Dodaj do ulubionych

Fludarabina - jak działa

20.09.08, 18:23
Witam!
Mój tata choruje na białaczkęprzewlekła. Otrzymałac właśnie
fludarabinę w tabletkach.
Moża jest ktoś kto ją brał, jak ona działa?
Jakie ma skutki uboczne?
Jak samopoc
Edytor zaawansowany
  • sp9tcu 21.09.08, 00:11
    Opis leku

    Fludarabina
    fludarabine
    cytostaticum
    L01BB

    Działanie: Fluorowany analog nukleotydowy widarabiny, leku o działaniu
    przeciwwirusowym - 9-b-D-arabinofuranozyloadenina (ara-A). Jest ona częściowo
    oporna na działanie deaminazy adenozynowej. Fosforan fludarabiny ulega szybko
    defosforylacji do 2-fluoro-ara-A, wchłanianego przez komórki organizmu i
    następnie fosforylowanego wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do
    2-fluoro-ara-ATP. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazę
    a/d i e DNA, primazę DNA i ligazę DNA, hamując tym samym syntezę DNA. Ponadto
    następuje częściowe zahamowanie polimerazy II RNA i w konsekwencji zmniejszenie
    syntezy białek. Procesy te prowadzą do zahamowania wzrostu komórek. tmax
    2-fluoro-ara-A w surowicy wynosi 30 min. Metabolit ten wydalany jest w 40-60% z
    moczem.

    Wskazania: Leczenie przewlekłej białaczki limfatycznej typu B-komórkowego (CLL),
    jeśli w trakcie stosowania lub po zastosowaniu co najmniej jednego standardowego
    cyklu leczenia zawierającego lek alkilujący nie uzyskano poprawy lub nastąpiła
    progresja choroby. Stosowana również w leczeniu chłoniaków nieziarniczych,
    ostrej białaczki szpikowej i limfoblastycznej, białaczki prolimfocytowej i
    włochatokomórkowej (wskazania niezarejestrowane w Polsce). Składnik większości
    protokołów kondycjonowania niemieloablacyjnego przed przeszczepieniem szpiku lub
    komórek krwiotwórczych z krwi obwodowej.

    Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Upośledzenie
    czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Nie określono bezpieczeństwa
    stosowania i skuteczności fludarabiny u dzieci. Należy zachować szczególną
    ostrożność u chorych zagrożonych wystąpieniem zespołu rozpadu guza. Należy
    zachować szczególną ostrożność podczas podawaniu leku chorym po 75. rż. Chorzy
    poddani leczeniu fludarabiną, u których jest lub będzie wykonywane przetaczanie
    preparatów krwiopochodnych, powinni otrzymywać tylko preparaty napromieniane.
    Chorych należy wnikliwie obserwować w kierunku wystąpienia hematologicznych i
    innych działań toksycznych. Zaleca się okresową ocenę morfologii krwi obwodowej.
    Działanie hamujące czynność szpiku kumuluje się w kolejnych cyklach leczenia. Po
    odstawieniu leku zahamowanie czynności szpiku może się w dalszym ciągu nasilać.
    Upośledzenie czynności szpiku spowodowane chemioterapią jest często
    przemijające. W rzadkich przypadkach, u chorych, którym przetoczono
    nienapromienione preparaty krwiopochodne, obserwowano reakcję przeszczep przeciw
    biorcy. W tych przypadkach bardzo często dochodziło do zgonu. Chorych należy
    dokładnie obserwować w kierunku wystąpienia autoimmunizacyjnej niedokrwistości
    hemolitycznej. W przypadku wystąpienia hemolizy zaleca się odstawienie leku,
    przetoczenie napromienionego koncentratu krwinek czerwonych i podawanie
    kortykosteroidów. Chorych należy obserwować pod kątem wystąpienia poważnych
    działań niepożądanych ze strony OUN (m.in. utrata wzroku, śpiączka, zgon). U
    chorych leczonych fludarabiną dochodzi do nawrotów procesów hemolitycznych.

