To był wybitny człowiek.
Może zwykły prostaczek musiał współpracować z komuna, by podróżować, ale z całą pewnością nie Ten człowiek (poza tym, oprócz polskiego miał również obywatelstwo argentyńskie, co w tamtych czasach wile spraw ułatwiało).
www.national-geographic.pl/geopedia/pokaz/antony-halik-tony-halik/
W 1976 roku podczas wspólnej wyprawy z Elżbietą Dzikowską i Edmundo Guillenem (peruwiańskim nauczycielem, prawnikiem, pisarzem, podróżnikiem
i odkrywcą) dotarł do Vilcabamby – legendarnej stolicy Inków. Mimo, że wcześniej docierały tu inne wyprawy, to właśnie dwójce Polaków
i Peruwiańczykowi udało się zdobyć niezbite dowody potwierdzające fakt, że jest to sławna stolica dawnej cywilizacji.
Tony Halik miał ogromne zdolności językowe. Mówił po hiszpańsku, angielsku, francusku, portugalsku, włosku, rosyjsku, niemiecku, czesku, a także w trzech narzeczach indiańskich: Hinan, Guarani i Xavante. Za cykl programów politycznych o Kubie dla stacji NBC zdobył nagrodę Pulitzera. Zrealizował ponad czterysta filmów dokumentalnych. Napisał trzynaście książek, wiele artykułów do gazet oraz współtworzył komputerową Encyklopedię Świata. W 1985 roku otrzymał medal Za zasługi dla miasta Torunia.
Był zapalonym żeglarzem – w latach 1987-1988 opłynął świat na pokładzie żaglowca Dar Młodzieży. Od połowy lat 70. „latał” również na bojerach (bojer - ślizg lodowy ang. iceboat - jednostka napędzana siłą wiatru, gdzie pędnikiem jest żagiel lub płat lotniczy – skrzydło; porusza się na płozach po zamarzniętych zbiornikach wodnych).
Interesował się także tematyką UFO i marzył, by być pierwszym dziennikarzem
w kosmosie. Latał balonem z Bertie Forbesem i nie miał nic przeciwko spotkaniom z czarownikami, szamanami czy znachorami. Prowadził rozmowy m.in. z Henry Kissingerem, Lechem Wałęsą, a nawet z Fidelem Castro. W 1972 roku towarzyszył prezydentowi Richardowi Nixonowi podczas pobytu w Polsce.
O sobie samym mówił, że jest urodzony dla przygody: „Od dzieciństwa dręczyło mnie to samo pragnienie: zobaczyć, co kryje się za ścianą, za górą, za morzem…”
Zmarł w Warszawie 23 maja 1998 roku. Został pochowany na Cmentarzu Brudnowskim w grobie rodzinnym obok Jadwigi Zbańskiej (Górskiej), matki Elżbiety Dzikowskiej. Był jednym z najwybitniejszych polskich podróżników, dziennikarzy, pisarzy, operatorów filmowych, fotografów, a także autorów programów telewizyjnych o tematyce podróżniczej.
Nagrody i twórczość
• Nagroda Pulitzera dla NBC za cykl programów o Kubie
• 1981 – The Humanitas Prize za program We’re moving up. The Hispanic Migration
• 1985 – Złoty ekran wspólnie z Elżbietą Dzikowską
• 1985 - Zasłużony dla miasta Torunia
• 1986 – Wiktor wspólnie z Elżbietą Dzikowską
• 1993 - wyróżnienie od Telewizji Polskiej za cykl Pieprz i wanilia
Twórczość (wydania polskie)
• 180 000 kilometrów przygody
• Z kamerą i strzelbą przez Mato Grosso
• Moja wielka przygoda (wznowienie pt. Jeep. Moja wielka przygoda)
• Urodzony dla przygody
• Wielkie przygody małej Patrycji
Organizacje
• Polski Oddział The Explorers Club (wiceprezes)
• Toruński Oddział Towarzystwa Polska - Ameryka Łacińska (honorowy członek)
• Gdański Klub Nurków Rekin
• Yacht Klub Polski
--
"Umiera powoli, kto nie podróżuje, kto nie czyta książek, nie słucha muzyki, kto nie obserwuje, nie rozmawia z nieznajomymi..."
Pablo Neruda
