• drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
Dodaj do ulubionych

ci ohydni polacy

  • 16.07.06, 01:08
    najbardziej mnie si podoba ten kawalek:

    I forgive Gross the false moment when he equates anti-Semitism in Poland with
    anti-Semitism in "Christian Europe and the United States at the time."
    Whatever our faults, we have never done anything remotely like this to our
    Jewish citizens.


    pozdrawiam "cieplutko"!

    "The end of our empire, if end it should, does not frighten us"
    Edytor zaawansowany
    • 16.07.06, 04:30
      link nie dziala
      moze podaj tytul artykulu aby mozna bylo go namierzyc przez google
      • 16.07.06, 05:12
        mi dziala, ale mozesz pojsc na strone baltimre sun, i zrobic search
        na "poland" ...bedzie w rezultatach gdzies tam pod koniec 1-szej strony
        pozdrawiam "cieplutko"!

        "The end of our empire, if end it should, does not frighten us"
        • 16.07.06, 07:18
          jot-23 napisał:

          > mi dziala, ale mozesz pojsc na strone baltimre sun, i zrobic search
          > na "poland" ...bedzie w rezultatach gdzies tam pod koniec 1-szej strony

          Please register or log in
          The feature you requested is available only to registered members. Registration is FREE.

          nie len sie, kopiuj caly artykul ;)
          -----------\\- -//-------
          ---------( @ @ )-------
          --o00o-- (_)--o00o---haslo: Kici Kici Miau Miau
          • 16.07.06, 13:12
            dzisiaj link dziala:

            Poland's little Holocaust after the Holocaust
            By Joan Mellen
            Special to the Sun
            Originally published July 2, 2006

            >>>Fear: Anti-Semitism in Poland After Auschwitz
            Jan T. Gross
            Random House / 336 pages / $25.95

            Jan T. Gross, a Princeton professor, has written an astonishing book, an expose
            of vicious anti-Semitism, complete with medieval, murderous pogroms raging in
            Poland -- after the end of World War II.

            Fear documents in meticulous detail how, after the Nazi defeat, Polish citizens
            of all classes set upon the remaining Jews in their communities and murdered
            them outright. During the 1946 Kielce pogrom, soldiers who were called to the
            scene to restore order instead tossed women out of windows. In the courtyard
            below, townspeople finished off those not yet dead.

            Blood pooled in the streets as people executed their Jewish neighbors
            mercilessly. An infant was shot in the head, its mother already dead, because,
            the murderer says, "it was crying." On trains, boys in a youth group dutifully
            move from car to car singling out the Jewish passengers, the more readily for
            them to be murdered at the next stop, where a bloodthirsty mob waits impatiently.

            Gross supplies impeccable documentation: witness testimony, court testimony from
            the desultory trials (most of the killers got off), letters, diaries, films. All
            tell the same story: Anti-Semitism was so embedded in the culture of Poland that
            even witnessing the outrages of Auschwitz and Treblinka, which were not
            concealed from sight, did not dissuade large sections of the Polish population
            from the murderous project of cleansing their country of Jews. Only in their
            being less well-organized did they differ from their Nazi occupiers, in whose
            efforts against the Jews many gladly assisted.

            The old order and the army, the new Communist apparatus, the cardinal and his
            bishops - all conspired to kill Poland's remaining Jews (90% had already
            perished) or to drive them out of the country for good. Gross exposes how this
            brutality unfolded in contradistinction to the "Romantic" Polish tradition "of
            nurturing the weak and defending the persecuted."

            Many of those Poles who had shielded or rescued Jews from the Nazis tried
            desperately to keep their identities secret so that their neighbors would not
            murder them. In one of his very helpful and copious footnotes, Gross invokes
            that paradigmatic scene from Primo Levi's classic Survival In Auschwitz. Levi,
            newly arrived, was perishing of thirst, longing for a drink of water which was
            not, of course, forthcoming. At last, he seized an icicle and lifted it to his
            lips, only for it to be knocked away by a guard. Perplexed, because he was a
            young man and not yet initiated into the Nazi landscape, Levi asked: "Why?" The
            guard offered a ready answer: "Hier ist kein warum." Here there is no why.

