Witaj Falae. Doskonale Cie rozumiem, jak wszyscy pewnie, gdy człowiek nagle
znajduje się na początku tej nieznanej drogi. Ja też byłam /jestem czasami
nadal/ zagubiona, wystraszona. W wolnych chwilach najczęściej szukałam
informacji na forach. To tu śledziłam losy bliskich osób, które walczyły z
drobnokomórkowcem 2 lata temu. Nie uczestniczyłam przecież w ich rozmowie, bo
jest to wątek zarchiwizowany, ale bardzo pragnęłam do nich dołączyć. Ta grupa
osób stanowiła dla siebie ogromne wsparcie. Czułam ogromną więź pomiędzy
uczestnikami tamtego forum. Zazdrościłam im, że mają siebie, bo czułam się z tym
wszystkim bardzo samotna.
Czasami chce się to wszystko wykrzyczeć, podzielić z kimś obawami. Zwłaszcza z
kimś, kto zrozumie.
Mama na szczęście nie miała i nie ma duszności, kaszlu. Generalnie znosiła
chemioterapię dość dobrze. Wyniki krwi i profil nerkowy miała zawsze w normie. W
ogóle jest dzielną kobietą.
Na pewno lekarze zrobią wszystko, żeby móc poprawić nadwątlone zdrowie Twojego
taty. Chemia jest dużym obciążeniem dla organizmu i - jak powiedział mi jeden z
doktorów - czasami lepiej jej nie podejmować lub zaprzestać w trakcie. Tak bolą
te wszystkie słowa, które się słyszy. Przygnębiają rokowania i brak alternatyw.
Życzę, aby Twój tato wzmocnił się na tyle, by mógł podjąć walkę. Bardzo ważna
jest jego kondycja.
Poczekajmy, przecież cały czas nie może być tylko źle!
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.
