Ekonomika straty prostaty

Australijski rok podatkowy kończy się 30 czerwca, a zeznanie podatkowe trzeba
złożyć do końca października, więc jak co roku zabieram się do tego z głęboką
niechecią, jak pies do jeża. Dokonany przy tej okazji przegląd dokumentów z
instytucji ubezpieczeniowych, jakie przysłano mi po zakończeniu roku podatkowego
2007/08, w którym wyrżnięto mi prostatę, wykazuje niezbicie , że leczenie mojego
wcześnie zdiagnozowanego i mało skomplikowanego przypadku raka prostaty, liczone
ze wszystkim (diagnostyka, patologia, konsultacje u specjalisty, hospitalizacja,
chirurgia, anestezjologia, opieka pooperacyjna etc.) zamknęło się dotychczas
sumą A$ 27 000, czyli około 54 tysięcy polskich złotych, czyli trochę więcej,
niż mi się oprzednio wydawało. Z czego na mnie przypadło do zapłacenia około 15
000 zł a resztę (ca. 39 000 PLN) pokryły bez słowa ubezpieczenia. To znaczy,
australijskie powszechne ubezpieczenie państwowe Medicare (ekwiwalent NFZ) za
które płacę 1.5% od rocznego dochodu, plus ubezpieczenie prywatne, za które
płacę dodatkowo ekwiwalent ok. 6000 PLN rocznie za całą rodzinę. Gdybym nie miał
ubezpieczenia prywatnego, wyniki kliniczne mogłyby być daleko gorsze. Aha,
zapomniałem dodać jeszcze koszta Cialis (tadalafil) po A$ 20 (40 zł) za
tabletkę, dwa razy w tygodniu, od prawie roku. Cialis nie jest u nas
refundowany, a po radykalnej prostatektomii trzeba go brać w interesie
długoterminowej rehabilitacji wiadomego narządu, bez względu na to, czy się go w
miedzyczasie używa, czy nie. Na razie zjadłem Cialis za jakieś 3500 PLN, z
częściowym tylko sukcesem, i muszę brać go dalej.... Ten kosztorys polecam
wszystkim, którym sie wydaje, że służba zdrowia może być jednocześnie dobra i
tania.