            Gross dutifully attempts to examine why so many Poles of all social classes
            revealed themselves to be so brutish and lacking in compassion as to have
            excluded themselves from civilization itself. He can discover no answer. He
            ponders whether Poles murdered the few Jews remaining alive in Poland because
            the Poles thought the Jews had brought Communism to Poland. They had not. Most
            Polish Jews were not in the Communist Party, were not Stalinists. He ponders
            whether Poles really believed that the Jews killed Christian children and then
            used their blood to make matzo, or to give blood transfusions to concentration
            camp survivors. He discovers that no one really believed these absurdities.

            Gross wonders whether the Nazis had corrupted many Poles by exterminating the
            Jews openly. But then he notes that pogroms were flourishing before the time of
            the camps, as they would after them. He considers whether many postwar Poles
            killed Jews because they didn't want to return illegally appropriated Jewish
            property. Then he remembers that the overwhelming majority of Jews were not
            coming back, and everyone knew it. He examines Stalin's virulent anti-Semitism,
            but that was in another country.

            Gross finds no explanation for these horrendous deeds because there is none. He
            is looking at pure, unregenerate evil. Based on his evidence, it is not gone
            yet. Gross reveals how, into the 1990s, Polish historians covered up these
            horrors. A 2004 poll conducted in Poland revealed that 40 percent of respondents
            still thought Poland was controlled by Jews.

            "People engaged in a murderous encounter belong in effect to a different
            species," Gross concludes. For balance, one might add that the Poles were not
            alone in history in separating themselves from civilization, that they have been
            joined by the exterminators of the indigenous peoples of the Americas, the slave
            traders, and the Belgian mass murderers in the Congo, to cite by no means the
            only examples.

            Fear is so important a story because the existence of these pogroms after the
            war is not common knowledge. Although it is well-known that Poles applauded
            Jews' being carted away by the Nazis so that they could appropriate their
            property, and that anti-Semitism has flourished for centuries in Poland, the
            fact that pogroms could progress unimpeded after Auschwitz may be news to many.

            Fear provides so important a story that I forgive Gross the false moment when he
            equates anti-Semitism in Poland with anti-Semitism in "Christian Europe and the
            United States at the time." Whatever our faults, we have never done anything
            remotely like this to our Jewish citizens. Gross has done a great service to the
            historical discourse by exposing the realities of what is, was and has been
            racist cruelty in Poland. I am Jewish, but I'm confident the evil he has
            illuminated will offend and disgust all his readers no less.

            Joan Mellen's most recent book is "A Farewell To Justice: Jim Garrison, JFK's
            Assassination and the Case That Should Have Changed History." She teaches in the
            graduate writing program at Temple University in Philadelphia.
            • 16.07.06, 13:32
              Rozmowa z KRZYSZTOFEM KĄKOLEWSKIM, autorem "Umarłego cmentarza", książki o
              zbrodni dokonanej na Żydach w Kielcach 4 lipca 1946 r.

              - O tym, co zdarzyło się 4 lipca 1946 r. w Kielcach, mówi się: pogrom kielecki.
              Czy słusznie?

              - To nie był pogrom, czyli wymordowanie przez mieszkańców Kielc przebywających
              w tym mieście Żydów, ale pacyfikacja z udziałem sił wojskowo-milicyjnych.

              - A jaki był udział mieszkańców Kielc w zabiciu 41 lub 43 Żydów i zranieniu
              około 100?

              - To była operacja militarna przeprowadzona przez siły podległe komunistom bez
              udziału ludności cywilnej.

              - Ale nawet powszechnie szanowani historycy, np. prof. Wojciech Roszkowski,
              prof. Jerzy Eisler czy prof. Andrzej Paczkowski, piszą, że to mieszkańcy Kielc
              wymordowali około 40 Żydów.

