Gdy to czytam - to tak jak bym niemal własną historię czytała.
Mój mąż skarżył sie na bóle brzucha, mówiłam ,żeby poszedł do
lekarza - troche naciskałam- ale facet to facet -nie i tyle po co ma
opowiadać lekarzom ,że go boli.Po blisko trzech miesiącach niby
chodzenia po lekarzach wreszcie skierowali Go na chirurgię z
podejżeniem wyrostka- ja w to nie wierzyłam - medycyne studiuje z
zainteresowaniem choć nie na uniwersytecie, objawy nie te co przy
wyrostku....Ale dobrze ,że trafi do szpitala- tak myślałam.Dzwonił
ze szpitala o 23 w nocy, a o 2 już Go położyli na stół.Pierwotnie
miły pan chirurg powiedział,że to góz oplótł jelito i pękło na
szczęście niepełnościennie ale usuneli więcej niz trzeba było ,że
wygląda nie groźnie a histo to tylko rutyna....
Diagnoza po histo- III stopień złośliwy jak jasny piorun.
Potem na ostatnią chwilę chemia , bo w sekretariacie zagineły
badania.Słaba chemia , bo słabe serce męża po zawale i angioplastyce-
według markerów- ok.Ale tomografia- rozpacz- kilkanaście przerzutów-
jelita , wątroba, węzły chłonne, nadnercza i płuca.
A w domu małe dzieci- mamy 4 własnych i moją siostrę,ja po szpitalu
mam marskość wątroby i 8 grudnia kolejny turnus chemii- z jakim
skutkiem?Tyle razy przekładany,że aż zwatpienie mnie ogarnia.Boję
się- chyba pierwszy raz w życiu.Już nie raz traciłam wszystko - ile
razy można zaczynac od nowa???
Najpierw zmarli dziadkowie, potem matka, potem straciliśmy dziecko-
ktoś powie poronienie- ja powiem wyczekany człowiek, potem
zachorowałam i każda ciąża to ryzyko a tu bliźniaki w międzyczasie i
o mało nie pożegnałam się z życiem-teraz tracę męża.Chcę wieżyć ,że
się uda ale widzę że i On traci nadzieję.Niedawno zaczeły się bóle-
trudno patrzeć jak cierpi-nie umiem pomóc - nie mam siły a muszę
udawać silną...
