Dwa lata of prostatektomii - PSA ciągle zero
Właśnie przyszły emailem z laboratorium, via mój GP czyli lekarz
rodzinny, wyniki PSA zrobionego parę dni temu. W drugą rocznicę
mojej radykalnej prostatektomii PSA jest nadal niewykrywalne, a
konkretnie <0,04, bo taki jest próg czułości analitycznej w
laboratorium, z którego usług korzystam.
Interesujące są te psychologiczne stany prostatyka po 50-ce w
związku z co półrocznymi testami PSA.
W warstwie racjonalnej, to ja niby wiem, że miałem wczesne wykrycie
z powodu rutynowego wykonywania PSA co roku od 49 roku życia,
chirurgię w wykonaniu fachowca mającego na koncie około 1200
prostat, w histopatologii pooperacyjnej czyste węzły chłonne,
negatywne marginesy chirurgiczne, nieprzekroczoną torebkę gruczołu i
brak nacieków wzdłuż gałązek nerwowych. Więc w zasadzie powinno być
OK.
Z drugiej jednak strony miałem wynik Gleasona = 7 (3+4), i
błyskawiczne podwojenie PSA w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed
diagnozą z 3,0 na 6,0ng/ml, a poza tym naczytalem się furę poważnych
materiałow, z których wynika consensus nauk medycznych o ogólnie
takiej sobie przewidywalności przebiegu raka prostaty.
Statystycznie rzecz biorąc powinienem wyjść na swoje, ale
statystycznie to ja i mój pies mamy po trzy nogi.
Więc co 6 miesięcy noszę się z klasycznym emocjonalnym PMT, jak
kobieta co 28 dni - będzie zero, czy nie będzie zero, oto moje
pytanie Hamleta co pół roku.
Teraz lada chwila zadzwoni sekretarka mojego specjalisty, który też
dostał elektronicznie te wyniki, żeby mi powiedzieć czy pan doktor
uważa, że mam dalej robić PSA co 6 miesięcy, czy teraz przejdę na
testy raz do roku, bo to już dwa lata od mojej prostatektomii, a PSA
cały czas nieoznaczalne, od 6 tygodni po zabiegu.
No więc, do następnego testu - a tymczasem u mnie późna wiosna, 26
stopni, po południu ma być 32, świeci słońce, kwiaty w ogrodzie
rosną jak szalone. Jakby jeszcze producent przecenił Cialis o jakieś
80%, to wiosna bylaby jeszcze piękniejsza.