              - Tak zwany pogrom kielecki badałem przez kilkanaście lat. O ile wiem, żaden ze
              wspomnianych historyków nie zajmował się nim. Ich przedstawienie wydarzeń z 4
              lipca 1946 r. w żaden sposób nie odbiega od interpretacji, którą jeszcze tego
              samego dnia, czyli 60 lat temu, komuniści narzucili Polakom i niemal całemu
              światu. Niestety, rzetelna wiedza o tym, co wydarzyło się wtedy w Kielcach,
              była i jest nikła. Dotyczy to również zdecydowanej większości historyków czasów
              najnowszych. Gdy mówi się lub pisze o tzw. pogromie, to błąd goni błąd, a brak
              elementarnej wiedzy jest przerażający.

              - Proszę o przykłady.

              - Zacznę od tego, że zabitymi nie byli rodowici mieszkańcy Kielc żydowskiego
              pochodzenia (jak wynika z danych Ministerstwa Administracji Publicznej, 13
              stycznia 1946 r. ludność żydowska skupiona była w 9 miejscowościach w
              województwie kieleckim, a w sumie liczyła 1300 osób - red.). Jedynymi
              kieleckimi Żydami, którzy zginęli 4 lipca, była pani Fischowa i jej dziecko,
              zabici przez milicjanta Mazura.

              - To kim byli zamordowani?

              - Żydami, którzy po wojnie przyjechali do Kielc, głównie ze Związku
              Sowieckiego, w tym z ziem wschodnich II RP, z zamiarem opuszczenia ich po
              krótkim pobycie. Większość z nich chciała wyjechać z Polski, przede wszystkim
              do Palestyny. Mieszkali w domu przy ul. Planty 7. Był to duży budynek,
              podzielony na dwie części: "lepszą" i "gorszą". W tej pierwszej
              mieszkał "kwiat" kieleckiego Urzędu Bezpieczeństwa i partii (PPR), w tym wiele
              osób żydowskiego pochodzenia. W drugiej - Żydzi, dla których pobyt w nim miał
              charakter przystanku, byli tam po prostu skoszarowani. Na ogół dość dobrze
              mówili po polsku, trudnili się w większości handlem i rzemiosłem. Część z nich
              była ortodoksyjnymi Żydami, część kibucnikami, a jeszcze innych określiłbym
              mianem syjonistów, czyli zwolenników utworzenia państwa żydowskiego. Zauważę,
              że gdyby doszło do prawdziwego pogromu, to tłum rozprawiłby się z Żydami
              zarówno z części "lepszej", jak i "gorszej". Tymczasem do walki, bo to była
              walka, choć bardzo nierówna, doszło jedynie w części "gorszej".

              - Jak przebiegały wydarzenia?

              - Należy zacząć od Henia Błaszczyka, który był wtedy niespełna 9-latkiem.
              Dziecko miało zaginąć 1 lipca i odnaleźć się 3 lipca wieczorem. O jego
              zaginięciu ojciec Walenty Błaszczyk poinformował milicję dopiero wtedy, gdy syn
              się odnalazł. Nazajutrz, 4 lipca, po godz. 8 rano pomaszerował z Heniem, swoim
              sąsiadem Antonim Pasowskim oraz jego szwagrem Dygnarowiczem, do siedziby I
              komisariatu MO w Kielcach, by poinformować o zaginięciu syna. Ojciec
              powiedział, że syn został porwany przez Żydów i przebywał w podziemiach
              kamienicy przy ul. Planty 7. Miano na nim dokonać rytualnego mordu,
              zakończonego wytoczeniem krwi, która posłużyłaby do wyrobu macy. Chłopcu udało
              się jednak uciec. Henio potwierdził słowa ojca, agenta UB. Współpracownikami UB
              byli również Pasowski i Dygnarowicz. Nie zadbali nawet o to, by sprawdzić, czy
              kamienica przy ul. Planty 7 ma piwnice. A nie ma.

              - Milicjanci uwierzyli?

              - Nie wykluczam, że część z nich mogła wierzyć w wersję Henia, ale z pewnością
              nie komendant komisariatu sierżant Edmund Zagórski, który to stanowisko objął 3
              czerwca 1946 r. Z reguły na interwencje milicja wychodziła wówczas w 2- lub 3-
              osobowym składzie. W tym przypadku było inaczej. Przez miasto ruszyła grupa 14
              milicjantów, w mundurach lub po cywilnemu, Henio, jego ojciec, Pasowski oraz
              Dygnarowicz. Szli ul. Sienkiewicza, główną ulicą Kielc, zatrzymując
              przechodniów i ogłaszając, że ten oto chłopczyk, wskazując na Henia, uciekł z
              rąk Żydów, którzy mieli go zabić, a jego krew przeznaczyć na macę. Krzyczano,
              że 11 innym dzieciom Żydzi wytoczyli już krew.

