Nie bagatelizujmy znaczenia wpływu literatury i sztuki na bogactwo wewnętrzne
i kształtowanie wrażliwości młodego człowieka. Kiedy, jak nie w dzieciństwie
człowiek zaraża się pasją czytania książek, pasją chodzenia do taetru?
My, dojrzali ludzie, możemy krytycznie odrzucić wszystko to, co nam się nie
podoba.
Dziecko tego krytycyzmu musi się dopiero nauczyć. Zwróćmy więc większą uwagę
na to, co nasze pociechy czytają, na jakim poziomie spektakle oglądają.
Teatr dziecięcy to już tradycja. Każdy z nas pamięta go ze swoich
przedszkolnych lat. Kukiełki, które nudzą, że ziewać się chce; starsze
małżeństwo dorabiające sobie recytując "czerwonego kapturka";
młodzi adepci czytający z kartek lub , co już karygodne, "aktorzy"
korzystający z głosu z playbacku.
Mówimy- to przecież tylko teatrzyk przedszkolny...
Otóż poziom tego typu teatru jest bardzo ważny, a kto wie, czy nie ważniejszy
od premiery w prawdziwym, miejskim teatrze. Tu nie ma krytyka- nikt nie opisze
w gazecie, że aktor był "niedysponowany".
Teatr też musi nosić znamiona prawdziwej sztuki.
Zadbajmy o nasze przyszłe pokolenie. Pod każym względem.