Z dużym zainteresowaniem przeczytałem wszystkie Pana posty -- jestem
pod wrażeniem prywatnej medycyny australijskiej (i talentu
literackiego!)
Tu, gdzie pracuję (spore miasto w UK, wszelako nie Londyn), nie ma
ani jednego dużego prywatnego szpitala. Standard to 1-2 chirurgów
danej specjalizacji/ szpitalik, zatem wybór, jaki ma prywatnie
ubezpieczony pacjent, jest praktycznie żaden. O ile publiczna
służba zdrowia cierpi na obsejsję audytu wszystkiego i wszystkich,
co ma też swoje dobre strony, o tyle kontrola nad poczynaniami
doktorów w placówkach prywatnych i nad wynikami leczenia tamże jest
nikła. W praktyce mechanizmy kontrolne sprowadzają się do efektów
zawiści kolegów pozbawionych lukratywnych prywatnych synektur.
Szpital prywatny w którym pracuję (poza stałą pracą w NHS) nie ma
np. oddziału intensywnej opieki medycznej, a robią w nim i
prostatektomie i radykalne resekcje jelita grubego. Pacjenci są po
prostu 'na wejściu' selekcjonowani wedle ryzyka komplikacji, a jeśli
już coś się istotnie dzieje, to pozbywają się ich szybciutko do
pobliskiego szpitala NHS.
Osobiście nie mam prywatnego ubezpieczenia, bo po prostu nie warto.
Za drobiazgi sobie sam mogę zapłacić, jeśli zależy mi na szybkości,
a jak nie daj Boże coś by się rzeczywiście poważnego trafiło, nigdy
bym do angielskiego prywatnego szpitala nie poszedł. Znam zbyt
wiele szczegółów kuchennych.
Ot co kraj, to obyczaj. Ech, żeby ta Australia byla nieco bliżej
Starej Europy...
O polskiej urologii szkoda gadać -- nawet na tle przeciętnego
poziomu polskiej medycyny ta dziedzina prezentuje się tragicznie.
Życzę zdrowia i stale niskiego PSA! pT2a naprawdę zdarza się rzadko.
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.