              - Jak reagowali mieszkańcy Kielc?

              - Widząc, że milicja nie tylko zwraca się do nich w normalny sposób, bez gróźb,
              ale wręcz zachęca do pójścia ze sobą, szli zaskoczeni i zaciekawieni.
              Przypomnę, że w tamtych czasach gromadzenie się nawet grupy 3 - 5 osób
              powodowało legitymowanie, rewizję osobistą lub zatrzymanie. Zgromadzenia były
              surowo karane. Istotne jest też zdanie sobie sprawy z tego, że kielczanie
              musieli być mocno zdumieni zachowaniem milicjantów.

              - Dlaczego?

              - Byli oni bowiem powszechnie uważani za sprzymierzeńców czy raczej sługusów
              reżimu, na czele którego, jak sądzono, stali ludzie pochodzenia żydowskiego. Ci
              kielczanie, którzy słyszeli zachęty milicjantów, nie mogli zatem pojąć,
              dlaczego akurat oni występują przeciwko Żydom, skoro Żydów jest pełno - jak
              uważano - na czele partii i UB.

              - Gdzie, zdaniem Pana, przebywał pomiędzy 1 a 3 lipca 1946 r. Henio Błaszczyk?

              - We własnym domu, gdzie ojciec, Pasowski i Dygnarowicz uczyli go, co ma mówić
              na komisariacie.

              - Skoro, jak Pan twierdzi, to nie był pogrom, a operacja wojskowo-milicyjna, to
              musiała być zaplanowana?

              - Na długo przedtem, zanim z I komisariatu MO wyszedł pochód milicjantów wraz z
              Heniem, wojsko i Urząd Bezpieczeństwa byli w stanie gotowości bojowej. Przed
              gmachem UB przy ul. Focha stanęły oddziały 4. pułku piechoty. Jego żołnierzom
              powiedziano wtedy, że przy ul. Planty Żydzi przetrzymują i mordują dzieci.

              - Kto kierował akcją?

              - Mózgiem całej operacji byli funkcjonariusze NKWD, przede wszystkim mjr
              Michaił Aleksandrowicz Domin, Dyomin czy Demin, bo występuje w źródłach pod
              różnymi nazwiskami, z Jewsekcji, komórki NKWD zajmującej się kwestiami
              żydowskimi. Bezpośrednio akcją - z balkonu - kierował mjr Władysław Spychaj,
              który zmienił nazwisko na Sobczyński. Był on agentem sowieckim przed wojną, a w
              czasie okupacji działał zarówno na rzecz Gestapo, jak i NKWD, z tym że
              najcenniejsze informacje przekazywał Sowietom, był zresztą oficerem NKWD. Sporo
              do powiedzenia miał też Adam Humer.

              - Ten sam, który w latach 90. miał głośny proces za zbrodnie komunistyczne i
              został w nim skazany?

              - Ten sam, ale dodam, że Humer w ogóle nie był sądzony za zbrodnie w Kielcach.
              Ja z nim rozmawiałem na początku lat 90., gdy jeszcze jego nazwisko nie było
              głośne. Oficjalnie Humer został skierowany do Kielc, by nadzorować referendum,
              które odbyło się 30 czerwca 1946. W czasie tzw. pogromu instruował swoich
              podwładnych, kogo mają aresztować, by potem skazać na śmierć.

              - Mjr Dyomin do Kielc przybył na kilka miesięcy przed 4 lipca 1946 r. (wyjechał
              stamtąd 2 tygodnie później). Jaki był udział Sowietów w zbrodni kieleckiej?

              - Nie ulega dla mnie wątpliwości, że kluczowy. To Moskwa zaplanowała i
              przygotowała ten mord. Jej wykonawcami byli Polacy służący w UB, MO oraz ORMO.
              W akcji brały udział także jednostki sowieckie, bo i ich wojsko oraz aparat
              bezpieczeństwa przebywali w Kielcach. W sumie, jak obliczyłem, w akcji udział
              wzięło co najmniej 395 funkcjonariuszy z różnych formacji.