    Interakcje: Fludarabina stosowana w skojarzeniu z pentostatyną
    (deoksykoformycyną) powoduje powikłania ze strony układu oddechowego mogące
    prowadzić nawet do zgonu chorego; nie zaleca się stosowania leku w skojarzeniu z
    pentostatyną. Cytarabina hamuje przekształcanie fludarabiny do 2-fluoro-ara-ATP.
    Dipirydamol i inne inhibitory wychwytu adenozyny mogą zmniejszać skuteczność
    fludarabiny. Stosowanie szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy jest
    przeciwwskazane przez okres nie krótszy niż 3 mies. po zakończeniu leczenia.

    Działanie niepożądane: Układ krwiotwórczy: neutropenia, małopłytkowość,
    niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna; metabolizm: hiperurykemia,
    hiperfosfatemia, hipokalcemia, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hematuria,
    obecność moczanów w moczu, niewydolność nerek, bóle w okolicy nerek, krwiomocz;
    zmiany aktywności enzymów wątrobowych i trzustkowych; układ nerwowy: osłabienie,
    pobudzenie, splątanie, zaburzenia widzenia, rzadko neuropatia obwodowa,
    śpiączka; układ oddechowy: duszności, kaszel, śródmiąższowe zapalenie płuc;
    układ pokarmowy: nudności, wymioty, brak łaknienia, biegunka, objawy zapalenia
    jamy ustnej, krwawienia z przewodu pokarmowego; układ sercowo-naczyniowy:
    obrzęki; układ moczowo-płciowy: krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego; skóra:
    osutka, sporadycznie martwica toksyczna rozpływna naskórka. W przypadku
    przedawkowania po podaniu dużych dawek leku wystąpić mogą nieodwracalne zmiany w
    OUN, które mogą powodować opóźnioną utratę wzroku (nie bezpośrednio po podaniu),
    śpiączkę i zgon. Duże dawki wywołują również ciężką małopłytkowość i neutropenię
    w wyniku zahamowania czynności szpiku. Brak swoistego antidotum - leczenie objawowe.

    Ciąża i laktacja: Kategoria D. Nie stosować w ciąży i w okresie karmienia
    piersią. Lek wykazuje działanie embriotoksyczne i(lub) teratogenne. Kobiety i
    mężczyźni w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w
    trakcie leczenia i co najmniej przez 6 mies. po jego zakończeniu.

    Dawkowanie: I.v. Dorośli. 25 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni w cyklach
    28-dniowych w postaci szybkiego wstrzyknięcia (bolus) (po rozcieńczeniu 10 ml
    0,9% roztworu NaCl) lub we wlewie i.v. (po rozcieńczeniu 100 ml) w ciągu 30 min.
    W skojarzeniu z cyklofosfamidem lub mitoksantronem zwykle przez 3 dni. Jeśli
    dane kliniczne sugerują upośledzenie czynności nerek lub pacjent przekroczył 70.
    rż., należy dokonać oceny klirensu kreatyniny. Jeśli klirens kreatyniny wynosi
    30-70 ml/min, należy zmniejszyć dawkę fludarabiny do 50% i przeprowadzać
    dokładne badania krwi w celu oceny toksyczności leku. Nie określono dotychczas,
    jak długo powinno trwać leczenie; zaleca się podawanie preparatu aż do
    osiągnięcia maksymalnej odpowiedzi na leczenie (zwykle 6 cykli), następnie lek
    należy odstawić.

    Uwagi: Stosowanie fludarabiny wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów;
    nie zaleca się rutynowego podawania leków przeciwwymiotnych. Każda fiolka wymaga
    dodania 2 ml wody do iniekcji. Po dodaniu 2 ml jałowej wody do iniekcji,
    liofilizat powinien rozpuścić się całkowicie w ciągu 15 s lub szybciej. 1 ml
    powstałego roztworu zawiera 25 mg fosforanu fludarabiny, 25 mg mannitolu oraz
    wodorotlenek sodu w ilości potrzebnej do uzyskania pH 7,7. Zakres pH gotowego
    roztworu wynosi 7,2-8,2. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa
    klinicznego z odpowiednim doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.