrosła na mądrą, piękna
kobietę, która kocha i jest kochana....i to jest najwazniejsze