              - Czy próbował Pan dotrzeć do archiwaliów rosyjskich dotyczących tzw. pogromu

              - Oczywiście. Zwracałem się w tej sprawie do prokuratora generalnego Federacji
              Rosyjskiej oraz do organizacji Memoriał zajmującej się zbrodniami
              komunistycznymi. Nie otrzymałem jednak odpowiedzi ani od prokuratora
              • 16.07.06, 13:33
                - Oczywiście. Zwracałem się w tej sprawie do prokuratora generalnego Federacji
                Rosyjskiej oraz do organizacji Memoriał zajmującej się zbrodniami
                komunistycznymi. Nie otrzymałem jednak odpowiedzi ani od prokuratora
                generalnego, ani od Memoriału, co - w tym przypadku - mocno mnie dziwi.

                - Jeśli mord kielecki był dziełem Rosjan, to kto był mocodawcą?

                - Znając realia panujące wtedy na Kremlu, to nie mogłoby do niego dojść bez
                wiedzy i zgody Stalina. W interesie generalissimusa było obarczenie winą narodu
                polskiego, pokazanie obywatelom świata zachodniego, jakimi to zbrodniczymi
                antysemitami są Polacy. Przyznać muszę, że ten zabieg w dużej mierze Moskwie
                się udał. Przypomnę, że 4 lipca przypada święto narodowe Stanów Zjednoczonych.
                60 lat temu w ambasadzie USA w Warszawie zebrało się spore grono, w tym
                dziennikarze z krajów zachodnich, bo wtedy jeszcze żelazna kurtyna była
                uchylona. W czasie przyjęcia do zgromadzonych w ambasadzie amerykańskiej
                dotarła informacja, że Polacy mordują Żydów. Jeszcze tego samego dnia w świat
                poszła o tym wiadomość, która dla Polski miała tym bardziej fatalne skutki, że
                świeżo w pamięci była zagłada Żydów w czasie wojny. Przekaz, który Sowieci
                posłali na Zachód, miał dowieść, że najpierw Niemcy, a teraz Polacy mordują
                Żydów. Jeśli Zachód chce temu zaradzić, to powinien zostawić nasz kraj w
                sowieckiej strefie wpływów. Dodam, co jest również ważne, że tego samego dnia
                trybunał norymberski zajmował się sprawą zbrodni katyńskiej, która miała zostać
                przypisana Niemcom.

                - Wiąże Pan mord w Katyniu ze zbrodnią w Kielcach?

                - Tak, bo oba te straszne wydarzenia zostały powiązane ze sobą 60 lat temu.
                Kiedy 4 lipca w procesie norymberskim prokuratorom sowieckim nie udało się
                przekonać Zachodu, że Katyń był dziełem Niemców, to Moskwa musiała znaleźć
                równoważną, kompensującą przegraną dla nich w Norymberdze sprawę. Było nią
                oskarżenie nie Polaków, ale "tłumu", "motłochu", choć żaden tłum nie
                uczestniczył w strzelaninie przy ul. Planty. Jednak te dwa obraźliwe określenia
                rzutowały na postawę i zachowanie się wszystkich mieszkańców Kielc, a oni
                stanowić mieli reprezentatywną grupę Polaków.

                - A jaki był udział polskich komunistów w tzw. pogromie kieleckim? Za UB w
                Biurze Politycznym odpowiadał wtedy Jakub Berman.

                - Berman sam bał się, że jako Żyd może paść ofiarą, bo przecież Stalinowi i
                części polskich komunistów chodziło również o zastraszenie działaczy partyjnych
                żydowskiego pochodzenia. Mam zeznania jego asystenta, który zapewniał mnie, że
                Berman piekielnie bał się wówczas o siebie. Wierzę mu.

                - A Bierut lub Gomułka mogli wiedzieć o planach sowieckiej prowokacji w

                - Jest to bardzo mało prawdopodobne. Wydaje mi się, że NKWD i kierownictwo w
                Moskwie nie poinformowałoby nawet Bieruta, a tym bardziej Gomułki z obawy, że
                chcieliby się wtrącać, a czas akcji miał dla Kremla duże znaczenie.

                - Powrócę do kwestii udziału mieszkańców Kielc w tzw. pogromie. Powiedział Pan,
                że w nim nie uczestniczyli. Tymczasem raz po raz powtarzana jest teza o tym, że
                to wielotysięczny tłum mordował i grabił Żydów w Kielcach, ponadto to przecież
                sami milicjanci przyprowadzili kielczan pod dom przy ul. Planty.

                - Owszem, tłum się zgromadził, ale liczył około 100-120 osób. Byli to gapie,
                oddaleni od domu przy ul. Planty 7 co najmniej o 100 metrów, m.in. dlatego, że
                ulica po dotarciu tam oddziałów milicji została zablokowana. Ponadto, gapie,
                gdy tylko wybuchały kolejne strzelaniny, bo Żydzi bronili się, rzucali się do
                ucieczki w dół ul. Sienkiewicza, po czym, gdy strzelanina ucichała, część z
                nich wracała. Kiedy ponownie rozległy się strzały, znów rzucili się do
                ucieczki. Gdy pewna grupa lewicowo nastawionych kielczan przepraszała światową
                społeczność żydowską za to, że "nasi ojcowie, bracia i sąsiedzi, mordowali
                Żydów 4 lipca", to napisałem do nich list. Prosiłem w nim, by wskazali, którego
                z nich ojciec, brat lub sąsiad zabijał, z prośbą o podanie nazwisk i - o ile to
                możliwe - adresów. Tłumaczyłem, że byłyby to bezcenne informacje dla
                prokuratury i sądów, tym bardziej że nikt ze skazanych w procesie kieleckim i
                rozstrzelanych, nie brał udziału w zbrodni. Do dzisiaj nie doczekałem się

                - A kiedy zakończyła się walka czy raczej rzeź Żydów, to kto uczestniczył w
                grabieniu zmarłych i rannych?

                - Ci, którzy z nimi walczyli, to jest UB, wojsko i inne formacje komunistyczne,
                które zdobywały kamienicę przy ul. Planty 7. Mieszkańcy Kielc nie mogli wejść
                do budynku, ponieważ po walce był otoczony i zabezpieczony przez
                funkcjonariuszy reżimu.

                - Jaki był stosunek kielczan do Żydów?

                - Panował lęk przed Żydami, który bardzo się zaostrzył w latach 1944-1945, gdy
                okazało się, że Stalin posługuje się komunistami żydowskiego pochodzenia w
                dążeniu do pacyfikacji Polski.

                - 4 lipca 1946 r. mieszkał Pan w Kielcach. Co Pan pamięta z tego dnia?

                - Mieszkałem z mamą w dwupokojowym mieszkanku, około 350 metrów w linii prostej
                od ul. Planty. Obudziły mnie strzały. Potem przybiegł do mnie kolega,
                informując, że w mieście toczą się walki. Kiedy wyszedłem z domu, właśnie koło
                mnie przechodziła kompania Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W tym samym
                momencie dopadła mnie matka i wepchnęła do bramy, mówiąc, że jeżeli nie wrócę
                do domu, to ona odejdzie i nigdy nie wróci. Jej słowa potraktowałem bardzo
                poważnie. Zrobiłem, jak kazała. Potem mocno przeżywałem tragedię Żydów w

                - Tak zwany proces kielecki zakończył się skazaniem 9 osób na śmierć. Kim byli

                - Żaden z nich nie był winny mordowania Żydów przy ul. Planty. Tylko jeden z
                licznej grupy funkcjonariusz znalazł się wśród oskarżonych. Ale akurat on nie
                był winien niczyjej śmierci ani zranienia. Przypomnę, że zanim zapadł wyrok,
                pluton egzekucyjny już czekał na wykonanie swojego zadania.

                Rozmawiał: WŁODZIMIERZ KNAP

                nie nadeptuj mi na odciski, bo zastosuje Stary Testament .Lech Wałęsa
  • Powiadamiaj o nowych wpisach

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.